Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық заңгер және саясаткер (1772–1863)
British lawyer and politician (1772–1863)
Джон Синглтон Копли, 1-ші барон Линдхерст (21 мамыр 1772 – 12 қазан 1863) – британдық заңгер және саясаткер. Ол үш рет Ұлыбританияның лорд-канцлері қызметін атқарды.
John Singleton Copley, 1st Baron Lyndhurst, (21 May 1772 – 12 October 1863) was a British lawyer and politician. He was three times Lord High Chancellor of Great Britain.
Өмірбаян және білім
Линдхерст Массачусетс штатының Бостон қаласында, суретші Джон Синглтон Копли мен оның әйелі Сусанна Фарнхэм (туған есімі Кларк), күмісші Эдвард Уинслоудың немересі болып дүниеге келді. Оның әкесі 1774 жылы Америкадан Лондонға кетіп, бір жылдан кейін оның әйелі мен ұлы да оны күтіп келді. Копли жеке мектепте оқыды және Кембридж университетінің Тринити колледжін бітірді.
Lyndhurst was born in Boston, Massachusetts, the son of painter John Singleton Copley and his wife Susanna Farnham (née Clarke), granddaughter of silversmith Edward Winslow. His father left America to live in London in 1774, and his wife and son followed a year later. Copley was educated at a private school and Trinity College, Cambridge.
Саяси және заңгерлік мансап
1804 жылы Линкольн мейрамханасында адвокаттыққа қабылданғаннан кейін, ол кең практика жинады. 1813 жылғы 6 шілдеде ол заң сержанты болып тағайындалды. 1817 жылы ол доктор Дж. Уотсонның қорғаушыларының бірі болды, ол Спа-Филдс көтерілісіне қатысқаны үшін сотталды. Линдхерсттің көрсеткен өнері Лорд Кастлерэгх және басқа да тори лидерлерінің назарын аударды, содан кейін ол Уайт аралындағы Ярмут округінен парламентке депутат болып сайланды. Кейіннен ол Эшбёртон (1818–1826) және Кембридж университетінен (1826–1827) өкілдік етті. 1818 жылдың желтоқсан айында Копли патшаның сержанты және Честердің бас судьясы болып тағайындалды. 1819 жылғы 24 шілдеде ол генерал-солиситор болды, қазан айында рыцарь атағын алды, 1824 жылы – генерал-прокурор, 1826 жылы – роллдардың шебері және 1827 жылы – лорд-канцлер болды. Осы соңғы лауазымға тағайындалғаннан кейін ол Саутгемптон графтығындағы Линдхерст бароны титулын алды. Генерал-солиситор ретінде ол королева Каролинаның ісіне белсенді қатысып, Джордж IV патшаның билігінің аяқталуымен және Уильям IV патшаның билігінің басталуын белгілеген либералдық шараларға қарсы болды. Ол 1831–1834 жылдары қазынашылықтың лорд-бароны болды. 1835–1841 жылдардағы Мельбурн үкіметі кезінде ол Лордтар палатасында кедергі келтіруші ретінде көзге түсті. Бұрынғы қарсыласы лорд Брогам, виг лидерлерінің оған қатысты әрекеттеріне наразы болып, оппозицияда оның ең күшті одақтасына айналды. Линдхерст 1827–1830, 1834–1835 және 1841–1846 жылдары канцлерлік қызметін атқарды. Католиктердің эмансипациясына қатысты болғандай, ол астық заңдарына қарсы күресте де реформаға қарсы болды, бірақ оның басшысы Пил уступка жасауға сигнал бергенге дейін. 1837 жылы ол Маришал колледжінің (кейіннен Абердин университеті) ректоры болды. 1846 жылдан кейін және Пилдің еркін сауданы қабылдауына байланысты тори партиясының ыдырауынан кейін Лорд Линдхерст парламент отырыстарына бұрынғыдай жиі қатыспады, бірақ ол қоғамдық істерге қызығушылығын жоғалтпады және сөз сөйлеуді жалғастырды. Оның 1854 жылғы 19 маусымда Лордтар палатасында Ресеймен соғыс туралы айтқан сөзі Еуропада сенсация тудырды, ал Қырым соғысы кезінде ол жаушылық әрекеттерді қарқынды жүргізуді ынталандырды. 1859 жылы ол Наполеон III-ті сынады. Оның соңғы сөзі сексен тоғыз жасында Лордтар палатасында айтылды.
Called to the bar at Lincoln's Inn in 1804, he gained a considerable practice. He was appointed a serjeant at law on 6 July 1813. In 1817, he was one of the counsel for Dr J. Watson, tried for his share in the Spa Fields riots. Lyndhurst's performance attracted the attention of Lord Castlereagh and other Tory leaders, and he entered parliament as member for Yarmouth in the Isle of Wight. He afterwards sat for Ashburton (1818–1826) and for Cambridge University (1826–1827). In December 1818, Copley was made King's Serjeant and Chief Justice of Chester. He became Solicitor General on 24 July 1819 and was knighted in October, became Attorney General in 1824, Master of the Rolls in 1826 and Lord Chancellor in 1827. On his appointment to the latter post he was raised to the peerage as Baron Lyndhurst, of Lyndhurst in the County of Southampton. As solicitor general he took a prominent part in the trial of Queen Caroline and was opposed to the Liberal measures which marked the end of the reign of George IV and the beginning of that of William IV. He was Lord Chief Baron of the Exchequer from 1831 to 1834. During the Melbourne government from 1835 to 1841 he figured conspicuously as an obstructionist in the House of Lords. His former adversary Lord Brougham, disgusted at his treatment by the Whig leaders, soon became his most powerful ally in opposition. Lyndhurst held the chancellorship from 1827 to 1830, 1834–1835, and 1841–1846. As he was in regard to Catholic emancipation, so in the agitation against the Corn Laws, he opposed reform until Peel, his chief, gave the signal for concession. In 1837 he was Rector of Marischal College (later Aberdeen University). After 1846 and the disintegration of the Tory party over Peel's adoption of free trade, Lord Lyndhurst did not attend parliament sessions as often, but he continued to take a lively interest in public affairs and to make speeches. His address to the House of Lords on 19 June 1854, on the war with Russia, made a sensation in Europe, and throughout the Crimean War he was a strong advocate of the energetic prosecution of hostilities. In 1859 he denounced Napoleon III. His last speech was delivered in the House of Lords at the age of eighty nine.
Отбасы
1819 жылы Лорд Линдхерст Чарльз Брансденнің қызы және Ватерлоо шайқасында қаза тапқан подполковник Чарльз Томасқа үйленген Сараға үйленді. Ол 1834 жылы қайтыс болды, ал үш жылдан кейін, 1837 жылдың тамызында, ол екінші рет Париждегі жазушы Льюис Голдсмиттің қызы Джорджиана Голдсмитке (1807–1901) үйленді. Олардың екі қызы болды: Тасмания губернаторы сэр Чарльз Дю Кейнге үйленген Джорджиана Сьюзан Копли және Хамильтон Бекетке үйленген София Кларенс Копли (1828–1911), ол әкесінің қабіріне жақын, Хайгейт зиратында жерленген. Оның екінші әйелі еврей тегінен шыққандықтан, оның ықпалы Линдхерсттің 1858 жылғы еврейлердің азаттығын қолдауына себеп болуы мүмкін. Осы кезде парламенттік шұғылаға христиандар ғана қабылдануына шектеу салған заң өзгертіліп, еврейлердің парламентке өтуіне жол ашылды. Линдхерст ажырасу мәселесінде де әйелдердің құқықтарын жақтады. Ол 1863 жылдың 12 қазанында Лондонда қайтыс болды және Хайгейт зиратында жерленді; ұлы болмағандықтан, оның дворяндық атағы тоқтатылды. Леди Линдхерст 1901 жылдың 22 желтоқсанында 94 жасында Лондонда қайтыс болды.
In 1819 Lord Lyndhurst married Sarah, a daughter of Charles Brunsden and widow of Lieutenant Colonel Charles Thomas, who was killed at Waterloo. She died in 1834, and three years later, in August 1837, he married secondly Georgiana Goldsmith (1807–1901), daughter of writer Lewis Goldsmith, of Paris. They had two daughters, Georgiana Susan Copley, who married Sir Charles Du Cane, Governor of Tasmania, and Sophia Clarence Copley (1828 1911), who married Hamilton Beckett and is buried near her father in Highgate Cemetery. Since his second wife came from a family of Jewish origins, it may be her influence which led Lyndhurst to support the Jewish Emancipation of 1858, when the law which had restricted the Parliamentary oath of office to Christians was changed, leading to the admission of Jews into parliament. Lyndhurst also advocated women's rights in questions of divorce. He died in London on 12 October 1863 and was buried in Highgate Cemetery; as he left no son, his peerage became extinct. Lady Lyndhurst died in London 22 December 1901, aged 94.