Кіріспе
Жанрлар иерархиясы – өнер түрінде әртүрлі жанрларды олардың беделі мен мәдени құндылығы бойынша реттеу. Әдебиетте эпос ең жоғары форма деп есептелді, себебі Сэмюэл Джонсон «Джон Милтонның өмірі» атты еңбегінде былай деді: «Сыншылардың жалпы пікірі бойынша, эпостық поэманың авторына ең алғашқы мақтау тиесілі, өйткені ол басқа шығармалар үшін де жеткілікті болатын барлық қабілеттерді біріктіруді қажет етеді». Одан кейін лирикалық және комедиялық поэзия, сондай-ақ драма келді. Романның иерархияда берік орналасуына көп уақыт кетті, бұл 19 ғасырда формалардың жүйелі иерархиясына сенімнің жойылғаннан кейін ғана мүмкін болды. Музыкада мәтінге қойылған музыка, кем дегенде барокко дәуіріне дейін, тек аспаптық шығармалардан жоғары бағаланды, ал опера одан да ұзақ уақыт бойы жоғары мәртебеде болды. Шығармалардың мәртебесі орындаушылар санына да байланысты: үлкен құрамға жазылған шығармалар, жазуы қиын және орындауы қымбат болғандықтан, жоғары бағаланды. Дегенмен, кез келген комедиялық элемент шығарманың мәртебесін төмендетті, бірақ басқа өнер түрлеріндегідей, оның танымалдығын арттырды. Бейнелеу өнеріндегі иерархия 16 ғасырдың Италиясында сурет салу үшін жасалған және 19 ғасырдың басына дейін көп өзгеріске ұшырамады. Бұл иерархия 17 ғасыр мен қазіргі заман аралығында Еуропадағы академиялар тарапынан ресмилендіріліп, насихатталды, олардың ең ықпалдысы француз академиясы болды, ол академиялық өнерде орталық рөл атқарды. Толыққанды дамыған иерархия мыналарды ажыратты:
A hierarchy of genres is any formalization which ranks different genres in an art form in terms of their prestige and cultural value. In literature, the epic was considered the highest form, for the reason expressed by Samuel Johnson in his Life of John Milton: "By the general consent of criticks, the first praise of genius is due to the writer of an epick poem, as it requires an assemblage of all the powers which are singly sufficient for other compositions." Below that came lyric poetry, and comic poetry, with a similar ranking for drama. The novel took a long time to establish a firm place in the hierarchy, doing so only as belief in any systematic hierarchy of forms expired in the 19th century. In music, settings of words were accorded a higher status than merely instrumental works, at least until the Baroque period, and opera retained a superior status for much longer. The status of works also varies with the number of players and singers involved, with those written for large forces, which are certainly more difficult to write and more expensive to perform, given higher status. Any element of comedy reduced the status of a work, though, as in other art forms, often increased its popularity. The hierarchies in figurative art are those initially formulated for painting in 16th century Italy, which held sway with little alteration until the early 19th century. These were formalized and promoted by the academies in Europe between the 17th century and the modern era, of which the most influential became the French Académie de peinture et de sculpture, which held a central role in Academic art. The fully developed hierarchy distinguished between:
History painting, including historically important, religious, mythological, or allegorical subjects
Portrait painting
Genre painting or scenes of everyday life
Landscape and cityscape art (landscapists were called "common footmen in the Army of Art" by the Dutch theorist Samuel van Hoogstraten)
Animal painting
Still life
The hierarchy was based on a distinction between art that made an intellectual effort to "render visible the universal essence of things" (imitare in Italian) and that which merely consisted of "mechanical copying of particular appearances" (ritrarre). Idealism was privileged over realism in line with Renaissance Neo Platonist philosophy. The term is mostly used within the field of painting, and from the High Renaissance onwards, by which time painting had asserted itself as the highest form of art. This had not been the case in Medieval art and the art commissioning sectors of society took a considerable period to fully accept this view. The Raphael Cartoons are a clear example of the continuing status of tapestry, the most expensive form of art in the 16th century. In the Early Medieval period lavish pieces of metalwork had typically been the most highly regarded, and valuable materials remained an important ingredient in the appreciation of art until at least the 17th century. Until the 19th century the most extravagant objets d'art remained more expensive, both new and on the art market, than all but a few paintings. Classical writings which valued the supreme skills of individual artists were influential, as well as developments in art which allowed the Renaissance artist to demonstrate their skill and invention to a greater degree than was usually possible in the Middle Ages.
Тарихи сурет салу, соның ішінде тарихи маңызы бар, діни, мифологиялық немесе аллегориялық сюжеттер
Портрет
Жанрлық сурет салу немесе күнделікті өмір көріністері
Пейзаж және қала көрінісі (ландшафт суретшілерін голланд теоретик Самуэль ван Хогстратен «Өнер армиясындағы қарапайым қызметшілер» деп атады)
Жануарлар суреті
Натюрморт
A hierarchy of genres is any formalization which ranks different genres in an art form in terms of their prestige and cultural value. In literature, the epic was considered the highest form, for the reason expressed by Samuel Johnson in his Life of John Milton: "By the general consent of criticks, the first praise of genius is due to the writer of an epick poem, as it requires an assemblage of all the powers which are singly sufficient for other compositions." Below that came lyric poetry, and comic poetry, with a similar ranking for drama. The novel took a long time to establish a firm place in the hierarchy, doing so only as belief in any systematic hierarchy of forms expired in the 19th century. In music, settings of words were accorded a higher status than merely instrumental works, at least until the Baroque period, and opera retained a superior status for much longer. The status of works also varies with the number of players and singers involved, with those written for large forces, which are certainly more difficult to write and more expensive to perform, given higher status. Any element of comedy reduced the status of a work, though, as in other art forms, often increased its popularity. The hierarchies in figurative art are those initially formulated for painting in 16th century Italy, which held sway with little alteration until the early 19th century. These were formalized and promoted by the academies in Europe between the 17th century and the modern era, of which the most influential became the French Académie de peinture et de sculpture, which held a central role in Academic art. The fully developed hierarchy distinguished between:
History painting, including historically important, religious, mythological, or allegorical subjects
Portrait painting
Genre painting or scenes of everyday life
Landscape and cityscape art (landscapists were called "common footmen in the Army of Art" by the Dutch theorist Samuel van Hoogstraten)
Animal painting
Still life
The hierarchy was based on a distinction between art that made an intellectual effort to "render visible the universal essence of things" (imitare in Italian) and that which merely consisted of "mechanical copying of particular appearances" (ritrarre). Idealism was privileged over realism in line with Renaissance Neo Platonist philosophy. The term is mostly used within the field of painting, and from the High Renaissance onwards, by which time painting had asserted itself as the highest form of art. This had not been the case in Medieval art and the art commissioning sectors of society took a considerable period to fully accept this view. The Raphael Cartoons are a clear example of the continuing status of tapestry, the most expensive form of art in the 16th century. In the Early Medieval period lavish pieces of metalwork had typically been the most highly regarded, and valuable materials remained an important ingredient in the appreciation of art until at least the 17th century. Until the 19th century the most extravagant objets d'art remained more expensive, both new and on the art market, than all but a few paintings. Classical writings which valued the supreme skills of individual artists were influential, as well as developments in art which allowed the Renaissance artist to demonstrate their skill and invention to a greater degree than was usually possible in the Middle Ages.
Иерархия «заттың әмбебап мәнін көрнекілеуге» (итальян тілінде imitare) интеллектуалдық күш жұмсайтын өнер мен «белгілі бір көріністердің механикалық көшірмесін» (ritrarre) жасайтын өнер арасындағы айырмашылыққа негізделген. Ренессанс неоплатонизмінің философиясына сәйкес, реализмге қарағанда идеализм басымдыққа ие болды. Бұл термин көбінесе сурет өнері саласында қолданылады және жоғары Ренессанстан бастап қолданылып келеді, сол кезде сурет өнері өзін өнердің ең жоғары түрі ретінде бекітті. Бұл орта ғасырлық өнерде осылай болған жоқ, ал қоғамның өнерді тапсырушы секторлары бұл көзқарасты толыққанды қабылдауға көп уақыт жұмсады. Рафаэльдің эскиздері 16 ғасырдағы өнердің ең қымбат түрі болған гобеленнің мәртебесінің айқын мысалы болып табылады. Ерте орта ғасырларда металл өнімдері әдетте ең жоғары бағаланған, ал құнды материалдар кем дегенде 17 ғасырға дейін өнерді бағалауда маңызды рөл атқарды. 19 ғасырға дейін ең әсемдік заттар жаңа да, өнер нарығында да көптеген суреттерден қымбат болды. Жеке суретшілердің шеберлігін бағалаған классикалық жазбалар, сондай-ақ Ренессанс суретшілеріне орта ғасырларда мүмкін болғаннан гөрі өздерінің шеберлігі мен жаңашылдығын көрсетуге мүмкіндік берген өнердегі жаңалықтар ықпалды болды.
A hierarchy of genres is any formalization which ranks different genres in an art form in terms of their prestige and cultural value. In literature, the epic was considered the highest form, for the reason expressed by Samuel Johnson in his Life of John Milton: "By the general consent of criticks, the first praise of genius is due to the writer of an epick poem, as it requires an assemblage of all the powers which are singly sufficient for other compositions." Below that came lyric poetry, and comic poetry, with a similar ranking for drama. The novel took a long time to establish a firm place in the hierarchy, doing so only as belief in any systematic hierarchy of forms expired in the 19th century. In music, settings of words were accorded a higher status than merely instrumental works, at least until the Baroque period, and opera retained a superior status for much longer. The status of works also varies with the number of players and singers involved, with those written for large forces, which are certainly more difficult to write and more expensive to perform, given higher status. Any element of comedy reduced the status of a work, though, as in other art forms, often increased its popularity. The hierarchies in figurative art are those initially formulated for painting in 16th century Italy, which held sway with little alteration until the early 19th century. These were formalized and promoted by the academies in Europe between the 17th century and the modern era, of which the most influential became the French Académie de peinture et de sculpture, which held a central role in Academic art. The fully developed hierarchy distinguished between:
History painting, including historically important, religious, mythological, or allegorical subjects
Portrait painting
Genre painting or scenes of everyday life
Landscape and cityscape art (landscapists were called "common footmen in the Army of Art" by the Dutch theorist Samuel van Hoogstraten)
Animal painting
Still life
The hierarchy was based on a distinction between art that made an intellectual effort to "render visible the universal essence of things" (imitare in Italian) and that which merely consisted of "mechanical copying of particular appearances" (ritrarre). Idealism was privileged over realism in line with Renaissance Neo Platonist philosophy. The term is mostly used within the field of painting, and from the High Renaissance onwards, by which time painting had asserted itself as the highest form of art. This had not been the case in Medieval art and the art commissioning sectors of society took a considerable period to fully accept this view. The Raphael Cartoons are a clear example of the continuing status of tapestry, the most expensive form of art in the 16th century. In the Early Medieval period lavish pieces of metalwork had typically been the most highly regarded, and valuable materials remained an important ingredient in the appreciation of art until at least the 17th century. Until the 19th century the most extravagant objets d'art remained more expensive, both new and on the art market, than all but a few paintings. Classical writings which valued the supreme skills of individual artists were influential, as well as developments in art which allowed the Renaissance artist to demonstrate their skill and invention to a greater degree than was usually possible in the Middle Ages.
Қайта өрлеу дәуірі өнері
Иерархия сурет салуды еркін өнердің бірі ретінде қабылдау күресінен және кейін архитектура мен мүсіншілікпен олардың ішінде тең немесе жоғары мәртебе орнату үшін болған дау-жанжалдардан туындады. Леон Баттиста Альберти, Леонардо да Винчи және Джорджио Вазари сияқты суретші-теоретиктер бұл мәселелерді өте маңызды деп есептеді. Леонардо мүсіншілерге қарсы үш өлшемділік иллюзиясын жасауға қажетті зихи еңбек суретшілердің өнерін мүсіншінің өнерінен жоғары етеді деп таластады, себебі мүсінші оны тек сыртқы көріністі бейнелеу арқылы жасай алады. 1441 жылғы "De Pictura" ("Сурет салу туралы") еңбегінде Альберти көп фигуралы тарихи сурет салуды өнердің ең асыл түрі деп атады, себебі ол ең қиын, барлық басқаларын меңгеруді қажет етеді, өйткені ол тарихтың визуалды түрі және көрерменге әсер етуге ең үлкен мүмкіндік береді. Ол фигуралар арасындағы өзара әрекеттестікті әрекет-қозғалыс және мінез-қалпы арқылы бейнелеу қабілетіне ерекше мән берді. Ерте және Жоғары Ренессанс теоретиктері табиғатты дәл бейнелеудің маңыздылығын мойындады, бірақ Микеланджелоның неоплатонизмге ұшыраған кейінгі жазбаларына дейін. Манеризм теоретиктері, Жан Паоло Ломаццо және Федерико Зуккари (екеуі де суретшілер) бұл мәселеге онша мән бермеді. Екеуі де сұлулықты "Құдайдың санасынан адам санасына тікелей сіңген, сезімдік қабылдаудан тәуелсіз нәрсе" деп сипаттады, бұл көзқарас реализмге негізделген туындылардың мәртебесін одан әрі төмендетуге әкеп соқты. Іс жүзінде, иерархия ортағасырлық және классикалық ойдан елеулі өзгешеліктер жасаған жоқ, тек діни өнермен бірдей деңгейдегі зайырлы тарихты сурет салуды және статикалық, иконалық діни сюжеттер мен оқиғалы фигуралар көріністерін ажыратуды (әрқашан да нақты емес) енгізді, соңғысына жоғары мәртебе берді. Әдептілік туралы идеялар да иерархияға енді; комикалық, жағымсыз немесе қарапайым сюжеттер немесе оларды бейнелеу жоғары және моральдық сюжеттерден төмен саналды. Ренессанс кезеңінде пейзаж, жанрлық көріністер және натюрморттар белгілі бір жанрлар ретінде қалыптаспағандықтан, сурет салудың әртүрлі түрлерінің мәртебесі немесе маңыздылығы туралы пікірталас негізінен тарихи сюжеттермен, ал бастапқыда кішкентай және қарапайым портреттермен, сондай-ақ иконалық портреттер түріндегі діни және мифологиялық сюжеттермен байланысты болды. Көптеген суретшілер үшін портретте реализмге ұмтылу қажет болды; Микеланджело сияқты жоғары ұстанымды қабылдай алатындар аз болды, ол Медичи шіркеуіндегі мүсіндерінде Медичилердің нақты сыртқы келбетін елемеді, мың жылдан кейін ешкім айырмашылықты байқамайды деп айтқан (Гейнсборо да осылай деген дегенді айтады, бірақ уақыт мерзімі қысқарақ). Көптеген портреттер өте жағымды болды, бұл модельдің мақтаныш сезімімен қатар, идеализмге сілтау жасау арқылы ақталуы мүмкін; теоретик Арменини 1587 жылы "үздік суретшілердің портреттері басқаларына қарағанда жақсы стильмен [маниерамен] және үлкен кемелділікпен салынған деп есептеледі, бірақ көбінесе олар жақсы емес". Керісінше, көптеген сарайлықтар мен олардың ата-аналары, күйеулері немесе сарайлықтар суретшілер модельдің шын келбетін дұрыс бейнелемегеніне шағымданды. Діни өнердегі әдептілік мәселесі 1563 жылғы Трент соборының өнерге қатысты қаулыларынан кейін Католик шіркеуінің қызу назарында болды. Киелі кітап оқиғаларын замандас итальяндықтардың үйлерінде орын алғандай бейнелеген суреттер сынға ұшырады және көп ұзамай тоқтатылды. Ғасыр соңында Караваджоның тудырған сынақтарына дейін діни өнер толығымен идеализацияланды.
17 және 18 ғасырлардағы өнер
Жаңа пейзаж, жанрлық сурет, жануарлар суреті және натюрморт жанрлары 17 ғасырда қалыптасты, протестант елдерінде діни сурет салу тоқтатылып, суреттерді сатып алудың өркендеуімен бірге. Осындай дамулар барлық дамыған еуропалық елдерде болғанмен, олар Голландияның Алтын ғасыры кескіндемесі мен фламандтық барокко кескіндемесінің өте өнімді мектептерінде ең айқын байқалды. Дегенмен, жаңа жанрларды жақтаушы теоретиктер пайда болған жоқ, ал Карел ван Мандер, Самуэль Диркс ван Хогстратен, Жерард де Лайрес және басқалардың голландтық теориялық жазбалары көбінесе итальяндық көзқарастарды қайталаумен ғана айналысты, сондықтан олардың жазбалары сол кездегі голландтық өнерден керемет өзгешеліктерді көрсетеді. Суретшілер көбінесе иерархияны қабылдады, тіпті Жан Стин, Карел Дюжардин және Вермеер сияқты жанр мамандары да кейде тапсырыс алғанда жақсы төленетін бірнеше тарихи картиналар жасады, бірақ оларды жалпы сату қиын болды. Рембрандттың соңғы тарихи тапсырысының бақытсыз тарихы, Клаудиус Цивилис (1661) қастандығы, оның осы формаға берілгендігін және көрермен табудағы қиындықтарды көрсетеді. Фландрияда, таза жанрлық туындылардың көптігімен қатар, жануарлар, пейзаж немесе натюрморт сияқты маңызды жанрлық элементтері бар тарихи картиналарға да бейімділік болды. Көбінесе әртүрлі элементтерді әртүрлі суретшілер суретке түсірді; Рубенс пен Франс Снайдерс көбінесе осылай жұмыс істеді. Суреттердің мөлшері және олардың бағасы осы кезеңде иерархиядағы олардың орнын көрсететін. Романтикалық дәуірге дейін, негізінен пейзаждардың бағасы мен сату мүмкіндігі шағын мифологиялық немесе діни тұлғаларды қосу арқылы арттырылуы мүмкін, бұл 16 ғасырдың басында Иоахим Патинирдің фламанд пейзаждарында пейзаж суретінің басталуынан бері қолданылып келді. Фламанд барокколық сурет салу ең төменгі жанрларды үлкен көлемде суретке түсіретін соңғы мектеп болды, бірақ әдетте фигуралық тақырыптармен біріктірілді. Француз классицизмінің тарихшысы, сәулетшісі және теоретигі Андре Фелибиеннің 1667 жылғы ықпалды тұжырымы 18-шы ғасырдағы теорияның классикалық мәлімдемесі болды: «Пейзажды кемелдікке жеткізген адам жемістерді, гүлдерді немесе қабықшаларды ғана жасайтын адамнан жоғары тұрады». Тірі жануарларды суретке түсіруші, өлі және қозғалмайтын заттарды ғана бейнелейтіндерден гөрі жоғары бағаланады; адам кейпі – жер бетіндегі Құдайдың ең кемелді туындысы болғандықтан, адам кейпін суретке түсіру арқылы Құдайға еліктеуші, басқа суретшілерге қарағанда әлдеқайда жоғары екені анық. Тек портреттерді ғана салатын суретші өнердің осы жоғары кемелділігіне ие емес және ең білімділерге берілетін құрметке лайық бола алмайды. Ол үшін бір ғана тұлғадан бірнеше тұлғаны бейнелеуге өту керек; тарих пен аңызды қарастыру керек; тарихшылар сияқты үлкен оқиғаларды немесе ақындар сияқты көңілді тақырыптарды бейнелеу керек; одан да жоғары көтеріліп, аллегориялық композициялар арқылы, аңыздың тұмшасы астында ұлы адамдардың ізгіліктерін және ең маңызды құпияларды жасыру керек». Аллегориялық сурет салу тарихи сурет салудың басқа түрлерінен жоғары тұрды; олар діни, мифологиялық, тарихи, әдеби немесе аллегориялық тақырыптарға арналған суреттерді қоса алғанда, үлкен жанр болды. Олар өмірдің кейбір түсіндіруін немесе моральдық немесе интеллектуалды хабарды жеткізді. Ежелгі мифологиядағы құдайлар мен құдайлар адам психикасының әртүрлі аспектілерін бейнеледі, діндердегі кейіпкерлер әртүрлі идеяларды бейнеледі, ал тарих, басқа көздер сияқты, диалектиканы немесе идеялардың ойын бейнеледі. Бірнеше тұлғалы суреттер бір тұлғалы суреттерден жоғары тұрды. Ұзақ уақыт бойы, әсіресе Франция революциясы кезінде тарихи сурет салу көбінесе қаһармандық еркек денесін бейнелеуге бағытталды; бірақ 19 ғасырда бұл азайды. Тарихи сурет салудан кейін, азаятын құндылық ретімен: портреттер, күнделікті өмір көріністері (scènes de genre деп аталады, сондай-ақ petit genre деп аталады, оны grande genre-ден ажырату үшін), пейзаждар, жануарлар суреті және соңынан натюрморттар келді. Оның тұжырымында, мұндай суреттер моральдық күші немесе көркемдік қиялы болмайтын жай ғана баяндамалық суреттер болғандықтан нашар деп есептелді. Жанрлық суреттер – стильде идеалды емес, тақырыбы да жоғары емес – олардың шеберлігі, тапқырлығы және тіпті юморы үшін бағаланды, бірақ ешқашан жоғары өнермен шатастырылмады. Жанрлар иерархиясы форматтар иерархиясына да сәйкес келді: тарихи суреттер үшін үлкен формат, натюрморттар үшін кішкентай формат. Бұл бұрын, әсіресе үлкен фламандтық туындыларда бұзылған, сондай-ақ голланд суретшісі Паулюс Поттердің монументалды «Жас Буқасы» және Аннибале Карраччидің екі «Қасап дүкені» туындыларының үлкені де бұзылған. Бірақ көбінесе әртүрлі жанрлар үшін алынатын салыстырмалы бағалар мөлшердің иерархиясын да қамтамасыз етті; ең төменгі жанрлардан үлкен сурет салу экономикалық тұрғыдан тиімді болмас еді, тапсырыс бойынша топтық портреттерден басқа. Рубенстің ең үлкен пейзаждары оның үйлері үшін салынған. Сызық және түс сияқты сурет элементтерін бірыңғай тақырыпты немесе идеяны жеткізу үшін пайдалану өнердің ең жоғары көрінісі деп есептелді, сондай-ақ өнерде идеалдық қабылданды, онда табиғатта көрінетін формалар жалпыланады және өз кезегінде өнер туындысының біртүтастығына бағынады. Ол табиғатты еліктеу арқылы әмбебап шындыққа ұмтылды. Кейінірек, Готтхольд Эфраим Лессинг сияқты наразы теоретиктер бұл аллегорияға назар аударудың қате екенін және бұл пластикалық өнер мен поэзия арасындағы бұрыс аналогияға негізделгенін айтты, ол Горацийдің «ut pictura poesis» («сурет болғандай, поэзия да солай») деген қағидасына қатысты. 1770 және 1780 жылдардағы сөздерінде британ суретшісі Сэр Джошуа Рейнольдс натюрморттың жанрлар иерархиясындағы ең төменгі орынды қамтамасыз ету туралы аргументті қайталады, өйткені ол суретшінің дене формаларына қол жеткізуіне кедеріл келтіреді, олар мидың жалпылау күштерінің өнімдері. Тарихи сурет салу, адам денесіне бағытталған, шыңында тұрды: дене формаларымен танысу суретшінің миына, адам денесінің көптеген мысалдарын салыстыру арқылы, дененің мәнін немесе идеалын білдіретін типтік немесе орталық ерекшеліктерді абстракциялауға мүмкіндік берді. Рейнольдс Фелибиенмен жанрлардың табиғи тәртібі туралы келіссе де, кез келген жанрдан жасалған маңызды туынды гений қолында жасалуы мүмкін екенін айтты: «Ол адам кейпі, жануар немесе тіпті жансыз заттар болсын, гений суретшінің қолында қабілетсіз көрінетін нәрсе де қадірлілікке көтеріледі, сезімді жеткізеді және эмоция тудырады. Виргил туралы айтылғандай, ол тіпті қоқысты да қадірлілікпен шашып тастай алады...».
19 ғасыр
Романтизм британдық өнерден бастап, содан кейін біртіндеп жанрлық сурет салуды көтеріп, Франциядағы стильді трубадурлардың оқиғалық бейнелеулері мен басқа елдердегі ұқсас бағыттар арқылы тарих суретіне әсер ете бастады. Бейнелеулердің жаңа маңызға ие болуымен бірге олардың көлемі де артты, көбінесе тарих суреттерімен шайқасты, әсіресе американдық Гудзон мектебінде және орыс суреттерінде. Жануарлардың суреттері де көлем мен құндылығы жағынан өсті, бірақ толық бой суреті, тіпті патшалардың суреті де көбінесе ірі мемлекеттік ғимараттарға арналды. 19 ғасырдың ортасына дейін әйелдерге тарих суреттерін салуға мүмкіндік болмады, себебі оларға көркем білімнің соңғы кезегі – тірі модельден сурет салуға рұқсат етілмеді, осылайша олардың адалдығын сақтауға тырысты. Олар рельефтерден, гравюралардан, қалыптардан және ескі шеберлердің туындыларынан жұмыс істей алатын, бірақ жалаңаш модельден емес. Оларға портрет, пейзаж және жанр сияқты төмен деңгейдегі сурет түрлеріне қатысу ұсынылды. Бұл суреттер әйелдерге тән деп есептелді, себебі олар ақылға емес, көз жарыққа қуаныш сыйлады. 19 ғасырдың соңына қарай суретшілер мен сыншылар Француз академиясының көптеген ережелеріне, соның ішінде тарих суретіне берілген мәртебеге қарсы шықты. Мұндай суреттерді көбінесе мемлекеттік мекемелер сатып алатын, ал жеке коллекционерлер иерархияда төмен тұрған сюжеттерді артық көретін. Ұлыбританияда Прерафаэлиттер қозғалысы тарих суретін жаңартуға тырысты, бірақ нәтижелері әртүрлі болды; басқа да қозғалыстар осы бағытта күш салды. Көптеген Прерафаэлиттер өздерінің мансабын басқа тақырыптарды суреттеумен аяқтады. Жаңа көркемдік бағыттардың ішінде Реалисттер мен Импрессионистер болды, олардың әрқайсысы ағымдағы сәт пен күнделікті өмірді, тарихи маңызынан ажыратып, көзбен көргендей бейнелеуге тырысты. Реалисттер көбінесе жанрлық суреттер мен натюрморттарды таңдады, ал Импрессионистер көбінесе пейзаждарға ден қойды.