Поль д’Инди – француз композиторы, педагог (1851-1931). Негізін қалаушысы Schola Cantorum de Paris, Париждегі консерваторияда оқытушы. Әйгілі шәкірттері: Сати, Мийо.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы (1851–1931)
French composer (1851–1931)
Пол Мари Теодор Винсент д’Инди (27 наурыз 1851 – 12 желтоқсан 1931) – француз композиторы және педагог. Оның педагог ретіндегі ықпалы ерекше зор болды. Ол Париждің Schola Cantorum мектебінің негісқалаушыларының бірі және Париж консерваториясында оқытушы болып жұмыс істеді. Оның шәкірттерінің арасында Альберик Магнард, Альберт Руссель, Артур Хонеггер, Дариус Мийо, Ивон Роксеф, Эрик Сати және Коул Портер болды. Д’Инди композитор Сезар Франктің шәкірті болды және Франктің неміс музыкасына деген құрметіне күшті әсер етті. Екі елде де ұлтшылдық сезімдер күшті болған кезде (шамамен 1871 жылғы Франко-прусс соғысы), бұл Франкты француз музыкасын неміс ықпалынан бөліп алуды қалаған басқа музыканттармен қақтығысқа түсірді.
Paul Marie Théodore Vincent d'Indy (vɛ̃sɑ̃ dɛ̃di; 27 March 18512 December 1931) was a French composer and teacher. His influence as a teacher, in particular, was considerable. He was a co founder of the Schola Cantorum de Paris and also taught at the Paris Conservatoire. His students included Albéric Magnard, Albert Roussel, Arthur Honegger, Darius Milhaud, Yvonne Rokseth, and Erik Satie, as well as Cole Porter. D'Indy studied under composer César Franck, and was strongly influenced by Franck's admiration for German music. At a time when nationalist feelings were high in both countries (circa the Franco Prussian War of 1871), this brought Franck into conflict with other musicians who wished to separate French music from German influence.
Өмір
Пол Мари Теодор Винсент д’Инди Парижде, роялистік және католиктік сенімдегі аристократиялық отбасында дүниеге келді. Ол әкесінің анасынан ерте жасынан бастап фортепиано сабақтарын алды, ол оны Антуан Франсуа Мармонтель мен Луи Димерге жіберді. 14 жасынан бастап д’Инди Альберт Лавиньяктан гармонияны оқыды. 16 жасында туысы оны Берлиоздың оркестрлеу туралы трактатымен таныстырды, бұл оны композитор болуға шабыттандырды. Ол досының мұғалімі Сезар Франкқа жіберген фортепиано квартетін жазды. Франк оның талантын мойындап, д’Индиге композиторлық мансапты ұсынды. 1882 жылы Вагнердің «Парсифалын» тыңдады. 1883 жылы оның хорлық шығармасы «Le Chant de la cloche» жарық көрді. 1884 жылы оның «Saugefleurie» симфониялық поэмасының тұсаукесері болды. Оның «Poème des montagnes» («фортепианоға арналған симфониялық поэма») атты фортепиано сюитасы осы шамада пайда болды. 1887 жылы оның D тональностьдағы сюитасы труба, 2 флейта және струнный квартет үшін жазылды. Сол жылы ол Вагнердің «Лоэнгрин» операсын Ламуреудің қойылымында хормейстер ретінде қатысты. Оның «Ферваал» музыкалық драмасы оны 1889 және 1895 жылдар аралығында мазалады. Кейіннен д’Инди консерваторияда және жеке сабақтар берді, сонымен бірге Schola Cantorum-дағы лауазымын сақтап қалды. Артур Хонеггер және Дариус Мийо. Екі ерекше студент болды: Коул Портер, ол Schola-да екі жылдық курсқа жазылып, бірақ бірнеше айдан кейін тастап кетті, және Эрик Сати, ол үш жыл оқыды, кейіннен: «Неге мен д’Индиге бардым? Мен бұрын жазғандарым қаншалықты әдемі болған! Ал енді? Қандай сұмдық! Қандай жалықтырарлық!» деді. Дегенмен, «Гровтың музыка және музыканттар сөздігіне» сәйкес, д’Индидің ұстаз ретіндегі ықпалы «зор және кең ауқымды болды, француз музыкасына тигізген пайдасы догматизм мен саяси төзімсіздік айыптауларынан әлдеқайда артық». Франк сияқты, д’Инди неміс музыкасын құрметтеді және қоғамның француз емес музыка мен композиторларды шеттетуіне ренжіді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі ұйымды біріктіру мақсатымен д’Инди Société nationale президенті лауазымынан кетіп, көбірек «прогрессивті» Габриэль Фореге жол берді, бірақ жоспар орындалмады.
Paul Marie Théodore Vincent d'Indy was born in Paris into an aristocratic family of royalist and Catholic persuasion. He had piano lessons from an early age from his paternal grandmother, who passed him on to Antoine François Marmontel and Louis Diémer. From the age of 14 d'Indy studied harmony with Albert Lavignac. When he was 16 an uncle introduced him to Berlioz's treatise on orchestration, which inspired him to become a composer. He wrote a piano quartet which he sent to César Franck, who was the teacher of a friend. Franck recognised his talent and recommended that d'Indy pursue a career as a composer. In 1882 he heard Wagner's Parsifal. In 1883 his choral work Le Chant de la cloche appeared. In 1884 his symphonic poem Saugefleurie was premiered. His piano suite ("symphonic poem for piano") called Poème des montagnes came from around this time. In 1887 appeared his Suite in D for trumpet, 2 flutes and string quartet. That same year he was involved in Lamoureux's production of Wagner's Lohengrin as choirmaster. His music drama Fervaal occupied him between 1889 and 1895. D'Indy later taught at the Conservatoire and privately, while retaining his post at the Schola Cantorum. Arthur Honegger and Darius Milhaud. Two atypical students were Cole Porter, who signed up for a two year course at the Schola, but left after a few months, and Erik Satie, who studied there for three years and later wrote, "Why on earth had I gone to d'Indy? The things I had written before were so full of charm. And now? What nonsense! What dullness!" Nonetheless, according to Grove's Dictionary of Music and Musicians, d'Indy's influence as a teacher was "enormous and wide ranging, with benefits for French music far outweighing the charges of dogmatism and political intolerance". Like Franck, d'Indy revered German music, and he resented the society's exclusion of non French music and composers. In an attempt to further a proposed merger of the two organisations during the First World War d'Indy stepped down as president of the Société nationale to make way for the more "progressive" Gabriel Fauré, but the plan came to nothing.
Шығармалары
Д'Индидің шығармаларының көпшілігі қазіргі концерттік залдарда үнемі орындалмайды. Гров оның Бетховен мен Франкқа деген танымал құрметінің «өкінішке орай, оның өзінің шығармаларының ерекшелігін, әсіресе оңтүстік Францияны бейнелейтін көркем оркестрлік шығармаларын жасырғанын» айтады. Д'Инди Антонио Вивальдидің шығармаларын қайта жаңғыртуға да үлес қосты, оның виолончель және бассо континуоға арналған сонаталары (op. 14) Д'Инди редакциялап, 1922 жылы Морис Сенар басып шығарған виолончель концерті ретінде жарық көрді. Оның музыкалық жазбаларына үш томдық «Cours de composition musicale» және Франк пен Бетховенді зерттеулер кіреді. 1992 жылы ашылған 11530 d'Инди астероиды да бар.
Few of d'Indy's works are performed regularly in concert halls today. Grove comments that his famed veneration for Beethoven and Franck "has unfortunately obscured the individual character of his own compositions, particularly his fine orchestral pieces descriptive of southern France". D'Indy also contributed to the incipient revival of the works of Antonio Vivaldi, whose sonatas for cello and basso continuo (op. 14) were edited by d'Indy as cello concerti and published by Maurice Senart in 1922. His musical writings include the three volume Cours de composition musicale as well as studies of Franck and Beethoven. as is the asteroid 11530 d'Indy, discovered in 1992.