Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
27-ші Даилге сайлау
Election to the 27th Dáil
1992 жылғы 27-ші Даилге Ирландияның жалпы сайлауы 25 қарашада, сәрсенбі күні өткізілді. Бұл, президент Мэри Робинсонның 5 қарашада 26-шы Даилді таратуынан кейін, шамамен үш аптадан соң, премьер-министр Альберт Рейнольдстың өтініші бойынша, үкіметке деген сенімсіздік дауысында жеңілгеннен кейін болды. Жалпы сайлаулар Ирландияның 41 сайлау округінде Дэйл Эйрендегі 166 орын үшін, Оирехтастың өкілдер палатасы ретінде, 1990 жылғы Сайлау (өзгеріс) заңының редакциясы бойынша өтті. Сол күні абортқа қатысты үш референдум да өтті. 27-ші Даил 1992 жылдың 14 желтоқсанында Лайнстер-хауста жиналып, президент тағайындайтын Таоишті ұсынды және Ирландияның жаңа үкіметін бекітті. Бұл күні үкімет құрылмады, бірақ 1993 жылдың 12 қаңтарында Рейнольдс қайтадан Таоиш болып тағайындалды, ол Фианна Фейл және Лейбористік партиясының коалициялық үкіметі – Ирландияның 23-ші үкіметін құрды.
The 1992 Irish general election to the 27th Dáil was held on Wednesday, 25 November, almost three weeks after the dissolution of the 26th Dáil on 5 November by President Mary Robinson, on the request of Taoiseach Albert Reynolds following a defeat of the government in a motion of confidence. The general election took place in 41 Dáil constituencies throughout Ireland for 166 seats in Dáil Éireann, the house of representatives of the Oireachtas, under a revision in the Electoral (Amendment) Act 1990. Three referendums on abortion were held on the same date. The 27th Dáil met at Leinster House on 14 December 1992 to nominate the Taoiseach for appointment by the president and to approve the appointment of a new government of Ireland. No government was formed on that date, but on 12 January 1993, Reynolds was re appointed Taoiseach, forming the 23rd Government of Ireland, a coalition government of Fianna Fáil and the Labour Party.
Науқан
1992 жылғы жалпы сайлауға «Фианна Фейл» – «Прогрессивті демократтар» коалициялық үкіметінің құлдырауы себеп болды. «Биф трибуналында» адалдықсыздыққа қатысты айыптаулар Десмонд О’Мэлли мен оның партиясын Альберт Рейнольдстың «Фианна Фейл» партиясынан бөлінуге мәжбүр етті. Альберт Рейнольдс пен Джон Брутон әрқайсысы өз партияларының басшысы ретінде алғашқы жалпы сайлауда бақ сынасты. Рейнольдс үшін бұл басшылық лауазымындағы жалғыз сайлауы болды. «Фианна Фейл» үшін сайлау науқаны өте жақсы өтпеді, Рейнольдсқа қолдау 20%-ға төмендеді. Солшылдардың ішіндегі «Еңбек партиясы» өткен жылғы жергілікті сайлауда қолдауын арттырған еді, көптеген сарапшылар партияның «Дэйлде» үлкен жетістіктерге жететінін болжады. Сол жылы «Жұмысшы партиясы» арнайы съезде партияны қайта құру туралы ұсыныс бойынша жарылып кетті, бұл сол жылы итальяндық коммунистік партия жасаған қадамға ұқсас болды, сондай-ақ «Ресми ИРА»-мен барлық байланыстарды үзуді көздеді. Партияның жеті депутатының алтауы және кеңесшілердің көпшілігі партияны тастап, 1992 жылдың басында «Демократиялық солшылдар» партиясын құрды. Көптеген саяси сарапшылар «Фианна Фейл» қайта сайланбайды, ал «Радуга коалициясы» – «Файн Гейл», «Еңбек партиясы» және мүмкін «Демократиялық солшылдар» партияларынан құралады деп болжады. «Файн Гейл» партиясының басшысы Джон Брутонның да өзіне тән мәселелері болды. Кері байланыс сауалнамалары көрсеткендей, егер «Радуга коалициясы» билікке келсе, «Еңбек партиясының» Дик Спрингі Брутоннан гөрі жақсы «Таоиш» лауазымына ие болатын. Бұқаралық ақпарат құралдарында премьер-министр лауазымын ауыстыру мүмкіндігі де айтылды. Науқанның басты жеңімпазы Дик Спринг пен «Еңбек партиясы» болды. Олар «Файн Гейл» партиясынан толыққандай алшақтап, тәуелсіз бағытты ұстанды. Науқан барысында Спринг партия сайлаудан кейін не істейтіні туралы көп айтпады, алайда «Еңбек партиясы» коалицияның бір бөлігі болса, оған «Таоиш» лауазымын беруі керек екенін мәлімдеді. Бұл сайлауда Мусаджи Бхамджи («Еңбек партиясы») алғашқы мұсылман «Техта Дала» (ТД) атанды.
The general election of 1992 was precipitated by the collapse of the Fianna Fáil–Progressive Democrats coalition government. Allegations of dishonesty at the Beef Tribunal forced Desmond O'Malley and his party to part ways with Albert Reynolds's Fianna Fáil. Both Albert Reynolds and John Bruton of Fine Gael were fighting their first general election as leader of their respective parties. For Reynolds it would be his only election as leader. The campaign went very poorly for Fianna Fáil with Reynolds's support dropping by 20%. On the left, the Labour Party had increased their support in the local elections the previous year and many were predicting major gains for the party in the Dáil. The Workers' Party had split at a special convention that year over a motion to re constitute the party, similar to the move made the same year by the Italian Communist Party, and sever all links with the Official IRA. Six out of their seven TDs and a majority of their councillors left the party when the motion failed to be passed and formed Democratic Left in early 1992. Many political pundits had predicted that Fianna Fáil would not be re elected and that a "Rainbow Coalition" involving Fine Gael, the Labour Party and possibly Democratic Left would be formed. John Bruton, the leader of Fine Gael, had problems of his own. Opinion polls showed that if a "Rainbow Coalition" came to power, Dick Spring of the Labour Party was seen as a better potential Taoiseach than Bruton. The possibility of a rotating Taoiseach was also hinted at in the media. The big winner of the campaign was Dick Spring and the Labour Party. They distanced themselves completely from Fine Gael and fought an independent line. During the campaign Spring made very little comment about what the party would do after the election, however, he did say that if the Labour Party was part of a coalition he would have to be granted a turn as Taoiseach. The election also saw Moosajee Bhamjee (Labour Party) become the first Muslim Teachta Dála (TD).
Үкімет құруы
Фианна Файл 1927 жылдан бері ең нашар нәтиже көрсетті, дауыс берудің 40% -ынан да аз жинады. Фине Гейл, табысқа жететіні болжанғанмен, 10 орынды жоғалтты. Еңбек партиясы тарихтағы ең жақсы нәтижесін көрсетті, бұл оқиға "Көктемгі толқын" деп аталды және олардың орындары екі еседен астамға өсті. Фине Гейл мен Еңбек партиясы арасындағы азшылық үкімет құру жөніндегі келіссөздер бірнеше аптадан кейін, ішінара "айналма Таоишик" мәселесіне байланысты сәтсіз аяқталды. Спринг Фианна Фейлмен коалиция құруға немесе кезекті сайлауды өткізуге мәжбүр болды. Коалициялық келісім Еңбек партиясының көптеген қолдаушыларына ұнамады, себебі Дик Спринг Фианна Фейлге, әсіресе Альберт Рейнольдсқа қарсы белсенді науқан жүргізген болатын. Коалицияның нәтижесінде Альберт Рейнольдс 100-ден астам дауыспен Таоишик болып сайланды, бұл 2011 жылға дейін кез келген Таоишик үшін ең үлкен қолдау көрсеткіші болды. 1994 жылы, әсіресе мал өнімдері саласындағы бірқатар дау-дамаздардан кейін, Еңбек партиясы коалициядан шығып, келіссөздерден кейін 1994 жылдың 15 желтоқсанында Фине Гейл және Демократиялық Солмен "Радуга" коалициясын құрды, себебі бұл кезде өткен үш қосымша сайлау Фине Гейл, Еңбек партиясы және Демократиялық Солдан тұратын үкімет құруға мүмкіндік берді. Бұл жаңа коалициялық партиялармен құрылған алғашқы және бүгінгі күнге дейін жалғыз үкімет, ол бір Дайл мерзімі ішінде билікке келді.
Fianna Fáil had its worst performance since 1927, winning less than 40% of the vote. Fine Gael, in spite of predictions of success, lost 10 seats. The Labour Party recorded its best ever result, an event dubbed the "Spring Tide" and more than doubled its number of seats. Talks between Fine Gael and Labour on establishing a minority government floundered after several weeks, partly over the issue of the "revolving Taoiseach". Spring had to enter into coalition with Fianna Fáil, or force another election. The coalition deal proved very unpopular with many of Labour's supporters, because Dick Spring had campaigned heavily against Fianna Fáil and particularly Albert Reynolds. As a result of the coalition, Albert Reynolds was elected Taoiseach with over 100 votes, the biggest majority by any Taoiseach until 2011. Following a number of scandals in 1994, particularly over the beef industry, the Labour Party left the coalition and, after negotiations, formed the Rainbow Coalition with Fine Gael and Democratic Left on 15 December 1994, as three by election gains had by then made a Fine Gael Labour Democratic Left majority government possible. This was the first and to date, the only, time a new government with new coalition parties took office within a Dáil term.