Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мысырдағы мамлюк көшбасшысы Әли Бей әл-Кәбір (علي بك الكبير, грузинше: ალი ბეი ალ ქაბირი; 1728 – 8 мамыр 1773) – Мысырды Осман империясының билігінен тәуелсіздікке ұмтылған мамлюк көшбасшысы. "Жинн Али" ("Али шайтан") және "Булут Капан" ("Бұлт ұстағыш") лақаптарымен танылған Әли Бей 1768 жылы Осман билеушілеріне қарсы көтеріліс жасап, Осман империясының Мысыр әйялетін қысқа мерзімге тәуелсіз етті. Оның билігі ең жақын серігі, сенімді генералы Әбу әл-Дәһабтың мойын бұрмауы салдарынан аяқталды, бұл Әли Бейдің құлдырауына және өліміне соқтырды.
Mamluk leader in Egypt
Ali Bey al Kabir (علي بك الكبير, Georgian: ალი ბეი ალ ქაბირი; 1728 – 8 May 1773) was a Mamluk leader in Egypt. Nicknamed Jinn Ali ("Ali the Devil") and Bulut Kapan ("Cloud Catcher"), Ali Bey rose to prominence in 1768 when he rebelled against his Ottoman rulers, making the Egypt Eyalet of the Ottoman Empire independent for a short time. His rule ended following the insubordination of his most trusted general, Abu al Dahab, which led to Ali Bey's downfall and death.
Шығу тегі
Әли Бей Абхазия княздығында дүниеге келген және этникалық жағынан грузин болған. "Ислам энциклопедиясы" кітабында Әли Бейдің замандас биографы Саувер Лусиньянның сөзін келтіреді, оған сәйкес, ол "демекші" грек православ дін қызметкері Дәуіттің ұлы еді. Алайда, Александр Микаберидзенің мәліметінше, Әли Бейдің әкесі Грузия православие шіркеуінде дін қызметкері болған. Ол шамамен 13 жасында 1741 жылы тұтқынға алынып, Осман Египетінің астанасы – Каир қаласына жеткізілді және құлдыққа сатылды. Оны екі еврей кеден қызметкері сатып алып, 1743 жылы Ибрагим Кетхудаға берді. Ибрагим Кетхуда да грузин тегінен шыққан.
Ali Bey was born in Principality of Abkhazia and was of ethnic Georgian origin. The Encyclopedia of Islam adds that according to Ali Bey's contemporary biographer, Sauveur Lusignan, he was "supposedly" the son of a certain David, a Greek Orthodox priest. However, according to Alexander Mikaberidze, Ali Bey's father was a priest in the Georgian Orthodox Church. He was kidnapped and brought to Cairo, the capital of Ottoman Egypt, in 1741, when he was around 13, and was sold into slavery. He was purchased by two Jewish customs agents who gave him to Ibrahim Ketkhuda in 1743. Ibrahim Ketkhuda was also of Georgian origin.
Ерте мансап
Мысыр мен Сирияның мамлюк сұлтандарын 1518-1519 жылдары Осман империясы жаулап алса да, жаңа билеушілер қалған мамлюк әскерлері мен шенеуніктерін жаңа құрылған Мысыр провинциясының басқару жүйесіне енгізді. Осман сұлтаны Мысырдың үлкен әскери және экономикалық ресурстарын губернатордың қолына толық шоғырландырудан сақ болып, өз билігін теңестіру үшін провинцияда күрделі үкімет жүйесін құрды. Осман императорлық қызметкерлерінің қатарынан әрқашан таңдалған губернатор Мысырдағы сұлтанның бас атқарушысы болып қала берді және пашаның жоғары дәрежесін иеленді, ал әдетте мамлюк болған дефтердар немесе қазынашы экономикаға қатысты үлкен билік алды және санжакбейдің келесі жоғары дәрежесін иеленді, көбінесе "бей" деп қысқартылады. Облыста Осман әскерінің жеті бөлімдері болды, олардың ең күштісі – яничарлар. Қалған мамлюктер провинцияда бастапқыда Осман билеушілеріне адал болған, мамлюк дәстүрін жалғастыру үшін маңызды жаңа жауынгерлерді импорттауды және оқытуды жалғастыруға мүмкіндік берген қатардағы әскери құрылымды сақтады. 18 ғасырдың басында мамлюк билері күшін әлсіретіп, билік құрды. Дефтердар, губернатор болмаған кезде атқарушы билікті қолға алған, жыл сайынғы Меккеге қажылыққа баратын керуенді басқаратын, яничарлардың басшысы болған, барлық билік мамлюк бейлері иелігінде болды. 1711 жылы елдегі екі басым мамлюк фракциясы – Факария мен Касимия арасында азаматтық соғыс басталды. Біріншісі яничарлармен, екіншісі басқа Осман бөлімдерімен және жаңадан пайда болған мамлюк фракциясы – Каздуғлиямен қолдауға ие болды. Фәкәриялар соғыста жеңілді, бірақ 1730 жылдары жеңімпаз Қасимия соғысып жатқан топтардың сарқылып қалған күштеріне бөлінді, бұл Қаздуғлияның билікке көтерілуіне мүмкіндік берді. Мамлюктердің арасындағы қантөгіске қарамастан, азаматтық соғыс мамлюк бейлерінің Мысырдағы басым әскери күш ретінде Осман империясына қарсы жеңіске жетуін көрсетті. XVIII ғасырдың қалған бөлігінде мамлюк бейлері Мысыр саясатын басқарады, бірақ олардың үнемі фракциялануы мен ішкі жанжалдары Османлыларға провинциялық істерде маңызды ықпал етуді жалғастыруға мүмкіндік берді. Мысырдағы мамлюктердің жаңадан тапқан билігі мен беделінің дәлелі ретінде сұлтанның ең танымал мамлюк бейіне берген жаңа атағын (елдің басшысы) жариялауы болды. Әлидің қожайыны Ибрагим Кетхуда 1730 жылы Қаздуғли фракциясын Қасимияға қарсы жеңіске жеткізді, ал 1739 жылы Факарияның басшысы Усман бейді қуып жіберді. 1748 жылы Ибрагим Кетхуда мен оның биліктегі серіктесі, кіші Джульфия мамлюк фракциясының басшысы Ридван Кетхуда, елде тұрақтылықты орнатты. Ыбырай Кетхуданың мамлюк үйіндегі қатарларды көтеру арқылы 1749 жылы Әли 1749-шы жылқышының қатарына жетті. XVIII ғасырдың басында 36 әкімшілік кеңсе ашылды. Олардың юрисдикциясы әдетте ауылдық провинциядағы ауылдар тобын қамтиды және олар негізінен бедуиндер (көшіп-қонушы) тайпалары бақыламаған ауылдың сол бөліктеріндегі ең күшті әкімшілер болды. 1753 немесе 1754 жылдары Әли XVIII ғасырдағы мамлюк бейліктерінің ішіндегі екінші маңызды лауазым болды. Керуенге басшылық еткенде, ол керуен жолынан өткен шөл далада тұратын бедуин тайпаларына қарсы батыл шабуылдар жасады. Ол өзінің танымал түрік лақап аты, "буларды ұстап алатын" деген мағынаны білдіреді, бұл бұлттар сияқты қиын болатын бедуиндерге сілтеме. Оның арабша лақап аты ('Али жын') да бедуиндерге қарсы қатыгездікке сілтеме болды. Хаждан оралғаннан кейін Әли бей дәрежесіне ие болды. 1754 жылы қарашада Ибрагим Кетхуда қайтыс болды, содан кейін оның орнын Абдул Рахман Кетхуда алды, ал Ридван 1755 жылы мамыр айында Ридван құлатылғаннан кейін, оның орнын алды. Қазан айына қарай Усман бей әл-Джиржауи болды және Абдул Рахман негізінен саясаттан зейнетке шықты. Әли әл-Джиржауидің тұсында бей болды. Әл-Джиржауиді Хусейн Бей әл-Сабунжи құлатты, ол Әли Бей болды және ықтимал қарсыластарды тазалау аясында Төменгі Мысырдағы Нусат ауылына жер аударылды. Қарашада әл-Сабунжи Ибрагим Кетхуданың үй ішіндегі көрнекті бей Хусейн Бей Кашкаш бастаған жоспарда құлдыратылды. Тағы бір "Әли би", "әл-Газзави" деп аталатын, ол да Ибрагим Кетхуданың мамлюгі болған, ол да жер аударылудан қайта шақырылды және жаңа би ретінде көрнекті билер кеңесіне сайланды. 1760 жылы әл-Газзави хаж керуенін басқарып жатқанда, ол зейнеткерлікке шыққанда ықпалды болған Абд әл-Рахманды өлтіруге тырысты. Сюжеттің ашылуынан кейін Абд әл Рахман Әли Беймен одақтасты, ол яничарларға елеулі ықпал етті, әл-Газзавиге қарсы өз позициясын нығайту үшін. Әл-Газзавидің болмағанда өткен жетекші бейлер кеңесінде Абд әл Рахман Әли Бейдің әрекеттік губернатор, Халил Бей әл-Дәптардарды алмастыруын ұсынды, кеңес келісті. Әли Бейдің сайлануы және Абд әл-Рахманды өлтіруге тырысқан конспираторларды атқару туралы келесі бұйрық естігеннен кейін, Газзави Хаждан оралғанда Газаға жер аударылды.
Although the Mamluk Sultanate of Egypt and Syria was conquered by the Ottoman Empire in 1518–1519, the new rulers incorporated the remnant mamluk (manumitted slave soldier) troops and officials into the governance systems of the newly formed province of Egypt. The Ottoman sultan, wary of concentrating the full extent of Egypt's large military and economic resources into the hands of its governor, set up a complex system of government in the province to balance his power. While the governor, always chosen from the Ottoman imperial personnel, remained the sultan's chief executive in Egypt and held the high rank of pasha, the defterdar, or treasurer, who was typically a mamluk, was given extensive power over the economy, and held the next highest rank of sanjakbey, often abbreviated to 'bey'. The province had seven Ottoman army units, called , the most powerful of which was the janissaries. The remnant mamluks maintained a parallel military structure in the province that was initially loyal to the Ottoman rulers, who allowed them to continue importing and training new recruits, critical to the continuation of the mamluk tradition. By the early 18th century, the had become considerably weakened and dominated by the mamluk beys. The powerful offices of the defterdar, the , who wielded executive authority during the absence of the governor, the , who commanded the annual Muslim pilgrim caravan to Mecca, and the chief of the janissaries, were all held by mamluk beys. In 1711 a civil war broke between the two dominant mamluk factions of the country, the Faqariya and the Qasimiya, the former backed by the janissaries and the latter by the other Ottoman and a newly emergent mamluk faction, the Qazdughliya. The Faqariya were trounced during the war, but the victorious Qasimiya splintered into a spent force of warring factions by the 1730s, enabling the rise of the Qazdughliya to power. Despite the internal bloodletting among the mamluks, the civil war had signaled the triumph of the mamluk beys over the Ottoman as the dominant military power in Egypt. For the remainder of the 18th century, the mamluk beys controlled Egypt's politics, but their incessant factionalism and internal strife allowed the Ottomans to maintain an important influence in provincial affairs. A testament to the newfound power and prestige of the mamluks in Egypt was the inauguration of a new title, (chief of the country), bestowed by the sultan on the preeminent mamluk bey. Ali's master, Ibrahim Ketkhuda, had led the Qazdughli faction to victory over the Qasimiya in 1730 and in 1739, drove out the head of the Faqariya, Uthman Bey. By 1748, Ibrahim Ketkhuda and his partner in power, Ridwan Ketkhuda, head of the smaller Julfiyya mamluk faction, stabilized the country under their joint leadership. Moving up the ranks in Ibrahim Ketkhuda's mamluk household, Ali reached the rank of in 1749. were a rank below the beys, whom they expected to succeed in time, and were chosen among the favorite mamluks of their patron. In the early 18th century, there were thirty six administrative offices open to , who numbered between sixty and seventy at that time. Their jurisdiction typically included a group of villages in a rural province and they were essentially the most powerful administrators in those parts of the countryside that were not controlled by the Bedouin (nomadic) tribes. In 1753 or 1754, Ali was the , the second most important office in the mamluk beylicate of the 18th century. In the course of leading the caravan, he made daring attacks against the Bedouin tribes who dwelt in the desert regions through which the caravan route passed. He earned his popular Turkish nickname, , meaning 'he who catches clouds', an allusion to the Bedouin, who were as elusive as clouds. His less common, Arabic nickname, ('Ali the demon'), was similarly a reference to his ferocity against the Bedouin. Upon his return from the Hajj, Ali attained the rank of bey. Ibrahim Ketkhuda died in November 1754, after which he was succeeded as head of the Qazdughli faction by Abd al Rahman Ketkhuda, while Ridwan succeeded him as Ridwan was ousted in May 1755, and by October, Uthman Bey al Jirjawi became and Abd al Rahman largely retired from politics. Ali became a bey during al Jirjawi's reign. Al Jirjawi was ousted by Husayn Bey al Sabunji, who became and exiled Ali Bey to the village of Nusat in Lower Egypt as part of a purge of potential rivals. In November, al Sabunji was overthrown in a plot led by Husayn Bey Kashkash, a prominent bey of Ibrahim Ketkhuda's household, who recalled Ali Bey from his exile. Another 'Ali Bey', known as 'al Ghazzawi', who had also been a mamluk of Ibrahim Ketkhuda, was recalled from his exile as well and was chosen in the council of preeminent beys as the new While al Ghazzawi was leading the Hajj caravan in 1760, he attempted to assassinate Abd al Rahman, who remained influential in his retirement. The plot was detected, after which Abd al Rahman allied with Ali Bey, who wielded significant influence with the janissaries, to strengthen his position against al Ghazzawi. In a council of the leading beys held in al Ghazzawi's absence, Abd al Rahman proposed that Ali Bey replace the acting , Khalil Bey al Daftardar, to which the council agreed. Upon hearing the election of Ali Bey and a subsequent order to execute the conspirators who attempted to assassinate Abd al Rahman, Ghazzawi took up exile in Gaza on his way back from the Hajj.
Бірінші кезең
Әли би ресми түрде билік еткенмен, күнделікті саясаттан көбінесе шетте тұрған Абд әл-Рахман нақты билікті өзінде шоғырландырды. Абд әл-Рахман бей де, мамлюк та емес, ол мамлюктің ұлы еді, ал мамлюк жүйесінде олар мансапқа көтерілуге мүмкіндік алмайтын. Сондықтан ол Әли бейді өзінің саяси құрылығы ретінде пайдаланды. Абд әл-Рахманның, сондай-ақ Осман әкімі мен басқа мамлюк бектерінің оның билігін шектеуі Әли бидің толық билікке ұмтылысына қайшы келді. Ол өзінің қарсыластарын жоюға, өз үйінен мамлюктерді көтеруге, оларды маңызды лауазымдарға тағайындауды ұйымдастыруға және табыс көздерін кеңейтуге бел буды. Ол 1763 жылы Александриядан бірнеше янычар офицерін жер аударып, Александриядағы төрт дін қызметкерін кепілдікке алып тұтқындау арқылы билікке ұмтылысын бастады. Келесі жылы ол Мысырдың келе жатқан әкімінің лауазымға кірмес бұрын улануына себепкер болған болуы мүмкін. 1765 жылы ол Абд әл-Рахманды Хижазға (Батыс Арабияға) жер аударды. Осы аралықта ол өз мамлюктерін қарқынды түрде жинап, оларды жоғарылатып, 1766 жылға қарай 3000 мамлюкке ие болып, сегізін бейлер етіп тағайындады.
Although Ali Bey was officially , Abd al Rahman, who lived in relative seclusion from daily politics, wielded actual power. Abd al Rahman was neither a bey nor a mamluk, but a son of a mamluk, who were not favored in the mamluk system for advancement, and used Ali Bey as his political puppet. The limitation of his power by Abd al Rahman, as well as by the Ottoman governor and the other mamluk beys, did not reconcile with Ali Bey's ambitions for total power. He resolved to eliminate his rivals, promote mamluks of his own household and engineer their appointments to powerful positions, and expand his sources of income. He began his thrust for power in 1763, when he exiled several officers of the janissaries from Alexandria and arrested for ransom four priests in Alexandria. The following year, he may have engineered the poisoning death of Egypt's incoming governor before he could assume office. In 1765 he exiled Abd al Rahman to the Hejaz (western Arabia). In the meantime he was rapidly acquiring and promoting his mamluks, such that he had 3,000 mamluks and made eight of them beys by 1766.
Газадағы жер аударылу
Әли бидің өзінің және басқа мамлюк әмірлеріне қарсы күшейе түскен қимылдары, сондай-ақ өзінің мамлюктерін күшейтуі мен тирандық билеуі Осман империясы үкіметінің оның билігін тежеуіне себеп болды. Империя жаңа губернатор – Хамза пашаны тағайындап, оған Әли биді құлату жөнінде құпия тапсырма берді. Губернатор Әли бидің басты мамлюк қарсыласы Хусейн би Қишкишті елден қайтарды. Әли би Хусейн биді улап өлтіруге әрекеттенді, бірақ қастандық ашылды, осыған байланысты Хусейн би мен Хамза паша Әли биді сарайында қоршауға алып, қарсы шара қолданды. Ол Мединаға жер аударысуға келіссе де, Египет шекарасындағы Газаға қашып басты. Газада Әли би Солтүстік Палестинадағы Акрадағы күшті тұлға Захир әл-Умармен байланыс орнатып, оның қолдауын алды.
Ali Bey's intensifying moves against the and fellow mamluk emirs and the empowerment of his own mamluks and tyrannical rule all brought about a check on his power by the Ottoman imperial government. It appointed a new governor, Hamza Pasha, with secret instructions to bring down Ali Bey. The governor invited Ali Bey's main mamluk rival, Husayn Bey Kishkish, back to Egypt from exile. Ali Bey made an abortive attempt to kill Husayn Bey by poisoning, but the plot was detected and prompted Husayn Bey and Hamza Pasha to retaliate by besieging Ali Bey in his palace. He was forced to step down as Although he agreed to exile in Medina, he took refuge in Gaza, on Egypt's border. In Gaza, Ali Bey established contact with the Acre based strongman of northern Palestine, Zahir al Umar, and gained the latter's support.
Билікке қайта оралу
Халил би мен Хусейн бидің зұлымдық билігі Хамза пашаға Әли бидің Мысырға оралуын жеңілдетуге және оны биліктегі билердің күшін тексеру үшін пайдалануға мүмкіндік берді. 1766 жылдың 6 қыркүйегінде Әли би және оның ірі мамлюктері Каирдегі жетекші билердің үйлеріне келіп, мамлюктердің шешім қабылдау кеңесіне қайта қабылдануларын талап етті. Кеңес мүшелері оларды қайта қабылдамады, бірақ Мысырда қалуға рұқсат берді. Әли би Нусатқа жер аударылды, онда ол ол жердің кірісінен күнкөріс істеуге тиіс болды, ал оның серіктері Жоғарғы Мысырға жіберілді, онда Салих би басқаратын Касимия фракциясынан бірнеше мамлюктердің жер аударылғандары Хавара тайпасының қонақтары болып отырды. 1767 жылдың ақпан айында Әли би мен оның Каирдегі қолдаушылары арасындағы құпия хабарласып жатқаны анықталды, нәтижесінде биліктегі билер оның қолдаушыларын өлтірді немесе жер аударды және Әли биді Джиддаға жер аударуға бұйрық берді. Бірақ, шамамен сол кезде Хамза паша Константинопольден келген бұйрық бойынша мамлюктерге қарсы қимыл жасады. Бірнеше билер қаза тауып, Хусейн би жараланғанмен, мамлюктер губернаторды жеңіп, оны қызметтен шеттетуге қол жеткізді. Империялық үкімет көп ұзамай жаңа губернатор Рақым Мехмед пашаны, билерді бақылауға алып, Әли биді қолдауға бұйрықпен жіберді. Оларға қауіп төндіргеніне қарамастан, биліктегі мамлюк қарсыластары Әли биге Жоғарғы Мысырдағы Асиюттағы жер аударылған мамлюктерге қосылуға рұқсат берді. Сол жерде Хавара тайпасының басшысы шейх Хумам Әли би мен Салих би арасында одақ құрды. Енді екеуі Хусейн би мен Халил биге қарсы Нил өзені бойындағы жолдарды жауып, Жоғарғы Мысырдан Каирге азық-түлік жеткізілмейтіндей етіп, сондай-ақ Жоғарғы Мысыр аудандарынан салық жинауды тоқтатты. Биліктегі мамлюктердің Әли би мен Салих биге қарсы жасаған сәтсіз жорықтарынан кейін, соңғы екеуі шабуылға шығып, 1767 жылдың күзінде Каирдің алдында пайда болды. Бейлерді құлатуға ниеттенген Рақым Мехмед паша оларды казармаларына қайтаруға бұйрық берді, осылайша Хусейн би мен Халил биді маңызды әскери қолдаудан айырды. Қазан айында ешқандай шайқас болмастан Әли би мен Салих би Каирге кірді, ал Халил би мен Хусейн би Газаға қашып кетті. Рақым Мехмед паша Әли биді билікке мойынұсынып, оның бағынышты билерін бұрынғы лауазымдарына қайтарды.
The tyrannical rule of Khalil Bey and Husayn Bey led to Hamza Pasha facilitating Ali Bey's return to Egypt to use him as a check on the ruling beys' power. On 6 September 1766, Ali Bey and his top mamluks appeared at the Cairo houses of the leading beys and demanded their restoration to the mamluk decision making council. The council's members did not readmit them, but allowed them to stay in Egypt, with Ali Bey banished to Nusat, where he was to live off its revenues, and the others in his party sent to Upper Egypt, where the powerful Hawwara tribe was already hosting several mamluk exiles from the Qasimiya faction under Salih Bey. In February 1767, illicit communications between Ali Bey and his sympathizers in Cairo were detected, leading to the killings or exile of the sympathizers by the ruling beys and an order to exile Ali Bey to Jeddah. Around the same time, however, Hamza Pasha moved against the mamluks, per orders from Constantinople. Although several beys were slain and Husayn Bey was wounded, the mamluks prevailed against the governor, whom they deposed. The imperial government soon after sent a new governor, Rakım Mehmed Pasha, with orders to rein in the beys and prop up Ali Bey. Despite the threat he posed to them, Ali Bey was allowed by his mamluk rivals in power to join his mamluks in exile at Asyut in Upper Egypt. There, the leader of the Hawwara, Sheikh Humam, brokered an alliance between Ali Bey and Salih Bey. The two now rebelled against Husayn Bey and Khalil Bey by blocking traffic along the Nile River, preventing food supplies to Cairo from Upper Egypt, and stopping tax payments from the Upper Egyptian districts. After abortive expeditions from the ruling mamluks against Ali Bey and Salih Bey, the latter two launched their offensive, appearing before Cairo in autumn 1767. Rakım Mehmed Pasha, intent on toppling the beys, ordered the back to their barracks, thus depriving Husayn Bey and Khalil Bey of crucial military support. Without any actual fighting, Ali Bey and Salih Bey entered Cairo in October, while Khalil Bey and Husayn Bey left for Gaza. Rakım Mehmed Pasha recognized Ali Bey as and restored his subordinate beys to their former offices.
Жауларды жою және одақтастардың алға басуы
Көп ұзамай Әли би өзінің қарсыластарын жою үшін науқан бастады. 1767 жылғы 30 қарашада ол екі жоғары дәрежелі мамлюк, Әли Бей Жинн мен Хасан Бейді өлтірді, содан кейін тағы төрт бейді және олардың серіктерін Мысырдан қуды. 1768 жылғы 1 наурызда ол отыз офицерді, оның ішінде оның одақтасы Салих бидің үй ішіндегі он сегіз жоғары дәрежелі мамлюкті жер аударып жіберді. Мамыр айында Хусейн Бей мен Халил Бей Газадан Әли Бейге қарсы жорық бастады, Нил дельтасы арқылы өтіп, Тантада база құрды. Әли би Рақым Мехмед-пашадан оларды көтерілісшілер деп ресми түрде жариялайтын ферман алды, бұл оған императорлық қаражатты оларға қарсы пайдалануға мүмкіндік берді, бірақ ол жергілікті және шетелдік саудагерлерге сол мақсатқа қатысты ауыр салықтар салды. Мұхаммед би Әбу әл-Дхахаб пен Салих би көтерілісшілерге қарсы шықты, олар оқ-дәрілері біткеннен кейін берілді. Хусейн Бейдің басы кесілді, ал Халил Бей Александрияға жер аударылуға рұқсат бергенше, Сейид Тантауи мешітіне сиынды. 1768 жылдың шілдесінде ол Александрияда дарға асылды. Жылдың қалған бөлігінде Әли би мамлюктер мен хандықтардың, әсіресе провинциядағы жалғыз ықпалды үкіметтік әскери күш болып қалған яничарлардың арасындағы қарсыластарын жоюды немесе едәуір әлсіретуді жалғастырды. Қыркүйекте француз консулы "яничарлар ешқашан бүгінгідей төмендеуге ұшыраған жоқ" деп мәлімдеді. Сол айда Әли би Салих биді өлтірді, көп ұзамай оның үйін қиратып, мамлюктерін Танта, Дамиетта, Джидда және Жоғарғы Мысырға жер аударды. Жауларына қарсы әрбір қимылмен Әли би Мысырдағы әскери және бюрократиялық билікті нығайта түсті. Ол жойған офицерлердің барлығын өз мамлюктерімен алмастырды. Ол өз үйіндегі бейлерге өз үйлерін құруға рұқсат берді, ал өзі көптеген жаңа мамлюктерді жинап, өз күшін толықтыру үшін жалдамалы әскерлерді тағайындады. Салих бидің өлтірілуінен кейін Әли би тағы үш мамлюкті билікке көтерді, Исмаил биді дефтердар, Әйюб биді Гирганың басты округінің губернаторы және тағы бір мамлюк биі Хасан би Ридванды Каирдің қолбасшысы етіп тағайындады. Ол қыркүйек айында губернатор лауазымына кірісіп, губернатор болмаған кезде оның атқарушы өкілеттігін иеленді. Крецелий "мамлюк режимі басшылығын Осман үкіметінің атқарушы функцияларымен біріктіру арқылы Әли би Осман әкімшілігінің толық игеруіне қол жеткізді және губернаторды әлсіздікке ұшыратты" деп атап өтті. Рақым Мехмед-паша қараша айында Мұхаммед-бей Әбу әл-Дхахабты шақырып, Әли биді биліктен шығаруға тырысты. Соңғысы Әли бейге бұл жоспарды ашты, ол кейін губернаторды айыптады және құлатты. Әли би Жоғарғы Портаға жыл сайынғы салықты тоқтатты және Осман сұлтанының артықшылықтарын бұрын-соңды болмаған түрде өз есімін жергілікті монеталарға 1769 жылы (сұлтанның белгісімен бірге) соқты, бұл Египеттің Осман билігінен тәуелсіздігін жариялады. 1770 жылы ол Хиджазды басып алды, ал бір жылдан кейін Сирияны уақытша басып алды, осылайша 1517 жылы жойылған мамлюк мемлекетін қайта құрды. Алайда, 6 маусым 1771 жылы Захир әл-Умар мен Әли бидің одақтас күштерінің губернаторы Усман паша әл-Курджиге қарсы үлкен жеңісінен кейін бірнеше күн өткен соң, Сириядағы әскерлерінің қолбасшысы Әбу әл-Дхахаб, Осман агенті өзі мен Әли бидің арасындағы сенімсіздікті қоздырғаннан кейін, күресті жалғастырудан бас тартты және тез арада Мысырға оралды. Нәтижесінде 1772 жылы Әли би биліктен айырылды. Келесі жылы ол Каирде қаза тапты. Алайда, 1772 жыл өте даулы; басқа да дереккөздер мен тарихшылар Мысырда Әли би билігінің аяқталуы туралы әртүрлі деректер береді. Ұзыншаршылы 1773 жылға дейін билікті ұстап тұрғанын (Кара Халил паша губернатор болғанда) айтады, бірақ Сициль и Османи 1769 жылы биліктен құлап, 1769 жылдан 1773 жылға дейінгі аралықта үш аралас губернаторды атады: Копрули Хафиз Ахмед паша (1769), Келечи Осман паша (1769–1771) және Векил Осман паша (1772–1773). Бірінші тұлғадан алынған Аль-Жабарти 1769 жылы Әли Бейдің Стамбулдан келген жаңа губернатор тағайындалған кезде биліктен бас тартқанын мәлімдейді (бірақ ол оны атамайды). Ұзыншаршылы Аль-Жабартидің жылнамасын оқыған, бірақ 1769 жылы Стамбулдан келген жаңа губернатор туралы баяндаманы ескермеген болуы мүмкін, өйткені одан кейін Аль-Жабарти 1773 жылға дейін басқа пашалардың есімдерін немесе реттілігін атамайды. Алайда, Бидуэллдің айтуынша, " ол өз елінің тұрғындарынан немесе шетелдіктерден техникалық кеңес алмады. Ол заманауи армия құруға тырыспады".
Soon after, Ali Bey launched a campaign to eliminate his rivals. On 30 November 1767 he assassinated two top ranking mamluks, Ali Bey Jinn and Hasan Bey, and followed it up by expelling from Egypt four other beys and their retinues. On 1 March 1768, he exiled some thirty officers, including eighteen high ranking mamluks of his ally Salih Bey's household. In May, Husayn Bey and Khalil Bey launched a campaign against Ali Bey from Gaza, sweeping through the Nile Delta, before establishing base in Tanta. Ali Bey obtained a firman from Rakım Mehmed Pasha officially declaring them as rebels, enabling him to use imperial funds against them, though he still imposed heavy exactions on the local and foreign merchants toward the same purpose. Muhammad Bey Abu al Dhahab and Salih Bey, confronted the rebels, who surrendered after running out of ammunition. Husayn Bey was beheaded, while Khalil Bey took refuge in the Sayyid Tantawi Mosque until Ali Bey permitted him to enter exile in Alexandria. There, in July 1768, he was strangled. For the remainder of the year, Ali Bey continued eliminating or substantially weakening rivals among the mamluks and in the ranks of the , especially the janissaries, who remained the only influential government military force in the province. By September, the French consul reported "never has the Janissary been reduced to the point it is today". That month, Ali Bey had Salih Bey assassinated, and soon after broke up his household, exiling his mamluks to Tanta, Damietta, Jeddah, and Upper Egypt. With every move against his rivals, Ali Bey consolidated his hold over the military and bureaucracy in Egypt. All of the officers he eliminated were replaced by his own mamluks. He allowed the beys from his household to build up households of their own, while he acquired substantial numbers of new mamluks and commissioned mercenaries to supplement his forces. After Salih Bey's assassination, Ali Bey promoted three more of his mamluks as beys, appointed Isma'il Bey as defterdar, Ayyub Bey as governor of the major district of Girga, and another of his mamluk beys, Hasan Bey Ridwan, as and (commander of Cairo). In September, he had assumed the office of , thereby attaining the executive powers of the governor during his absence. Crecelius notes by "combining the leadership of the mamluk regime with the executive functions of the Ottoman government Ali Bey had gained complete mastery of the Ottoman administration and reduced the governor to impotence". Rakım Mehmed Pasha attempted to depose Ali Bey in November by enlisting Muhammad Bey Abu al Dhahab. The latter revealed the plot to Ali Bey, who then denounced and ousted the governor. Ali Bey stopped the annual tribute to the Sublime Porte and in an unprecedented usurpation of the Ottoman Sultan's privileges had his name struck on local coins in 1769 (alongside the sultan's emblem), effectively declaring Egypt's independence from Ottoman rule. In 1770 he gained control of the Hijaz and a year later temporarily occupied Syria, thereby reconstituting the Mamluk state that had disappeared in 1517. However, a few days after a major victory over Governor Uthman Pasha al Kurji by the allied forces of Zahir al Umar and Ali Bey's forces on 6 June 1771, Abu al Dhahab, the commander of his troops in Syria, refused to continue the fight after an Ottoman agent stirred up mistrust between him and Ali Bey, and hastily returned to Egypt. As a result, Ali Bey lost power in 1772. The following year, he was killed in Cairo. However, the date of 1772 is highly disputed; other sources and historians give varying dates for the end of Ali Bey's power in Egypt. Uzunçarşılı claims that he held power until 1773 (when Kara Halil Pasha became governor), but Sicill i Osmani disagrees, saying that he fell out of power in 1769 and naming three interceding governors by name between the end of Ali Bey's reign in 1769 and Kara Halil Pasha's appointment in 1773; these are Köprülü Hafız Ahmed Pasha (1769), Kelleci Osman Pasha (1769–1771), and Vekil Osman Pasha (1772–1773). First person source Al Jabarti declares that Ali Bey gave up power in 1769 when a new governor from the Ottoman capital of Istanbul was assigned by the sultan (although he doesn't name him). It is likely that Uzunçarşılı read Al Jabarti's chronicle, but failed to note the narrative about the new governor coming from Istanbul in 1769, since after that, Al Jabarti does not name any other pasha by name or sequence until 1773 with Kara Halil Pasha. However, according to Bidwell, " he did not make use of native Egyptians or call in foreigners for technical advice. He made no effort to build a modern army "