Кіріспе
Datsun 510 – 1968 жылдан 1973 жылға дейін сатылған Datsun Bluebird сериясы, АҚШ және Канададан тыс нарықтарда Datsun 1600 ретінде ұсынылды. 510 артқы жетекке ие болғандықтан, оның конструкциясы сол кездегі еуропалық седан автокөліктерінен, әсіресе 1966 жылғы BMW 1600 2-ден шабыттанды. Онда жоғары орналасқан кәмшафтты қозғалтқыш және төрт доңғалақты тәуелсіз аспап жүйесі қолданылған – алдыңғы доңғалақтарында MacPherson тіректері, ал артқы доңғалақтарында жартылай сүйір тіректер болған. Дизайнды Datsun компаниясының штаттағы дизайнері Теруо Учино жасаған. Nissan USA президенті Ютака Катаяма Bluebird-тің бұл буынына бұрынғы модельдерге қарағанда қуаты жоғары, үлкен кәмшафтты қозғалтқышпен жабдықтауды ұсынды. Бұл дизайн Prince Motor Company компаниясымен әзірленген, ол 1966 жылы Nissan компаниясымен бірікті. 510 сериялы Bluebird 1967 жылдың 15 тамызында жапон нарығында пайда болды. Солтүстік Америкада Datsun 510 1967 жылдың қазан айында төрт есікті седан ретінде, одан кейін екі есікті седан (1968 жылдың маусымы), бес есікті универсал және екі есікті купе (1968 жылдың қарашасы) ретінде ұсынылды. Бұл модельдер Nissan-ның Жапониядан тыс жерлердегі раллидегі табыстарымен танымал болды және халықаралық сатылымды арттыруға мүмкіндік берді. Серия төрт жылдамдықты механикалық немесе опциялық үш жылдамдықты автоматты беріліспен қол жетімді болды. 510 модельдері кейбір нарықтарда Jaguar және MG автокөліктерінде қолданылатын британдық SU дизайнының кіші нұсқасы болып табылатын екі Hitachi жанама карбюраторымен жабдықталды. Бұл қозғалтқыштарда қуатты арттыру үшін күшейтілген сығымдалу және кәмшафт профильдері қолданылды. SSS модельдері (Солтүстік Америкада ұсынылмаған) жаңартылған приборлар панелімен, ішкі безендірумен және сәйкес сыртқы белгішелермен жабдықталған.
The Datsun 510 was a series of the Datsun Bluebird sold from 1968 to 1973, and offered outside the U. S. and Canada as the Datsun 1600. The rear wheel drive 510's engineering was inspired by contemporary European sedans, particularly the 1966 BMW 1600 2 – incorporating an overhead camshaft engine and four wheel independent suspension by means of MacPherson struts in front, and semi trailing arms on the rear wheels. The styling is attributed to Datsun in house designer, Teruo Uchino. Nissan USA president Yutaka Katayama pushed for offering this generation of the Bluebird with a larger overhead cam engine with more power than the preceding models. The design originated with Prince Motor Company, which merged with Nissan in 1966. The 510 series Bluebird was released in the domestic Japanese market on August 15, 1967. In North America, the Datsun 510 was launched in October 1967 as a four door sedan, followed by a two door sedan (June 1968), five door station wagon, and two door coupé (November 1968). The range became famous for Nissan's rallying successes outside Japan and paved the way for greater Nissan sales internationally. The series was available with either a four speed manual transmission or optional three speed automatic. 510s, in some markets, offered twin Hitachi side draft carburetors, which were a smaller version of the British SU design used on Jaguars and MGs. These engines also used enhanced compression and camshaft profiles to produce more power. SSS models (not offered in North America) offered upgraded instrumentation and interior trim, as well as appropriate exterior badges.
Танымалдық
Қолжетімді өнімділігі және қарапайым құрылымы Datsun 510 моделінің өндірілісі тоқтатылғаннан кейін де көп жылдар бойы автомобиль әуесқойлары арасында танымал көлік болып қалуына себеп болды. Әлемнің түкпір-түкпірінен құлшыныспен жинаушыларды кездестіруге болады, олардың көп саны АҚШ, Австралия және Жаңа Зеландияда шоғырланған. Ертедегі Datsun машиналарынның бір артықшылығы – көптеген бөліктерінің өзара алмастырылатындығы еді. Мысалы, қозғалтқыштар, қоробкалар және шассилер, шағын өзгерістер енгізу арқылы бір-бірімен алмастырылуы мүмкін болды. Бұл Datsun 510 моделін 1.6 л L16 қозғалтқышынан 1.8 л L18 қозғалтқышына, содан кейін 2.0 л L20B қозғалтқышына оңай жаңартуға, ал төрт жылдамдықты механикалық қоробкадан 63 мм (ось аралық қашықтығы) бес жылдамдықты қоробкаға көшуге мүмкіндік берді. Бұл опция ерте (S10) 200SX және (A10) HL510 модельдері үшін қолжетімді болды, сондай-ақ (S30 & S130) 280 сериялы Z автомобильдерінде қолданылған 71 мм бес жылдамдықты қоробкалар, 1980-1983 жылдардағы (S110) 200SX, 1977-1980 жылдардағы (810) 810, 1981-1984 жылдардағы (910) 810/Maxima/Bluebird және C210/R30 сериялы Skyline модельдерінде де пайдаланылды. 71 мм бес жылдамдықты қоробкалар 620/720/D21 сериялы пикаптарда ұзақ және қысқа (сирек кездесетін) кеңейтім корпусы бар нұсқаларда кеңінен қолданылды. Солтүстік Америкадағы жағымды беделі Nissan компаниясына 510 модельінің атын кейіннен, 1978-1981 жылдардағы Nissan Stanza 'A10' үшін қайта пайдалануға мүмкіндік берді – бұл әрекет, сыншылардың пікірінше, сәтсіз аяқталды. Hot Wheels компаниясы осы автомобильдің бірнеше нұсқасын шығарады.
Өзгерістер мен нарықтық айырмашылықтар
P510 (оң рульді) және PL510 (сол рульді) көптеген экспорттық нарықтарда, АҚШ-ты қоса алғанда, ең көп таралған модельдер болды. 1969 жылғы KP510T екі есікті купе нұсқасы оң рульді нарықтарға, бастысы Жапонияның ішкі нарығына, қозғалтқыш эмиссиясы регламенттерінен шектеусіз жеткізілді. K префиксі бар автомобильдер – жоғалып тұрған шатыр сызығы мен қысқа артқы қақпағы бар купелер, ал универсалдар W префиксімен белгіленеді. 1974 модельдік жылында 510 төрт есікті седан 1974 жылғы PL610 сериялы автомобильдерге ауыстырылды. Әлем бойынша J сериялы, иінтірекпен басқарылатын қозғалтқышты модель ең көп кездесетін болды.
Жапония
1967 жылы Токио автосалонында көрсетілген кезде, жапон тұтынушылары жоғары орналасқан жетек білдірмелі 1.3 литрлік қозғалтқышты алды. Nissan компаниясының мәлімдемесіне сәйкес, бұл қозғалтқыш бәсекелес Toyota-ның 1.5 литрлік нұсқасынан артық мүмкіндіктерге ие болған. Алайда, кішкентай қозғалтқыш үш жылдамдықты қолмен басқару жәшігімен үйлестірілгенде тиімді болмады. Сонымен қатар, бастапқыда Солтүстік Америка тұтынушылары төрт жылдамдықты синхронизацияланған беріліспен жұптасқан үлкен 1.6 литрлік қозғалтқышты алды. 510 сериялы Bluebird автомобильдері нарыққа қарай әртүрлі болды. Оңтүстік Америкада, Азияда (Жапонияны қоспағанда) және Африкада 510 седан, екі есікті және универсал модельдері артқы тәуелсіз аспаны жапырақ серіппелі қатты оське алмастырды. Бұл нарықтар үшін қозғалтқыштар да әртүрлі болды. OHC L сериясының орнына, олар J сериясынан 1.3 немесе 1.5 литрлік көлемді төрт цилиндрлі тізбекті қозғалтқыштарды алды. Бұл нұсқалар Datsun 1500 (J15 қозғалтқышы) және Datsun 1300 (J13 қозғалтқышы) деп те белгілі болды. 1970 жылдың қыркүйегінде 1.3 және 1.5 литрлік қозғалтқыштар 1.4 литрлік агрегаттармен ауыстырылды. 1971 жылдың қыркүйегінде жаңа, үлкен Bluebird U (610) жапондық сауда орындарында пайда болды, бірақ 510 автомобильдері арзан бағамен, ықшам нұсқа ретінде сатылымда қала берді. Ол сондай-ақ фараларға пластиктан жасалған әрлеулермен шағын рестайлингтен өтті, ал 1800 см³ модельдері өндірілімі тоқтатылды. Шасси коды 510N деп өзгертілді.
Солтүстік Америка
Бастапқыда 1968 жылғы модельде төрт есікті седан немесе универсал түрінде ғана қолжетімді болған, екі есікті седан 1968 жылдың жазында шектеулі түрде ұсынылды, осылайша бұл АҚШ-тағы ең сирек 510 жылғы және модельдік қатары болды. Канадада ол ішкі "510" модельдік кодының орнына Datsun 1600 деп сатылды. 1969 жылы радиатор торы өзгертілді, енді ол боялмаған, тот баспайтын болаттан жасалған орталық бөлігіне және өткен жылғыдан дөңгелектеу тіреулерге ие болды. "DATSUN" деген кең жазу ортасында "D" әрпі бар тікбұрыштың орнына ауыстырылды. Желдеткіш шыны сүрткіштері дәстүрлі орналасқан түрге өзгертілді және артқы жағына дөңгелек жарық диодтары қосылды. Бұл автомобильдер Оңтүстік Африкада автоспортта өте танымал болды. Автомобильдерді көптеген раллилерде Оңтүстік Африканың Претория қаласынан Эвольд ван Берген пайдаланған, ол Nissan Japan компаниясының сынақ инженері болған.
Кейінгі жылдар
Datsun 510 модельінің атауы Канада мен АҚШ-та 1974 жылдан 1981 жылға дейін сақталды, бірақ осы атаумен шыққан көліктер бастапқы флагмандық 510 модельдерінен едәуір өзгеше болды, жаңартылған дизайн, қатты артқы осьтері және тікбұрышты фараларымен ерекшеленді. 1981 жылғы модельде 96 ат күшіне ие 2.0L (L20B) қозғалтқыш орнатылған. 1982 жылы 510 модельі (Nissan) Stanza көлігімен алмастырылды. 2013 және 2014 жылдары Nissan әртүрлі автошоуларда Datsun 510 үлгісінен шабыттанған Nissan Freeflow IDX және NISMO IDX көліктерін көрсетті.
Автоспорт
510 АҚШ-та 2500cc дейінгі көліктер класындағы Trans Am сериясындағы бәсекеге қабілеттілігімен ең жақсы танымал. Джон Мортон 1971 және 1972 жылдары Пит Броктың BRE Racing 510 көлігімен чемпиондық атанды жеңіп алды. Datsun 510 көптеген SCCA класындағы әуесқой жарыстардағы ең танымал өндіріс көліктерінің бірі болып қала береді, себебі Nissan Motor Corporation АҚШ-тағы көптеген аймақтық бөлшектер тарату орталықтарынан кең ауқымды стандарттық қосалқы бөлшектерді, Лос-Анджелесте орналасқан бас бөлшектер тарату орталығынан арнайы қосалқы бөлшектерді, сондай-ақ Nissan Motorsports, Nissan компаниясының спорттық бөлімшесінен (Теннесси штатында орналасқан) бөлшектерді ұсынуға міндеттенді. Datsun 1600 70-ші және 80-ші жылдары Австралия ралли чемпионатында абсолютті жеңістер мен кластық жеңістерге де қол жеткізіп, өте бәсекеге қабілетті болды және қазіргі тарихи жарыстарда да бәсекелесуде.