Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік теңіз флотының адмиралы, Жаңа Зеландия крикетшісі.
Royal Navy admiral
the New Zealand cricketer
Адмирал Чарльз Уильям де ла Пур Бересфорд, 1-ші Барон Бересфорд (10 ақпан 1846 – 6 қыркүйек 1919), 1859-1916 жылдар аралығында Лорд Чарльз Бересфорд аталған британдық адмирал және Парламент мүшесі. Бересфорд – Джон Бересфордтың екінші ұлы, 4-ші Уотерфорд маркизі. Сондықтан, маркиздің кіші ұлы болғандықтан, оның құрметті титулына қарамастан, ол әлі де Халықтар палатасына өтуге құқылы болды. Ол теңіз флоты және Парламент мүшесінің екі қызметін біріктіріп, соғыстағы батырлығымен және Парламентте теңіз флотының жақтасы ретінде танылды. Ол британдық қоғамға «Чарли Б» деген атпен кеңінен танымал, іздестірілетін тұлға болды. Көптеген адамдар оны Джон Буллдың бейнесі деп есептейтін, тіпті ол өзімен бірге өзінің таңбасы – бульдогты алып жүретін. Оның кейінгі мансабы Флот адмиралы сэр Джон Фишермен ұзаққа созылған даумен ерекшеленді. Фишердің реформалары жаңа технологияларды енгізуге және дәстүрлі тәжірибелерді жоюға бағытталған. Фишер, Бересфордтан сәл үлкен және табыстырақ болғандықтан, Бересфордтың теңіз флотының жоғарғы лауазымына таяуласуына кедергі келтірді. Бересфорд ең жоғары теңіз командаларын – Жерорта және Ла-Манш флоттарын басқарды, бірақ Бірінші теңіз лорды болу арманына жете алмады.
Admiral Charles William de la Poer Beresford, 1st Baron Beresford, (10 February 1846 – 6 September 1919), styled Lord Charles Beresford between 1859 and 1916, was a British admiral and Member of Parliament. Beresford was the second son of John Beresford, 4th Marquess of Waterford, thus despite his courtesy title as the younger son of a Marquess, he was still eligible to enter the House of Commons. He combined the two careers of the navy and a member of parliament, making a reputation as a hero in battle and champion of the navy in the House of Commons. He was a well known and popular figure who courted publicity, widely known to the British public as "Charlie B". He was considered by many to be a personification of John Bull, indeed was normally accompanied by his trademark, a bulldog. His later career was marked by a longstanding dispute with Admiral of the Fleet Sir John Fisher, over reforms championed by Fisher introducing new technology and sweeping away traditional practices. Fisher, slightly senior to Beresford and more successful, became a barrier to Beresford's rise to the highest office in the navy. Beresford rose to occupy the most senior sea commands, the Mediterranean and Channel fleets, but failed in his ambition to become First Sea Lord.
Отбасылық өмірі мен мінез-құлқы
Бересфорд Филипстаунда (Дайнгеан) Оффли округінде дүниеге келді және Ирландияның Кюррамор қаласында өсті, ол бес бауырдың екіншісі болған. Оның үлкен ағасы Джон Өмірлік гвардияға қосылды, 1866 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін отбасы мүлкін және атақтарын мұраға алды. Уильям 9-шы Корольдік атқыштар полкіне қосылды, Англо-зулу соғысында Виктория кресімен марапатталды және Үндістанның бірнеше вице-корольдерінің әскери хатшысы болды. Маркус 7-ші Королеваның жеке гусарларына қосылды, король Георг V-нің жеке аттысы болды және корольдің жарысқа қатысатын жылқыларына жауапкер болды. Кенже інісі Делавал Канадада ранчо иесі болды. Оның отбасының тарихы Джеймс I тұсында Ирландияға басып кіріп, қоныстанған және билік жүргізген ағылшындарға дейін жетеді. Олардың иелігіндегі жерлер Ирландияның оңтүстік-шығысындағы Уотерфорд қаласының жанындағы Кюрраморда орналасқан, онда 100 жылқыға арналған тұрақтар бар және 600 адам жұмыс істеді. Отбасы аң аулауды өте ұнататын, сондықтан оның бір туысы аттан құлап қаза тапты, екіншісі мүгедек болды, ал өзі әр түрлі уақытта он сүйек сындырып алған. 46 жасында капитан шенінде кемелер арасындағы ескек тарту жарыстарына қатысты. Ол 1878 жылдың 25 маусымында Лондонда Ричард Гарднер мен Люси Мандеслоның қызы Эллен Джеромина (Мина) Гарднерге үйленді. Олардың екі қызы болды: Айлин Тереза Люси де ла Пур Бересфорд (1939 жылы қайтыс болды) және Кэтлин Мэри де ла Пур Бересфорд (1879–1939).
Beresford was born in Philipstown (Daingean) County Offaly and grew up in Curraghmore, Ireland, the second of five brothers. His older brother John joined the Life Guards, succeeding to the family estate and titles in 1866 on the death of their father. William joined the 9th Queen's Royal Lancers, was awarded the VC in the Anglo Zulu War and became military secretary to several viceroys of India. Marcus joined the 7th Queen's Own Hussars, became an equerry to King George V and in charge of the King's racehorses. The youngest brother, Delaval, became a rancher in Canada. His family traced their ancestry to Englishmen who had invaded and settled in Ireland during the reign of James I and stayed to rule. Their estate covered at Curraghmore near Waterford in south east Ireland, had stables for 100 horses and employed 600 people. The family enjoyed hunting, to the extent that his uncle was killed in a riding accident, his brother was crippled in another, and he himself managed ten broken bones at various times. At 46 and as captain, he took part in inter ship rowing competitions. He married Ellen Jeromina (Mina) Gardner, daughter of Richard Gardner and Lucy Mandesloh, on 25 June 1878 at London, England. They had two daughters, Eileen Teresa Lucy de la Poer Beresford (d. 1939) and Kathleen Mary de la Poer Beresford (1879–1939).
Әскери және саяси мансап
Бересфорд он екі жасында Канал флотын көргенде қатты әсерленді. 1859 жылы 13 жасында Стаббингтон Хаус мектебінде дайындықтан өткен соң Корольдік теңіз күштеріне қосылды. Теңіз академиясында курсант ретінде оқуын бастады және 1861 жылғы наурыз айында емтиханды сәтті тапсырды. Ол Жерорта теңізі флотының флагмандық кемесінде мичман болып тағайындалды. 1863 жылдың басында Бересфорд "Мерлборо" кемесінен кетіп, қарызға батты. Әкесі адмирал Иденмен ақылдасып, 1864 жылдың ортасында Бересфордты бу корветіне ауыстыруды ұйымдастырды, онда Бересфорд аға мичман болып, жауапкершілік сезімін дамытуы үміттенілді. 1865 жылдың 9 сәуірінде "Клио" Гавай корольдігіне (сол кезде Сэндвич аралдары деп аталған) келді, королева Эмманы Лондонға сапары үшін Панамаға сүйемелдеу үшін. 21 сәуір кешкісін Бересфорд пен тағы екі мичман әзіл жасап, Гавайдегі АҚШ елшісі Джеймс Макбрайдтың резиденциясының қақпасынан ағаштан жасалған американдық бүркіт белгісін ұрлады. Жоғары офицер капитан Николас Эдвард Брук Турнур белгіні тауып алғаннан кейін және американдық елшілігі белгіні қайтару туралы ресми талап қойғаннан кейін, олар американдықтардан кешірім сұрап, келесі күні белгіні қайта орнатуға бұйрық берілді. Бұл оқиға туралы "Harper's Weekly" сияқты американдық газеттерде жағымсыз жарияланды. Кейін Бересфорд Гонолулудағы әдемі әйелдің тілегі бойынша осыны істегенін айтты. Гонолулуда Бересфорд королева Эмманың сарай қызметкері Нэнси Вахинекапу Самнермен алғаш рет танысты. 1866 жылдың қаңтарында Бересфорд әрекеттік суб-лейтенант болып тағайындалды. Бересфорд "Сатледж" кемесінде лейтенант болуға қабілеттілігін растау үшін теңізшілік емтиханын тапсырды және 1866 жылдың соңында одан кетіп қалды. Бересфорд Портсмут портындағы "Халк" кемесінде артиллерия курсын оқыды, ал 1868 жылдың жазында королева Викторияның ұлы Эдинбург герцогы басқарған "Виктория мен Альберт" атты патшалық яхтадағы суб-лейтенанттардың бірі болды, әлемді аралап, Жапонияда атылуға куә болды және татуировка жасады. 1869 жылы Гавай корольдігіне сапарында Бересфорд Нэнси Самнермен қайта кездесті. Ол оған үйлену ұсынысын жасады, бірақ ол олардың әлеуметтік және нәсілдік айырмашылықтарына байланысты бас тартты. 1874 жылы ол консерватор ретінде парламентке еніп, Уотерфорд округін өкілдік етті және 1880 жылға дейін мандатын сақтап қалды. Адмиралтейство лордтарымен кейбір қиындықтар туындады, олар төменгі офицердің Ұлыбритания парламентінде теңіз күштері туралы жария түрде пікір білдіруіне қарсы болды. Бересфордтың парламенттік мансабы премьер-министр Бенджамин Дизраэлидің араласуымен сақталды, ол Бересфорд отставкаға кетуге мәжбүр болған жағдайда орынды оппозициялық партияға жоғалтудан қорқыды. Парламент мүшесі ретінде ол теңіз күштерінде қызмет етуін жалғастырды және 1875 жылы командир болып тағайындалды. 1874 жылы Бересфорд принц Уэльспен бірге Үндістанға саяхатқа шыққан отыз екі көмекшінің бірі болды. Виктория оның жаман беделіне қарсы болды, бірақ ол принцтің талабы бойынша қалды. Сапар әлеуметтік шаралар мен аң аурудың қызықты үйлесімі болды. Принц тіпті джунглиде де кешкі асқа киінуді талап етті, бірақ кешкі пальтоларының құйрықтарын кесіп, кешкі жакетті жасауға рұқсат берді. Ол 1875 жылдан 1876 жылға дейін принц Уэльс, кейіннен VII Эдуардтың көмекшісі болды. 1891 жылы Бересфордтың Уорик графесі Дейзи Гревиллмен (яғни Франсис Брук) арасындағы қарым-қатынасы принц Уэльспен қарым-қатынастың ушығуына әкелді. Графиня Бересфордқа жазған хат Бересфордтың әйеліне тиді. Ол хатты заңгер Джордж Льюиске тапсырып, графшаның беделін бұзу үшін пайдалануға уәде берді. Принц Уэльс графняға ерекше қызығушылық танытып, хатты жоюға тырысты, бірақ Льюис бұған рұқсат бермеді. Принц Уэльс леди Чарльзді өзінің әлеуметтік ортасынан шығарып тастау үшін шаралар қолданды. Ашулы Чарльз Бересфорд ақырында принцтен жазбаша кешірім сұрады. Кейіннен принц лорд Уотерфордқа (Бересфордтың ағасы) "екеуіңнің және оның әйелінің маған деген мінез-құлқын ешқашан ұмыта алмаймын және ешқашан кешіре алмаймын" деп хат жазды.
Beresford had been captivated by the sight of the Channel Fleet at age twelve, and joined the Royal Navy in 1859 aged 13, following preparatory education at Stubbington House School. He started his training as a cadet at the naval training academy , successfully completing his passing out examination in March 1861. He was immediately appointed a midshipman on the flagship of the Mediterranean fleet, the steam three decker Beresford left Marlborough in early 1863, Beresford got into debt, his father consulted Admiral Eden, who arranged for Beresford's transfer in mid 1864 to the steam corvette , where Beresford would be the senior midshipman, which it was hoped would develop his sense of responsibility. On 9 April 1865 Clio visited the Kingdom of Hawaii (then known as the Sandwich Islands) to escort Dowager Queen Emma to Panama for her visit to London. On the evening of 21 April Beresford and two other midshipmen pulled a prank and stole a wooden American eagle sign from the gate of the legation of United States Minister to Hawaii James McBride. Following the sign's discovery by their superior officer Captain Nicolas Edward Brook Turnour and a formal diplomatic demand to return the sign by the American legation, they were ordered to apologize to the Americans, return and reinstall the sign the next day. The event was negatively reported in American newspapers including Harper's Weekly. Beresford later claimed he did it because of a bet from a fair lady in Honolulu. It was in Honolulu where Beresford first met Nancy Wahinekapu Sumner, one of Queen Emma's court ladies. Beresford was promoted to acting sub lieutenant in January 1866. Beresford passed his seamanship examination to qualify for lieutenant on board Sutlej, which he left later in 1866. Beresford did a gunnery course on , a hulk in Portsmouth Harbour. and then in the summer of 1868 was one of the sub lieutenants on the royal yacht Victoria and Albert. commanded by Queen Victoria's son the Duke of Edinburgh, and toured the world, witnessed executions in Japan and got tattooed. On a visit to the Kingdom of Hawaii in 1869, Beresford met Nancy Sumner again. He proposed to her, but she refused likely due to their social and racial differences. He entered Parliament as a Conservative in 1874, representing County Waterford and retained his seat until 1880. Some difficulties arose with the Lords of the Admiralty, who objected to a junior officer debating the navy publicly in the House of Commons. Beresford's parliamentary career was saved by the intervention of the Prime Minister, Benjamin Disraeli, who feared the loss of the seat to an opposition party, should Beresford be forced to resign. Whilst an MP he continued to serve in the navy, becoming a commander in 1875. In 1874, Beresford was one of thirty two aides chosen to accompany the Prince of Wales on a tour of India. Victoria objected, on the grounds of his bad reputation, but he remained at the Prince's insistence. The tour was a lively mixture of social engagements and animal hunts. The Prince insisted on dressing for dinner, even in the jungle, but allowed the concession of cutting off the tails of their evening coats, creating the dinner jacket. He was aide de camp to the Prince of Wales, later Edward VII, from 1875 until 1876. In 1891 Beresford's affair with Daisy Greville, Countess of Warwick (i. e., Frances Brooke) resulted in a serious dispute with the Prince of Wales. A letter written by the Countess to Beresford came into the possession of Beresford's wife. She lodged the letter with solicitor George Lewis and threatened to use this to destroy the reputation of the Countess. The Prince of Wales, who had a special affection for the Countess, tried to have the letter destroyed but Lewis would not allow this. The Prince of Wales then took steps to exclude Lady Charles from his social circle. An angry Charles Beresford eventually extracted a written apology from the Prince. The Prince subsequently wrote to Lord Waterford (Beresford's brother) saying that he "can never forget, and shall never forgive, the conduct of your brother and his wife towards me"
Мысыр мен Судандағы қатысу
1878 жылдан 1881 жылға дейін Бересфорд корольдік HMY Osborne яхтасының екінші командирі болды. Ол 1882 жылы Египет соғысы кезінде Александрия қаласын бомбалауға қатысқанда канонерлік қайықтың капитаны болды. Ол кемесін жағаға жақын алып, египеттік бекіністерді тым жақыннан бомбалау арқылы британдықтардың құрметіне ие болды. 1884 және 1885 жылдары Бересфорд Гарнет Вулсли басқаратын Гордонды құтқару экспедициясының штабына, сондай-ақ Теңіз бригадасымен бірге Гарднер пулеметіне қосылды, оған Бересфорд әлдеқандай қызығушылық танытты. Әбу Клеа шайқасында дервиштер оның Гарднер пулеметі соңғы сәтте істен шыққанда оны басып алды. Бересфорд пулеметтің тірегінің астына суырып салып, өлімнен аман қалды. Генри Ньюболттың "Абу Клеа" поэмасы "Vitaï Lampada" көбінесе "Гатлинг істен шықты, ал полковник өлді" деген жолмен келтіріледі, бірақ істен шыққан пулемет Гарднер болған.
From 1878 until 1881 Beresford was second in command of the royal yacht HMY Osborne. He was captain of the gunboat in 1882 when it took part in the Bombardment of Alexandria during the Egyptian war of 1882 and won admiration amongst the British public for taking his ship inshore to bombard the Egyptian batteries at close range. In 1884 and 1885 Beresford joined the staff of the Gordon Relief Expedition under Garnet Wolseley, along with the Naval Brigade and a Gardner machinegun, to which Beresford was much attracted. During the Battle of Abu Klea, Dervishes overran his Gardner gun when it jammed at the last moment. Beresford just escaped death by diving under the trail of the gun. Henry Newbolt's Abu Klea poem "Vitaï Lampada" is often quoted, "The Gatling's jammed and the Colonel's dead ", although it was a Gardner machine gun which jammed.
Парламентке қайта сайлану, контр-адмирал дәрежесіне көтерілу
1885 жылы ол тағы да Парламентке сайланды, бұл жолы Мэрилебон-Исттен депутат ретінде, және 1886 жылғы жалпы сайлауда қайта сайланды. Бересфорд теңіз күштеріне көбірек қаржы жұмсауды үнемі талап етіп, 1889 жылы осы мәселеге наразылық білдіріп, мандатын тастады. Сонымен қатар, 1886 жылы ол Жастар әскери-теңіз лорды болды. Теңіз шығындарын арттырған 1889 жылғы Теңіз қорғанысы заңы, ішінара осы әрекеттен туындаған қоғамдық қысымның нәтижесінде қабылданды. Бересфорд қарулы күштерден тыс дене тәрбиесін қолдауға сенгендіктен, 1886 жылы Герберт Гладстонның төрағалығымен құрылған Ұлттық дене тәрбиесі қоғамының негіздеуші комитетінің мүшесі болды. 1888 жылы ол Парламентте округтік кеңестерге (1889 жылы құрылған) әр 100 000 тұрғынға бір спорт залын ашуды ұсынды. Уильям Пенни Брукс оны 1888 және 1889 жылдары Шропширдегі Венлок Олимпиадалық қоғамының жылдық ойындарының президенті болуға шақырды, бірақ ол басқа міндеттемелеріне байланысты жарыстарға қатыса алмады. Кейіннен, оның Уорвик графесімен болған қарым-қатынасы, ол леди Чарльз Бересфордқа қауіп төндіргеннен кейін жарияланды; осыған қарамастан, дене тәрбиесін жақтаған Брукс пен Бересфорд 1888 жылдан бастап Брукс 1895 жылы қайтыс болғанға дейін жақын қарым-қатынаста болды, ал Бересфорд 1891 жылы Венлок Олимпиадалық қоғамының құрметті мүшесі болып сайланды. 1889 жылдың шілдесінде Бересфорд төрт рет Палатадан шығып, бірінші рет Чилтерн жүздігінің басқарушысы және сот орындаушысы болып тағайындалды. (2023 жылға дейін тағы төрт депутат Чилтерн жүздігі мен Норстстед билігінің басқарушысы болып отставкаға кеткен). 1889 жылдан 1893 жылға дейін ол Жерорта теңізі флотының бір бөлігі болған кеменің капитаны болды. 1898 жылы Бересфорд контр-адмирал болып тағайындалды және тағы да Парламентке сайланды, бұл жолы Йорк өкілі болды, бірақ ол уақытының көп бөлігін Қытайда Ассоциацияланған сауда палаталарының атынан өткізді. Ол Қытайда 100 күн өткізіп, Лондонға оралғаннан кейін 31 күн "Қытайдың ыдырауы" (1899) еңбегін жазуға жұмсады. 1900 жылдың қаңтарында ол екінші рет Палатадан отставкаға кетіп, тағы да Чилтерн жүздігінің басқарушысы және сот орындаушысы болып тағайындалды, Жерорта теңізі флотының екінші басшысы болды және келесі айда осы лауазымға кіру үшін Лондоннан кетті. 1902 жылдың ақпан айының басында ол Жерорта теңізі флотындағы қызметін тастап, Англияға оралды.
In 1885 he was again elected to Parliament, this time as MP for Marylebone East, and re elected at the 1886 general election. Beresford constantly pushed for greater expenditure on the navy, resigning his seat in protest on this issue in 1889. Meanwhile, in 1886 he had also become Junior Naval Lord. The Naval Defence Act 1889, which increased naval spending, was passed partly as a result of public pressure resulting from this action. Beresford was a believer in promoting physical recreation beyond the armed forces, being one of the founding committee of the National Physical Recreation Society which began in 1886 under the presidency of Herbert Gladstone. In 1888 he put down a motion in Parliament proposing that the County Councils (formed in 1889) provide a gymnasium for every 100,000 inhabitants. William Penny Brookes invited him to be president of the Wenlock Olympian Society Annual Games in Shropshire for the years 1888 and 1889 but he was unable to be present at the sports, because of other commitments. In the latter year news of his affair with the Countess of Warwick broke after she threatened Lady Charles Beresford; despite this Brookes, an advocate of physical education, and Beresford had a warm correspondence from 1888 until Brookes' death in 1895, and Beresford was elected an honorary member of the Wenlock Olympian Society in 1891. In July 1889, Beresford resigned from the House of Commons for the first of four times by being appointed Crown Steward and Bailiff of the Chiltern Hundreds. (as of 2023 only four other MPs had resigned by becoming stewards of both the Chiltern Hundreds and the Manor of Northstead.) From 1889 until 1893 he was the captain of , which was part of the Mediterranean Fleet. In 1898 Beresford was promoted to rear admiral and again entered Parliament, this time representing York, though he spent much of his time in China representing the Associated Chambers of Commerce. He spent 100 days in China, and on his return to London, spent 31 days writing The Break Up of China (1899). He resigned from the House of Commons for a second time in January 1900, becoming Crown Steward and Bailiff of the Chiltern Hundreds again, to become second in command of the Mediterranean Fleet, and left London to take up this position the following month. In early February 1902 he left his position in the Mediterranean Fleet and returned to England.
Әмірші ретінде
Бересфорд 1902 жылдың сәуір айында парламентке қайта сайланды, бұл жолы Вулич округінен, ал сол жылдың қазан айында Нью-Йорк қаласына сапар шекті. 1902 жылдың 3 қазанында вице-адмирал шеніне көтерілді, ал 1903 жылдың ақпанында Канал флотының басқаруын ұсынғанда үшінші рет палатадан шықты (осы жолы Солтүстікстед маңының Корольдік басқарушысы және сот приставы болды). Сол жылы ол Бат орденімен және Корольдік Викториан орденімен рыцарь атанды, содан кейін 1906 жылы GCVO және 1911 жылы GCB шендерін алды. Бересфорд 1905 жылдан 1907 жылға дейін Жерорта теңізі флотының басқарушысы болды. Ол кезде Бересфордтың командасында қызмет еткен капитан Дэвид Битти, Бересфордтың флотты басқаруын «қатаң тәлім-тәрбие және бастамашылықты қолдамау» сипаттады. Бересфорд теңіз күштерінің ең жоғары лауазымына, Бірінші теңіз лордына жетуге ұмтылды, бірақ бұл лауазым кеңінен құрметтелген Фишердің қолында болды. 65 жасқа толғанда міндетті түрде зейнеткерлікке шығу Фишердің 1906 жылы қызметтен кетуіне әкелген болар еді, бірақ Фишердің флот адмиралы шеніне көтерілуі зейнеткерлік жасын 70 жасқа дейін ұзартты. Бересфордтың өзі 1911 жылы 65 жасқа толғанда зейнеткерлікке шығуы керек еді, егер ол да осындай көтерілуге қол жеткізе алмаса. Бұл мүмкін болмайтын сияқты, сондықтан жалғыз мүмкіндік – Фишер отставкаға кетсе немесе оған мәжбүр болса ғана болатын. Бересфорд теңіз күштерін және оның реформаларын сынаған науқанды ұйымдастыруға кірісті. Бересфорд 1907 жылдан 1909 жылға дейін Ла-Манш флотының басқарушысы болды. Ол кездегі кіші офицердің пікірінше, «теңізшілік өнерінде одан жақсы біреу жоқ», бірақ оның басқару уақытын «негізінен Ұлыбритания порттарының айналасындағы салтанатты шеру» деп сипаттады. «Соғыстың қандай да бір қиын мәселелері шешілгенін немесе талқыланғанын есімде ұстамаймын, бірақ Лорд Чарльз делегацияларды қабылдады, оның құрметіне өткен жиналыстарда сөз сөйледі және көптеген қалалардың құрметті азаматы атанды». Бересфорд 1907 жылы Шығыс жағалаудағы әртүрлі порттарға жасаған сапарларынан кейін миналарды тазарту операцияларында Гримсби траулерлерін пайдалануды ұсынды. Гримсби өзінің әсерлі доктары мен траулер флотымен идеалды орын ретінде қарастырылды, Бересфорд балық аулау флоты соғыс кезінде балық аулау аймақтары соғыс аймақтарына айналғандықтан белсенді болмайды деп мәлімдеді. Сондай-ақ, траулерлердің миналарды тазарту үшін қажетті үлкен сопақшалар мен лебедкаларды қолдануда теңізшілерге қарағанда біліктірек болады деп есептелді, өйткені олар траулерді пайдалануда оларды қолдануға дағдыланған. Бірінші дүниежүзілік соғыста қайықтар қолөнерді, траулер флоты экипажын, ал порт Корольдік теңіз патрульдік қызметінің базасын қамтамасыз етті. Оның мінез-құлқының нашарлағаны байқалды, ал тарихшылар оның 1907 жылға дейін жеңіл инсульт алған болуы мүмкін деген пікірде. Адмиралтейство Скотттың сигналына қарсы болды, бірақ келісім бермеді. 1908 жылы Скотт Бересфордтың соқтығысуға әкелуі мүмкін бұйрығына бағынбады. 1909 жылы Канал флотымен болған мерзімі аяқталғаннан кейін Бересфорд 1910 жылғы қаңтардағы жалпы сайлауда Портсмутты білдіріп, парламентке оралды. Канал флотының қолбасшысы болған кезінде Бересфорд Адмиралтейство саясатын, әсіресе Фишер енгізген ұйымдастырушылық реформаларды күшейтіп сынады. 1909 жылдың сәуір айында ол премьер-министр Х.Х. Асквитке өзінің наразылығын білдіріп, алаңдаушылығын жұртшылық алдында жариялаймын деп қорқытқан хат жазды; Асквит бұл мәселеге қатысты есеп беру үшін Император қорғанысы комитетінің кіші комитетін құру арқылы жауап берді. Бұл Адмиралтейство саясатын қолдады, бірақ Фишердің беделіне жеткілікті зиян келтірілді, ол алдағы жалпы сайлауды күтіп, 1910 жылы сәл ертерек зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болды. 1912 жылы Бересфордты білетін Георг V оны флот адмиралы шеніне көтеруді ұсынды, бірақ бұл қазіргі Бірінші лорд Уинстон Черчилльдің әскери-теңіз хатшысы Битиге жүктелді, ол басқалар осындай көтерілуге лайық екенін атап өтті. 1914 жылы Корольдік теңіз жауынгерлерінің құрметті полковнигі болып тағайындалды. Бересфорд өзінің соңғы жылдары адмирал ретінде қызмет еткен кезде теңіз күштерінде болған технологиялық жаңалықтар мен өзгерістерден біршама қалып қойды. Бірінші дүниежүзілік соғыста адмирал болып қызмет етуімен ол нашар нәтижеге қол жеткізген болар еді. Алайда, кейде өзінің мансабында ол флоттың сигнал кітапшасын реформалау ұсыныстарын қолдады, бұл оны соғыс уақытында қолдануға қолайлы ете алатын еді, және Фишердің дредноут кемелеріндегі жаңа үлкен зеңбіректерді қалай тиімді пайдалану керектігін түсіну олардың қашықтықтан оқ ату қабілетінен қалып қойған деген пікір бар. Фишердің орнына 1910 жылдың қаңтарында Бірінші теңіз лорды болып сэр Артур Уилсон келді, ал 1911 жылы сэр Фрэнсис Бриджмен келді. Бриджмен қанағаттандырмайтын болып шықты, ал Черчилль оны Екінші теңіз лорды, Луи Баттенберг принцімен алмастыруды шешті. Бересфорд Бриджменнің денсаулығына байланысты отставкаға кеткені туралы мәселені Черчилльге парламентте сұрақ қойып, сынады. Черчилль Бересфордқа жауап беріп: «Мен Адмиралтействоның бірінші лорды болғаннан бері екі апта ішінде ол мен теңізді сатқанмын деді және содан бері ол елді аралап, тыңшылық, жақсылық, қарақшылық, алаяқтық және тиімсіздік туралы айыптамалар жасап жүр. Ақсүйек азамат теңіз мәселелерінде көптеген ащы антагонизмдерді күтеді». Парламент Черчилльді қолдады, Бересфордтың шабуылы Фишермен болған даудың жалғасы екенін ескерді, ол енді Черчилльдің жеке кеңесшісі ретінде әрекет ететін. Бірінші дүниежүзілік соғыстың алдында Бірінші лорд Черчилль және Бірінші теңіз лорды Луи Баттенберг принці Ұлыбритания флотының жоспарланған таралуын жаттығу маневрлерінен кейін тоқтату туралы шешім қабылдады, бұл Корольдік теңіз күштерінің соғысқа дайындығын сақтау үшін жасалды. Дегенмен, соғыс басталғанда, британдық қоғамдағы, газеттердегі және элиталық джентльмендер клубындағы (Бересфорд Черчилльтің қарсылығына қарамастан, наразылықты қоздырған) антигермандық сезімдер Черчилльді 27 қазан күні Луи принцін отставкаға жіберуге итерді, ол саясаткерлер мен теңізшілерден алғыс алды. Бересфорд 1911 жылы теңізден зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1916 жылға дейін парламент депутаты болды. 1916 жылдың қаңтарында ол төртінші және соңғы рет палатадан шықты, қайтадан Солтүстікстед маңының Корольдік басқарушысы және сот приставы болды, сондай-ақ Уотерфорд графтығындағы Метемме және Каррагмор бароны шенін алды. 1910 жылдың қазан айында Ұлдар скауттар қауымдастығы Теңіз скауттар бөлімін құрды және Бересфорд бас теңіз скауты лауазымын қабылдады. Ол Уорингтон Баден-Пауэллмен бірге жаңа бөлім үшін оқу жоспарын жасады.
Beresford was again elected to Parliament in April 1902, this time for Woolwich, and in October that year visited New York City. He was promoted to vice admiral on 3 October 1902, and in February 1903 resigned from the Commons for a third time (this time becoming Crown Steward and Bailiff of the Manor of Northstead) when he was offered command of the Channel Fleet. Later that year he was knighted in both the Order of the Bath and the Royal Victorian Order, followed by promotion to GCVO in 1906 and GCB in 1911. Beresford was in command of the Mediterranean Fleet from 1905 until 1907. David Beatty, then a captain serving under Beresford, commented that Beresford's command of the fleet was characterised by 'rigid training and discouragement of initiative'. Beresford aspired to reach the navy's most senior post, First Sea Lord, but the position was held by Fisher, who was widely respected. Mandatory retirement at 65 would have led to Fisher departing in 1906, but Fisher's promotion to admiral of the fleet also brought with it an extension of retirement age to 70. Beresford himself would reach retirement at 65 in 1911, unless he too could achieve the same promotion. As this seemed unlikely, the only possibility was if Fisher resigned, or was obliged to. Beresford set about organising a campaign criticising his handling of the navy and its reforms. Beresford transferred to command of the Channel fleet from 1907 to 1909. He was complimented by a then junior officer as having 'no superior as a seaman', but his time in charge was described as 'principally a processional career around the ports of Britain I do not recall that any serious problems of war were either attempted or solved [but] Lord Charles received deputations, addressed crowded meetings in his honour, and became freeman of innumerable cities'. Beresford is credited with recommending the use of Grimsby trawlers for minesweeping operations following visits he made to various East Coast ports in 1907. Grimsby, with its impressive docklands and trawler fleet was seen as ideal, with Beresford arguing that the fishing fleet would be inactive during times of war as fishing grounds became war zones. It was also thought that trawlermen would be more skilled than naval ratings with regards to the handling of the sizeable warps and winches that would be required for minesweeping as they were already accustomed to using them with the working of the trawl. In the First World War the boats provided the craft, the trawler fleet the crew, and the port a base for the Royal Naval Patrol Service. It was noted that his personality seemed to have changed for the worse, and historians have suggested that he might have suffered a minor stroke at some time before 1907. The Admiralty did not comply, although they expressed their disapproval of Scott's signal. In 1908, Scott disobeyed an order from Beresford which would have resulted in a collision. After his term with the Channel Fleet finished in 1909, Beresford returned to Parliament at the January 1910 general election, representing Portsmouth. During his spell as commander of the Channel Fleet Beresford had become increasingly critical of Admiralty policy, in particular the organisational reforms instituted by Fisher. In April 1909, he wrote a letter to H. H. Asquith, the Prime Minister, expressing his discontent and threatening to express his concerns in public; Asquith responded by setting up a sub committee of the Committee for Imperial Defence to report on the matter. This upheld Admiralty policy, but sufficient damage was done to Fisher's reputation that he was obliged to retire slightly early, in 1910, in anticipation of a forthcoming general election. In 1912, it was proposed by George V, who knew Beresford, that he might be promoted admiral of the fleet, but it fell to Beatty, now Naval Secretary to First Lord Winston Churchill to point out that others would be more deserving of such a promotion. He was later, in 1914, appointed an Honorary Colonel in the Royal Marines. Beresford had been somewhat left behind by the technological innovations and changes in the navy during the last years of his service as an admiral. It is likely that he would have performed poorly had he continued as an admiral into the First World War. However, at times during his career he supported proposals to reform the fleet signal book, which, it has been claimed, might have made it more suitable for wartime use, and had championed reforms in fire control, where understanding of how best to use the new big guns on Fisher's dreadnought ships allegedly lagged behind their ability to hit at long ranges. Fisher was succeeded as First Sea Lord in January 1910 by Sir Arthur Wilson, followed in 1911 by Sir Francis Bridgeman. Bridgeman proved to be unsatisfactory, and Churchill resolved to replace him with the Second Sea Lord, Prince Louis of Battenberg. Beresford questioned the matter of Bridgeman's resignation, officially said to be for reasons of ill health, by challenging Churchill in the House of Commons. Churchill responded, saying of Beresford that "since I became first lord of the admiralty within a fortnight he made a speech in which he said I had betrayed the navy and ever since he has been going about the country pouring out charges of espionage, favouritism, blackmail, fraud, and inefficiency The noble Lord nourishes many bitter animosities on naval matters". The House of Commons supported Churchill, considering that Beresford's attack was a continuation of his dispute with Fisher, who was now acting privately as advisor to Churchill. On the eve of the First World War, First Lord Churchill and First Sea Lord Prince Louis of Battenberg made the crucial decision to cancel the scheduled dispersal of the British fleet following practice manoeuvres, to preserve the Royal Navy's battle readiness. Nonetheless, with the outbreak of war, rising anti German sentiment among the British public, newspapers, and elite gentlemen's clubs (where resentment was inflamed by Beresford despite Churchill's remonstrances) drove Churchill to ask Prince Louis to resign as on 27 October 1914, which Louis did amidst an outpouring of appreciation from politicians and his naval comrades. Beresford remained an MP until 1916, after he retired from the navy in 1911. In January 1916, he resigned from the Commons for the fourth and final time, again becoming Crown Steward and Bailiff of the Manor of Northstead, and was raised to the peerage as Baron Beresford of Metemmeh and of Curraghmore in the County of Waterford. In October 1910, The Boy Scouts Association established a Sea Scout Branch and Beresford accepted the post of Chief Sea Scout. Together with Warington Baden Powell, he devised the training scheme for the new section.
Өлім және жерлеу
Лорд Бересфорд 1919 жылы 73 жасында Лэнгвелл, Берридейл, Кейтнесс округінде қайтыс болды, соның салдарынан оның титулы тоқтатылды. Сент-Пол соборында салтанатты жобамен өткен жерлеу рәсімінен кейін, ол оңтүстік Лондондағы Путни Вейл зиратында жерленді.
Lord Beresford died in 1919 at Langwell, Berriedale, Caithness, at the age of 73, at which point his title became extinct. After a ceremonial funeral at St Paul's Cathedral, he was buried at Putney Vale Cemetery, south London.