Сопвиш авиация компаниясы: 1913-1920 жылдар тарихы
Sopwith Aviation Company
Sopwith Aviation – 1913-1920 жж. британдық ұшақтар өндірушісі. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Camel ұшағымен танымал. Тарихы, банкроттығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ұшақ жасаушы, 1913–1920
British aircraft manufacturer, 1913–1920
Sopwith Aviation Company – британдық ұшақ жасау компаниясы. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде негізінен Британдық Корольдік Әскери-теңіз әуе қызметі, Корольдік ұшу корпусы және кейіннен Корольдік әуе күштері үшін ұшақтарды жобалап, өндірген, ең танымалдары – Sopwith Camel. Сопвит ұшақтары соғыс кезінде француз, бельгиялық және американдық әуе қызметтерімен де әртүрлі көлемде пайдаланылды. 1919 жылдың сәуір айында компания Sopwith Aviation & Engineering Company Limited деп қайта аталды. 1920 жылдың қыркүйегінде мотоциклдер құрастыруға жасалған әрекет сәтсіз аяқталып, компания өз еркімен таратылды. Патенттер мен өзге де активтерді H. G. Hawker Engineering атты жаңа компания сатып алды.
The Sopwith Aviation Company was a British aircraft company that designed and manufactured aeroplanes mainly for the British Royal Naval Air Service, the Royal Flying Corps and later the Royal Air Force during the First World War, most famously the Sopwith Camel. Sopwith aircraft were also used in varying numbers by the French, Belgian and American air services during the war. In April 1919, the company was renamed as the Sopwith Aviation & Engineering Company Limited. In September 1920, the company entered voluntary liquidation after an attempt to build motorcycles failed. The patents and other assets were bought by a new company, H. G. Hawker Engineering.
Алғашқы жылдар
Сопвиф авиациялық компаниясы (Бруклендс қаласында орналасқан) 1912 жылдың маусымында 24 жасында авиация, яхталар және автокөлік жарыстарына қызығушылық танытқан бай спортшы Томас Сопвифтің құрылымы болды. 1912 жылдың қарашасында алғашқы әскери ұшақтары сатылғаннан кейін Сопвиф компанияның алғашқы фабрикасына көшіп барды, ол сол жылдың желтоқсанында Оңтүстік-Батыс Лондондағы Кингстон теміржол станциясына жақын Канбери Парк-роудтағы жақында жабылған роликті коньки тебу алаңында ашылды. 1913 жылы Уайт аралындағы Ист-Коустағы С. Е. Сондерс кеме жасау шеберханасымен жасалған алғашқы ынтымақтастық Сопвиттің "Бат-бот" атты ұшу қайығын жасады. Бұл қайық Consuta ламинатталған корпусы бар, теңізде де, құрлықта да жұмыс істей алатын алғашқы ұшу қайығы болды. 1914 жылы Вулстонда (Гэмпшир) шағын фабрика ашылды. Соғыс басталған кезде компанияда 200 қызметкер болды, бірақ соғыс аяқталған кезде бұл көрсеткіш 6000-ға жетті.
The Sopwith Aviation Company (based at Brooklands) was created in June 1912 by Thomas Sopwith, a wealthy sportsman interested in aviation, yachting and motor racing, when he was 24 years old. Following their first military aircraft sale in November 1912, Sopwith moved to the company's first factory premises which opened that December in a recently closed roller skating rink in Canbury Park Road near Kingston Railway Station in South West London. An early collaboration with the S. E. Saunders boatyard of East Cowes on the Isle of Wight, in 1913, produced the Sopwith "Bat Boat", an early flying boat with a Consuta laminated hull which could operate on sea or land. A small factory subsequently opened in Woolston, Hampshire in 1914. At the beginning of the war the company had 200 employees; this had reached 6,000 employees by the Armistice.
Соғыстан кейінгі диверсификация және сәтсіздік
Соғыстан кейін компания соғыс уақытындағы үлгілеріне негізделген азаматтық нарыққа арналған ұшақтарды шығаруға тырысты. Олардың ішінде бір қанатты «Түйе» және «Көгершін» (Pup-тың туындысы), сондай-ақ «Шұбар» және «Қарлығаш» сияқты ұшақтар болды, бірақ соғыстан қалған ұшақтардың кеңінен және арзан бағада қолжетімділігі бұл жобаны экономикалық тұрғыдан тиімсіз етті. 1919 жылы компания «Sopwith Aviation & Engineering Company» деп қайта аталды, ал зауыт лицензия бойынша ABC мотоциклдерін шығару үшін қайта ұйымдастырылды; бұл үшін жаңа жабдыққа 100 000 фунт стерлинг инвестицияланды. 1920 жылдың қыркүйегінде Кингстон зауыты қор жинау үшін жабылды, содан кейін компания ерікті түрде таратылуға шешім қабылдады; Кингстон зауытының басқарушысы 1400 қызметкерге жолдаған хатында:
After the war, the company attempted to produce aircraft for the civil market based on their wartime types. These included aircraft such as a single winged Camel and the Dove, a derivative of the Pup and the Swallow, but the wide availability of war surplus aircraft at knock down prices meant this was never economical. In 1919 the company was renamed as Sopwith Aviation & Engineering Company and the factory was re organised to produce ABC motorcycles under licence; this included an investment of £100,000 in new machinery. In September 1920 the Kingston factory closed for stocktaking and the company decided to enter voluntary liquidation; the works manager at Kingston announced in a letter to the 1400 employees:
1920 жылдың қазан айында өткен кредиторлардың отырысында компанияның 1918 жылы 900 000 фунт стерлингтік қосымша табысы болғаны, бірақ мотоциклдер сатылымының төмендеуінен кейін компанияның 705 430 фунт стерлингтік міндеттемелері (оның ішінде 583 510 фунт стерлингтік артық пайда салығы) және 862 630 фунт стерлингтік активтері бар екені түсіндірілді. Компания артық пайдаға салынатын салық сомасын даулап отырды және бұған дейін 450 000 фунт стерлинг салық төлеген. Отырыс қорытындысы бойынша, бизнесті жұмыс істеп тұрған күйінде сату ең тиімді шешім болып танылды. Сол жылдың соңында Лондон автосалонында «Sopwith Dove» атымен стильденген екі орындық спорттық автомобиль таныстырылды.
At a meeting of creditors held in October 1920 it was explained that although the company had previously accumulated a surplus of £900,000 in 1918, following a slump in the sale of motorcycles the company had liabilities of £705,430 (which included £583,510 for excess profits duty) and assets of £862,630. The amount of excess profit duty was being disputed by the company which had already paid £450,000 in duty. The meeting concluded that the best result would be to sell the business as a going concern. A two seater sports car, styled and named after the Sopwith Dove was revealed at the London Concours car show later that year.
Белгілі Sopwith ұшағы
Бастапқыда Том Сопвиттің өзі, бұрынғы жеке механик Фред Сигристің көмегімен компанияның ұшақтарын жобалауға жетекшілік етті. Сопвиттің алғашқы үлкен жетістігі – жылдам және ықшам (содан аталған) «Таблоид» болды, бұл үлгі компанияның сынақ ұшқышы, австралиялық Гарри Хокердің ықпалын көрсетті. 1914 жылы осы ұшақтың суға түсетін нұсқасы Шнайдер кубогын жеңіп алды. Суда жүзуге арналған нұсқасы соғыстың басында RNAS және RFC қолданды. Күшті қозғалтқыш пен суда жүзу мүмкіндігімен, бұл үлгі «Сопвит Бейбіге» айналды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде RNAS үшін жұмыс атқаратын ұшақ болды. 1916 жылы Герберт Смит «Сопвит» компаниясының бас инженері болды, және оның басшылығымен жасалған басқа да сәтті Бірінші дүниежүзілік соғыс үлгілерінің ішінде үлкен «9901» үлгісі болды. Бұл ұшақ, «1½ Strutter» деп белгілі болды, өйткені оның кабиналық тіреуінің құрылымы дәстүрлі емес болды, 1916 жылдан бастап RNAS, RFC және француз әуе күштері бір орындық бомбалаушы, екі орындық жауынгер, артиллерияны бақылаушы және оқушы ұшағы ретінде пайдаланды. Ұзақ өтпей, кішкентай және маневрлі бір орындық «Scout» пайда болды, ол «1½ Strutter» ұшағынан шыққандығы үшін «Pup» деп аталды. «Pup» және «1½ Strutter» – британдықтардың алғашқы сәтті ұшақтары болды, олар айналатын перне арқылы оқ атуға мүмкіндік беретін синхронизациялық механизммен жабдықталған. Бұл механизм жасаушыларының атымен «Сопвит Каупер» механизмі деп аталды, бірақ кейінірек басқа да бірнеше үлгілер қолданылды. «Pup» 1916 жылдың күзінен 1917 жылдың жазына дейін Батыс майданында және RNAS кемелерінде кеңінен қолданылды, соғыс аяқталғанға дейін оқушы ұшағы ретінде қолданыла берді. Соғыс кезінде «Pup» «Сопвит» атты жануарлардың атауымен аталатын ұшақтар сериясын бастады, ол авиация тарихында «Ұшқыш зообағы» деп танымал болды. Эксперименттік түрде үш тар қанатпен және күшті қозғалтқышпен жабдықталған «Pup» 1917 жылы RNAS-тің төрт эскадрильясы ғана қолданды, бірақ таңғажайып жауынгерлік қасиеттерімен танымал болды, Реймонд Коллишоудың «Naval 10» (No. 10 эскадрилья RNAS) эскадрильясы тиімді пайдаланды. Бұл эскадрилья ұшақтарының қара түсті идентификациялық белгісі болғандықтан осылай аталды, бұл оларды «Қара Мария», «Қара ханзада», «Қара өлім», «Қара Роджер» және «Қара қой» деп атауға әкелді. Бұл үлгінің әсері соншалық болды, ол барлық тараптан ұшақ жасаушылардың көптеген тәжірибелік үш қанатты ұшақтарын жасауға себеп болды, бірақ кейіннен тек Fokker Triplane сәттілікке жетті. 1917 жылдың жазында екі пулеметі бар «Camel» жауынгер ұшағы енгізілді. Бұл ұшақ өте маневрлі және жақсы қаруланған, соғыс аяқталғанға дейін 5000-нан астам данасы жасалды. Ол басқа британдық ұшақтарға қарағанда жау ұшақтарын көбірек жойды, бірақ оның қиын басқаруы көптеген жаңа пилоттардың апатқа ұшуына себеп болды. Ол түнгі жауынгер және кемедегі ұшақ ретінде қолданылды, өзгертілді, сондай-ақ Бельгия және Америка әуе күштері, сондай-ақ британдықтар оны ұрыста қолданды. Кейін алдыңғы қатардағы қызметте төрт пулеметі бар «Dolphin» және роторлық қозғалтқышпен жұмыс істейтін «Snipe» пайда болды. «Snipe» соғыс кезінде аз ғана қызмет етті, ол майданға аз ғана жіберілді, бірақ канадалық аса Уильям Джордж Баркер үлкен қарсылыққа қарсы эпикалық жекпе-жекте Виктория кресіне ие болды. Соғыстың соңында компания «Cuckoo» торпедалық бомбалаушысын және «Snipe» ұшағының броньды жер шабуылына арналған «Salamander» үлгісін жасады, бірақ бұл үлгілер іс-қимылға түспеді. Соғыс кезінде көптеген басқа тәжірибелік прототиптер жасалды, олардың көпшілігі жануарлардың аттарымен аталды («Hippo», «Gnu» және т.б.), кейбіреулер оны «Сопвит зообағы» деп атады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Сопвит Снайп» әлдеқайда азайтылған Корольдік әуе күштерінің стандартты жауынгер ұшағы ретінде таңдалды және 1920 жылдардың соңына дейін қызмет етті.
Initially, Tom Sopwith himself, assisted by his former personal mechanic Fred Sigrist, led the design of the company's types. Following a number of pre war designs for the Royal Naval Air Service, such as the Three seater and the Bat Boat, Sopwith's first major success was the fast and compact (hence the name) Tabloid, a design which first showed the influence of the company's test pilot, the Australian Harry Hawker. A float equipped version of this aircraft won the Schneider Trophy in 1914. The landplane version was used by both the RNAS and RFC at the start of the war. With higher power and floats, the type evolved into the Sopwith Baby, which was a workhorse of the RNAS for much of the First World War. In 1916, Herbert Smith became Chief Engineer of the Sopwith company, and under his design leadership its other successful World War I types included the larger Type 9901. This aircraft, better known as the 1½ Strutter due to its unconventional cabane strut arrangement, was used from 1916 by the RNAS, RFC and the French Aviation Militaire as a single seat bomber, two seat fighter and artillery spotter and trainer. Soon after came the small and agile single seat Scout, which quickly became better known as the Pup because of its obvious descent from the 1½ Strutter. The Pup and 1½ Strutter were the first successful British tractor fighters equipped with a synchronisation gear to allow a machine gun to fire through the rotating propeller. This gear was known as the Sopwith Kauper gear from its designers, although several other designs were used later. The Pup was widely used on the Western Front by the RFC and from ships by the RNAS from the autumn of 1916 to the early summer of 1917, and was considered a delight to fly by its pilots. It continued in use as an advanced trainer for the remainder of the War. The Pup began the famous series of animal named Sopwith aircraft during the war, which, as a whole, would become renowned in aviation history as "The Flying Zoo". Experimentally equipped with three narrow chord wings and a more powerful engine, the Pup led to the Triplane, which was used by just four squadrons of the RNAS during 1917, but became well known for its startling fighting qualities, put to best use by Raymond Collishaw's famous 'Black Flight' of 'Naval 10' (No. 10 Squadron RNAS). This flight was so called due to the black identification colour of the flight's aircraft, which in turn led to their naming as Black Maria, Black Prince, Black Death, Black Roger and Black Sheep. Such was the impact of this type that it spawned a large number of experimental triplane designs from manufacturers on all sides, although only the Fokker Triplane achieved any subsequent success. In the early summer of 1917, the twin gun Camel fighter was introduced. This aircraft was highly manoeuvrable and well armed, and over 5,000 were produced up until the end of the War. It destroyed more enemy aircraft than any other British type, but its difficult flying qualities also killed very many novice pilots in accidents. It was used, modified, as both a night fighter and shipboard aircraft, and was flown in combat by the Belgian and American Air Services as well as the British. Later still in front line service came the stationary engined four gun Dolphin and the ultimate rotary engined fighter, the Snipe. The Snipe saw little wartime service, being issued only in small numbers to the Front, but William George Barker, the Canadian ace, won a Victoria Cross flying one in an epic single handed dogfight against enormous odds. Towards the end of the war, the company produced the Cuckoo torpedo bomber and the Salamander armoured ground attack development of the Snipe, but these types were too late to see action. Many other experimental prototypes were produced throughout the war, mostly named after animals (Hippo, Gnu etc. ), leading to some referring to the 'Sopwith Zoo'. Following World War I, the Sopwith Snipe was chosen as the standard fighter of the much reduced Royal Air Force, and soldiered on until finally replaced in the late 1920s.