Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарихи кемежай, қазір Канарлық аймақтың бөлігі. Батыс Үндістан доктары – үш доктан, кемежайлардан және тауарларды импорттау және Британдық Батыс Үндістанға тауарлар мен кейде жолаушыларды экспорттау үшін салынған қоймалар жиынтығы. Лондонның Иттер аралында орналасқан алғашқы док 1802 жылы ашылды. 1980 жылы коммерциялық жабылудан кейін, Канарлық аймақ дамуы кең аумақтарының бірін тарылта отырып, ылғалды доктардың айналасында салынды.
Historic dock site, now part of Canary Wharf area. The West India Docks are a series of three docks, quaysides, and warehouses built to import goods from, and export goods and occasionally passengers to the British West Indies. Located on the Isle of Dogs in London, the first dock opened in 1802. Following their commercial closure in 1980, the Canary Wharf development was built around the wet docks by narrowing some of their broadest tracts.
Ерте тарих
Роберт Миллиган (шамамен 1746–1809), шотландтық отбасынан шыққан, Батыс Үндістан доктарының құрылысына басты жауапкер болды. Ол Батыс Үндістандағы бай саудагер, құл саудагері және кеме иесі болды, отбасының Ямайкадағы қант плантацияларын басқарғаннан кейін Лондонға оралды. Лондон портын құрайтын Темза бойындағы кең кемежайлардағы ұрлық және кешігу салдарынан туған шығындарға ашуланған Миллиган, Джордж Хибберт басқаратын қуатты бизнесмендер тобын басқарды. Хибберт – Лондонның Батыс Үндістан плантаторлары мен саудагерлерінің қоғамының төрағасы, саудагер, саясаткер және кеме иесі болды. Олар биік қабырғамен қоршалған ылғалды док құруды ұсынды. Топ Батыс Үндістан доктарын жоспарлап, салып, Парламенттен Батыс Үндістан док компаниясын құруға рұқсат алу үшін лоббилеу жұмыстарын жүргізді. Миллиган Батыс Үндістан док компаниясының төрағасының орынбасары және төрағасы қызметін атқарды. Доктар 1799 жылғы Батыс Үндістан доктары туралы заңмен бекітілді және Лондондағы алғашқы коммерциялық ылғалды доктар болды. 1800 жылдың 12 шілдесіндегі іргетас қалау рәсіміне британ премьер-министрі Уильям Питт кіші және лорд-канцлер лорд Лафборо Миллиган мен Хиббертпен бірге қатысты. Доктар 1802 жылдың 27 тамызында ресми түрде ашылды, ал жүкті тасымайтын «Генри Аддингтон» кемесі арқанмен суға тартылды. Содан кейін Батыс Үндістаннан жүк тасыған «Эхо» кемесі ілесіп келді. Келесі 21 жыл бойы Лондон портын пайдаланатын Батыс Үндістан саудасындағы барлық кемелер Парламент актісіндегі бір тармақ бойынша Батыс Үндістан доктарын пайдалануға міндетті болды, бұл акт олардың құрылысына мүмкіндік берген еді. Оңтүстік док, бастапқыда Оңтүстік-Батыс Үндістан док деп аталған, кейіннен Оңтүстік док деп аталды, 1860 жылдары салынды, бұл 1805 жылы салынған және тиімсіз деп танылған Қалалық каналдың орнына салынған еді. 1909 жылы Лондон портының басқару органы (PLA) Батыс Үндістан доктарын, сондай-ақ Сент-Кетаринден Тилбериге дейінгі басқа жабық доктарды өз басқаруына алды. 1960 жылдан 1980 жылға дейін доктардағы сауда көлемі дерлік тоқтап қалды. Мұның екі негізгі себебі болды. Біріншіден, контейнерлік тасымалды дамыту осы типтегі салыстырмалы түрде кішкентай доктарды тиімсіз етті, ал док иелері өзгерістерді қабылдауға асықпады. Екіншіден, доктар арқылы сауданы қолдаған өңдеу өнеркәсібінің экспорты азайды және жергілікті аймақтан көшіп кетті. Доктар 1981 жылы жабылды.
Robert Milligan (c. 1746–1809) of a Scottish family, was largely responsible for the construction of the West India Docks. He was a wealthy West Indies merchant, slave trader and ship owner, who returned to London having managed his family's Jamaica sugar plantations. Outraged at losses due to theft and delay at the extensive (continuously along the Thames for ) riverside wharves comprising the Port of London, Milligan headed a group of powerful businessmenincluding George Hibbert, the chairman of the London Society of West India Planters and Merchants who was a merchant, politician, and ship ownerwho promoted the creation of a wet dock circled by a high wall. The group planned and built West India Docks, lobbying Parliament to allow the creation of a West India Dock Company. Milligan served as both deputy chairman and chairman of the West India Dock Company. The docks were authorised by the West India Dock Act 1799. and were the first commercial wet docks in London. British Prime Minister William Pitt the Younger and Lord Chancellor Lord Loughborough were assisted in the foundation stone ceremony on 12 July 1800 by Milligan and Hibbert. The docks were formally opened on 27 August 1802 when the unladen Henry Addington was hauled in by ropes. Echo, a ship laden with cargo from the West Indies, followed. For the following 21 years all vessels in the West India trade using the Port of London were compelled to use the West India docks by a clause in the Act of Parliament that had enabled their construction. The southern dock, the South West India Dock, later known as South Dock, was constructed in the 1860s, replacing the unprofitable City Canal, built in 1805. In 1909 the Port of London Authority (PLA) took over the West India Docks, along with the other enclosed docks from St Katharines to Tilbury. From 1960 to 1980, trade in the docks declined to almost nothing. There were two main reasons. First, the development of the shipping container made this type of relatively small dock inefficient, and the dock owners were slow to embrace change. Second, the manufacturing exports which had maintained the trade through the docks dwindled and moved away from the local area. The docks were closed in 1981.
Қайта құру
Ағыстағы жабық доктар жабылғаннан кейін, аймақ Docklands жобасының аясында жаңартылды және қазір Канар Уорф дамуының орнына айналды. Канар Уорфтың алғашқы кезеңдегі ғимараттары судың үстіне салынды, бұл солтүстік және орталық доктардың енін азайтты. 1990 жылдары Канар Уорф метро станциясы орталық док ішінде салынды. Алғашқы док ғимаратының бір бөлігі 2003 жылы Лондон доктары мұражайы ретінде пайдалануға берілді. Crossrail Place дамуы 2015 жылдың мамырында аяқталды, ал оның астындағы Канар Уорф Crossrail станциясы 2015 жылдың қыркүйегінде аяқталды.
After the closure of the upstream enclosed docks, the area was regenerated as part of the Docklands scheme, and is now home to the developments of Canary Wharf. The early phase one buildings of Canary Wharf were built out over the water, reducing the width of the north dock and middle dock. Canary Wharf tube station was constructed within the middle dock in the 1990s. Part of the original dock building was converted for use as the Museum of London Docklands in 2003. The Crossrail Place development was completed in May 2015 and the Canary Wharf Crossrail station below it was completed in September 2015.
Орналасу
Бастапқы доктар судың импорттық догынан, кейіннен Солтүстік док деп аталды, және экспорттық догынан, кейіннен Орталық док деп аталды. Олардың біріктірілген мүмкіндігі 600-ден астам кемені қабылдауға жететін. Доктардың екі шетіндегі шлюздер мен бассейндер оларды Темза өзенімен байланыстырды. Бұлар Блэкволл бассейні және Лаймхаус бассейні деп аталды, оларды Regent’s Canal Dock деп те аталатын Лаймхаус бассейнімен шатастырмау керек. Тыңғырықтарды болдырмау үшін кемелер Блэкволдың (шығыс) жағынан кірді, ал жүк тасымалдаушылар Лаймхаус жағынан батысқа қарай кірді. Блэкволл бассейніне кеме жөндеу үшін құрғақ док салынды. Кейіннен Солтүстік Лондон теміржолының Поплар догы да Блэкволл бассейніне қосылды. Доктардың құрылымы Батыс Үндістаннан келген кемеге солтүстік докта жүк түсіріп, оңтүстік докқа айналып өтіп, бұрын Темзаның тығыз және қауіпті жоғарғы ағысында кеткен уақыттың бір бөлігінде экспорттық жүк тиеуге мүмкіндік берді. Импорттық доктың айналасында бес қабатты қоймалардың үздіксіз қатары салынды, оны сәулетші Джордж Гвилт және оның ұлы, сондай-ақ Джордж жобалады. Экспорттық докқа жүк келіп түскен кезде ғимараттар аз қажет болды. Ұрлықтан қорғау үшін бүкіл кешен биіктігі 6 метрлік кірпіш қабырғамен қоршалды. Үш док бастапқыда бөлек болды, солтүстік екі док тек екі жақтағы бассейн арқылы байланысты, ал Оңтүстік док шығыс жақтағы үш бассейн арқылы байланысты. Теміржолмен қатынау өте қиын болды. PLA бақылауында үш докты біртұтас жүйеге біріктіру үшін кесілді, Темзаға батыс жақтағы қосылыстар Лаймхаус бассейнімен бірге толтырылды, сонымен қатар екі солтүстік док арасындағы батыс байланыс та толықтырылды. Бұл солтүстік және батыстан жол және теміржол қатынасын жақсартты. Оңтүстік док Миллволл догының солтүстік жағымен де байланысты, оның кеңейтілген шығыс шлюзі Темзадан бүкіл Батыс Үндістан және Миллволл жүйесіне жалғыз кіреберіс болды.
The original docks consisted of an Import Dock of of water, later named North Dock, and an Export Dock of , later named Middle Dock. Between them, the docks had a combined capability to berth over 600 vessels. Locks and basins at either end of the Docks connected them to the river Thames. These were known as Blackwall Basin and Limehouse Basin, not to be confused with the Regent's Canal Dock also known as Limehouse Basin. To avoid congestion, ships entered from the (eastern) Blackwall end; lighters entered from the Limehouse end to the west. A dry dock for ship repairs was constructed connecting to Blackwall Basin. Subsequently, the North London Railway's Poplar Dock was also connected to Blackwall Basin. The Docks' design allowed a ship arriving from the West Indies to unload in the northern dock, sail round to the southern dock and load up with export cargo in a fraction of the time it had previously taken in the heavily congested and dangerous upper reaches of the Thames. Around the Import Dock a continuous line of five storey warehouses was constructed, designed by architect George Gwilt and his son, also named George. The Export Dock needed fewer buildings as cargo was loaded upon arrival. To protect against theft, the whole complex was surrounded by a brick wall 20 feet (6 m) high. The three docks were initially separate, with the two northern docks interconnected only via the basin at each end, and South Dock connected via a series of three basins at the eastern end. Railway access was very difficult. Under PLA control, cuts were made to connect the three docks into a single system, and the connections to the Thames at the western end were filled, along with the Limehouse basin and with it the western connection between the two northern docks. This allowed improved road and rail access from the north and west. South Dock was also connected to the north end of Millwall Dock, its enlarged eastern lock becoming the only entrance from the Thames to the whole West India and Millwall system.