Джон Синглтон Мосби: «Сұр Аруақ» және Мосби жасағының тарихы

Кіріспе

Конфедерация әскерінің офицері (1833–1916)
Мосбидің рейнджерлері тарихы

Джон Синглтон Мосби (6 желтоқсан 1833 – 30 мамыр 1916), сондай-ақ "Сұр жұлдыз" деген лақап атымен белгілі, американдық әскери офицер, Американдық Азаматтық соғысында Конфедерация армиясының атты әскер батальонының командирі болған. Оның басқаруындағы 43-ші батальон, Вирджиния кавалериясы, Мосбидің рейнджерлері немесе Мосбидің шабуылшылары деп белгілі болған, partisan ranger тобы, олардың молны жылдамдықтағы шабуылдарымен және Одақ армиясының қудалауынан қашып, із-жайсыз жоғалып кету қабілетімен танымал болды. Олар жергілікті шаруалар мен қала тұрғындарының арасында жасырынып, көзге түспейтін. Вирджинияның солтүстік-орталық аймағында Мосби жазасыз әрекет еткен өңір Мосбидің Конфедерациясы деп аталды. Азамат соғысынан кейін Мосби республикашыл болып, бұрынғы жауының қолбасшысы, АҚШ Президенті Улисс С. Грантты қолдады және адвокат ретінде жұмыс істеді. Ол Гонконгтағы АҚШ консулы және АҚШ Әділет министрлігінде де қызмет етті.

Ерте өмір және білім

Мосби 1833 жылғы 6 желтоқсанда Вирджиния штатының Паухатан округінде Вирджиния Маклорин Мосби мен Альфред Дэниел Мосби отбасында дүниеге келді. Оның әкесі – ағылшын тегінен шыққан Вирджинияның ежелгі әулетінің мүшесі, оның атасы Ричард Мосби 1600 жылы Англияда туып, 17 ғасырдың басында Вирджиния штатының Чарльз-Сити қаласына қоныстанған. Мосби анасының әкесі, Джон Синглтонның құрметіне аталған, ол ирландтық тегінен шыққан. Мосби білімін Мюрреллдің дүкені (Элма, Нельсон округі) деп аталатын мектепте бастады. 1840 жыл шамасында отбасы Шарлоттсвилл қаласының жанындағы Вирджиния штатының Альбемарл округіне көшіп келген соң, Джон он жасында Фрайс Вудс мектебіне барады, ал кейін Шарлоттсвилл мектебінде оқыды. Кішкентай бойы мен нашар денсаулығына байланысты Мосби мектептегі өмірі бойы зорлық-зомбылыққа ұшырады. Бала өзіне сенімсіздікке бой алдырып, жабылып қалмай, керісінше қарсы тұрды. Оның естеліктерін жазған редактор Мосби қатысқан ешбір төбелес жеңіспен аяқталмағанын айтты. Ол тек ересектер араласып, төбелесті тоқтатқанда ғана жеңілмеді. 1847 жылы Мосби әкесінің түлегі болған Hampden–Sydney колледжіне түсті. Математиканы оқуға қабілетсіздігінен екі жылдан кейін колледжді тастап кетті. 1850 жылғы 3 қазанда Вирджиния университетіне қабылданып, классикалық пәндерді оқыды және Вашингтон әдеби қоғамы мен пікірсайыс клубына қосылды. Латын, грек және әдебиет (оның барлығын ұнатқан) пәндерінен орташа деңгейден жоғары жетістіктерге қол жеткізді, бірақ математика оған әлі де қиындық туғызды. Үшінші курста Мосби мен таверна иесінің ұлы, дене бітімі мықты әрі әсерлі Джордж Р. Турпин арасында жанжал туды. Досынан Турпин өзін қорлағанын естіген Мосби оған түсіндіру талап етіп хат жазды – оңтүстік джентльмендері сақтайтын ар-ұяқ кодексінің бір бөлігі. Турпин ашуланып, келесі кездесуде оны "тірідей жеп қоятынын" мәлімдеді. Мосби тәуекелге бармай, Турпинмен кездесуге шешім қабылдады; қашу арсыздық болар еді. 29 наурызда екеуі кездесті, Мосби өзімен бірге Турпиннің шабуылынан аулақ болу үшін кішкентай пистолет алып келді. Кездесуде Мосби: «Сендер мен туралы не айтып жүрсіңдер?» деді, сол сәтте Турпин басын төменге салып, шабуыл жасады. Осы кезде Мосби пистолетін шығарып, қарсыласының мойнына атты. 19 жастағы Мосби үйіне қайтып, тағдырын күтті. Ол екі айып тағылып тұтқындалды: заңсыз ату (ең жоғары жазасы – бір жыл түрме және 500 доллар айыппұл) және қасақана ату (ең жоғары жазасы – 10 жыл түрме). Сотта қазылар алқасы келісімге келе алмады, бірақ Мосби ең жеңіл қылмысы үшін айыпталды және ең ауыр жазасын алды. Кейін Мосби сотқа дейін университеттен шығарылғанын білді. Түрмеде отырғанда Мосби өзінің қорғаушысы, адвокат Уильям Дж. Робертсонмен достық қарым-қатынас орнатты. Мосби заң оқуға ниеттенгенін білдіргенде, Робертсон өзінің заң кітапханасын пайдалануға рұқсат берді. Мосби түрмедегі қалған уақытында заңды оқыды. Достары мен туыстары оның кешірілуіне қол жеткізу үшін саяси ықпалын пайдаланды. Губернатор Джозеф Джонсон дәлелдерді қарап шығып, 1853 жылғы 23 желтоқсанда Мосбиді Рождество сыйы ретінде кешірді, ал штаттық заң шығарушы орган келесі сессиясында 500 доллар айыппұлды алып тастады. Оқиға, сот және түрмеге қамау Мосбиді соншалықты жаралы етті, ол бұл туралы естеліктерінде ешқашан жазған жоқ. Робертсонның заң кеңсесінде бірнеше ай оқығаннан кейін Мосби адвокаттық алқаға қабылданды және жақын маңдағы Ховардсвиллде жеке практикасын ашты.

Mosby was born in Powhatan County, Virginia, on December 6, 1833, to Virginia McLaurine Mosby and Alfred Daniel Mosby, a graduate of Hampden–Sydney College. His father was a member of an old Virginia family of English origin whose ancestor, Richard Mosby, was born in England in 1600 and settled in Charles City, Virginia in the early 17th century. Mosby was named after his maternal grandfather, John Singleton, who was ethnically Irish. Mosby began his education at a school called Murrell's Shop (Elma, Nelson County). When his family moved to Albemarle County, Virginia, near Charlottesville, in about 1840, John attended school in Fry's Woods before transferring to a Charlottesville school at the age of ten years. Because of his small stature and frail health, Mosby was the victim of bullies throughout his school career. Instead of becoming withdrawn and lacking in self confidence, the boy responded by fighting back. The editor of his memoirs recounted a statement Mosby made that he never won any fight in which he was engaged. The only time he did not lose a fight was when an adult stepped in and broke it up. In 1847, Mosby enrolled at Hampden–Sydney College, where his father was an alumnus. Unable to keep up with his mathematics class, Mosby left the college after two years. On October 3, 1850, he entered the University of Virginia, taking Classical Studies and joining the Washington Literary Society and Debating Union. He was far above average in Latin, Greek, and literature (all of which he enjoyed), but mathematics was still a problem for him. In his third year, a quarrel erupted between Mosby and a notorious bully, George R. Turpin, a tavern keeper's son who was robust and physically impressive. When Mosby heard from a friend that Turpin had insulted him, Mosby sent Turpin a letter asking for an explanation—one of the rituals in the code of honor to which Southern gentlemen adhered. Turpin became enraged and declared that on their next meeting, he would "eat him up raw!" Mosby decided he had to meet Turpin despite the risk; to run away would be dishonorable. On March 29 the two met, Mosby having brought with him a small pepper box pistol in the hope of dissuading Turpin from an attack. When the two met and Mosby said, "I hear you have been making assertions " Turpin put his head down and charged. At that point, Mosby pulled out the pistol and shot his adversary in the neck. The distraught 19 year old Mosby went home to await his fate. He was arrested and arraigned on two charges: unlawful shooting (a misdemeanor with a maximum sentence of one year in jail and a $500 fine) and malicious shooting (a felony with a maximum sentence of 10 years in the penitentiary). After a trial that almost resulted in a hung jury, Mosby was convicted of the lesser offense, but received the maximum sentence. Mosby later discovered that he had been expelled from the university before he was brought to trial. While serving time, Mosby won the friendship of his prosecutor, attorney William J. Robertson. When Mosby expressed his desire to study law, Robertson offered the use of his law library. Mosby studied law for the rest of his incarceration. Friends and family used political influence in an attempt to obtain a pardon. Gov. Joseph Johnson reviewed the evidence and pardoned Mosby on December 23, 1853, as a Christmas present, and the state legislature rescinded the $500 (~$ in ) fine at its next session. The incident, trial, and imprisonment so traumatized Mosby that he never wrote about it in his memoirs. After studying for months in Robertson's law office, Mosby was admitted to the bar and established his own practice in nearby Howardsville.

Отбасылық өмір

Осы кезде Мосби Кентуккиден келген Паулин Кларкпен (30 наурыз 1837 – 10 мамыр 1876) танысты. Ол протестант (атақты методист немесе агностик) болғанмен, ал ол католик болса да, араларында махаббат пайда болды. Оның әкесі Беверли Л. Кларк еді. Олар 1857 жылдың 30 желтоқсанында Нэшвиллдегі қонақ үйде үйленді. Мосбидің ата-анасымен бір жыл тұрғаннан кейін, жұбайлар Вирджиния штатының Бристоль қаласына қоныстанды, ол Кентукки және Теннессиге қарайтын Камберленд өткеліне жақын болатын. Азамат соғысынан бұрын Мосбилердің екі баласы болды (Мэй және Беверли). Джон Синглтон Мосби кіші, әкесі сияқты заңгер болды, кейін батыстағы кен компанияларында жұмыс істеді, ол 1863 жылы, соғыс кезінде дүниеге келді. 1870 жылға қарай отбасында бес бала болды (Линкольн Мосби, 1865–1923, және Виктория Стюарт Мосби Коулман, 1866–1946), және олар Вирджиния штатының Уоррентон қаласында тұрды. 1874 жылға қарай Католик шіркеуі Уоррентонда миссия құрды, ол қазір Әулие Иоанн Евангелисті католик шіркеуі деп аталады. Мосби отбасына адал болды және әйелі 1876 жылы қайтыс болғаннан кейін Вашингтонға көшіп келгенде, олардың Вашингтондағы ең жақсы католик мектептерінде білім алуы үшін қаржы жұмсады. Оның ұлдары алтарьда қызмет етті, ал Мосбидің кіші әпкесі Флори тек католиктік дінге ғана емес, католик монахына да айналды. Тағы екі қызы ата-анасынан аман қалды, Паулин В. Мосби (1869–1951) және Ада Б. Мосби (1871–1937), бірақ Мосбилер 1873 жылғы экономикалық дағдарыстың салдарынан екі ұлын жоғалтты, Джордж Прентисс Мосби (1873–1874) және Альфред Маклорин Мосби (1876–1876).

1861 жыл

Мосби сепаратизмге қарсы сөйледі, бірақ соғыс басталғанда Конфедерация армиясына қарапайым жауынгер ретінде қосылды. Ол алғаш рет Уильям "Грамбл" Джонстың Вашингтон атқыштар полкінде қызмет етті. Джонс майор болды және оған "Вирджиния еріктілері" деген біріккен құрама жасау тапсырылды, ол екі атты ротамен және сегіз жаяу әскер және мылтықшылар ротасымен, оның ішінде Вашингтон атқыштар полкімен құрылды. Мосби Вирджиния еріктілерінде бірлік болмағанын ойлады және губернаторға ауысу туралы өтініш жазды. Бірақ оның өтініші қабылданбады. Вирджиния еріктілері 1861 жылдың шілде айында Буль-Ран шайқасының (Бірінші Манассас) бірінші кезегіне қатысты.

1862 жыл

1862 жылдың сәуір айында Конфедерация Конгресі Партизандық рейнджерлер туралы заң қабылдады, онда «мұндай партизандық рейнджерлер, қызметке ресми қабылданғаннан кейін, қызмет мерзімі ішінде басқа сарбаздар сияқты бірдей жалақы, азық-түлік және тұру орынына құқылы болады және бірдей ережелерге бағынады» делінген. 1862 жылдың маусым айында Мосби Жармұрындық науқаны кезінде Дж.Е.Б. Стюарт үшін барлау жұмыстарын жүргізді, соның ішінде Стюарттың «Макклелланды айналып өтуіне» көмектесті. Ол 20 шілдеде Вирджиния штатының Хановер округіндегі Бивердам депосында пойыз күтіп тұрғанда Одақ әскерімен ұсталды. Мосби Вашингтондағы Ескі Капитолий түрмесінде он күн қамауда отырды, содан кейін соғыстың алғашқы тұтқын алмасуының аясында босатылды. Тіпті тұтқын ретінде Мосби жауларын бақылап отырды. Форт Монродағы қысқа тоқтау кезінде ол Хэмптон Роудста кемелердің көп жиналғанын байқады және олардың Солтүстік Вирджиния науқанында Джон Поупты күшейту үшін Солтүстік Каролинадан Амброз Бернсайдтың әскерін тасып әкеліп жатқанын білді. Босатылғаннан кейін Мосби Ричмондтың сыртындағы әскер штабына барып, Роберт Лиге өз тағайындалғандарын жеке баяндады. Фредериксбург шайқасынан кейін, 1862 жылдың желтоқсанында Мосби және оның жоғары офицері Дж.Е.Б. Стюарт Принс-Уильям, Фэрфакс және Лудун округтерінде Одақ желілерінің артында шабуылдар жасады. Олар Вашингтон, округ және Фредериксбург, Вирджиния арасындағы федералды байланыс пен жабдықтауды бұзуды және өз күштерін қамтамасыз етуді көздеді. Жыл аяқталар кезде Вирджиния штатының Лудун округіндегі Оукхэм фермасында Мосби Вирджиния штатының Миддлбург қаласынан келген түрлі атты әскерлермен кездесті, олар Мосби рейнджерлері деп белгілі болған құрама жасауға шешім қабылдады.

1863 жыл

1863 жылдың қаңтар айында Стюарт Лидің келісімімен Мосбиге Вирджиния кавалериясының 43-ші батальонын құруға және оған басшылық етуге рұқсат берді. Кейіннен бұл Мосбидің жасағына дейін кеңейтілді – Солтүстік Вирджинияда әрекет ететін партизандық рейнджерлердің полк деңгейіндегі бөлімше. 43-ші батальон Ли мен Стюарттың басшылығымен Солтүстік Вирджиния армиясының бір бөлігі ретінде ресми түрде жұмыс істеді, бірақ оның сарбаздары (1900-і 1863 жылдың қаңтарынан 1865 жылдың сәуіріне дейін қызмет етті) қалыпты кавалерияның ережелерінен тыс өмір сүрді. Конфедерация үкіметі партизандық рейнджерлердің іс-әрекетін реттеу үшін арнайы ережелерді бекітті, олар соғыс олжасын бөлісуді де қамтыды. Олар лагерьтік міндеттерден босатылып, азаматтар арасында шашырап өмір сүрді. Мосби әрбір еріктінің тұрақты әскерден дезертир болмағанын растауын талап етті, және оның жасағының шамамен 10% ғана бұрын Конфедерация армиясында қызмет еткен. 1863 жылдың наурыз айында Мосби Феерфакс округінің сотының жанындағы одақтың шебіне батыл шабуыл жасады. Оның айтуынша, оған 5-ші Нью-Йорк кавалериясынан дезертир болған Джеймс Эймс көмектескен, ол 1864 жылы қаза болғанға дейін Мосбидің бағынысында болды. Олар үш одақтың офицерін, соның ішінде бригада генералы Эдвин Х. Стоутонды тұтқынға алды. Мосби естеліктерінде Стоутонды төсекте тауып, жалаңаш арқасына жұмақтап оятқанын жазды. Осылайша оянған генерал ашуланып, бұл нені білдіретінін сұрады. Мосби дереу "Мосби" есімді естігені бар ма деп сұрады. Генерал: "Иә, оны ұстадыңдар ма?" деді. "Мен Мосбимін", - деді конфедерациялық рейнджер. "Стюарттың кавалериясы сот үйін бақылайды; жылдамдап киініңдер". Мосби мен оның 29 сарбазы бір оқ атпастан одақтың генералын, екі капитанын, 30 сарбазын және 58 жылқысын тұтқынға алды. Мосби екі күннен кейін, 1863 жылдың 15 наурызында капитан, ал 1863 жылдың 26 наурызында майор шеніне көтерілді. 1863 жылдың 3 мамырында Мосби 1-ші Батыс Вирджиния ерікті кавалерия полкінің 80 сарбазы күзеткен Вирджиния штатындағы Уоррентон-Джанкшн қоймасына шабуыл жасап басып алды. Мосбидің жоғалтулары – 1 қаза тапқан, 20 жараланған және/немесе тұтқынға алынған; одақтың жоғалтулары – 6 офицер мен 14 сарбаз қаза тапқан және жараланған. 1863 жылдың 29 мамырында Мосби 40 сарбазымен Гринвичте шабуыл жасап, Вирджиниядағы жабдықтау пойызын жолдан шығарды. Мосбидің күштері мен полковник Манн басқарған 1-ші Вермонт кавалериясы, 5-ші Нью-Йорк кавалериясы, 7-ші Мичиган кавалериясы арасында шайқас болды. Мосби 6 сарбазынан айырылып, шегінуге мәжбүр болды; 20 сарбазы жараланды, 10 сарбазы мен 1 гаубица тұтқынға алынды; одақтың жоғалтулары – 4 қаза тапқан, 15 жараланған. 1863 жылдың 10 маусымында Мосби 100 сарбазымен Потомак өзенінен өтіп, Мэриленд штатындағы Сенекадағы одақтың лагеріне шабуыл жасады. Мичиганның алтыншы кавалериясының ротасын жеңіп, олардың лагерін өртеп жібергеннен кейін, Мосби осы жетістікті Дж. Е. Б. Стюартқа хабарлады. Бұл Стюарттың назарын Роузердің Фордына аударды. Мосби сол жерден Потомак өзенінен өтіп, 27 маусым күні түнде Стюарттың әскерлері Ли армиясынан бөлініп, сол арнадан өтті, соның салдарынан шайқастың екінші күні түстен кейін ғана Геттисбургке жетті. Осылайша, кейбір сарапшылар Лидің кавалериясыз шайқасқа түсіп қалғанын, бұл үш апта бұрын Мосбидің Сенекадағы сәтті шабуылының нәтижесі болғанын айтады. Мосби 1863 жылдың 24 тамызында Вирджиния штатының Аннандейл маңындағы шайқаста алғашқы ауыр жарақатын алды, оқ оның жамбасы мен қабырғасынан өтті. Ол әскерімен бірге майданнан шығып, бір айдан кейін қайтадан қатысты.

In January 1863, Stuart, with Lee's concurrence, authorized Mosby to form and take command of the 43rd Battalion Virginia Cavalry. This was later expanded into Mosby's Command, a regimental sized unit of partisan rangers operating in Northern Virginia. The 43rd Battalion operated officially as a unit of the Army of Northern Virginia, subject to the commands of Lee and Stuart, but its men (1,900 of whom served from January 1863 through April 1865) lived outside of the norms of regular army cavalrymen. The Confederate government certified special rules to govern the conduct of partisan rangers. These included sharing in the disposition of spoils of war. They had no camp duties and lived scattered among the civilian population. Mosby required proof from any volunteer that he had not deserted from the regular service, and only about 10% of his men had served previously in the Confederate Army. In March 1863, Mosby conducted a daring raid far inside Union lines near the Fairfax County courthouse. He was helped, according to his own account, by a deserter from the 5th New York Cavalry regiment named James Ames, who served under Mosby until he was killed in 1864. He and his men captured three Union officers, including Brig. Gen. Edwin H. Stoughton. Mosby wrote in his memoirs that he found Stoughton in bed and roused him with a "spank on his bare back." Upon being so rudely awakened the general indignantly asked what this meant. Mosby quickly asked if he had ever heard of "Mosby". The general replied, "Yes, have you caught him?" "I am Mosby," the Confederate ranger said. "Stuart's cavalry has possession of the Court House; be quick and dress." Mosby and his 29 men had captured a Union general, two captains, 30 enlisted men, and 58 horses without firing a shot. Mosby was formally promoted to the rank of captain two days later, on March 15, 1863, and major on March 26, 1863. On May 3, 1863, Mosby attacked and captured supply depot Warrenton Junction, Virginia guarded by about 80 men of the 1st West Virginia Volunteer Cavalry Regiment; Mosby's losses were 1 killed and 20 wounded/and or captured; Union losses were 6 officers and 14 privates killed and wounded. On May 29, 1863, Mosby with 40 men led a raid in Greenwich, Virginia derailing a supply train; a battle occurred between Mosby's forces and the Union Cavalry under Colonel Mann who commanded the 1st Vermont Cavalry; 5th New York Cavalry; 7th Michigan Cavalry; Mosby was obliged to retreat losing 6 killed; 20 wounded and 10 men and 1 howitzer captured; Union losses were 4 killed and 15 wounded. On June 10, 1863, Mosby led 100 men on a raid across the Potomac River to attack the Union camp at Seneca, Maryland. After routing a company of the Sixth Michigan Cavalry and burning their camp, Mosby reported the success to J. E. B. Stuart. This drew Stuart's attention to Rowser's Ford. Mosby had crossed the Potomac there, and during the night of June 27 Stuart's forces would use the same crossing while separated from Lee's army, and thus didn't arrive at Gettysburg until the afternoon of the second day of the battle. Thus, some analysts claim Lee stumbled into the battle without his cavalry, partly because of Mosby's successful skirmish at Seneca three weeks earlier. Mosby endured his first serious wound of the war on August 24, 1863, during a skirmish near Annandale, Virginia, when a bullet hit him through his thigh and side. He retired from the field with his troops and returned to action a month later.

1864 жыл

Партизандық рейнджерлер Конфедерация армиясының ресми әскерлері арасында дау тудырды, олар бұл рейнджерлер дезертирлікке және ауылдағы моральдық құлдырауға ықпал етеді деп ойлады, себебі әлеуетті сарбаздар өздерінің (немесе дос) төсектерінде ұйықтағанды және дәстүрлі әскери науқандардың қиындықтары мен таршылықтарынан гөрі олжа ұстағанды артық көреді. Сондықтан Мосби Конфедерация штаттарының Уақытша армиясына қабылданды және 1864 жылдың 21 қаңтарында подполковник, ал 1864 жылдың 7 желтоқсанында полковник шеніне көтерілді. Мосбидің жабдықтау желілерін табысты бұзуы, одақтың байланысшыларының азаюы және азаматтық киіммен жасырынып жоғалуы генерал-лейтенант Улисс С. Грантты генерал-майор Филип Шериданға былай деуге мәжбүр етті:

Мосбидің адамдарының отбасылары белгілі және оларды жинауға болады. Менің ойымша, оларды алып, Форт МакГенриге немесе басқа қауіпсіз жерге осыларды Мосби мен оның адамдарының жақсы мінез-құлқы үшін кепіл ретінде ұстау керек. Олардың біреуін ұстағанда, кім екенін анықтамай, сотсыз асып қою керек. 1864 жылдың 22 қыркүйегінде одақтың әскерлері Мосбидің алты адамын Фронт-Роял қаласында (Вирджиния штаты) әскери киімсіз (яғни тыңшы ретінде) ұстады; жетіншісі (Мосбидің Шериданға жолдаған хатына сәйкес, "Раппаханнокқа тонаушылық сапарда полковник Пауэлл ұстады") Мосбидің айтуынша, олар да осы тағдырға ұшырады. Уильям Томас Оверби Фронт-Роял төбесінде атылуға таңдалғандардың бірі болды. Оның тұтқындаушылары Мосбидің орнын көрсетсе, оны босатуға уәде берді, бірақ ол бас тартты. Сол кездегі хабарларға сәйкес, оның соңғы сөздері: "Бүгін сіз өлтірген әрбір адам үшін Мосби он есе қатты жаза алады деп ойлау менің соңғы сәттерімді қуанттырады" деді. Атылғаннан кейін одақтың әскері мәйіттердің біріне қағаз жапсырып: "Бұл Мосбидің барлық адамдарының тағдыры болады" деп жазды. Генерал Роберт Ли және Конфедерацияның соғыс хатшысы Джеймс А. Седдонға жауап беру ниеті туралы хабарлағаннан кейін, Мосби жеребе тастау арқылы таңдалған жеті одақтық тұтқынды 1864 жылдың 6 қарашасында Вирджиния штатының Ректортаун қаласында жазалау үшін атып тастауға бұйрық берді. Алғашқы "өлім жеребесінде" жеті адам таңдалғанымен, ақырында тек үшеуі ғана атылды. Бір жеребе барабаншы балаға тиді, оның жасы кішкентай болғандықтан босатылды, ал Мосбидің адамдары оның орнына басқа адамды таңдау үшін екінші жеребе тастады. Содан кейін, атылу орнына бара жатқанда, тұтқын Конфедерация капитаны Монтжойдың киімінде масондық белгілерді таныды, ол жақында масондыққа қабылданған және рейдтен оралған еді. Сотталған тұтқын оған масондық құпия сигнал берді. Капитан Монтжой өзінің тұтқындарынан біреуін басқа масонның орнына қойды (бірақ бір деректе екі масонның ауыстырылғаны айтылған). Мосби Монтжойды сөккен, оның командасы "масондық ложа емес" деді. Өңделген топтың өлім жазасын орындауға тағайындалған әскерлер үш адамды асып өлтірді. Екеуін басына атып, өлгендей қалдырды (таңқаларлықтай, екеуі де аман қалды). Қалған екі адам жеке-жеке қашып кетті. 1864 жылдың 11 қарашасында Мосби Шенноа аңғарындағы одақтың әскерлерінің қолбасшысы Филипп Шериданға хат жазып, екі тараптың да тұтқындарға адамгершілікпен қарауын сұрады. Ол өзінің және адамдарының Шериданның жоғалтқан адамдарынан әлдеқайда көп тұтқынға алғанын және қайтарғанын айтты. Одақ тарапы бұл талапты орындады. Екі лагерь де тұтқындарды соғыс тұтқындары ретінде қарағандықтан, енді ешқандай атылу болған жоқ. 1864 жылдың 18 қарашасында Мосбидің командасы Кэблтаун шайқасында Блейзердің скауттарын жеңді. Мосби өліміне ең жақын келгені 1864 жылдың 21 желтоқсанында Вирджиния штатының Ректор қиылысының жанында болды. Жергілікті отбасымен бірге тамақтанып жатқанда, Мосбиге терезе арқылы оқ атылды, ол оның құрсағына кіріп, кіндіктен екі дюйм төменге жетті.

The families of most of Mosby's men are know[n] and can be collected. I think they should be taken and kept at Fort McHenry or some secure place as hostages for good conduct of Mosby and his men. When any of them are caught with nothing to designate what they are hang them without trial. On September 22, 1864, Union forces executed six of Mosby's men who had been captured out of uniform (i. e. as spies) in Front Royal, Virginia; a seventh (captured, according to Mosby's subsequent letter to Sheridan, "by a Colonel Powell on a plundering expedition into Rappahannock") was reported by Mosby to have suffered a similar fate. William Thomas Overby was one of the men selected for execution on the hill in Front Royal. His captors offered to spare him if he would reveal Mosby's location, but he refused. According to reports at the time, his last words were, "My last moments are sweetened by the reflection that for every man you murder this day Mosby will take a tenfold vengeance." After the executions a Union soldier pinned a piece of paper to one of the bodies that read: "This shall be the fate of all Mosby's men." After informing General Robert E. Lee and Confederate Secretary of War James A. Seddon of his intention to respond in kind, Mosby ordered seven Union prisoners, chosen by lot, to be executed in retaliation on November 6, 1864, at Rectortown, Virginia. Although seven men were duly chosen in the original "death lottery," in the end just three men were actually executed. One numbered lot fell to a drummer boy who was excused because of his age, and Mosby's men held a second drawing for a man to take his place. Then, on the way to the place of execution a prisoner recognized Masonic regalia on the uniform of Confederate Captain Montjoy, a recently inducted Freemason then returning from a raid. The condemned captive gave him a secret Masonic distress signal. Captain Montjoy substituted one of his own prisoners for his fellow Mason (though one source speaks of two Masons being substituted). Mosby upbraided Montjoy, stating that his command was "not a Masonic lodge". The soldiers charged with carrying out the executions of the revised group of seven successfully hanged three men. They shot two more in the head and left them for dead (remarkably, both survived). The other two condemned men managed to escape separately. On November 11, 1864, Mosby wrote to Philip Sheridan, the commander of Union forces in the Shenandoah Valley, requesting that both sides resume treating prisoners with humanity. He pointed out that he and his men had captured and returned far more of Sheridan's men than they had lost. The Union side complied. With both camps treating prisoners as "prisoners of war" for the duration, there were no more executions. On November 18, 1864, Mosby's command defeated Blazer's Scouts at the Battle of Kabletown. Mosby had his closest brush with death on December 21, 1864, near Rector's Crossroads in Virginia. While dining with a local family, Mosby was fired on through a window, and the ball entered his abdomen two inches below the navel.

1865 жыл

Генерал Роберт Лидің тапсыруынан кейін бірнеше апта өткен соң Мосбидің мәртебесі белгісіз болды, себебі генерал Винфилд С. Хэнкоктың қолтаңбасымен жарияланған бірнеше хабарламада қарақшылық тобының жойылмақ екені және Мосбидің партизан басшысы ретінде аталғаны, оның аты-жөні келісімге кірмегендігі айтылды. Дегенмен, Мосби 12 сәуірде Долинадағы хат алмасу орнында осы хабарламаның көшірмесін және Хэнкоктың штаб бастығы генерал Ц. Х. Морганның хатын алды. Морган Мосбиді тапсыруға шақырып, генерал Лиге ұсынылғандай шарттарды уәделеді. Одан кейін Винчестер мен Миллвудта тағы да келіссөздер өтті. Соңында, 1865 жылдың 21 сәуірінде Вирджиния штатының Салем қаласында Мосби рейнджерлерді таратып жіберді, ал ертесі күні көптеген бұрынғы рейнджерлер ең нашар аттарымен Винчестерге барып, тапсырылып, келісімшарт бойынша босатылып, үйлеріне қайтты. Мосби өзінің адамымен бірге Винчестерге елудің орнына, бірнеше офицерлермен оңтүстікке қарай аттанып, Солтүстік Каролинадағы генерал Джозеф Джонстонның армиясымен күресуді жоспарлады. Бірақ ол әріптестеріне жеткенше, Джонстонның тапсырылғаны туралы газеттен оқыды. Кейбіреулер Ричмондқа қайтып, Конфедерацияның Ақ үйін басып алған Одақ офицерлерін ұстауды ұсынды, бірақ Мосби бұл жоспарға қарсы шығып, оларға: «Кешіктік! Енді бұл кісі өлтіру және қарақшылық болар еді. Біз қарақшылар емес, әскерміз» деді. Мамыр айының басында Мосби өзінің басына 5000 доллар сыйақы тағайындалғанын растады, бірақ тұтқындалудан қашуға үміттенді, тіпті Вирджиния штатының Линчбург қаласының жанындағы шабуылда анасын қорқытып жіберді. Мосби тұтқындау бұйрығының күшін жойғанын растағаннан кейін, 17 маусымда тапсырылды, ол Конфедерация офицерлерінің соңғыларының бірі болды.

Кейінгі заңгерлік мансап

Азамат соғысы аяқталғанда Мосбидің жасы 31-ге ғана толған еді, ал одан кейін тағы бес онжылдық өмір сүрді. Ол Уоррентонда заңгерлік тәжірибасын қайта бастады және 1865 жылдың желтоқсанына қарай Принс-Уильям округындағы кіріс жинаушыны есек ұрлығы үшін сотқа берді. Бірақ, босатылғаннан кейін бір жылдың ішінде Мосби көбінесе оккупациялық одақтық әскерлердің мазалауына ұшырады, ұсақ-түйек немесе жасалған айыптаулармен тұтқындалды. Оның әйелі мен кішкентай ұлы Реварди, өзара туыстық байланыстарына қарамастан, президент Эндрю Джонсонның қабылдамауынан кейін, 1866 жылдың қаңтарында генерал Грантпен кездесіп, тұтқындалмайтындық туралы қолмен жазылған кешірім алып, қауіпсіз өтуге кепілдік алды.

Вирджиния саясаты

1872 жылдың 8 мамырында «Вашингтон Стар» газетінде жарияланғандай, Мосби сол кездегі АҚШ президенті Улисс Грантқа осы құжат үшін жеке алғысын білдірді. Мосби Грантқа Хорас Грилидің (Оңтүстікте жек көрінетін «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің ұзақ жылдар бойы редакторы) сайлануы Оңтүстік үшін жаман болады деп сенетінін айтты, себебі оны қоршаған адамдар оның бұрынғы игілігіне қарыздар Гранттан да нашар болды. Бірнеше күннен кейін Массачусетс штатының конгрессмені Бенджамин Батлер бұрынғы Конфедерация мүшелеріне кешірім беру туралы заң жобасын ұсынды, бұл ұсынысты Мосби кездесуде айтқан болатын, жақын арада президент Грант оған қол қойды. Грили шілдеде Демократиялық партияның үміткері болғаннан кейін Мосби Вирджиния штатында Гранттың сайлауалды науқанын ұйымдастырушысы болды және белсенді республикашыл атанды, бірақ республикашылдардың өзінің досы және әріптесі Уоррентон қаласындағы адвокат Эппа Хантонға қарсы кандидат тіркемеуін қамтамасыз етті, ол демократ ретінде сайлау науқаны жүргізіп, жеңіске жетті. Грант өзінің өмірбаяндық еңбегінде былай деп жазды: «Соғыс аяқталғаннан бері мен полковник Мосбиді жеке және жақсы таныстым. Ол мен ойлағаннан мүлдем өзгеше адам. Ол қабілетті, толыққанды адал және шыншыл». Көп ұзамай Мосби Гранттың сүйіктілерінің біріне айналды және жергілікті вирджиниялықтарға федералдық жәрдем жұмыстарын ұйымдастыруға көмектесті, бірақ бастапқыда ол федералдық қызметте болған жоқ. Ол президент Грант пен Вирджиния штатының губернаторы Джеймс Л. Кемпердің арасындағы келісімді қамтамасыз етуге тырысты, ол келесі жылы сайланған Конфедерация армиясының генерал-майоры және консерватор болды, сондай-ақ Мосби оны қолдады. Алайда, бұл әрекет сәтті болмады. Мосбидің республикалық саяси қызметі оның Уоррентондағы беделін төмендетті; көптеген адамдар оны сатқын санады. Көптеген оңтүстік тұрғындары Грантты әлі де «жау» деп есептеді. Мосбиге өлім туралы қорқыту хаттары келді, оның балалық шағындағы үйі өртенді және кем дегенде бір рет оны өлтіруге әрекет жасалды. Кейіннен Вирджиниялықтардың өзіне көрсеткен жаулықтарын еске түсіріп, Мосби 1907 жылғы мамыр айындағы хатында: «Грантқа дауыс бергенім үшін Вирджиния халқы маған, оған қарсы төрт жыл соғысқандығы үшін Солтүстік көрсеткен жаулықтан гөрі көбірек кек қайтарды» деді. 1876 жылдың ортасында әйелі Паулин мен нәресте ұлы Альфред қайтыс болғаннан кейін Мосби отбасын Вашингтон қаласына көшіруге шешім қабылдады, бірақ оларды асырау үшін жеткілікті заңдық жұмыс табу қиын болды. Сондықтан ол көп уақытын республикалық партияның үміткері Ратерфорд Б. Хейс үшін үгіт-насихат жұмыстарын жүргізумен өткізді. Грант әкімшілігінің соңында дау-дамаздар орын алды, бірақ Хейс келесі президент болды және Мосби жәрдемдік тағайындалуға үміттене бастады. Ол сондай-ақ Огайо штатының ықпалды конгрессмені Джеймс Гарфилдке үкіметте, әсіресе Әділет министрлігінде жұмыс істеуге деген ниетін білдірді. Оның орнына Кантон қаласына сауда өкілі лауазымы ұсынылды, бірақ ақырында Сенат оны АҚШ-тың Гонконгтағы консулы ретінде бекітті (ол 1878 жылдан 1885 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті). Мосби балаларын туыстарының қамқорлығына қалдыруға мәжбүр болды, бірақ бұл оның басқа да федералдық үкіметтік жұмыстары мен орналасуларының алғашқысы болды, олардың көптегені саяси тұрақсыз жағдайларда кең таралған алаяқтықпен күресуге бағытталған. Президент Маккинли Мосбидің қызы Мэйді Уоррентон қаласындағы пошта бастығы етіп тағайындады, бұл оның күйеуі Роберт Кэмпбелл 1889 жылдың тамыз айында қайтыс болғаннан кейін өте маңызды болды, оны кішкентай балаларын жалғыз өсіруге қалдырды (оның ұлдары Джон Мосби Кэмпбелл мен Александр Спотсвуд Кэмпбелл шетелдегі әдесінен көптеген хаттар мен ақша алды, ал оның қарындасы Люсидің ұлы Джек Расселл да аз мөлшерде көмек алды).

On May 8, 1872, as covered by the Washington Star, Mosby personally thanked then U. S. President Ulysses S. Grant for that document. Mosby also told Grant he believed vehemently that election of Horace Greeley (a long time editor of the New York Tribune detested in the South) would be worse for the South because the men surrounding him were worse than those surrounding his old benefactor Grant. A few days later, Massachusetts Congressman Benjamin Butler presented an amnesty bill for former Confederates, as Mosby had suggested in that meeting, and soon President Grant signed it into law. After Greeley became the Democratic party's nominee in July, Mosby became Grant's campaign manager in Virginia, and an active Republican, although he also made sure the Republicans would not run a candidate against his friend and fellow Warrenton attorney Eppa Hunton, who campaigned and won as a Democrat. In his autobiography Grant stated, "Since the close of the war, I have come to know Colonel Mosby personally and somewhat intimately. He is a different man entirely from what I supposed. He is able and thoroughly honest and truthful." Soon, Mosby had become one of Grant's favorites and was bringing federal patronage jobs to local Virginians, although initially he did not hold any federal job. He tried to make a rapprochement between President Grant and Virginia Governor James L. Kemper, a Confederate Major General and Conservative elected the following year and whom Mosby also supported. However, that failed. His Republican political activity diminished Mosby's popularity in Warrenton; many considered him a turncoat. Many Southerners still considered Grant "the enemy". Mosby received death threats, his boyhood home was burned down, and at least one attempt was made to assassinate him. Later reflecting on the animosity shown to him by his fellow Virginians, Mosby stated in a May 1907 letter that "There was more vindictiveness shown to me by the Virginia people for my voting for Grant than the North showed to me for fighting four years against him." After the deaths of his wife Pauline and infant son Alfred in mid 1876, Mosby decided to move his family to Washington, D. C., but had difficulty finding enough legal business to support them. He thus spent much time campaigning for the Republican candidate, Rutherford B. Hayes. Scandals had rocked the Grant Administration as it ended, but Hayes became the next President, and Mosby hoped for a patronage appointment. He also courted powerful Ohio Congressman James Garfield, telling him his desire for a government position, preferably in the Justice Department. He was instead offered a position as trade representative to Canton, but ultimately was confirmed by the Senate as United States consul to Hong Kong (a position he held from 1878 to 1885). Mosby had to leave his children in the care of relatives, but this proved to be the first in a series of other federal government jobs and postings, many fighting rampant fraud in politically volatile situations. President McKinley appointed Mosby's daughter May the postmistress in Warrenton, which became very important after her husband Robert Campbell died in August 1889, leaving her to raise her young children alone (although her sons John Mosby Campbell and Alexander Spottswood Campbell received many letters and some money from their overseas grandfather, as to a lesser extent did Jack Russell, son of his late sister Lucie).

Гонконгтағы консулы

Гонконгқа келгеннен кейін Мосби өзінің алдыңғы лауазым иесінің есептерінде қателіктерді анықтады және Дэвид Х. Бейли вице-консулы Лорингпен (Мосби оны қызметтен босатқан) бірлесіп, мемлекеттен мыңдаған долларлық алымдарды ұрлағанына сенді. Бейли шетелдік кемелермен АҚШ-қа барып жатқан қытай эмигранттарынан алынатын ақыны (олар өз еркімен эмиграция жасағанын және жаман танылған "кули саудасына" қатыспағанын растаған) және АҚШ туымен жүзетін кемелердегі эмигранттарға жүргізілетін кемедегі тексерулер үшін "қаржы шығыстарын" (теңізшілер жиі баратын жергілікті пансионаттың сауатсыз иесі жүргізген) талап еткен, бұл ақылар алымдармен тең болды. Мосби Бейлидің соңғы сегіз жылда ұрлық және пара арқылы жалақысын шамамен екі есеге арттырғанына сенді және кемедегі тексерулер үшін ақы алуды тоқтатты (оларды өзі жүргізді). Алайда, Бейли жақында Шанхай консулы болып тағайындалды, себебі 1863 жылдан бері лауазымда болған бұрынғы консул Джордж Сьюард Қытайдағы елші болып тағайындалды. Сьюардтың Шанхайдағы орнын Джон С. Майерс басты, ол Мемлекеттік департамент басшыларына Джордж Сьюард пен оның вице-консулы Оливер Брэдфордтың 1868 жылғы Берлингэм шартын бұзуға ұқсайтын Қытайда жер және капиталға қатысты спекуляциялар жасағанын хабарлады, бірақ оның ізбасары Вили Уэллс сияқты қызметтен шеттетілді, ол Миссисипиден бұрынғы конгрессмен болған. Уэллс пен Майерс Джордж Сьюардты импичментке беруді қарастырып жатқан Конгрестен өтемақы сұрады, бірақ Бейли өзінің жақтасына қорғау үшін Вашингтонға барды. Мосбидің жоғары лауазымды адамына (бұрынғы мемлекеттік хатшының ұлы Фредерик Сьюардқа) жазған алғашқы хаты (президент Линкольнге жасалған қастандыққа қарсы әкесін қорғағанда Мосбидің бұрынғы бағыныстысынан жарақат алған) тоқтап қалды. Алайда, Қазыналық департаментінің арнайы инспекторы ДеБ. Рэндольф Кеим Қиыр Шығыстағы консулдықтарды тексеріп, көптеген ұқсас есептеу қателіктерін анықтады. Соңында, 1879 жылдың наурызында Мосби президент Хейздің досы генерал Томас Смиттен Дэвид Б. Сикселс (Бангкоктағы АҚШ консулы) және оның вице-консулы Торри (Гонконгта туған, қызметтен босатылған Лорингке Мосби қабылдап оқыған хаттар жіберген) жасаған ұқсас ұрлық схемасы туралы жазды. Мосби сондай-ақ Бейлидің Макаодан АҚШ-қа опиум партияларын жеткізу үшін жылына 10 000 доллар алғанын (және оны өз қалтасына салғанын) білді, бірақ Мосби заңды экспорт үшін қажетті сертификатты тек 2,50 долларға беруді ұсынды. Осы уақытта консул Мосби өзінің ескі досы президент Грантты күтіп алды, ол зейнетке шыққаннан кейін екі жыл бойы әлемді жартылай жеке азамат ретінде аралап жүрді. Мосби Грантты 30 сәуірде қабылдады. Шамамен бір аптаға созылған сапар барысында Грант Мосбиге Бангкоктағы проблемалар туралы тағы да көп хабар естігенін айтты және Мосбиге тікелей президент Хейске (Мосби солай істегендей) баруды кеңес берді және Хейспен жеке сөйлесуге уәде берді. Алайда, Бейли Грант үйге оралғанға дейін Шанхайда консул болып бекітілді, ал газеттер Мосбидің орынсыз киімі туралы жазбалар жариялай бастады, бұл оны "ессіз" деп көрсету науқанының басталуы болды. Сонымен қатар, Мемлекеттік департаменттегі жаңа тергеуші генерал Джулиус Стахел болды, ол Вирджинияда Мосбимен соғысқан және Хиогода (Жапония) консул болған. Дегенмен, Стахел Мосбидің шағымдарын растады, ал бұрынғы одақ кавалериясының майоры Уильям Х. Форбс (бір кезде Мосби полковнигінің пальтосын пышақтаған) қазір Расселл және Компанияның (Алыстағы Шығыста, соның ішінде опиуммен сауда жасайтын ірі саудагерлер) басқарды, ол Бейлиге, Сьюардқа және олардың газеттік достарына қарсы Мосбиді қолдады. Филадельфия Таймс газетінің Александр МакКлюр консульдық қызметті тазарту үшін үгіт жүргізді. Фред Сьюард, ол қарақшыларды қорғады деген айыптаулардың арасында, 1879 жылдың қазанында отставкаға кетті және оның орнына Джон Хей келді. 1880 жылдың қаңтарында Грант пен журналист Джон Р. Янг (екі жылдан кейін Шанхайда консул болады) Мемлекеттік хатшы Уильям М. Эвартқа Сикселс пен Торри туралы хабарлады. Джордж Сьюард 1880 жылғы сайлаудан бұрын отставкаға кетті, содан кейін Бейли мен Сикселс президент "соңында Қытай жағалауын тазартты". Дегенмен, Мосби қараша айында досы Гарфилдтің сайлауда жеңіске жеткеніне және оның ұлы Беверлидің оған вице-консул ретінде қосылғанына қарамастан, бақытсыз болды. Оның үйге оралып, қалған отбасына бару үшін бірнеше рет рұқсат алу туралы өтініштері, сондай-ақ керек-жарақтар немесе қаражат туралы өтініштерінің көпшілігі қабылданбады, сондай-ақ бір туысы маяк тақтасынан алынып тасталды. Баспасөз бен бюрократиялық шабуылдардан басқа, Мосби өзінің жалақысы жергілікті саудагерлер арасында әлеуметтенуге жеткіліксіз екенін сезінді. Дегенмен, 1880 жыл басталғанда, Мосби Гонконгта экс-консул Бейлимен байланысты теңізшілер пансионатының иесі Питер Смит шағымданып, сотқа берген қылмыстық істі жеңіп алды, сотқа өзі қорғанып, қазы мен көрермендердің қолдауына ие болғанын, сондай-ақ беделді судьяның күлкісін естігенін мәлімдеді. Мосби АҚШ-қа қайтуға рұқсат алғаны туралы хабарлама алған кезде, президент Гарфилд оқтан жарақаттанды және өміріне тіреліп тұрды. Гарфилд 20 қыркүйекте қайтыс болды, ал президент Честер Артур Мосбиді Шанхайдағы ұқсас лауазымға (жоғары тұрмыстық шығындармен) тағайындауды қарастырды, бірақ Мосби үйге оралу немесе Гонконгта қалуды қалады. Осылайша ол эмиграцияда қалды және Қытайды мүлдем шығарып тастау актісінің, опиум саудасының өсуінің және Франция мен Қытай арасындағы соғыс күшеюінің салдарымен күресті. Мосби демократ Гровер Кливленд сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Қытайдан кетті, нәтижесінде басқару ауысты. Оның орнына Мосби ұзақ уақыттан бері жек көретін Вирджиниялық Роберт Э. Уизерс келді.

Upon arriving in Hong Kong, Mosby found discrepancies in his predecessor's recordkeeping, and believed David H. Bailey had colluded with his vice consul Loring (whom Mosby fired), to bilk the government of thousands of dollars in fees. Bailey had pocketed fees charged Chinese emigrants sailing to the U. S. on foreign flag ships (certifying that they emigrated voluntarily and were not part of notorious "coolie traffic"), and claimed "expenses" for shipboard examinations (by the illiterate proprietor of a local boardinghouse frequented by sailors) of those emigrating on U. S. flag ships equal to the fees charged. Mosby thought Bailey had almost doubled his salary over the previous eight years by embezzlement and kickbacks, and stopped charging for shipboard examinations (which he personally conducted). However, Bailey had recently been nominated to become consul at Shanghai because George Seward, previous consul since 1863, had been nominated to become the ambassador to China. Seward's replacement in Shanghai, John C. Myers of Reading, Pennsylvania, had reported to State Department superiors that George Seward and his vice consul Oliver Bradford had been engaging in land and capital speculation in China that seemed to violate the Burlingame Treaty of 1868, but had been suspended, as had his successor Wiley Wells, ex Congressman from Mississippi. Wells and Myers then sought redress from Congress, which was considering impeaching George Seward, but Bailey traveled to Washington to defend his crony. Mosby's initial letter to his superior (Frederick W. Seward, son of the former secretary of state and who had been wounded by Mosby's ex subordinate while defending his father from an assassination attempt on the night of President Lincoln's assassination) languished. However, Special Treasury Department Inspector DeB. Randolph Keim made a whirlwind inspection of Far East consulates and found many similar bookkeeping irregularities. Eventually, in March 1879, Mosby wrote to General Thomas C. H. Smith, a friend of President Hayes, about a similar embezzlement scheme operated by David B. Sickels (U. S. Consul at Bangkok) and his vice consul Torrey (a Hong Kong native whose correspondence to the fired Loring Mosby accepted and read). Mosby also learned that Bailey had charged (and pocketed) $10,000 per year for shipments of opium to the United States from Macao, although Mosby proposed to issue the required certificate for the legal export for just $2.50. Meanwhile, consul Mosby was occupied entertaining his old friend President Grant, who spent the two years after his retirement touring the world as a semi private citizen. Mosby received Grant on April 30. During the nearly week long visit, Grant told Mosby he had heard more reports about the problems in Bangkok and advised Mosby to go directly to President Hayes (as Mosby had just done) and promised to talk to Hayes personally. However, Bailey was confirmed as consul in Shanghai before Grant's return home, and newspapers had begun publishing stories about Mosby's inappropriate attire, the start of a campaign to minimize him as a "crackpot." Moreover, the new State Department investigator was General Julius Stahel, who had fought Mosby in Virginia and had been consul at Hyogo, Japan. Nonetheless, Stahel verified Mosby's complaints, and former Union Cavalry Major William H. Forbes (who had once stabbed Col. Mosby's coat during an engagement) who now headed Russell and Co. (major traders in the Far East, including of opium) also supported Mosby against Bailey, Seward and their newspaper friends. Alexander McClure of the Philadelphia Times agitated to clean up the consular service. Fred Seward, amidst charges that he was shielding the rascals, resigned by October 1879, and was replaced by John Hay. By January 1880, Grant and journalist John R. Young (who would become consul at Shanghai two years later) briefed Secretary of State William M. Evarts about Sickels and Torrey. George Seward resigned well before the 1880 election, followed by Bailey and Sickels as the President "at last swept the China coast". Nonetheless, Mosby was unhappy, despite the electoral victory of his friend Garfield in November and his son Beverley joining him as vice consul. His repeated requests for leave to return home and visit the rest of his family kept being denied, as were most requests for supplies or funds, and one relative was removed from the Lighthouse Board. In addition to the press and bureaucratic sniping, Mosby found his salary insufficient to support socialization among the local merchant class. Still, as 1880 began, Mosby won a slander lawsuit brought against him in Hong Kong by Peter Smith, the sailors' boardinghouse keeper associated with ex consul Bailey, reporting that he defended himself to the applause of jury and spectators, as well as laughter of the distinguished judge. By the time Mosby received notice that his U. S. leave had been approved, President Garfield had been shot and was hanging on to life. Garfield died on September 20, and President Chester Arthur considered promoting Mosby to the similar post at Shanghai (with higher living expenses), but Mosby wanted to either return home or remain in Hong Kong. Thus he remained in exile and dealt with the implications of the Chinese Exclusion Act, the growing opium trade and the brewing war between France and China. Mosby left China after the election of Democrat Grover Cleveland led to a change in administrations. He was replaced by fellow Virginian Robert E. Withers, whom Mosby had long despised.

Теміржол адвокаты

Қытайдан кетер алдында Мосби Грантқа басқа қызмет табуға көмек сұрап хат жазған. Грант (өлiмге жақын бола тұра) Мосбидi Калифорнияның бұрынғы теміржол магнаты, сенатор Лиланд Стэнфордқа ұсынып хат жазды. Содан кейін Мосби Калифорнияда шамамен 16 жыл өткізді, ол өзiнiң ұстазы Коллис Хантингтон қайтыс болғанға дейiн Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының адвокаты болып жұмыс iстедi. Оның iстегендерiнiң көп бөлiгi сол дәуiрдегi компанияның құжаттарын жойған өрттен кейiн белгiсiз болып қалды. Мосби кеңсе жұмысын ұнатпаса да, ол екі рет Вашингтон қаласына АҚШ Жоғарғы Сотында сотталуға барды – бiрiншi рет ол қазынаға жiберген консулдық төлемдерiне байланысты (және талаптар соты оған құқылы екенiн тапты), ал екiншi рет теміржол үшін. Мосби сонымен қатар Азамат соғысы кезіндегi өзінің ерлiктерi туралы шығыс газеттерiне мақалалар жазды және Жаңа Англияға лекциялық турға шықты, онда ол Оливер Венделл Холмс кішi және үлкен (әке және ұл) кездестi. Ол Паттон отбасымен дос болып, олардың жас ұлы Джордж С. Паттонмен бiрге олардың ранчосында уақыт өткiздi, Мосби өзiн, ал Джордж Роберт Лидi ойнаған Азамат соғысы шайқастарын қайта жасайтын. 1898 жылы Мосби испан-американ соғысына офицерлiк лауазым алуға тырысты, бiрақ Соғыс министрi Рассел А. Алгер (Рассел А. Алгерге қарсы кек алу) оның жолын кестi. Мосби Окленд, Калифорнияда "Мосби гусарлары" деп аталған кавалерия жасағын даярлады, бiрақ соғыс аяқталды және олар Кубаға немесе Филиппинге бармады.

Мемлекеттік прокурор

Мосби 1901 жылы Вашингтонға қайтып келгенде, Маккинли әкімшілігінің екінші мерзімінде (бірінші мерзімінде Маккинлидің Азамат соғысы кезінде Шенандоа аңғарында қызмет еткеніне байланысты сақтанды, сондай-ақ оны тағы бір кеңсе іздеуші деп есептеді), ол Әділет министрлігінде жұмыс іздеуді қайтадан көтерді. Маккинлинің қазасынан кейін президент Теодор Рузвельт Мосбиді Ішкі істер министрлігінің арнайы агенті ретінде батысқа жіберді. Мұнда Мосби Колорадо мен Небраскадағы мал өсіруші барондарының жерді заңсыз қоршаумен айналысқанын анықтады, олар әскери жесірлердің жалған иелік ету туралы талаптарын жиі пайдаланды және 1885 жылғы Ван Уайк қоршау заңын бұзды. Куәгерлер заңсыз қоршау туралы куәлік беруден қорқып бас тартқанда, Мосби заңды сақтау үшін алдымен зардап шеккен жер иесіне хабарлама жіберді. Пауни мал компаниясы Колорадода мойынсұнып, Мосби Небрасканың батысына көшті, онда жер агентінің Айова штатында тұратынын және жайылымды тиісінше бақыламайтынын білді. Алайда Мосбидің Колорадодағы әдістері сәтсіз аяқталды, себебі Омаха қалалық қазылар алқасы Бартлетт Ричардсқа немесе резидент емес агент В. Р. Лессерден басқа ешкімге қарсы айыптама беруден бас тартты. Мосби Небраска сенаторларын қанағаттандыру үшін Вашингтонға қайтарылды, содан кейін Алабама ормандарында ағаш кесушілерді тоқтатуға жіберілді. Бірақ басқа адвокаттар жіберілді, олар айыптамалар ұсынды. Ричардс және оның ағылшын жеңшесі Уильям Г. Комсток 1905 жылы үкіметтік жерлер зерттелмегеніне қарамастан сотталды. Жергілікті судья оларды әрқайсысына 300 доллар айыппұл төлеуге және алты сағатқа қамауға үкім шығарды, олар Омаха мал өсірушілер клубында тойлаумен өткізді, бұл президент Рузвельттің АҚШ прокуроры мен АҚШ маршалын жұмыстан босатуына себеп болды. Келесі жылы Ричардс пен Комсток үкіметке мемлекеттік жерді тартып алу үшін сөз байласуға қатысқандары үшін жаңа айыптама алды, айыпты деп танылды және 1500 доллар айыппұл төледі, сондай-ақ бір жылға бас бостандығынан айырылды. Үш жылдық шағымдардан кейін, айыптамалар мен үкімдер күшінде қалды, сондықтан олар 1901 жылдан бастап бір жылға Небраска штатының Гастингс түрмесіне жіберілді, ал Ричардс үкім аяқталуға бір ай қалғанда ауруханада қайтыс болды. Мосби, ақыры, Филандер Нокс бас прокурорлық қызметін аяқтағаннан кейін, өзі қалаған Әділет министрлігінің лауазымын алды. Алайда ол сенімсіздікті жою бөлімінде емес, 1904 жылдан 1910 жылға дейін өзінің жеңшесі Чарльз У. Расселдің басшылығымен Аралдық және аумақтық істер бюросында (жылдық жалақысы 2400 доллар) жұмыс істеді. 1905 жылы президент Рузвельт оны Мобил портындағы тәртіпсіздіктер туралы шағымдарды тексеру үшін тағы да Алабамаға жіберді. Содан кейін ол Оклахома штатына АҚШ маршалы (және бұрынғы Rough Rider) Бенджамин Колбертке қарсы айыптауларды тергеу үшін жіберілді. Ол сонымен қатар МакАлестердің адвокаттары Джордж Мэнсфилд, Джон Ф. МакМюррей және Мелвин Корништің Үндістердің сенімдік қорларын заңсыз иемденгені үшін айыптама ұсынды, бірақ оның бастығы Рассел дәлелдер жеткіліксіз деп санады және екі жылдан кейін айыптаманы тоқтатты. Осы уақытта Мосби Үндістердің кәмелетке толмағандарына қарсы жер алаяқтығы туралы шағымдарды зерттеу үшін қайта оралды, ал оралғаннан кейін оның істеуге көп нәрсесі болмады.

When Mosby returned to Washington in 1901, during the second term of the McKinley administration (wary during the first term because of McKinley's service in the Shenandoah Valley during the Civil War, as well as being perceived as just another office seeker), he again sought a job in the Justice Department. After McKinley's assassination, President Theodore Roosevelt instead sent Mosby west as a special agent of the Department of the Interior. There, Mosby dealt with illegal fencing of range land by cattle barons in Colorado and Nebraska, who often used fake homestead claims by military widows as well as violated the Van Wyck Fence Law of 1885. When witnesses refused to come forward to testify about illegal fencing for fear of retaliation, Mosby upheld the law by first sending notices to the affected landowner. The Pawnee Cattle Company capitulated in Colorado, so Mosby moved on to western Nebraska, where he learned the land agent actually lived in Iowa and failed to supervise the range. Mosby's Colorado methods failed, however, since the Omaha grand jury refused to authorize an indictment against Bartlett Richards or anyone but nonresident agent W. R. Lesser. Mosby was recalled to Washington to appease Nebraska's Senators, and then sent to halt timber trespassers in Alabama forests. However, other attorneys were sent out, who secured indictments. Richards and his English brother in law William G. Comstock were convicted in 1905 despite their argument that the government land hadn't been surveyed. The local judge sentenced them to $300 fine apiece and six hours in custody, which they spent celebrating at the Omaha Cattlemen's Club, and which led President Roosevelt to fire both the U. S. attorney and U. S. Marshal. The next year Richards and Comstock were indicted on a new charge of conspiracy to deprive the government of public land, convicted and fined $1,500 fines as well as sentenced to a year in jail. After three years of appeals, the convictions and sentences were upheld, so they were sent to prison in Hastings, Nebraska for a year beginning in 1901, and Richards died in a hospital a month before the sentence would end. Mosby finally got the Department of Justice post he wanted as Philander Knox ended his term as attorney general. It was not with the trust busting unit, however, but with the Bureau of Insular and Territorial affairs, where Mosby worked (at a low salary of $2,400/year) under his brother in law Charles W. Russell Jr. from 1904 to 1910. In 1905 President Roosevelt again sent him to Alabama to troubleshoot allegations of irregularities at the Port of Mobile. Next, he was sent to Oklahoma to investigate charges against U. S. Marshal (and former Rough Rider) Benjamin Colbert. He also secured an indictment of McAlester attorneys George Mansfield, John F. McMurray and Melvin Cornish for misappropriation of Indian Trust funds, but his superior Russell thought the evidence insufficient and ultimately dropped the charges two years later. Meanwhile, Mosby went back to investigate charges of land frauds against Indian minors, and on his return found little to do.

Азамат соғысының мемуаршысы

Мосби Уильям Говард Тафт әкімшілігі кезінде 76 жасында АҚШ Әділет департаментінің лауазымынан зейнетке шығуға мәжбүр болды. Бір көзі соқыр, міңгір болған ол соңғы жылдарын Вашингтон қаласында пансионатта өткізіп, қалған қыздарының, не болмаса басқалардың күтімінде болды, бірақ олардың оған қаншалықты көмектесе алатынына ол қанағаттанбайтын. Мосби соғыс жылдарындағы ерліктері туралы жазуын жалғастырды, өйткені ол 1887 жылы «Мосбидің соғыс естеліктері» және «Стюарттың атты әскерлерінің науқандары» атты еңбегін жариялаған болатын. Бұл кітап Дж.Е.Б. Стюарттың абыройын қорғады, оны «Жоғалған істің» жақтастары Геттисбург шайқасындағы Конфедерацияның жеңілісіне кінәлады. Мосби Стюарттың қол астында қызмет еткен және қайтыс болған генералға адал болған, ол былай деп жазды: «Ол мені соғыстағы барлық жетістіктеріме жеткізді. Оның достығы болмаса, есім ешкімге белгілі болмас еді». Ол алғашқы кітабына байланысты Жаңа Англияда лекция оқыды және көптеген мақалаларын танымал басылымдарда жариялады. 1908 жылы Стюартқа тағылған барлық айыптауларды заңгерлік білігімен толығымен жоққа шығарған зерттемесін жариялады. Эрик Виттенберг пен Дж. Дэвид Петруццидің Стюарт дауына арналған жан-жақты зерттемесінде Мосбидің еңбегі «таңғажайып жұмыс» деп аталды. Ол рейнджерлерінің кездесуіне бір рет қана қатысты, ол 1895 жылғы қаңтарда Александрияда (Вирджиния штаты) өтті. Ол соғыс кезінде Аарон Бертон деген құлды ұстаған, соғыстан кейін Нью-Йорктегі Бруклинге оған ақша жіберіп, 1890 жылдарға дейін байланыста болған. 1894 жылы Мосби бұрынғы әріптесіне соғыстың себебі туралы хат жазып, былай деді: «Біз Солтүстікпен дауласып, соның үшін соғысқа барғанымызды әрқашан түсіндім. Құлдықтан басқа себеп естімедім». 1907 жылғы маусымда Мосби Сэмюэл «Сэм» Чапманға хат жазып, Джордж Кристиан сияқты адамдардың Азамат соғысының себебі болған құлдықтың маңыздылығын азайтып, жоққа шығаруына наразылығын білдірді. Хатта Мосби жеке құлдықты жақтырмаса да, Конфедерация үшін неге күрескенін түсіндірді. Конфедерация штаттары құлдық институтын қорғау үшін бөлінгенін мойындаса да, ол Вирджиниялық ретінде Конфедерация атынан күресуді өз патриоттық міндеті деп санады, былай деді: «Мен құлдық жағында күрескенім үшін ұялмаймын – солдат өз елі үшін күреседі – дұрыс немесе бұрыс – ол соғысқан бағыттың саяси артықшылықтарына жауапты емес» және «Оңтүстік – менің елім».

Mosby was forced to retire from his U. S. Department of Justice post at age 76, under the William Howard Taft administration. Blind in one eye and cantankerous, he spent his final years in Washington, D. C., living in a boardinghouse and watched over by his remaining daughters to the extent he would let them or others. Mosby also continued writing about his wartime exploits, as he had been in 1887 Mosby's War Reminiscences and Stuart's Cavalry Campaigns, which had defended the reputation of J. E. B. Stuart, who some partisans of the "Lost Cause" blamed for the Confederacy's defeat at the Battle of Gettysburg. Mosby had served under Stuart and was fiercely loyal to the late general, writing, "He made me all that I was in the war. But for his friendship I would never have been heard of." He lectured in New England in connection with that first book and wrote numerous articles for popular publications. He published a book length treatise in 1908, a work that relied on his skills as a lawyer to refute categorically all of the claims laid against Stuart. A recent comprehensive study of the Stuart controversy, written by Eric J. Wittenberg and J. David Petruzzi, called Mosby's work a "tour de force". He attended only one reunion of his Rangers, in Alexandria, Virginia, in January 1895, noticing with bemusement how many had become clergymen but preferring to look forward not back. During the war, he had kept a slave, Aaron Burton, to whom he occasionally sent money in Brooklyn, New York after the war and with whom he kept in contact into the 1890s. In 1894, Mosby wrote to a former comrade regarding the cause of the war, stating: "I've always understood that we went to war on account of the thing we quarreled with the North about. I've never heard of any other cause than slavery." In June 1907, Mosby wrote a letter to Samuel "Sam" Chapman, in which he expressed his displeasure over people, namely George Christian, downplaying and denying the importance of slavery in its causing the American Civil War. In the letter, Mosby explained his reasons as to why he fought for the Confederacy, despite personally disapproving of slavery. Although he admitted that the Confederate states had seceded to protect and defend their institution of slavery, he had felt it was his patriotic duty as a Virginian to fight on behalf of the Confederacy, stating that, "I am not ashamed of having fought on the side of slavery—a soldier fights for his country—right or wrong—he is not responsible for the political merits of the course he fights in" and that, "The South was my country."

Мұра

1915 жылдың қаңтар айында Вирджиния университеті Мосбиге медаль және жазбаша құрмет білдірді, бұл оны терең қозғалтты. Өмірі бойы Мосби Стюарт және Грант сияқты әділ санаған адамдарға адал болды, бірақ оңтүстікке жақындық танытудан бас тартты. Ол: «Конфедерация армиясында мендей рыцарьдық рухы аз болған немесе соғысқа мендей реалистік көзқараспен қараған адам болған жоқ» деді. Джон Синглтон Мосби мұражайы 1875 жылдан 1877 жылға дейін Мосби тұрған тарихи Брентмур иелігінде, Вирджиния штатының Уоррентон қаласында орналасқан. Мұражай жабылғаннан кейін көптеген заттар Ескі Фаукьер округінің түрме мұражайына көшірілді. Солтүстік Вирджинияда Мосби рейнджерлерінің іс-қимылдары мен оқиғаларына арналған 35 ескерткіш және тақта орнатылған. Джон Мосби тас жолы, АҚШ 50-ші бағытының Дулес әуежайы мен Вирджиния штатының Винчестер қалалары арасындағы бөлігі полковник Мосбидің құрметіне аталған. Фэрфакс округі мемлекеттік мектептер жүйесіндегі Мосби Вудс бастауыш мектебі бастапқыда оның құрметіне аталған. 2021 жылдың ақпан айында Фэрфакс округі мектептер кеңесінің шешімімен мектеп атауы Мозаика бастауыш мектебіне өзгертілді, бұл өзгеріс 2021–2022 оқу жылының басынан күшіне енді. Джон С. Мосби академиясы 1959 жылдан 1969 жылға дейін Вирджиния штатының Фронт-Рояль қаласында жұмыс істеді. Фэрфакс қаласындағы Мосби Вудс тұрғын алабы да оның құрметіне аталған. Мосби Вудс бассейні, Мосби Вудс тұрғын алабында орналасқан, оның құрметіне, сондай-ақ оның жүзу командасы, Мосби Вудс Рейдерс, Солтүстік Вирджиния жүзу лигасының құрамында өнер көрсетеді. 22042 индексіндегі пошта бөлімшесі (Солтүстік Вирджинияның Фоллс-Черч аймағында) USPS-тің Мосби бөлімшесі деп аталады. Вирджиния штатының Раунд-Хилл қаласындағы Хиллвуд Эстейтс тұрғын алабындағы Мосби Корты, 2022 жылы Лудун округінің ұсынысын тұрғындар қабылдамағаннан кейін оның құрметіне аталды. Округ осы алаптағы бірнеше көшелердің (Эрли даңғылы, Хэмптон жолы, Джексон даңғылы, Ли драйв, Лонгстрит даңғылы және Пикет жолы) аттарын 1960 жылдардың басында Конфедерация генералдарының құрметіне аталған немесе өзгертілген көшелермен бірге қайта атауды ұсынған. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" жүк кемесі оның құрметіне аталған. Форт-Белвоардағы АҚШ армиясының резервтік орталығы бұрын оның құрметіне аталған. 2024 жылы орталық АҚШ армиясының резервтегі штаб-сержанты Ричард С. Итонның құрметіне қайта ашылды.

In January 1915, the University of Virginia awarded Mosby a medal and written tribute, which touched him deeply. Throughout his life, Mosby remained loyal to those he believed fair minded, such as Stuart and Grant, but refused to cater to Southern sympathies. He proclaimed that there was "no man in the Confederate Army who had less of the spirit of knight errantry in him, or took a more practical view of war than I did." The John Singleton Mosby Museum was located in Warrenton, Virginia, at the historic Brentmoor estate where Mosby lived from 1875 to 1877. After it closed many of the artifacts moved to the Old Fauquier County Jail museum. There are 35 monuments and markers in Northern Virginia dedicated to actions and events related to Mosby's Rangers. John Mosby Highway, a section of US Route 50 between Dulles Airport and Winchester, Virginia, is named for Colonel Mosby. Mosby Woods Elementary School in the Fairfax County Public Schools system was originally named in his honor. The name of the school was changed to Mosaic Elementary School by the Fairfax County School Board in February 2021; effective at the start the 2021–2022 academic year. The segregation academy John S. Mosby Academy operated in Front Royal, Virginia from 1959 to 1969. Mosby Woods subdivision in Fairfax City is also named in his honor. The Mosby Woods Pool, located in the Mosby Woods subdivision, is named in his honor as is its swim team, the Mosby Woods Raiders, who compete in the Northern Virginia Swim League. The post office branch for zip code 22042 (in Northern Virginia's Falls Church area) is referred to by the USPS as the Mosby branch. Mosby Court, located in the Hillwood Estates subdivision of Round Hill, Virginia, remains named in his honor after residents there, in 2022, rejected Loudoun County's proposal to rename the cul de sac along with several other streets in the neighborhood (Early Avenue, Hampton Road, Jackson Avenue, Lee Drive, Longstreet Avenue, and Pickett Road) that were named or renamed after Confederate generals in the early 1960s. The World War II Liberty Ship was named in his honor. The U. S. Army Reserve Center located on Fort Belvoir, VA was previously named in his honor. The center was rededicated in honor of U. S. Army Reserve Staff Sergeant Richard S. Eaton Jr. in 2024.

Танымал мәдениетте

Герман Мелвиллдің "Алдиге қарай скаут" поэмасы Мосби мен оның адамына қарсы тұрғанда Одақ бригадасының сезінген қорқынышы туралы айтады. Поэманың бір бөлігі Мельвиллдің 13-ші Нью-Йорк кавалериясымен және оның бірнеше офицерлерімен, сондай-ақ Рутгерс колледжінің түлектерімен болған тәжірибесіне негізделген. 1913 жылы түсірілген "Оңтүстік мақтанышы" атты фильмде Джон Мосби рөлін Джозеф Кинг сомдады. 1924 жылы Мэн штатының Кэрри Стивенс ұшқыш балық аулауға арналған ең танымал стримердің бірін жасады, оны ол "Сұр жұлдыз" деп атады. Вирджил Каррингтон Джонс "Рейнджер Мосби" (1944) және "Сұр жұлдыздар мен бүлікші шабуылшылар" (1956) кітаптарын жариялады. Ол сондай-ақ 1950 жылдардың соңында "Сұр жұлдыз" телебағдарламасының сценарийін жазды. Ғылыми фантастика авторы Х. Бим Пайпер Мосбидің өмірі туралы танымал еңбек жазды, ол 1950 жылы "Бүлікші шабуылшы" деген атпен жарық көрді. CBS телеарнасы 1957-1958 жылдарғы телесезон ішінде "Сұр жұлдыз" телесериалын түсірді. Шоу синдикация арқылы көрсетілді, және Азамат соғысы кезінде Мосби рөлін Тод Эндрюс сомдады. 1988 жылы шыққан "Сұр жеңіс" атты альтернативті тарих романында Роберт Скимин Мосбиді Конфедерация Азамат соғысында жеңіске жеткеннен кейін әскери барлау басшысы ретінде бейнелейді. Ол өзінің досы Дж.Е.Б. Стюартты Геттисбург шайқасындағы оның әрекеттерін зерттейтін тергеу комиссиясынан қорғайды. Романда Скимин Мосбиді тарихи деректерге қарағанда құлдыққа көбірек жақтас ретінде көрсетеді. Мосби "Сұр жұлдыз" (сонымен қатар Саймон Трент) кейіпкерінің атымен аталады, ол 1992 жылы "Бэтмен: Анимациялық серия" эпизодында "Сұр жұлдыздан сақ болыңыз" атпен пайда болды, және оны Адам Уэст дауыстады. Кейіпкер сонымен қатар оның соғыс мансабы туралы 1950 жылдардағы шоудан, сондай-ақ "Рух", "Көлеңке" және басқа да пульпалық авантюристтерден шабыт алды. Мосбидің Азамат соғысы кезіндегі әрекеттеріне негізделген "Мосбидің Конфедерациясы" (2008) атты компьютерлік ойын бар, оны Tilted Mill жасады.