Теміз өзені жағалауының қайта жаратылуы және даму тарихы

Кіріспе

Лондонның орталық бөлігіндегі Темза өзенінің жанындағы қайта құрылған аумақ. Темза жағалауы – 19 ғасырда салынған инженерлік құрылыс, ол Лондонның орталық бөлігіндегі Темза өзенінің жанындағы батпақты жерді құрғатып, пайдалы жерге айналдырды. Ол Виктория және Челси жағалауларынан тұрады.

Тарих

Лондонның орталық бөлігінде Темза өзенінің жағалауын нығайту бойынша көптеген сәтсіз ұсыныстар жасалған. Темза бойындағы жағалауларды алғаш рет 1660 жылдары Кристофер Рен ұсынды, ал 1824 жылы бұрынғы әскери қызметкер және IV Георгтың көмекшісі сэр Фредерик Тренч Блэкфриарстан Чаринг Кроссқа дейін созылатын «Тренч террасасы» деп аталатын жағалау жобасын ұсынды. Тренч Парламентке заң жобасын енгізді, бірақ ол өзен мүдделерінің кедергісіне тап болды. 1830 жылдары суретші Джон Мартин кейіннен іске асырылғандай, арнайы каналмен байланысты нұсқасын ұсынды. 1842 жылдың қаңтар айында қалалық әкімшілік Джеймс Уокердің жоспарын қолдады, бірақ үкімет ішіндегі қайшылықтарға байланысты ол тоқтатылды. Үкімет 1854 жылы Челси ауруханасынан Миллбанкке дейін Челси жағалауын салған. 1862 жылы бастау алған Виктория жағалауы, негізгі, солтүстік (немесе «сол») жағалаудағы Миллбанктан басталып, негізінен сэр Джозеф Базалгеттің жобалауымен салынды, ал жағалау қабырғасы мен өзен сатыларының архитектуралық жұмыстарын Чарльз Генри Драйвер жүзеге асырды. Ол сол кездегі батыс Лондонның өсу шектерінен басталатын төменгі деңгейдегі негізгі каналды және астында кең жол мен өзен жағалауындағы серуендеу жолы салынған және бүгінде қолданылып келе жатқан теміржолды қамтиды, бұл Темза өзенінің (Тайдвей) бойындағы берік тіреу қабырғасымен нығайтылған. Базалгеттің жобасы өзеннен жерді қайтарып алды. Ол Торни аралының қалдықтары болған жердегі су тасқыны сияқты жағдайлардың алдын алды, оның көп бөлігі Вестминстер герцогына тиесілі болды. Көлікпен және су қақпалары арқылы кіре алатын теңіз жағалауындағы қонақүйлер, қоймалар және «қалалық үйлер» мұнан айырылды. Жобада пайдаланылған граниттің көп бөлігі Корнуоллдағы Ламорна шығанағынан әкелінді. Қазылған тастарды сол жерде блоктарға айналдырып, кейін баржаларға тиеп, Англия арнасы арқылы Темзаға жеткізілді. Баттерси көпірінен бастап, оған Шейн-Уолк, Челси жағалауы, Гросвенор Роуд, Миллбанк және Виктория Тауэр Гарденс кіреді. Парламент үйлерінен кейін ол Виктория жағалауы деп аталады, өйткені ол Блэкфрайрс көпіріне дейін созылады; бұл бөлігі Лондон метросының округтік/шеңберлік желісінің екі бағытты туннелінің бір бөлігін қамтиды және Shell Mex House және Savoy қонақ үйінің жанынан өтеді. Сонымен қатар, бұл жердегі ең үлкені және Embankment Gardens деп аталатын бақтар мен ашық кеңістіктер де бар, олар Орталық Лондонның жүрегіндегі тыныш оазис құрайды. Бау-бақшада Базалгеттің бюсі бар ескерткіштердің көптеген мүсіндері орналасқан. Кішірек және қысқа Альберт жағалауы өзеннің оңтүстік жағында, Темза жағалауының Миллбанк бөліміне қарама-қарсы орналасқан. Базалгет оны Метрополитендік құрылыс кеңесі үшін жобалап, Уильям Вебстер 1866 жылдың шілдесінен 1869 жылдың қарашасына дейін салған. Жағалаудың кейбір бөліктері 20 ғасырда соғыс кезіндегі бомбалық шабуылдар немесе 1928 жылғы Темза тасқыны сияқты табиғи апаттарға байланысты қайта салынды. Темза және Альберт жағалаулары – Темзаның жақын жердегі жерлерді су басуына жол бермейтін және орта ғасырларда бастау алған 200 мильдік қабырғалардың бір бөлігі ғана.

There had been a long history of failed proposals to embank the Thames in central London. Embankments along the Thames were first proposed by Christopher Wren in the 1660s, then in 1824 former soldier and aide to George IV, Sir Frederick Trench suggested an embankment known as 'Trench's Terrace' from Blackfriars to Charing Cross. Trench brought a bill to Parliament which was blocked by river interests. In the 1830s, the painter John Martin promoted a version, as realised later, to contain an intercepting sewer. In January 1842 the City Corporation backed a plan designed by James Walker but which was dropped due to government infighting. The government itself built the Chelsea Embankment in 1854 from Chelsea Hospital to Millbank. Started in 1862, the Victoria Embankment starting from Millbank on the main, north (or "left" bank) was primarily designed by Sir Joseph Bazalgette with architectural work on the embankment wall and river stairs by Charles Henry Driver. It incorporates the main low level interceptor sewer from the then limits of west London's growth, and an underground railway over which a wide road and riverside walkway were built and run today, shored up by the sturdy retaining wall along the tidal River Thames (the Tideway). In total, Bazalgette's scheme reclaimed of land from the river. It prevented flooding, such as around what had been the remnants of Thorney Island, much of which was owned by the Duke of Westminster. Those waterfront hotels, supply warehouses and genteel "town houses" which had boat access by inlets and watergates lost this. Much of the granite used in the projects was brought from Lamorna Cove in Cornwall. The quarried stone was shaped into blocks on site before being loaded on to barges and transported up the English Channel into the Thames. From Battersea Bridge in the west, it includes Cheyne Walk, Chelsea Embankment, Grosvenor Road, Millbank and Victoria Tower Gardens. Beyond the Houses of Parliament, it is named Victoria Embankment as it stretches to Blackfriars Bridge; this stretch incorporates part of the shared District/Circle Line bi directional tunnel of the London Underground and passes Shell Mex House and the Savoy Hotel. It likewise incorporates gardens and open space, here at their greatest, and collectively known as the Embankment Gardens, which provide a peaceful oasis in the heart of Central London. The gardens include many statues, including a memorial with a bust of Bazalgette. The smaller and shorter Albert Embankment is on the south side of the river, opposite the Millbank section of the Thames Embankment. It was created by Bazalgette for the Metropolitan Board of Works and built by William Webster between July 1866 and November 1869. Some parts of the Embankment were rebuilt in the 20th century due to wartime bomb damage or natural disasters such as the 1928 Thames flood. The Thames and Albert embankments are but a fraction of the 200 miles of walls that prevent the Thames from flooding adjoining lands, and which were begun in the Middle Ages.