Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливанның 11-ші президенті
11th President of Lebanon
Эмиль Джамиль Лахуд (12 қаңтар 1936 жылы туған) – 1998 жылдан 2007 жылға дейін Ливанның 16-шы президенті болған ливандық саясаткер. Оның негізгі сыртқы саяси жетістігі – 1982 жылдан бері оккупацияланған Оңтүстік Ливанды 2000 жылдың мамырында Израиль оккупациясынан босату болды. Ол сектанттықты азайтуға тырысып, Сирияның көмегімен Ливан армиясын қайта қаруландырды. Дегенмен, фракциялықтар мен Ливанның саясаты оның беделін әлсіретті.
Émile Jamil Lahoud (born 12 January 1936) is a Lebanese politician who served as the 16th president of Lebanon from 1998 to 2007. His main foreign policy achievement was to end the Israeli occupation of Southern Lebanon in May 2000, which had been occupied since 1982. He downplayed sectarianism and rearmed the Lebanese army, with help from Syria. However, factionalism and Lebanon's politics undermined his strength.
Ерте өмір
Эмиль Лахуд 1936 жылдың 12 қаңтарында Баабдат қаласында дүниеге келген. Дегенмен, Қарулы күштерінде оның туған жері Бейрут деп көрсетілген. Ол генерал және бұрынғы министр Жамил Лахудтың кіші ұлы. Оның анасы Андрене Баджакян – Сириядағы армяндар қоныстанған Кесаб ауылынан шыққан. Эмиль Лахуд анасының жағынан Такухи Калебжян мен Минас Сагерианның шөбересі, олар Осман империясының (қазіргі Түркия Республикасының Адапазары қаласы) Адабазар қаласынан шыққан. Адабазар Стамбулдан шамамен 80 шақырым қашықтықта, Қара теңіз жағасында орналасқан. Минас пен Такухи екеуі де Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Осман империясының билігі тұсында болған армян геноциді кезінде қаза тапқан.
Émile Lahoud was born in Baabdat on 12 January 1936. However, his birthplace is given as Beirut by the Armed Forces. He is the youngest son of General and former minister Jamil Lahoud. His mother, Andrenee Bajakian, is of Armenian descent from the Armenian populated village of Kesab in Syria. Émile Lahoud is the great grandson of Takouhi Kalebjian and Minas Sagerian on his maternal side who were from Adabazar, Ottoman Empire (now Adapazarı, Republic of Turkey). Adabazar is located about 50 miles (80 kilometers) outside Istanbul on the Black Sea. Both Minas and Takouhi were massacred during the Armenian genocide which occurred under the rule of the Ottoman Empire during World War I.
2001 жылы Лахуд Арменияға сапар жасады. Ол өзінің қысқа жұмыс сапарында Ереван қаласын аралап, Армян геноцидінің ескерткіш кешені – Цитсернакабердке барып, құрбандардың естелігіне мәңгілік отқа гүл шоғын қойды. Лахуд бастауыш білімін Бейруттегі «Колледж де ла Сагес» мектебінде, ал орта білімін солтүстік Метндегі Бруммана орта мектебінде алған. Содан кейін ол Ұлыбританиядағы Дартмут теңіз колледжінде оқыды. 1986 жылы Ұлыбританиядағы Теңіз инженерлік академиясында теңіз инженерлігі курсын бітірді.
in 2001, Lahoud visited Armenia. In his short working visit, he found time to walk around Yerevan and visit Tsitsernakaberd, the Armenian Genocide memorial complex and laid a wreath at the eternal flame in the memory of the victims. Lahoud received his elementary education at the Collège de la Sagesse in Beirut and his secondary education at Brummana High School in north Metn. He then attended Dartmouth Naval College in the United Kingdom. In 1986, he took a navy engineering course at the Naval Engineering Academy in the United Kingdom.
Әскери өмір
Лахуд 1962 жылы 18 қыркүйекте кіші лейтенант, ал 1969 жылы 1 сәуірде лейтенант болды. 1974 жылы 1 қаңтарда лейтенант-командир, ал 1976 жылы 1 қаңтарда командир болып тағайындалды. Одан кейін 1980 жылдың 1 қаңтарынан бастап Әскери-теңіз инженерлік штабының капитаны, 1985 жылдың 1 қаңтарынан бастап Әскери-теңіз инженерлік штабының контр-адмиралы болып қызмет етті. 1989 жылы 28 қарашада генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1980 жылы Армия бас қолбасшылығының кадрлар директоры болып тағайындалды. Лахуд Ливанның қауіпсіздік әскери аппаратының Сирияның қатаң бақылауында болуына мүмкіндік берді.
Lahoud became lieutenant junior grade on 18 September 1962 and lieutenant on 1 April 1969. He was promoted to lieutenant commander on 1 January 1974 and to commander on 1 January 1976. He then began to serve as a Navy Engineer Staff Captain from 1 January 1980 and as a Navy Engineer Staff Rear Admiral from 1 January 1985. On 28 November 1989, he was promoted to Major Lieutenant General. In 1980, he was appointed Director of Personnel in the Army Command. During his career as chief of the LAF, Lahoud allowed Lebanese's security military apparatus to be firmly controlled by Syria.
Саяси мансап
Лахуд 1998 жылы конституцияға өзгеріс енгізілгеннен кейін, армияның бас қолбасшысының президенттік лауазымға түсуіне мүмкіндік берді. Бұл түзетуді Сирия қолдаған деп саналады. Оның президенттікке сайлануы Ливан Парламентінің 128 депутатынан 118 дауыс жинауы арқасында іске асты. 1998 жылы Ливан президенті болғаннан кейін, ол «Хезболламен» одақтасып, Селим әл-Хоссты премьер-министр етіп тағайындады. Бұл Рафиқ Харири мен Лахуд арасындағы шиеленісті күшейтті. Лахудтың өтініші қабылданбады. 2001 жылдың тамызында ол 1989 жылғы Тайф келісімінде белгіленген президенттің атқарушы билігінің шектерін өзгертіп, Харири мен басқа да министрлерді хабардар етпестен, ұлтшыл оппозиция өкілдерін жаппай ұстауға қауіпсіздік күштеріне бұйрық берді. Нәтижесінде, Харири мен парламенттік көпшілік Лахудтың президенттік мерзімін 2007 жылдың қарашасына дейін ұзартуға дауыс берді, түзетуге 96 депутат қолдады, 29 қарсы дауыс берді. Алайда, 2004 жылдың 7 қыркүйегінде төрт министр түзетуге наразылық білдіріп, қызметінен кетті: экономика министрі Марван Хамаде, мәдениет министрі Гази Ариди, қоршаған орта министрі Фарес Буэиз және босқындар істері министрі Абдулла Фархат. Керісінше, Иран үкіметі мен «Хезболла» оның мерзімін ұзартуды жағдайдың жақсаруы ретінде қарастырды: Иран президенті Мохаммад Хатами Лахудты телефон арқылы құттықтады, ал «Хезболланың» жетекші өкілдері Лахудқа барып, Насралланың құттықтауын жеткізді. Лахудтың мерзімін ұзарту Ливан саясатына Сирияның бақылауының айқын мысалы ретінде қарастырылады. 2006 жылы Der Spiegel журналына берген сұхбатында Лахуд «Хезболла» Ливанда беделге ие екенін, себебі ол «біздің елімізді азат етті» деді. Ол «Хезболла» шағын ұйым болғанына қарамастан, Израильге қарсы тұратынын және «Хезболланың» басшысы Хасан Насраллаға деген құрметін білдірді. Лахудтың президенттік мерзімінің көп бөлігін президенттік сарайға жақын орналасқан Ярзех кантри клубында жүзумен және күнге шаруашылықпен өткізгені айтылды. Христиан маронит қауымдастығынан және соғыстан кейінгі кезеңде басқарған әскерилерден үлкен үміт күтілгенімен, беделсіз Лахуд көбінесе Сирияның көптеген мәселелердегі саясатын қолдағандықтан, әлсіз көшбасшы ретінде танылды. Алайда, мұндай саяси пікірлер Ливандағы партиялық саясатқа негізделген, өйткені Лахудқа 8 наурыз күні құрметпен және алғырлықпен қаралатын топтар бар.
Lahoud ran for the presidency in 1998 after having the constitution amended to allow the army commander in chief to run for office. This amendment is believed to have been backed by Syria. His presidency was secured following the receipt of 118 votes from the 128 member Lebanese Parliament. When he became Lebanon's president in 1998, he aligned himself with Hezbollah, and picked his own man as prime minister, Selim al Hoss. This led to heightened tensions between Rafiq Hariri and Lahoud. Lahoud's request was not granted. In August 2001, he modified the limits on the executive authority of the presidency stipulated in the 1989 Ta'if Accord and ordered security forces to launch a massive arrest sweep against nationalist dissidents without informing Hariri and other cabinet ministers. Ultimately, Hariri and the parliamentary majority voted for the extension of Lahoud's presidential term until November 2007, with 96 deputies voting in favor of the amendment against 29 who were opposed. However, four cabinet members resigned from office on 7 September 2004 in protest of the amendment: economy minister Marwan Hamadeh, culture minister Ghazi Aridi, environment minister Farès Boueiz and refugee affairs minister Abdullah Farhat. On the other hand, both the Iranian government and Hezbollah viewed the extension of his term as a desirable development: Iranian President Mohammad Khatami telephoned his congratulations to Lahoud, and a delegation of top Hezbollah officials visited Lahoud to convey Nasrallah's congratulations. The extension of Lahoud's term is seen as a clear example of Syria's control of Lebanese politics. In a 2006 Der Spiegel interview, Lahoud argued that Hezbollah enjoys prestige in Lebanon, because it "freed our country". He further stated that although Hezbollah is a small scale organization, it stands up to Israel and voiced his respect for Hezbollah leader Hassan Nasrallah. It was claimed that Lahoud spent much of his presidency term swimming and sunbathing at the Yarzeh Country Club minutes away from the presidential palace. Although there were high expectations from his own Christian Maronite community and the support of the military which he had commanded in the post war period, the unpopular Lahoud developed a reputation as a weak leader by some, largely due to following Syria on most matters. However, such political opinions are grounded on partisan politics in Lebanon, since Lahoud is generally viewed with respect and gratitude by the factions of 8 March.
Жеке өмір
1967 жылы Андре Амадуниге үйленді және олардың үш баласы бар: Карин (1969 жылы туған), Элияс Муррдың бұрынғы әйелі, Эмиль (1975 жылы туған) және Ральф (1977 жылы туған). Кәрим Пакрадунидің 2012 жылдың мамыр айында жарық көрген "Қарсылық жылдары: Ливанның бұрынғы президенті Эмиль Лахудтың өкілеттігі" кітабы оның саяси өмірін, сондай-ақ Ливанның және Таяу Шығыс аймағының қазіргі тарихына тигізген әсерін зерттейді.
He married Andrée Amadouni in 1967 and they have three children: Karine (born 1969), the former spouse of Elias Murr, Emile (born 1975) and Ralph (born 1977). The book Years of Resistance: The Mandate of Emile Lahood, the Former President of Lebanon by Karim Pakradouni, published in May 2012, reviews his political life and his impact on the contemporary history of Lebanon and the Middle East crisis.