Хью III, Кипр және Иерусалем патшасы (1267-1284). Антиохиялық Люсиньян әулетінен, Мәмлүктерге қарсы күресіп, жерлерді қайтаруға тырысты. Тарих, патшалар, Кипр.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кипр патшасы (1267–1284) және Иерусалим патшасы (1268–1284)
King of Cyprus (r. 1267–1284) and King of Jerusalem (r. 1268–1284)
Хью III (; шамамен 1235 – 24 наурыз 1284), сондай-ақ Антиохиялық Хью Лузиньян және Ұлы деп аталды, 1267 жылдан бастап Кипр патшасы (Хью III ретінде) және 1268 жылдан бастап Иерусалим патшасы (Хью I ретінде) болды. Антиохия князьдері отбасында дүниеге келген ол, бірнеше жыл бойы Кипрдың кәмелетке толмаған корольдері Хью II және Иерусалимнің Конрад III үшін регент ретінде тиімді басқарды. Туысы, Бриеннің Хьюының талаптарын басып озып, ол екі жас монархтың өлімінен кейін олардың орнын басып, тиімді саяси және әскери лидер болуға дайын болды. 1220 жылдардан бері Иерусалим патшалығында тұрған алғашқы патша ретінде Хью патшалық билікті қалпына келтіруге, арттырып келе жатқан тәуелсіз құрлықтағы вассалдарға патшалық билікті қайта орнатуға және египеттік мамлюктерге аумақты одан әрі жоғалтудан сақтауға тырысты. Оның некелік одақтары Ибелин мен Монфорттар сияқты ең күшті ақсүйек отбасыларының берік адалдығын сыйлады, бірақ оның материктегі әрекеттері Венеция саудагерлері мен Тамплиерлер орденінің қарсылығынан сәтсіз аяқталды. Ал оның аралдағы вассалдары Кипр армиясын крестшіл мемлекеттерді қорғауға жөнелтуге деген ниетіне наразылық білдірді. 1275 жылы ол Триполи графтығының регенті ретінде бекініп алмай қалды. Ең қиын мәселе, Хьюдың Иерусалим тағына құқығын оның тәтесі Мария Антиохиялық жоққа шығарды, ол 1277 жылы өзінің құқығын Анжу королі Карл I-ге сатты. Венециялықтар мен Тамплиерлердің қолдауымен Карл дереу патшаға тікелей бағынышты құрлықтағы соңғы қала – Акрды басып алды. Акрды қайтаруға екі рет жасаған әрекеттерінен кейін Хью адал Монфорттар бақылауындағы құрлықтағы Тир қаласында қайтыс болды. Оның орнын ұлы Иоанн I бағындырды.
Hugh III (; c. 1235 – 24 March 1284), also called Hugh of Antioch Lusignan and the Great, was the king of Cyprus (as Hugh III) from 1267 and king of Jerusalem (as Hugh I) from 1268. Born into the family of the princes of Antioch, he effectively ruled as regent for underage kings Hugh II of Cyprus and Conrad III of Jerusalem for several years. Prevailing over the claims of his cousin Hugh of Brienne, he succeeded both young monarchs upon their deaths and appeared poised to be an effective political and military leader. As the first king of Jerusalem to reside in the kingdom since the 1220s, Hugh tried to restore the royal domain, reassert royal authority over the increasingly independent mainland vassals, and prevent further loss of territory to the Egyptian Mamluks. Marital alliances brought to him steadfast loyalty of the most powerful noble families, the Ibelins and the Montforts, but his efforts on the mainland were doomed to failure by the hostility of the Venetian merchants and the Knights Templar. His insular vassals, on the other hand, resented his determination to deploy Cypriot armies in defense of the Crusader states. In 1275 he failed to establish himself as regent of the County of Tripoli. Most problematically, Hugh's right to the throne of Jerusalem was challenged by his aunt Maria of Antioch, who sold her claim to Charles I of Anjou in 1277. With the support of the Venetians and the Templars, Charles promptly took Acre, the last city on the mainland that belonged directly to the king. After two unsuccessful attempts to regain Acre, Hugh died in Tyre, a mainland city held by the loyal Montforts. He was succeeded by his son John I.
Өмірбаян
Хью 1233 жылы үйленген Кипр патшасы Изабелла мен Антиохия патшасы Генрихтің ұлы болды. Изабелла Кипр королі Генрих І-нің қарындасы, ал Хьюдың әкесі Антиохия князі Богемонд IV-нің кіші ұлы болды. Хьюдың анасының әжесі, Шампандық Алиса, Иерусалим патшалығына талапкер болған. Ол немере інісі Иерусалим королі Конрад II-нің мұрагері ретінде 1243 жылы патшалықты регент ретінде басқаруға таңдалды. Ол 1246 жылы қайтыс болды, ал регенттік оның ұлы Генрих I Кипрге өтті, оның жартылай қарындасы Мелисенда Кипрдің талабына құқығын жоғалтты. Генрих патша 1253 жылы қайтыс болғанға дейін материктегі патшалықты регент ретінде басқарды. Хьюдың анасы оны қайтыс болған ағасы Марияның ұлы, кузені Хью Бриеннмен бірге тәрбиеледі. Ол Иерусалим патшалығының көрнекті ақсүйектері Ибелин әулетінен шыққан Изабеллаға үйленді. Неке, немесе кемінде, оның құдаласуы 1255 жылы рұқсат қағазы шығарылған кезде болды. Хью әдемі және сүйкімді болғанмен, жаман мінезі мен дипломатиялық шеберлігінің жетіспеуінен кемшілікке ұшырады.
Hugh was the son of Isabella of Cyprus and Henry of Antioch, who married 1233. Isabella was the sister of King Henry I of Cyprus, while Hugh's father was the youngest son of Prince Bohemond IV of Antioch. Hugh's maternal grandmother, Alice of Champagne, was an unsuccessful claimant to the Kingdom of Jerusalem. As the heir presumptive to her grandnephew King Conrad II of Jerusalem, she was selected to rule the kingdom as regent in 1243. She died in 1246 and the regency passed to her son, Henry I of Cyprus, passing over the claim of her half sister Melisende of Cyprus. King Henry ruled the mainland kingdom as regent until his death in 1253. Hugh's mother brought him up along with his cousin Hugh of Brienne, son of her deceased older sister, Maria. He married Isabella, a member of the House of Ibelin, who were the leading nobility of the Kingdom of Jerusalem. The marriage, or at least a betrothal, took place in 1255, when a dispensation was issued. Hugh was handsome and charming, but disadvantaged by his bad temper and tactlessness.
Регенттік
Гюдің анасы Изабелла Кипрдың жас королі Гю II-нің тәтесі және оның патшалық қаннан туысқан ең жақын туысы болды. Корольдің анасы, Антиохиялық Плезанс, 1261 жылы қайтыс болғанға дейін оның атынан регент ретінде билік жүргізді. Содан кейін Изабелла Гю II-нің мұрагері ретінде регенттікке үміткер болды. Ол регенттік билікті өзінің ұлы, Антиохиялық Гюге тапсырды, ол қабілетті басшы болып шықты. Гю II Еуропада тұратын Иерусалим королі Конрад III-нің де мұрагері болғандықтан, Иерусалим патшалығын регент ретінде басқаруға құқылы еді. Бірақ ол кәмелетке толмағандықтан, бұл регенттікке оның ең жақын туысы ие болды, және 1263 жылы Изабелла осы рөлді қабылдады. 1264 жылы Изабелла қайтыс болды, соның салдарынан Бриеннің Гюі мен Антиохиялық Гю арасында дау туды. Біріншісі, анасы Антиохиялық Гюден үлкен болғандықтан, енді Иерусалимде регенттік билігін жүзеге асыру керек деп мәлімдеді. Алайда, Кипр регенті ретінде Антиохиялық Гю әлсіреп бара жатқан материк патшалығына әскери тұрғыдан көбірек көмек көрсете алды, сонымен қатар Антиохия князі Богемонд VI-ның туысы болғандықтан және күшті Ибелин әулетіне үйленгендіктен, жақсы байланыстары болды. Иерусалимнің Жоғарғы соты, талапкерлердің екеуі де жас корольге жақын туыстар екенін ескере отырып, үлкенінің басымдыққа ие болуы керек деп шешті, ол Антиохиялық Гю болды. Регент ретінде таңдалған Антиохиялық Гю Гю II-нің мұрагері ретінде танылды. Регент ретінде Гю крестші мемлекеттерін қорғауды өзінің міндеті деп санады. Ол Кипрден Иерусалим патшалығын қорғау үшін кипрлік әскерді жөнелткен он жылдан астам уақыттан бергі алғашқы билеуші болды. Алайда, оның әскері Мысырдың мамлюк сұлтаны Бейбарстың Кесария-Маритима, Арсур, Хайфа, Сафед, Торон және Шастель-Нёф қалаларын басып алуына тосқауыл қойа алмады. Гю, әрине, материктегі жалғыз қалған корольдік қала – Акрының қорғанысын күшейтуге баса назар аударды.
Hugh's mother, Isabella, was the aunt of the young King Hugh II of Cyprus and his closest relative of royal blood. The king's mother, Plaisance of Antioch, ruled on his behalf as regent until her death in 1261. Isabella then stood to assume the regency as Hugh II's heir presumptive. She ceded the regency to her son, Hugh of Antioch, who proved to be an able ruler. As Hugh II was also heir presumptive to King Conrad III of Jerusalem, who lived in Europe, he was entitled to govern the Kingdom of Jerusalem as regent. But since he was a minor, that regency needed to be exercised by his next of kin, and Isabella accepted that role in 1263. Isabella died in 1264, and a dispute arose between Hugh of Brienne and Hugh of Antioch. The former claimed that he should now exercise the regency in Jerusalem because his mother was older than Hugh of Antioch's. But, as regent of Cyprus, Hugh of Antioch could contribute more militarily to the dwindling mainland kingdom, and was better connected, being the first cousin of Prince Bohemond VI of Antioch as well as being married into the powerful Ibelin family. The High Court of Jerusalem ruled that, since the contenders were equally close relatives of the young king, the elder of them should have priority, and that was Hugh of Antioch. Being chosen as regent effectively marked Hugh of Antioch as the heir presumptive of Hugh II. As regent, Hugh considered it his duty to defend the Crusader states. He was the first ruler of Cyprus in over a decade to deploy a Cypriot army in defense of the Kingdom of Jerusalem. His army, however, came too late to prevent the Mamluk ruler of Egypt, Baibars, from conquering Caesarea Maritima, Arsur, Haifa, Safed, Toron, and Chastel Neuf. Hugh likely focused on reinforcing the defence of Acre, the sole remaining royal city on the mainland.
Қосылулар
14 жастағы король Иуг II 1267 жылдың желтоқсанында ересек болмай қайтыс болды және Кипр патшасы ретінде оның туысы және регенті Иуг Антиохиялық (Иуг III) таққа отырды. Иуг III-тің тағына отыруы 1267 жылдың 25 желтоқсанында Никосиядағы Әйя София соборында болды. 1268 жылдың мамырында жаңа король Иерусалимнің Конрад III-нің ресми регенті және осылайша мұрагері ретінде мойындалу үшін Аккаға аттанды. Жоғарғы сот оны қабылдауға дайын еді, бірақ оның талабын Антиохиялық Мария әпкесі күйретіп, оған қарсы шықты. Ол Конрадқа жақын туыс болғандықтан, регенттікке оның құқығы артық дейді. Иуг олардың ортақ атасы, Иерусалим королевасы Изабелла I-нің шөбересі болса, Мария немересі болды. Марияның ісі заңды тұрғыдан күштірек болды және Иугтан айырмашылығы, ол пікірталасқа дайын болды. Дегенмен, Иуг үкіметте тәжірибелі, әскері бар және ыңғайлы таңдау болды. 1268 жылы Бейбарс Яффа, Бофорт және Антиохияны басып алды, бұл Жоғарғы сотты Иугтің пайдасына шешім қабылдауға итермеледі. 1268 жылдың 29 қазанында Конрад Анжу королі Карл I-нің бұйрығымен Неапольде өлімге кесілді. Осылайша Иуг Иерусалимнің патшасы да болды. Жаңа патшалығын басқару үшін бейли тағайындамай, ол уақытын Кипр мен Акка арасында бөлісті. 1220 жылдан бері алғаш рет материктегі патшалықта тұрақты монарх пайда болды.
14 year old King Hugh II died in December 1267, not having reached majority, and was duly succeeded as king of Cyprus by his cousin and regent Hugh of Antioch (Hugh III). Hugh III's coronation took place in the Cathedral of Saint Sophia in Nicosia on 25 December 1267. In May 1268 the new king sailed to Acre to be recognized as the formal regent, and thus heir presumptive, of Conrad III of Jerusalem. The High Court was prepared to accept him, but he was surprised to find his claim challenged by his aunt Maria of Antioch. She insisted that she had the better claim to regency due to being a nearer relative of Conrad; whereas Hugh was a great grandchild of their common ancestor, Queen Isabella I of Jerusalem, Maria was a grandchild. Maria's case was legally stronger and, unlike Hugh, she had come prepared for debate. Hugh, however, was a more desirable choice, as he was a man, experienced in government, and with troops at disposal. Earlier in 1268 Baibars had conquered Jaffa, Beaufort, and Antioch, which prompted the High Court to rule in Hugh's favour. On 29 October 1268, Conrad was executed in Naples by the orders of Charles I of Anjou, who had conquered Conrad's Kingdom of Sicily. Hugh thus became king of Jerusalem too. Instead of appointing a bailli to rule his new kingdom on his behalf, Hugh divided his time between Cyprus and Acre. For the first time since the 1220s the mainland kingdom had a resident monarch.
Саясат
Иерусалим патшалығының барондары патшалық биліктен тәуелсіздікке ұмтылды. Хью үкімет жүйесін жақсартуға тырысып, ішкі кеңес пен жеке мөрді енгізді, бұл екеуі де Кипрден алынған болуы мүмкін. Регенттер заңдық тұрғыдан күмәнді берілген үлкенді-кішілі иеліктер арқылы патшалық доменнің көп бөлігінен айырылды, олар Хью билікке келген кезде жарамсыз болып кетті. Ең маңызды жағдайлар – Арсур иелігінің Госпитальерлер орденіне, Сидонның Тамплиерлер орденіне, ал Тирдің Монфор Филиппке берілуі болды. Хью бұл жағдайды қабылдаудан бас тартты, бірақ шешім табу үшін келісімге келуге дайын еді. Оның саясатының бағыты – маңызды Тир қаласын бағындырған Монфорттармен жақын қарым-қатынас орнату болды. Филиппен ол келісімге келді: Хьюдың қарындасы Маргарет Филиптің ұлы Джонға үйленеді, Филип Джонға Тирді береді, ал Хью Джон мен Маргареттен тараған ұрпақтарын Тирмен бірге иелендіреді. Осы келісімнің арқасында Марияның наразылығына қарамастан, Хью 1269 жылдың 24 қыркүйегінде Лид епископының қатысуымен Тир соборында таж киді, себебі 1187 жылы Иерусалим қаласы түскеннен бері Иерусалим патшалары мен патшайымдары осы соборда таж киеді. 1271 жылдың маусымында Байбарс Монфорт бекінісін басып алғанда Акка қауіпті жағдайға түсті. Ол Кипрге шабуыл жасауға тырысты, бірақ сәтті болмады. Сол кезде ағылшын ханзадасы Эдуард 1000 шамасындағы әскермен Латын Шығысына крест жорығына келді, 1271 жылдың 9 мамырында Аккаға жетті. Эдуард көп ұзамай жергілікті христиандардың жандара бермейтініне көңілі қалды. Байбарс аралға жасаған сәтсіз шабуылы Кипр рыцарьдарын алаңдатты, олар Хьюдың құрлықта қызмет ету туралы шақыруын қабылдаудан бас тартты. Олар патшаның Кипрден тыс жерде олар үшін шайқасуын күте алмайтынын айтты. Эдуард төрешілік етуге шақырылды. Олардың мойынсұнбауы Хью үшін қорлық болды. Шешім бойынша, рыцарьлар жыл сайын төрт айға шетелде қызмет етуге міндетті болса, оларды патша немесе оның ұлы басқаруы керек еді. Эдуард Хьюға Байбарс аумағына шабуыл жасауға көмектесті, ал 1272 жылдың басында Хью бітімге келді, содан кейін Акка 1291 жылға дейін бейбіт өмір сүрді. Эдуард 1272 жылдың 16 маусымында кетіп қалды. Тирден басқа құрлықтағы жалғыз жеке иелік – Бейрут, оны Ибелиннің Изабелласы иеленді. Оның күйеуі Хамо ле Стрэндж король Хьюға сенімсіздікпен қарады және 1273 жылы өлім төсегінде оны және оның иелігін Байбардың қорғауына тапсырды. Әйел феодал ретінде Изабелла патша ұсынған үш үміткердің біріне үйленуге заңды түрде міндетті болды. Оның қолына қабілетті рыцарьды тартуды көздеген Хью Изабелланы Кипрге алып кетті. Байбарс оның Бейрутке қайтарылуын талап етті, ал Жоғарғы сот қолдау көрсетпегендіктен, Хью мойынсұнды. Патша Бейбарс қайтыс болғаннан кейін ғана Бейрут қаласын қайтадан бақылауға алды. Кейбір жетістіктерге қарамастан, Хьюның "Акконың патшасы" есімнен басқа ештеңе бола алмайтыны белгілі болды, осылай мұсылман жазушылары оны атады. Антиохияның соңғы князі Богемонт VI 1275 жылы қайтыс болып, екі баласын – Богемонт VII мен Люцияны қалдырды. Богемонт VII әкесінен Триполи графтығын мұра етті, бірақ ол кәмелетке толмаған еді. Король Хью Триполиге келіп, билік етуші отбасының ең жақын ересек мүшесі ретінде регенттікке ие болды. Алайда Богемонт VII-нің анасы Сибилла Армениялық өзінің регенттікке ие екенін және отбасылық дәстүрге сәйкес оның құқы бар екенін мәлімдеді. Хью Триполиде қолдау таппады. Ол Байбарспен Латакияны қамтитын бітімге қол жеткізген кезде ғана Антиохия княздығының соңғы қалдықтарын сақтап, шағын дипломатиялық жеңіске жетті.
The barons of the Kingdom of Jerusalem had grown independent from royal authority during the reigns of the absentee kings. Hugh tried to improve the system of government, introducing an inner council and the use of a privy seal, both likely imports from Cyprus. The regents had alienated much of the royal domain through legally tenuous grants, which became invalid on Hugh's accession. The most notable cases were the grants of the lordships of Arsur to the Knights Hospitaller, Sidon to the Knights Templar, and Tyre to Philip of Montfort. Hugh refused to accept this as a fait accompli, but was willing to compromise to find solutions. His policy centred on fostering close relations with the Montforts, a powerful family which held the important city of Tyre. With Philip he reached an agreement providing that Hugh's sister, Margaret, would marry Philip's son John, to whom Philip would cede Tyre, and that Hugh would enfeoff John and his descendants by Margaret with Tyre. The agreement enabled Hugh to be crowned, despite Maria's protests, on 24 September 1269 by the bishop of Lydda in the Cathedral of Tyre, where kings and queens of Jerusalem had been crowned since the loss of the city of Jerusalem in 1187. In June 1271, Acre became exposed when Baibars conquered the Montfort Castle to its north east. He immediately made an unsuccessful attempt at raid on Cyprus. At that time, the English prince Edward took a small army of about 1,000 men on a a crusade to the Latin East, arriving in Acre on 9 May 1271. Edward was soon disillusioned by the uncooperativeness of the local Christians. Baibars' failed attack on their island had disturbed Cypriot knights, who refused Hugh's summons to serve on the mainland. They argued that the king could not expect them to fight for him outside Cyprus. Edward was called on to arbitrate. Their disobedience was humiliating for Hugh. It was decided that the knights could be commanded to serve abroad for four months each year if led by the king or his son. Edward helped Hugh raid Baibars' territory, and early in 1272 Hugh secured a truce, after which Acre remained at peace until 1291. Edward left on 16 June 1272. The only lay fief on the mainland other than Tyre was Beirut, held by Isabella of Ibelin. Her husband, Hamo le Strange, distrusted King Hugh and put her and her fief under Baibar's protection on his deathbed in 1273. As a female vassal, Isabella was legally required to marry one of three candidates presented to her by the king. Wishing to attract a capable knight to the East by offering her hand in marriage, Hugh took Isabella to Cyprus. Baibars demanded that she be returned to Beirut, and as the High Court offered no support, Hugh relented. The king did not resume control over Beirut until long after Baibars died. Despite some successes, in the end Hugh found it impossible to be more than "king of Acre", as Muslim writers called him. Bohemond VI, the last prince of Antioch, died in 1275, leaving two children, Bohemond VII and Lucia. Bohemond VII inherited the County of Tripoli from his father, but he was a minor. King Hugh arrived in Tripoli to claim regency as the closest adult scion of the ruling family. Bohemond VII's mother, Sibylla of Armenia, had already established herself as regent, however, as was her right according to family custom. Hugh found no support in Tripoli. He only won a minor diplomatic victory when he negotiated with Baibars a truce covering Latakia, preserving the last remnant of the Principality of Antioch.
Барондық қарсылық
Гю өзінің вассалдары – Ибелиндер мен Монфорттар арасындағы араздықтарды қайта жаңғыртуға қол жеткізді, бірақ Венеция мен Генуя саудагерлері арасында татуласу мүмкін болмады. Венециялықтар, әсіресе, оның генуэздіктерге көрсеткен артықшылығына наразы болды. Темплиерлер мен Тевтон ордені оның Монфорт Филиппімен жақындасуына қарсы болды, ал Акры қаласының басшылығы өзінің істеріне патшаның қайтадан араласуына және Тирге көрсетілген қамқорлыққа наразылық білдірді. Темплиерлердің бас ұстазы Томас Берард, Гюға ұнамаса да, оған ашық қарсылық көрсетпеді. Бірақ 1273 жылы Томас Берардтың орнын басып келген Вильгельм патшаны құлатпақ болып бел буды. Дегенмен, Гюдің басты мәселесі – оның тәтесі Марияның Иерусалим тағына талап етудегі табандылығы еді. Гю 1273 жылы оның Рим Папасына жолдаған шағымын жауаптап беру үшін өкілдерін жіберді, бірақ Мария бұл уақытта өзінің талабын Анжу Карліне сатуды ойластырып жүрген, ал ол 1269 жылдан бері Жерорта теңізіне үстемдік етуді қалаған. Карлдың туысы Вильгельм Божу оған қолдау көрсетті. Сицилияның билеушісі және Францияның әйгілі крестоносец патшасы Людовик IX-тың інісі ретінде, ол Гюге әскери және дипломатиялық тұрғыдан бәсекелесе алды. Карл сонымен қатар Марияның Иерусалимге, ал Гюдің Кипрге деген талаптарын қолдау арқылы Гюға жеке қарсылық танытты. Өзіне қарсылық көрсеткендерге ашуланған Гю кенеттен барлық мүлкін жинап алып, 1276 жылдың қазан айында Акрыдан мүлдем кетіп қалды. Соңғы шешім – Темплиерлердің Акры маңындағы бір ауылды сатып алуы, олар патшаның рұқсатын алмады және оның наразылығын елемеді. Темплиерлер мен венециялықтар оның кетуіне қуанды, бірақ бұл шешім Госпитальерлерді, Тевтон орденін және Иерусалимнің латын патриархы Лентинолық Томасты таң қалдырды. Олар патшаның Кипрге кетуге ниеттенгенін біліп, Тирге елшілерді жіберіп, одан кем дегенде өкілді тағайындауын өтінді. Гюдің қарындасының күйеуі Джон Монфорт, ашулы патшаны Ибелиннің Балианы әкімшілікке тағайындауға көндірді. Патша Гю бірден кемеге мініп Кипрге аттанды, содан кейін ол өзінің әрекеттерін Папа Иоанн XXI-ге түсіндірді. Марияның Карлге талабын сату 1277 жылдың наурыз айында Папаның келісімімен аяқталды. Бірнеше аптадан кейін Карлдың өкілі Роджер Сан-Северино Акрыға келді, ол Гюдан қарсылық күтпеді және үкіметке талап қойды. Роджер Карлді Иерусалимнің патшасы деп жариялады және барондардан Карлдың өкілі ретінде оған адал болуды талап етті. Барондар заңдылықты сақтау үшін Гюдан олардың адалдығын жоюға екі рет рұқсат сұрады, бірақ ол жауап беруден бас тартты. Ең маңызды иеліктердің иелері, Тирдің Иоанны мен Бейруттың Изабелласы, Гюді өздерінің заңды патшасы деп мойындады.
Hugh succeeded in mending the rifts between his lay vassals, the Ibelins and the Montforts, but the merchants of Venice and Genoa were irreconcilable. The Venetians in particular were aggrieved by his preferential treatment of the Genoese. The Templars and the Teutonic Knights objected to his own rapprochement with Philip of Montfort, while the commune of Acre resented the renewed royal involvement in its affairs and the favour shown to Tyre. Though he disliked him, the grand master of the Templars, Thomas Berard, never openly challenged Hugh. But William of Beaujeu, elected to succeed Thomas Berard in 1273, proved determined to undermine the king. Hugh's chief problem, however, was the persistence of his aunt Maria in claiming the throne of Jerusalem. Hugh sent procurators to answer her appeal to the Holy See in 1273, but she was already entertaining the sale of her claim to Charles of Anjou, whose ambition to dominate the Mediterranean Hugh had feared since 1269. Charles had the support of William of Beaujeu, his kinsman. As the ruler of Sicily and brother of the celebrated crusader King Louis IX of France, he rivalled what Hugh could offer militarily and diplomatically. Charles was also personally hostile to Hugh, encouraging Maria's claims to Jerusalem and Hugh of Brienne's to Cyprus. Indignant at the opposition he faced, Hugh suddenly packed up his belongings and left Acre for good in October 1276. The final straw was the purchase of a village near Acre by the Templars, for which they deliberately did not seek the king's approval and ignored his complaints. The Templars and the Venetians were pleased to see him go, but the decision stunned the Hospitallers, the Teutonic Knights, and the Latin patriarch of Jerusalem, Thomas of Lentino. They sent delegates to Tyre, where the king had retired with the intention to sail to Cyprus, begging him to at least appoint a bailli. It took the intercession of his brother in law John of Montfort to make the angry king appoint an administrator, Balian of Ibelin. King Hugh immediately embarked and went to Cyprus, from where he justified his action to Pope John XXI. The sale of Maria's claim to Charles was concluded, with papal approval, in March 1277. Within weeks Charles's representative Roger of San Severino arrived in Acre to claim government, facing no opposition from Hugh. Roger proclaimed Charles king of Jerusalem and demanded that the barons do homage to him as Charles's bailli. To preserve a sense of legality, the barons twice asked Hugh to absolve them from their allegiance to him, but he refused to answer. The holders of the most important lordships, John of Tyre and Isabella of Beirut, continued to recognize Hugh as their legitimate king.
Акре үшін күрес
Хью Акрыны қайта басып алуға екі рет әрекеттенді, бірақ соңында сәтсіздікке ұшырады. 1279 жылы ол Кипрдің үлкен әскерін Тирге әкелді, күш көрсетуі мен пара беру арқылы қалаға билігін қайтаруға үміттенеді. Джон Монфорт оның жағында болды, бірақ Вильгельм Божудың Хьюға қарсы тұруы жоспарды қиындатты. Кипрге оралғаннан кейін, ол тамплиерлердің мүліктерін тартып алып, олардың бекіністерін жазалау ретінде қиратты. Тамплиерлер папаға шағымданды, ол Хьюдан мүліктерін қайтаруын сұрады, бірақ ол бас тартты. 1277 жылдан бері Мамлюктерге қарсы материкті қолдау мүмкіндігі шектеулі болғанымен, Хью Мамлюктер басып кіруге тырысқан Левант аймағындағы моңғолдарға көмектесуді жоспарлаған болуы мүмкін. 1282 жылы Роджер Сан-Северино Сицилияда Карлға қарсы болған үлкен көтеріліс салдарынан шақырылып алынды, сондай-ақ Изабелла Бейрут қайтыс болды, оның билігі әпкесі Эшиваға көшті, оның күйеуі Гумфри Монфорт Хьюдың жақын досы болды. Осыған шабыттанған Хью, 1283 жылдың шілде айының соңында ұлдары Генрих пен Богемондпен бірге Кипрден Акрыны қайта басып алуға тағы да әрекеттенді. Акрыға қонбай, Хью Бейрутке соғылып, 1 тамызда онда қарсы алынды. Оның әскері Тирге қарай жол тартқанда, мұсылман шабуылшыларының шабуылына ұшырады, патша оларды тамплиерлердің қозу салғанына сенді. Хью теңіз арқылы Тирге жетті, жаман белгілерге тап болды: оның туы теңізге түсті, ал дін қызметкерлері көтерген крест оның еврей дәрігерінің басын кездейсоқ жарып жіберді. Хью Акрыда күтілген қарсы алуды күтпеді. Шарльдің Акрыдағы жаңа баилигі Одо Пойлехен Мамлюктермен бітімге келді, ал Хью шабуыл жасаса, олардың араласуынан қорқыныш сезінді. Патша өзінің ең үміткер ұлы Богемондты 1283 жылдың 3 қарашасында жоғалтты. Одан да ауыр соққы – оның досы және қайнағасы Джон Монфорттың қазасы болды. Кипрліктер оны келісілген төрт айлық мерзім аяқталғаннан кейін тастап кетті, бірақ Хью Тирде қалды, ол 1284 жылдың 24 наурызында қайтыс болды. Оның орнын келесі жылы қайтыс болған үлкен ұлы Джон I басты, одан кейін тағы бір ұлы Генрих II билікке келді.
Hugh attempted twice to reoccupy Acre but was ultimately unsuccessful. In 1279 he brought a large Cypriot army to Tyre, hoping that a display of strength and bribery would be enough to restore his authority over the city. John of Montfort was on his side, but William of Beaujeu's enduring opposition to Hugh frustrated the plan. Upon returning to Cyprus, he seized the Templars' properties and destroyed their fortifications in reprisal. The Templars complained to the pope, who asked Hugh to restore their property, but he declined. Though restricted since 1277 in his ability to support the mainland against the Mamluks, Hugh may have planned to assist the Mongols in their attempted invasion of the Mamluk held Levant. 1282 saw the recall of Roger of San Severino due to a major uprising on Sicily against Charles, as well as the death of Isabella of Beirut and the consequent passing of her lordship to her sister, Eschiva, whose husband, Humphrey of Montfort, was a close friend of Hugh's. Thus encouraged to try again to retake Acre, Hugh sailed from Cyprus in late July 1283 with his sons Henry and Bohemond. Instead of landing at Acre, Hugh was blown to Beirut, where he was welcomed on 1 August. While his army marched to Tyre, they were ambushed by Muslim raiders, whom the king believed to have been incited by the Templars. Hugh reached Tyre by sea, encountering bad omens: his standard fell into the sea, and the cross carried by the assembled clergy accidentally cracked the skull of his Jewish court physician. Hugh waited in vain to be welcomed to Acre. Charles's new bailli in Acre, Odo Poilechien, had just concluded a truce with the Mamluks, and Hugh may have feared their intervention if he attacked. The king lost his most promising son, Bohemond, on 3 November 1283. An even more serious blow was the death of his friend and brother in law, John of Montfort. The Cypriots left him after the agreed period of four months expired, but Hugh remained in Tyre, where he died on 24 March 1284. He was succeeded by his eldest surviving son, John I, who died the next year and was followed by another son, Henry II.