Кіріспе
Американдық гитарист, жазушы, әнші және ән жазушы
Блюз тарихшысы Барри Ли Пирсон (Sounds Good to Me: The Bluesman's Story, Virginia Piedmont Blues) Уильямстың өнерін былай сипаттады:
Мен оны Майк Блумфилдтің «блюз кешінде» ойнап тұрғанын көргенде, Уильямс тоғыз тартылған электр гитарасын кішкентай, қисық-бұрық күшейткіш арқылы ойнап жатты, үстіне пішін тәрізді нәрсе қадалған және бір сыра банкасы ілінген еді. Ол ойнағанда, барлығы дірілдеді, бірақ Ұлы Джо ғана тыныш отырды. Бұл керемет құрылғының жалпы әсері естіген ең шулы, қызу, африкалық дыбысты музыканы тудырды. Уильямс жас кезінде АҚШ-ты шарлап, дүкендерде, барларда, көшелерде және жұмыс лагерьлерінде көшіп-қонып ойнай бастады. 1920 жылдардың басында ол «Rabbit Foot Minstrels» ревюінде жұмыс істеді. 1930 жылы «Okeh Records» компаниясында «Birmingham Jug Band» тобымен бірге ән жазды. Ол «Bluebird» компаниясында он жыл бойы болды, «Baby, Please Don't Go» (1935) және «Crawlin' King Snake» (1941) сияқты блюз хиттерін жазды, олардың екеуі де кейін көптеген музыканттармен қайта жазылды. Ол басқа блюз әншілерімен де бірге жазды, соның ішінде Сонни Бой Уильямсон, Роберт Найтхок және Пити Уитстрау. Ол кейде «Baby, Please Don't Go» әнін жазуда Пити Уитстрауға авторлық құқық берді. 1930 жылдардың басында Уильямс Миссисипи дельтасы арқылы саяхаттағанда жас Мэдди Уотерс онымен бірге болды. Уильямс Блюетт Томасқа: «Мен Мэддиді Ролинг Форкта шамамен 15 жасында кездестірдім. Ол менің артымнан дельта аймағында гармоникада ойнап, ілесіп келді. Бірақ кейін онымен жолымды бөлісуге тура келді. Әйелдер маған келіп, «О, сіздің жас ұлыңыз қаншалықты жақсы!» дейтін. Мен Мэддиді жіберуге мәжбүр болдым, өйткені ол менің әйелдерімді тартып алып жатты».
When I saw him playing at Mike Bloomfield's "blues night" at the Fickle Pickle, Williams was playing an electric nine string guitar through a small ramshackle amp with a pie plate nailed to it and a beer can dangling against that. When he played, everything rattled but Big Joe himself. The total effect of this incredible apparatus produced the most buzzing, sizzling, African sounding music I have ever heard. Williams as a youth began wandering across the United States busking and playing in stores, bars, alleys, and work camps. In the early 1920s he worked in the Rabbit Foot Minstrels revue. He recorded with the Birmingham Jug Band in 1930 for Okeh Records. He stayed with Bluebird for ten years, recording such blues hits as "Baby, Please Don't Go" (1935) and "Crawlin' King Snake" (1941), both of which were later covered by many other musicians. He also recorded with other blues singers, including Sonny Boy Williamson, Robert Nighthawk, and Peetie Wheatstraw. who he sometimes credited with writing "Baby, Please Don't Go". During the early 1930s, Williams was accompanied on his travels through the Mississippi Delta by a young Muddy Waters. Williams recounted to Blewett Thomas, "I picked Muddy up in Rolling Fork when he was about 15. He went all 'round the Delta playin' harmonica behind me. But I had to put him down after a while. All these women were comin' up to me and sayin', 'Oh. your young son is so nice!' See, I had to put Muddy down because he was takin' away my women."
Фестиваль атағы
Уильямс 1950 және 1960 жылдары танымал блюз әртісі болды, оның гитара стилі мен вокалы фолк-блюз жанкүйерлерінің арасында кең танылды. Ол Trumpet, Delmark, Prestige, Vocalion және басқа да лейблдерге жаздырды. Ол концерттер мен кофеханаларда жиі өнер көрсетіп, 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Еуропа мен Жапонияға гастрольдік сапарлар жасады, сондай-ақ АҚШ-тың ірі музыка фестивальдерінде өнер танытты. Уильямстың гитарада ойнауы Дельта блюз стиліне жақын болғанымен, ерекше еді. Ол бірден күшті ритм мен виртуоздық мелодияны орындап, ән шырқады. Ол бас бармағы мен көрсету саусағына кигізілген медиаторлармен ойнады. Оның гитарасы көп өзгерістерге ұшыраған. Уильямс гитараның үстіне электрлі сымдары оралған қарапайым электропикапты орнатты. Одан бөлек, ол үш қосымша ішек қосты, бірінші, екінші және төртінші ішектерге унисон жұптар жасады. Оның гитарасы көбінесе G (D2 G2 D3D3 G3 B3B3 D4D4) ашық құйрылысына келтірілді, ал екінші ладқа капо орнатылып, құйрылыс A тоналығына ауыстырылды. 1920-1930 жылдары Уильямс басқа гитарашылардың өзінің гитарасында ойнауына жол бермеу үшін біртіндеп қосымша ішектер қосты. Өмірінің соңғы жылдарында ол кейде 12 ішекті гитараны G құйрылысына келтіріп тартты. Уильямс кейде алты ішекті гитараны G құйрылысының өзге түріне келтіретін: бас D ішегін (D2) 0,08 калибрлі ішекпен алмастырып, G4-ке келтіретін. Соның нәтижесінде (G4 G2 D3 G3 B3 D4) құйрылысы пайда болып, G4 ішегі мелодиялық ішек ретінде қолданылды. Бұл құйрылыс тек слайдпен ойнау үшін ғана қолданылды.
Williams's guitar playing was in the Delta blues style and yet was unique. He played driving rhythm and virtuosic lead lines simultaneously and sang over it all. He played with picks on his thumb and index finger. His guitar was heavily modified. Williams added a rudimentary electric pickup, whose wires coiled all over the top of his guitar. He also added three extra strings, creating unison pairs for the first, second and fourth strings. His guitar was usually tuned to open G (D2 G2 D3D3 G3 B3B3 D4D4), with a capo placed on the second fret to set the tuning to the key of A. During the 1920s and 1930s, Williams gradually added the extra strings to prevent other guitarists from playing his guitar. In his later years, he occasionally used a 12 string guitar tuned to open G. Williams sometimes tuned a six string guitar to a modification of open G: the bass D string (D2) was replaced with a .08 gauge string and tuned to G4. The resulting tuning was (G4 G2 D3 G3 B3 D4), with the G4 string being used as a melody string. This tuning was used exclusively for slide playing.
Миссисипиге қайта оралу
Уильямс 1982 жылғы 17 желтоқсанда Миссисипи штатының Мейкон қаласында қайтыс болды. Уильямстың ескерткіші үшін жиналған қалған қаражатты Mt. Zion Мемориалдық қоры Delta Blues мұражайына, оның қарындасы Мэри Мэйденнен Уильямстың соңғы қолданған гитараларының бірін сатып алу үшін берді. Мұражай сатып алған гитара – Уильямстың өмірінің соңғы жылдарында қолданған 12 сапты гитара. Оның соңғы тоғыз сапты гитарасы (1950 жылдарғы Kay гитарасы, Уильямстың талаптары бойынша тоғыз сапқа айналдырылған) қазіргі таңда жоғалған. Уильямстың бұрынғы тоғыз сапты гитарасы (Уилсон Рамзи сыйлаған 1944 жылғы Gibson L-7 гитарасы, Уильямс оған "Beef Stew" деген ат берген) Уильямстың жол агенті және серігі Блеветт Томасқа тиесілі. Уильямстың тағы бір тоғыз сапты гитарасы Чикагодағы Jazz Record Mart дүкенінің тірегі астында сақталады, ол Delmark Records компаниясының негізін қалаушы Боб Костерге тиесілі. Уильямстың тоғыз сапты гитарада ойнап жатқанын "American Folk Blues Festival: The British Tours, 1963–1966" атты DVD-де көруге болады, ол 2007 жылы жарық көрді. 2003 жылы Уильямс Кроуфордтағы Миссисипи блюз жолындағы ескерткіш тақтасымен құрметтелді.
Цитаталар
Оңтүстікке қайтып келгенімде, жігіттер, мені үйдің шатырына шығарып, музыка ойнағанымды тыңдау үшін отырғызды.