Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1818 жылғы Ұлы көлдер мен Шамплен көліндегі британдық және американдық әскери-теңіз күштерін шектеу туралы шарт
1818 treaty limiting British and American naval forces in the Great Lakes and Lake Champlain
Раш-Бэгот шарты немесе Раш-Бэгот қарусыздануы – 1812 жылғы соғыстан кейін АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы Ұлы көлдер мен Шамплен көліндегі әскери-теңіз қарулануын шектеу туралы шарт. АҚШ Сенаты оны 1818 жылғы 16 сәуірде ратификациялады, ал Канада 1867 жылы Конфедерация құрылғаннан кейін бекітті. Шарт халықаралық шекара бойындағы көптеген британдық теңіз құрылымдары мен бекіністері сақталған көлдерде кең ауқымды әскериленбеуді қамтамасыз етті. Шартқа сәйкес, АҚШ пен Британдық Солтүстік Америкасы Онтарио және Шамплен көлдерінде бір әскери кеме (жүк көлемі 100 тоннадан аспайтын) және бір зеңбірек (салмағы он сегіз фунттан аспайтын) ұстауға құқылы болды. Қалған Ұлы көлдерде АҚШ пен Британдық Солтүстік Америкасы "бірдей жүк көлеміне" ие екі әскери кемені "бірдей күшпен" қаруланған суларда сақтай алатын болды. Бұл шарт және 1818 жылғы жеке шарт АҚШ пен Британдық Солтүстік Америкасы арасындағы әскериленбеген шекараның негізін қалады.
The Rush–Bagot Treaty or Rush–Bagot Disarmament was a treaty between the United States and Great Britain limiting naval armaments on the Great Lakes and Lake Champlain, following the War of 1812. It was ratified by the United States Senate on April 16, 1818, and was confirmed by Canada, following Confederation in 1867. The treaty provided for a large demilitarization of lakes along the international boundary, where many British naval arrangements and forts remained. The treaty stipulated that the United States and British North America could each maintain one military vessel (no more than 100 tons burden) as well as one cannon (no more than eighteen pounds) on Lake Ontario and Lake Champlain. The remaining Great Lakes permitted the United States and British North America to keep two military vessels "of like burden" on the waters armed with "like force". The treaty, and the separate Treaty of 1818, laid the basis for a demilitarized boundary between the U. S. and British North America.
Тарих
Руш-Багот келісімінің бастауы АҚШ Мемлекеттік хатшысының міндетін атқарушы Ричард Раш пен Вашингтондағы британдық өкіл, сэр Чарльз Багот арасындағы хат алмасуға салады. Хаттар 1817 жылдың 27 және 28 сәуірінде алмасылып, қол қойылды. Раш пен Баготтың келісімінен кейін, екі ел де Руш-Багот келісімін ресми емес жолмен мойындады. 1818 жылдың 6 сәуірінде ол АҚШ Сенатына ұсынылып, 1818 жылдың 16 сәуірінде ресми ратификацияланды. Бұл келісім 1871 жылғы Вашингтон шартына әкеліп соқты, ол толық қарусыздануды жүзеге асырды. 1946 жылы АҚШ пен Канада дипломатиялық ноталар алмасу арқылы, егер екі үкімет алдын ала толық хабардар болса, оқу мақсатында әскери кемелерді орналастыруға келісім білдірді. 2004 жылы АҚШ Жағалау күзеті Эри және Гурон көлдерінде орналасқан 11 кішкентай кемесін М240 7,62 мм пулеметтерімен қаруландыруға шешім қабылдады. АҚШ-тың бұл шешімі контрабандалық операциялардың көбеюімен және 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі шабуылдан кейін терроризм қаупінің артуымен байланысты болды. Канада үкіметі қаруландыру келісімді бұзбайды деген шешімге келді, себебі пулеметтер әскери емес, құқық қорғау мақсатында қолданылуы тиіс еді. Канада өз құқық қорғау кемелерін ұқсас қарулармен жарақтандыру құқығын өзінде сақтап қалды.
The origins of the Rush–Bagot Treaty can be traced to a correspondence of letters between Acting United States Secretary of State Richard Rush and the British Minister to Washington Sir Charles Bagot, which were exchanged and signed on April 27 and 28, 1817. After the terms of the notes were agreed upon by Rush and Bagot, the Rush–Bagot Agreement was unofficially recognized by both countries. On April 6, 1818, it was submitted to the United States Senate and formally ratified on April 16, 1818. The treaty eventually led to the Treaty of Washington of 1871, which completed disarmament. The United States and Canada agreed in 1946, through an exchange of diplomatic notes, that the stationing of naval vessels for training purposes was permissible provided each government was fully notified in advance. In 2004, the U. S. Coast Guard decided to arm 11 of its small cutters stationed on Lake Erie and Lake Huron with M240 7.62 mm machine guns. The U. S. decision was based on a climbing number of smuggling operations as well as the increased threat of terrorist activity after the September 11, 2001, attacks. The Canadian government decided that the armament did not violate the treaty, as the guns were to be used for law enforcement rather than military activities. Canada reserved the right to arm its law enforcement vessels with similar weapons.
Нәтиже
Канада мен АҚШ шекарасы демилитаризацияланды, оның ішінде Ұлы көлдер мен Шамплен көлі. АҚШ пен Ұлыбритания Орегон территориясын бірлесіп басқаруға келісті. Rush-Bagot келісімі әлемдегі ең ұзын халықаралық шекараның – 8 891 шақырым (5 525 миль) және әлемдегі ең ұзын әскериленбеген шекараның негізін қалады. Бұл келісім Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қиындықтар туғызғанымен, оның шарттары өзгертілмеді. Осыған ұқсас мәселелер Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін де болды, бірақ Мемлекеттік хатшы Корделл Халл келісімнің тарихи маңызы бар екендігінен сақтап қалуды қалады. 1939 және 1940 жылдары Канада мен АҚШ келісімді осылай түсіндіруге келісті: қару-жарақ Ұлы көлдерде орнатылуы мүмкін, бірақ кемелер көлдерден шыққанша олар қолданысқа келтірілмейді. 1942 жылы АҚШ соғысқа қатысып, Канадамен одақтасқаннан кейін, соғыс аяқталғанға дейін қару-жарақтарды толығымен орнатып, сынақтан өткізуді ұсынды. Қорғаныс жөніндегі тұрақты бірлескен комиссияда өткен талқылардан кейін 1946 жылы Канада келісімді екі ел бір-бірін хабардар еткен жағдайда, оқу мақсатында кемелерді пайдалануға рұқсат ететіндей етіп түсіндіруді ұсынды.
The Canada–United States border was demilitarized, including the Great Lakes and Lake Champlain. The U. S. and the British agreed to joint control over the Oregon Territory. The Rush–Bagot Agreement laid the foundation for the world's longest international boundary—8,891 kilometres (5,525 mi), and the longest demilitarized border in the world. Although the treaty had caused difficulties during World War I, its terms were not changed. Similar problems occurred before World War II, but Secretary of State Cordell Hull wanted to preserve the agreement because of its historical importance. In 1939 and 1940, Canada and the United States agreed to interpret the treaty so that weapons could be installed in the Great Lakes but could not be operable until the ships left the Lakes. In 1942, the United States, by then having entered the war and allied with Canada, successfully proposed that until the end of the war weapons could be completely installed and tested in the Lakes. After discussions in the Permanent Joint Board on Defense, in 1946, Canada similarly proposed to interpret the agreement as permitting using ships for training purposes if each country notified the other.