Жозеф Лэвин: Ресейлік пианист және педагогтың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ресейлік пианист және педагог (1874–1944)

Йозеф Левинне (13 желтоқсан 1874 – 2 желтоқсан 1944)

Өмірбаян

Жозеф Аркадиевич Левин (батыс Еуропада оның есімін "Lhévinne" деп өзгертуді, оны ерекше және еврей есіміне ұқсамайтын деп ойлаған менеджер жасаған) Мәскеудің оңтүстігіндегі Орел қаласында музыканттар отбасында дүниеге келген. Ол Василий Сафоновтың басшылығымен Мәскеу император консерваториясында оқыды. 14 жасында Антон Рубинштейн дирижерлік еткен концертте Людвиг ван Бетховеннің "Император" концертімен алғаш рет сахнаға шықты. 1892 жылы Сергей Рахманинов пен Александр Скрябин де оқыған сыныпты үздік бітіріп, фортепианодан алтын медаль жеңіп алды. 1895 жылы Левин Берлинде өткен екінші халықаралық Антон Рубинштейн атындағы байқауда жеңіске жетті, үш жүзден астам үміткердің ішінде Рубинштейннің ми-бемоль мажордағы 5-ші фортепиано концертін орындауымен көзге түсті. 1898 жылы Левин Мәскеу консерваториясының студенті, пианист және өз курсында фортепианодан алтын медаль алған Розина Бессиге үйленді. Олар бірге концерттер беріп, осымен өмірінің соңына дейін айналысты. Антисемитизм мен Ресей революциясының саяси тұрақсыздығына байланысты 1907 жылы Берлинге көшіп келді. Берлинде Лхэвинне заманының жетекші виртуоз музыканттарының және педагогтарының бірі ретінде танылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда олар "жау шетелдігі" деп жарияланды және қаладан шыға алмады. 1917 жылғы революцияда ресейлік банктерде сақтаған ақшаларын жоғалтып, соғыс кезінде концерттерде өнер көрсете алмады. Олар бірнеше жыл бойы қиын жағдайларға төтеп беріп, аз студенттерден түскен қаражатпен күш көрді. Соғыс аяқталғаннан кейін Германиядан босап, 1919 жылы АҚШ-тың Нью-Йорк қаласына эмиграциялады. Лхэвинне концерттік өнерін жалғастырды және Джульярд мектебінде фортепианодан сабақ берді. Оның көптеген белгілі замандастары (тіпті Владимир Горовиц те оның шеберлігіне қызығушылық танытқан) оны өз заманының ең ұлы музыканттарының бірі деп есептегенімен, ол көпшілік арасында оларша танылмады. Ол өзінің шеберлігін тым оңай көрсеткен болуы мүмкін, бірақ ол орындаудан гөрі оқытуды артық жақсы көрді. Ол концерттік турлар мен оқыту ісіне бейімделді. 1922 жылдан бастап Лхэвинне әр жазда Бонни Оукске барып, қоғамдық өмірден демалып, кейде жас музыканттарға сабақ берді. 1944 жылы 70 жасқа толуына бірнеше күн қалғанда Нью-Йоркте жүрек талмасынан қайтыс болды.

Joseph Arkadievich Levin (the name was altered in western Europe by a manager who thought "Lhévinne" more distinctive and less Jewish) was born into a Jewish family of musicians in Oryol south of Moscow. He studied at the Imperial Conservatory in Moscow under Vasily Safonov. He made his public debut at the age of 14 with Ludwig van Beethoven's Emperor Concerto in a performance conducted by his musical hero Anton Rubinstein. He graduated at the top of a class that included both Sergei Rachmaninoff and Alexander Scriabin, winning the gold medal for piano in 1892. In 1895 Levin won the Second International Anton Rubinstein Competition held in Berlin, emerging as the favoured pianist in a group of thirty three candidates with his performance of Rubinstein's Piano Concerto No. 5 in E flat major. In 1898, Levin married Rosina Bessie, a fellow Moscow Conservatory student, a pianist and winner of the gold medal for piano in her year. The two began to give concerts together, a practice that lasted until his death. Faced with antisemitism and the political turbulence of the Russian Revolution, they moved to Berlin in 1907. There Lhévinne gained a reputation as one of the leading virtuosi and teachers of his day. They were declared enemy aliens at the outbreak of World War I and became trapped there. They had lost what money they had saved in Russian banks in the 1917 Revolution and were unable to perform in concerts due to the war. They endured years of hardship, surviving on the poor income from a handful of students. After the war they were at last free to leave Germany, and in 1919 emigrated to New York City in the United States. Lhévinne continued his concert career and also taught piano at the Juilliard School. Regarded as one of the supreme technicians of his day by virtually all of his more famous contemporaries (even Vladimir Horowitz admired his pianistic command), he never achieved their level of success with the public. He may have made his excellence look and sound too easy, but he also enjoyed teaching more than performing. He settled into a life of concert tours and teaching. Lhévinne spent time each summer starting in 1922, at Bonnie Oaks, relaxing from public life and sometimes teaching young musicians. He died suddenly in New York, from a heart attack in 1944 a few days short of his 70th birthday.

Жазбалар

Лхевинн небары бірқанап жазба қалдырды, олардың кейбіреулері тамаша техника мен музыкалық әсемдіктің үлгісі саналады. 1935 жылы RCA Victor үшін жазылған Шопеннің "Этюдтер" Op. 25, № 6 және № 11, сондай-ақ 1928 жылы Victor үшін жазылған Шульц Эвлердің Иоганн Штраус II-нің "Көк Дунай вальсінің" аранжировкасы пианистер мен сарапшылар арасында аңызға айналған. Оның Шуманның "Папильондар" Op.2 рояльдік ролигі және 1935 жылғы Шуманның "Токкатасы" Op.7 жазбалары осы шығармалардың ең көрнекті орындалуларының бірі саналады. Харольд Шонбергтің айтуынша: "Оның үні таңғы жұлдыздардың бірге ән салып тұрғандай, техникасы Хофман мен Рахманиновтың саусақтарымен салыстырғанда да кемтар емес, ал музыкалық шеберлігі өте нәзік болды". Лхевинн 1920 жылдары Ampico үшін бірнеше рояльдік роликтер жасады, олардың жинағы 1966 жылы Argo лейблінде жазылып, шығарылды. Лхевинн Welte Mignon көшірме пианиносы үшін үш рет жазба жасады. Ол 1935 жылы әйелі Розинамен бірге Моцарттың D мажорлы K.448 екі фортепианоға арналған сонатасын RCA Victor үшін жазды.