Қараңғы көшелердегі өмір: Ұлттық идентиттің іздеуі

Кіріспе

Пири Томастың естеліктері «Down These Mean Streets» кітабының басты тақырыптарының бірі – Пири Томастың қара түсті пуэрторикалық ретіндегі өзін тануы. Ол Пуэрто-Рико және Куба тарихынан шыққан болғанымен, оны латын американдығы немесе испаниялық емес, қара нәсілді деп есептейді. Оның отбасы латындық-карибтік тегінің африкалық жағын мойындамайды, сондықтан Пири жастық шағы мен ересек өмірінің көп бөлігін нәсілдік және этникалық кімдігін анықтауға арнайды. Кітап алғаш рет 1967 жылы жарық көрді. 1997 жылы шыққан арнайы тридцатыншы жылдық басылымына автордың жаңа сөз алды соңы қосылды. «7 Ұзақ жыл» атты жалғасы түрмеде өткен жылдарына толыққанды мән береді.

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Бұл оқиға 1941 жылы Харлемде басталады, онда Пири отбасымен бірге тұрады. Пиридің әкесі Жұмыспен қамту басқармасында жұмыс істейді, ал анасы балаларымен үйде қалады. Пиридің кішкентай інісі Рикардо қайтыс болғаннан кейін, отбасы 114-ші көшедегі итальяндық ауданға көшіп келеді. Пири көшеде жергілікті балалармен әртүрлі кездеседі және түрлі төбелес болғанымен, Пири итальяндықтардың құрметін оларға жамандамау арқылы иеленеді. Отбасы Испан Гарлеміне оралғанда, Пири TNT деп аталатын пуэрторикалық топқа қосылады. Пири отбасымен Лонг-Айленд маңына көшіп кетеді. Пири сыныптастарымен бейсбол ойнайды және мектепке балады, онда ол Марсия есімді қызбен әңгімелеседі; бірақ Пири бір топ қыздың оның тері түсі туралы сөйлескенін естіп, қатты ойға келеді. Бұл, сондай-ақ әкесінің басқа әйелмен араласуы Пириді қатты ренжітеді. Үш айдан кейін Пири Харлемге оралып, үйсіз қалады. Ақша табу үшін Пири жұмыс іздеп, сатушы болып жұмыс істеуге кіріседі. Ол Трина Диазбен танысады және Пириді өзінің кім екенін одан әрі сұрауға итермелейтін Брю есімді жаңа дос табады. Пири мен Брю Оңтүстікке баруды жоспарлайды, онда Пири қара адам болудің мәнін анықтамақ. Пири ағасы Хосемен дауласады, себебі Хосе Пиридің Оңтүстікке баруын түсінбейді; оның пікірінше, Пири қара емес, пуэрторикалық. Поппа Пиримен жақындасуға және оны жұбатуға тырысады, бірақ Пири отбасының қарсылығына қарамастан, кетуді шешеді. Оңтүстікте болған кезде Пири қай тілде сөйлесең, қайдан келсең де, қара болсаң – қара екеніңді түсінеді. Пири Нью-Йоркке оралғаннан кейін көп ұзамай анасы қайтыс болады және Пири қайтадан көшеде қалады. Ол героинге тәуелді болып, героинге ақша табу үшін барлық нәрсені сата бастайды. Трина Пуэрто-Рикода болғанда, Пири басқа пуэрторикалық әйел, Дюльсиенді жүкті етеді. Пири Дюльсиенге баласымен Нью-Йоркке қайтуға билет алады. Пири Луиді қайтадан бизнеске кірісуге көндіреді; олар Билли мен Дэннимен бірге Нью-Йорк қаласының орталығындағы бар/дискотеканы тоналайды. Тонау кезінде Пири кеудесіне оқ алады және Гарлемге қашуға тырысқанда, оны атып алған полицейге оқ атып өлтіреді. Пири ауруханада оянады, полиция оны сұраққа алады және сотқа күту үшін түрмеге ауыстырылады. Ол қарулы тонау үшін 5-15 жылдан аспайтын мерзімге сотталады. Түрмеде ол тас қалаушы мамандығын оқып, құрылыс саласында жұмыс істейді, орта мектептің дипломын және басқа да білім туралы куәліктерді алады. Пири басқа тұтқындармен болған кездесулерін сипаттайды. Пири алты жылдан кейін шартты түрде босатылады. Пириге үш жылдық сынақ мерзімі беріледі; ақыры бостандыққа шыққан Пири жұмысқа орналасуға шешім қабылдайды, бірақ бірден шартты түрде босату ережелерінің бірін бұзып, әйелі емес әйелмен ұйықтайды. Дегенмен Пири Тринаны сағынып, ол бар болатын кешке қатысады; ол онымен ештеңе істегісі келмейтінін түсінгеннен кейін, қатысқанына өкінеді. Пири бұрынғы үйіне барып, көңіл-күйі ешқандай өзгеріссіз екенін айтады. Ол Карлитоға кездеседі, ол оған есірткі ұсынады, бірақ Пири оған таза екенін айтады және мемуарлар оның көшеге шығуымен аяқталады.

The story begins in Harlem, 1941, where Piri is living with his family. Piri's father has a job with the Works Progress Administration, while his mother stays at home with the children. After the death of Piri’s baby brother Ricardo, the family moves to the Italian section on 114th Street. Piri has various encounters with the local kids in the street, and despite various fights, Piri earns the Italians' respect by not ratting on them. When the family moves back to Spanish Harlem, Piri joins a Puerto Rican gang called the TNT’s. Piri and his family move to the Long Island suburbs. Piri plays baseball with classmates and attends a school dance where he flirts with a girl named Marcia; however, Piri is shocked to hear a group of girls talking about his skin color. This, along with Poppa seeing another woman, makes Piri very upset. Three months later, Piri returns to Harlem and finds himself homeless. Desperate for cash, Piri searches for work and goes after a position as a sales representative. He begins a relationship with Trina Diaz and makes a new friend named Brew, who forces Piri to further question his own identity. Piri and Brew discuss heading South so that Piri can discover what it means to be a black man. Piri argues with his brother José because José does not understand why Piri wants to go South; in his view, Piri is Puerto Rican, not black. Poppa makes an effort to relate to and comfort Piri, but Piri still decides to leave, despite the objections from his family. Through his various encounters down South, Piri realizes that every place he goes to, no matter what language you speak or where you come from, if you are black, then you are black. Shortly after Piri heads back to New York, Momma dies and Piri goes back to living on the streets. He develops an addiction to heroin and begins to sell everything he can to have money for heroin. While Trina is in Puerto Rico, Piri impregnates a different Puerto Rican woman, Dulcien. Piri buys tickets for Dulcien to go back to New York with the baby. Piri also convinces Louie to get into business again; they, along with Billy and Danny, carry out a robbery in bar/discotheque in downtown New York. During the robbery, Piri is shot in the chest, and upon trying to escape back to Harlem, he shoots the police officer who shot him. Piri wakes up in the hospital, is questioned by police and is transferred to prison to await trial. He is sentenced to no more than 5–15 years for armed robbery. In prison, he studies masonry, works in construction, gets his high school diploma as well as other educational certificates. Piri describes his encounters he has with other inmates. Piri is paroled after serving six years. Piri is granted three years' probation; finally a free man, he decides to get a job, but he also immediately breaks one of his parole rules by sleeping with a woman who is not his wife. Yet Piri misses Trina and ends up attending a dinner that she is at; he immediately regrets attending after he realizes she wants nothing to do with him. Piri goes back to visit his old building and claims that the mood hasn’t changed one bit. He runs into Carlito who offers him drugs, but Piri tells him he is clean and the memoir ends as he walks out onto the street.

Растық сәйкестік

Растық идентификация «Бұл қатал көшелерде» жиі кездесетін тақырып. Кітап Пуэрто-Рикодан келген қара нәсілді Пиридің тарихын баяндайды. Пиридің оқиғасы түрлі нәсілдік идентификациялар арқылы өтудің қиындығын көрсетеді. Пуэрто-Рикодан шыққандықтан, ол латиноамерикандық идентификацияға ие. Дегенмен, оның физикалық ерекшеліктері оны қара нәсілді қауыммен тікелей байланыстырады, сондықтан ол қара нәсілді де екенін сезінеді. Екі идентификацияның қарама-қайшылығы Пириді АҚШ-тың қатаң нәсілдік бинарлық жүйесінде екі идентификацияны да растауға қиындық туғызады. Пири өзін қабылдау үшін қалай таныстыру керектігімен күреседі. Көбінесе ол өзін тек пуэрторикалық ретінде таныстырады, мүмкін, бала кезінен бастап оның пуэрторикалық тегінен келген анасы оның бұл нәсілдік тегін нығайтқан шығар. Алайда, Пири латиноамерикандық мұраның қара нәсілдік мұрадан артықшылықтарын білуі мүмкін. Бұл түсінік Пириді дискриминациядан сақтану үшін латиноамерикандық тегін пайдалануға итермелеген болуы мүмкін. Кітапта Пири өзіне қарсы дискриминацияны болдырмау үшін латиноамерикандық идентификациясын мәлімдейтін көптеген жағдайлар бар. Мысалы, Гарлемнің итальяндық бөлігінде итальяндық балалар оны қорлаған кезде немесе мектептегі ақ қыз оның идентификациясы туралы жаман ниетпен сұрағанда. Сонымен қатар, Пири Брюмен бірге қара нәсілділікке қарағанда латиноамерикандық идентификациясын баса көрсетуге тырысады. Алайда, соңында Пири өзінің жеке нәсілдік идентификациясының физикалық келбетіне қарамастан маңызды еместігін түсінеді. Осы тырабында Пири қорқыныш пен құштарлықтың нысаны ретінде қара ерліктің гипермаскулиндік бейнесіне жүгінеді. Бұл Пиридің қара мачо бейнесіне қатысты екі сезімде екенін көрсетеді. Бір жағынан, ол бұл архетипті қабылдамайды, өйткені қара нәсілділігін қабылдау Пуэрто-Рико мұрасынан бас тартумен тең деп санайды. Екінші жағынан, Пири бұл архетипті қалайды, өйткені бұл бейне АҚШ-тың бинарлық нәсілдік мәдениетінде қабылдануға мүмкіндік беретін жалғыз нәрсе. Пири қабылдайтын немесе қабылдамайтын екі бейне де нәсілдік иерархиялық құрылымнан туындайды, осы құрылымды Пири басып өтуге тырысады. «Бұл қатал көшелерде» кітабындағы Пири қара нәсілді гетеросексуал ер адам, ол өзінің нәсілдік дискриминациясына қарсы күресін әйелдер мен гомосексуалдарға аударады. Мысалы, Пири мен оның қара досы Брю әйелдер мен гейлерді жыныстық нысанаға айналдырады. Бір маңызды көріністе Пири мен оның достары трансвеститтерден марихуана сатып алуға барады. Бұл көрініс өте күдікті, өйткені трансвеститтер Пири мен оның достарын әйелге айналдыра ма, әлде керісінше бе, анықтау қиын. Мысалы, трансвеститтер Пириді пассивті рөлге итермелеген болуы мүмкін, өйткені бұл сахнада олар клиенттер, ал Пири мен оның достары секс-қызметкерлердің рөлін атқарады. Джеральд әңгімеге өте қызықты тақырып енгізеді, бұл Пири үшін өте даулы мәселе (және оның Оңтүстікке баруының себебі). Джеральд ақ адамдар оған тек «негр» (қара адам) болуға рұқсат беретінін, бірақ қаралар оған ақ болуға рұқсат бермейтінін айтады. Джеральд өзінің эмоциялық сезімдері мен физикалық ерекшеліктеріне сәйкес келетін кез келген нәсіл немесе ұлтты тану құқығына сенеді. Пиридің Оңтүстікке баруының тағы бір түсіндірмесі, Пири «не болып жатқанын» білу үшін солай істегенін көрсетеді. Оңтүстікке сапары Пири үшін ақ нәсілділердің үстемдігіне қарсы афроамерикандықтарға деген ынтымақты арттырды. Бұл сапар оның жеке басын ерекшелейтін элементтерді жоятын ақ және қара бинарлық оппозициясына қарсы тұруын күшейтуге де көмектесті.

Racial identity is a prevalent topic in Down These Mean Streets. The book tells the story of Piri, a Puerto Rican black man, who has to navigate through a complex system of discrimination and racial prejudice in the USA. Piri’s story portrays the difficulty of navigating through different racial identities. He has a Latino identity because of his Puerto Rican origin. However, he also has a black identity because his physical features relate him directly with the black community. The conflicting positions of both identities put Piri in the difficult choice to affirm both identities in the strict racial binary formation of the US. Piri struggles in how he should identify himself in order to be accepted by his community. For the most part, he identifies himself only as a Puerto Rican, maybe because his "momma", who is from Puerto Rican ancestry affirmed this racial origin to Piri since he was a child. However, there is also the chance that Piri is aware of the privilege that the Latino heritage has in contrast to the black one. This awareness would have made Piri to use his Latino ancestry in order to prevent any discrimination that could arise because of his condition as a black man. In the book, there are various scenes where Piri claims his Latino identity in order to prevent further discrimination against him. For instance, when the Italian children were bullying him in the Italian part of Harlem; or when a white girl in his high school asked him about his identity in an almost derogatory way. Also, with Brew, Piri constantly tries to denote his Latin identity over the black one. At the end, however, Piri realizes that “his personal racial identity does not matter when faced up to his physical appearance.” In this attempt, Piri appeals to the “hypermasculinized performance of black masculinity as an object of fear and desire.” This means that Piri has a dual sentiment toward the black macho persona. On one side, this archetype is something he rejects since he thinks that by accepting his black identity, he is denying his Puerto Rican heritage. But, on the other hand, this archetype is also desired by Piri, since this mold is the only one that will permit him to be accepted in the US binary racial culture. These both representations, that Piri either embraces or rejects, come from the very hierarchical racial structure that Piri attempts to navigate. Piri in Down These Mean Streets is a black heterosexual man, who redirects his struggle against his own racial discrimination and impose it on women and homosexual men. An example of this is how Piri and his black friend, Brew, make women and queer folks their sexual targets. One key scene is where Piri and his friends go to buy weed from some transvestites. This scene is very ambiguous since it is difficult to say if the transvestites feminize Piri and his friends or vice versa. For instance, it could be argued that transvestites put Piri in a passive position since in this scene they are the clients, while Piri and his friends might be serving the role of prostitutes. Gerald introduces a very interesting topic into the conversation, a topic that for Piri is highly contested (and the reason why he went to the South in the first place). Gerald complains that white people allow him only to be a negro (a black man), but negroes do not allow him to be white. Gerald believes in his “right to identify with whatever race or nationality approximates his emotional feelings and physical characteristics.”

Another interpretation of Piri’s decision to go to the South, sustains that Piri does so in order to know “what’s shaking” or what is happening down there. His trip to the South would have meant for Piri, an increase in his solidarity sentiment for Afro American people against white supremacy. This trip has also served him to reinforce his resistance toward the white and black binary that obliterates distinctive elements of his identity.

Нюйорка әдебиеті

Down These Mean Streets романын басқа жанрға емес, бір жанрға жіктеу әдеби сыншылар арасында автобиографиялық романның алғашқы шығарылған кезінен бастап және қазіргі академиялық дискурста да дау тудырады. Down These Mean Streets - бұл [көптеген] әдеби дәстүрлер, мысалы АҚШ-тың латын Америкасы әдебиеті немесе АҚШ-тың испан әдебиеті және ағылшын тілінде жазылған Пуэрто-Рико әдебиеті. Вирджиния университетінің Энн Гарланд Малер, керісінше, Down These Mean Streets-ті 1940 жылдары Испан Гарлеміне Пуэрто-Рико анасы мен кубалық әкесінің Харлемде туған ұлы Пири Томастың балалық шағын баяндаған автобиографиялық және bildungsroman деп жіктейді. Алайда, көбінесе, Down These Mean Streets нуйорика әдеби канонының бөлігі ретінде танылады (нуйорика - «New York» және «Puerto Rican» сөздерінің бірігуі, испан және ағылшын тілдеріндегі орфографиялық ережелерді біріктіреді – «nu» орнына «new» және «ican» жұрнағы соңғы дауыссыздан без). Соңғы онжылдықтардағы әдебиеттің бүкіл канонын айқындайтын нуйорика тілінде испан және ағылшын тілдерінің тілдік ережелері біріктірілгендей, ол көптеген мәдени дәстүрлерді бейнелеу болып табылады. Кармело Эстеррих «Нью-Йорка жазуы» әрқашан екі ұлттық кеңістіктің – Пуэрто-Рико мен АҚШ-тың және олардың әдеби және тілдік шекараларының арасындағы қиылысқан атыспен күресіп келгенін айтады. Онда ағылшынша баяндалған көптеген испан сөздері бар, сондықтан Томас өзінің бір тілді оқырмандарына олардың мағынасын екі тілді мазмұнда ашу үшін сөздік енгізді. Эстеррихтің айтуынша, нуйорика әдебиетінің шығу тегі Пуэрто-Риконың АҚШ-қа көшіп келуінің өте нақты әлеуметтік және тарихи контекстінен туындайды, нәтижесінде алпысыншы және жетпісінші жылдары Нью-Йоркте Пуэрто-Рикода туылған немесе өте жас кезінде көшіп келген пуэрто-рикандықтар жасаған әдеби қозғалыс. Нюйорка қозғалысы Пуэрто-Рико мен Солтүстік Америка мәдениетінің гибридтігі туралы түсінікке негізделген. Томас кітабындағы нәсіл мен жынысты талдау кезінде Марта Санчес Down These Mean Streets - бұл «көрнекі және қиялға толы әдебиеттің гибридті мәтіні» деп айтады, ол «крестпен тозаңдалған жеке басын» құру үшін континенталды Пуэрто-Рико жазуының Нью-Йорктегі кезеңін бастады. Томас повесі Санчестің байқауы бойынша «қоғамның латын азшылықтарымен стереотиптік түрде байланыстыратын көптеген тақырыптарын қамтиды: кедейлік, білім жетіспеушілігі, бандиттік мүшелік, нашақорлық, әл-ауқат, ұсақ қылмыс, жыныстық «бұзықтық» және түрме өмірі». Сонымен қатар, Санчес Томас Англоамерикандықтар, африкалық американдықтар және пуэрто-рикандықтар арасындағы мәдени байланыстарды туғызу арқылы Down These Mean Streets басылып шыққан кездегі кезеңдегі қара немесе ақ парадигмаларды қабылдамады деп мәлімдейді. Гибридтік, гетерогендік және айырмашылық ұғымдары академиялық және әлеуметтік беделге ие болғанға дейін жылдар бұрын. Down These Mean Streets көптеген ғалымдар Нью-Йорктің әдеби канонының іргетасы болып табылады. Томас өзінің ұрпағы жазушыларының ең танымал жазушысы ретінде сипатталған және ол АҚШ-тағы екінші буын Пуэрто-Риколық ретінде өз тәжірибесін алғаш рет сипаттағандықтан, барионың хроникашысы деп саналады. Илан Ставанс «Down These Means Streets» енді классикалық болып саналатынын және ешқашан басылмайтынын атап өтті. Басқа пуэрто-рикалықтар жазды, бірақ олар Пуэрто-Рико мен өз үйлері туралы жазды. Мен сол жылдары өзімізбен не болғанын жаздым. Макгилл Томастан «Нью-Йорк» термині туралы және оның кітабы қалай жіктелгені туралы сұрады. Томас «Мен санатталғанды қаламаймын» деп жауап береді. Нуйорикандар маған есім берді. Мен әлемнің азаматы болғым келді. Мен еркін болғым келді, өйткені олар мені өмір бойы әртүрлі топтарға бөліп отырды. Осыдан бері осы терминге ыңғайлы болып шықты ма деген сұраққа ол тағы да «Жоқ, бұл - сіз аяқ киім сатып алған кездегідей» деп жауап береді. Егер сол аяқ киімді кигің келсе, ки. Әркім нюйоркалықтарды қабылдады, сондықтан мен онымен келісемін. Сыншы Регина Бернард Карреньо «Нюйоркалықтардың өмірбаяндары, романдары мен поэзиясы халықты және олардың отарлаушылыққа қарсы күресін бұрмалаумен тікелей байланысты» деп мәлімдейді. Пуэрто-Рико иммигранттарының жазуы мен нюйоркалықтардың тәжірибелерінің маңызды факторы - айырмашылық пен ашуды білдіру. Пуэрто-Рико жазуы америкаландыру мен ассимиляцияға деген ашуын ашады, Томас өз кітабында осылай дейді. Бернард Карреньо сонымен қатар Нюйор жазуы тіл динамикасын (екітілділік), екі мәдени сәйкестікті (орал мен материк) және ондағы әлеуметтік-саяси жағдайды қамтитын…

The classification of Down These Mean Streets as one genre rather than another is a point of contention among literary critics—both from the time the autobiographical novel was initially released and in current academic discourse. Down These Mean Streets is a “book claimed by [many] literary traditions, such as U. S. Latin[@] literature or Hispanic literature of the U. S. and Puerto Rican literature written in English.” Anne Garland Mahler of the University of Virginia, on the other hand, classifies Down These Mean Streets as “an autobiography and bildungsroman that chronicles the childhood of Piri Thomas, a Harlem born son of a Puerto Rican mother and a Cuban father, in Spanish Harlem in the 1940s.” Clearly, Down These Mean Streets fits all of these descriptions, depending on which point of view the critic takes in their analysis. Most commonly, however, Down These Mean Streets is recognized as part of the Nuyorican literary canon (Nuyorican is a portmanteau of the words ‘New York’ and ‘Puerto Rican’, blending both the Spanish and English rules of orthography—‘nu’ instead of ‘new’ and the suffix ‘ ican’ without a final vowel). Just as Nuyorican, which defines an entire canon of literature from over the past several decades, blends the linguistic rules of Spanish and English, it serves as a representation of multiple cultural traditions. Carmelo Esterrich states that “‘Nuyorican’ writing has always been caught in the critical crossfire between two national spaces—Puerto Rico and the U. S. and between their literary and linguistic borders.” With his brief description of the complexity of the Nuyorican canon, Down These Mean Streets, however, seems to fit neatly into place. It contains a great many Spanish words surrounded by an English narrative—so many that Thomas includes a glossary for his monolingual readers to uncover their meaning within the bilingual context of the narrative. The context of the origins of Nuyorican literature, Esterrich affirms, stems from “a very specific social and historical context of Puerto Rican migrations to the United States” which resulted in “the literary movement created in New York in the sixties and seventies by Puerto Ricans who were either born in the city or moved there when they were very young.”

The Nuyorican movement is based on a concept of hybridity of Puerto Rican and North American culture. In her analysis of race and gender within Thomas’ book, Marta Sánchez argues that Down These Mean Streets is “a hybrid text of testimonial and imaginative literature” which “initiated the nuyorican stage of continental Puerto Rican writing” to create a “cross pollinated identity.” Thomas’ narrative includes, as Sánchez observes, “many subjects society stereotypically associates with Latino minorities: poverty, educational failure, gang membership, drug addiction, welfare, petty crime, sexual ‘perversity’, and prison life.” By attributing these stereotypes as themes within his narrative, Thomas establishes the North American context as the setting wherein his Puerto Rican heritage struggles to adapt. Moreover, Sánchez states that Thomas “rejected the paradigms of black or white that dominated the period when Down These Mean Streets was published by generating intercultural linkages among Anglo Americans, African Americans, and Puerto Ricans years before the concepts of hybridity, heterogeneity, and difference gained academic and social repute.”

Down These Mean Streets is seen by many scholars to be a foundational work of the Nuyorican literary canon. Thomas has been described as “the best known of his generation of writers and is generally considered the chronicler of the barrio since he was the first to describe his experiences as a second generation Puerto Rican in the United States.” Indeed, Ilan Stavans notes that Down These Means Streets is “now considered a classic and has never been out of print.”

In another interview, with Lisa McGill, Thomas himself admits “I was one of the first Puerto Rican writers in the U. S. to write about the conditions we were living under. Other Puerto Ricans wrote, but they wrote about Puerto Rico and their home. I wrote about what was happening to us—or at least to me—and the surroundings in those years.” Further on, McGill asks Thomas of his opinions on the term ‘Nuyorican’ and how his book has thus been categorised. Thomas replies, saying “I didn’t want to be categorised. With Nuyorican I was given a name. I really wanted to be a citizen of the world. I wanted to be free because all of my life they were putting me in categories”. When asked if he has since become comfortable with this term, he again replies “No, it’s like when you buy a pair of shoes. If you want to wear those shoes, you wear those shoes. Everyone has accepted Nuyorican, so I just go along with it.”

Critic Regina Bernard Carreño states that “Nuyorican biographies, novels and poetry, spoke directly to [the] misrepresentations of a people and their anti colonial struggle. An important factor in Puerto Rican immigrant writing and the Nuyorican experience is the articulation of difference and anger [. . ]. Puerto Rican writing exposes anger towards Americanization and assimilation”, just as Thomas does in his book. Bernard Carreño also asserts that “Nuyorican writing became the genre that included the dynamics of language (bilingualism), bicultural identity (the island vs. the mainland), and the sociopolitics contained therein. While all these dynamics inform Nuyorican writing, language is perhaps one of the critical constructors of the Nuyorican experience and identity Nuyorican identity became its own culture composed of bicultural and bilingual people.”

Цензура

Down These Mean Streets Салинас, Калифорнияда, Теанек, Нью-Джерсиде, Дариен, Коннектикут штатында, Нью-Йорк қаласының Куинс округіндегі 25-ші ауданда және Лонг-Айлендте тыйым салынған немесе сынға алынған. Әсіресе соңғысы 1982 жылы. Регина Бернард Карреньоның сөзінше, «Пиридің пуэрторикалық тегі оған табыс әкелді және оның кітабына 1960-шы жылдары Нью-Йорк қаласының білім беру кеңесінен тыйым салуға жеткілікті түрғысынан көзқарас берді. Кедейленіп, есірткіге толы «геттода» өмір сүретін түрлі терілі адамдар арасындағы гомосексуалдық және гетеросексуалдық қарым-қатынастарды ашық бейнелегендіктен, Down These Mean Streets кітабы 1971 жылы орта мектеп кітапханаларынан алынып тасталды». Қазіргі заманғы оқырман үшін Down These Mean Streets Эль-Бариодағы өмірдің шындығын көрсетеді, бірақ алғаш рет 1960 жылдардың соңында жарық көрген кезде гомосексуалдық жыныстық актілер және нәсілдер арасындағы жыныстық қарым-қатынас тақырыбы тыйым салынған еді. Бернард Карреньо кейіннен Томас кітабының антропология және социология курстарында «классикалық» туынды ретінде пайдаланылып, ағылшын әдебиеті курстарында үзінділермен берілетінін түсіндірді. Томас жазу стилі пуэрторикалықтарды «әдеби және дәстүрлі емес академиялық көзқараспен» сипаттады, бұл оның алғашқы жарияланған уақыты үшін тым заманауи болған шығар. 1971 жылғы 9 мамырда New York Times газетінде жарияланған «Квинс мектебінде кітапқа тыйым салу» деген мақала Нью-Йорк штатының Куинс округіндегі 25-ші қауымдастық мектебінің кеңесінде өткен бес сағатқа жуық қызу пікірталас туралы баяндайды. Мақалада кейбір адамдар өздерінің әлеуметтік құндылықтарына қауіп төндіргенін сезінетіні айтылады, себебі Down These Mean Streets кітабындағы Нью-Йорктегі пуэрторикалық қауымдастығының бейнесінде «вульгарлық сөздер мен жыныстық актілердің сипаттамалары» бар. Осы кеңеске келген бір ата-ана кітаптың «әдемі, сезімге толы» екенін айтты және оны «оқу құралы» ретінде қарастырды, «автор өзінің ішкі сезімдерін ашық білдірді, осылайша біз оның проблемаларын жақсырақ түсіне аламыз. Бұл түсіністікті арттырады». Екінші ата-ана балаларының «әлеуметтік жағдаяттан хабардар болуын және әлеуметтік кемшіліктерді түзету үшін не істей алатынын білуін қалаймын. Бірақ олар Томас кітабында бейнеленген жыныстық бұрмалаушылыққа ұшырауға дайын емес». Мақалада Біріккен мұғалімдер федерациясының позициясы да көрсетілген, олар «тыйымға қарсы күресіп, Нью-Йорк азаматтық бостандықтар одағынан оны алып тастау үшін сот процесін бастауын сұрады».

Down These Mean Streets has either been banned or challenged in Salinas, California; Teaneck, NJ; Darien, CT; District 25 in Queens, New York City, New York and in Long Island, New York. Especially in the latter in 1982. According to Regina Bernard Carreño, “Piri’s Puerto Ricanness brought him success and enough of an insider perspective to have his book banned by the New York City Board of Education during the 1960s. Due to its explicit depiction of homosexual and heterosexual acts between and among people of color, who are impoverished and live in a ‘ghetto’ full of drugs and other downfalls, Down These Mean Streets was yanked from junior high school libraries in 1971.” While for modern eyes, Down These Mean Streets provides a raw account of life in El Barrio, at the time of its first publication in the late 1960s, the subject matter of homosexual sex acts and sexual interaction between races was taboo. Bernard Carreño later explains that Thomas’ book has since been “used as a major ‘classic’ in courses of anthropology and sociology and excerpted in English literature courses as well” and that Thomas’ writing style categorised Puerto Ricans “through a literary and non traditional academic lens” which was, perhaps, too contemporary for its time of initial publication. An article from the New York Times 9 May 1971, “Book Ban Splits a Queens School District”, describes a passion fueled debate at board meeting of Community School District 25 in a neighborhood in Queens County, New York, which lasted nearly five and a half hours. The article reports that there are some who seem to perceive a threat to their social values, specifically because the portrayal of New York’s Puerto Rican community in Down These Mean Streets includes “vulgarities and descriptions of sexual acts.” One parent at this meeting stated that she felt Down These Mean Streets “is a beautiful book—full of feelings” and that she views the book as “a learning tool [. .] [t]he author was willing to expose his gut feelings so we could better understand the problems he faced. It promotes understanding.” Another parent, on the other hand, stated that she wanted her children “to have social awareness and I want them to know what they can do to correct social ills. But they are not ready to be exposed to sexual perversion [as depicted in the Thomas book].” Meanwhile, the article presents the position of the United Federation of Teachers, who “fought the ban and has requested the New York Civil Liberties Union to initiate litigation to remove it.”