Кіріспе
1860 жылдардағы АҚШ тарихында Реконструкцияны қолдаған оңтүстік ақ адамдарын сипаттау үшін қолданылған термин. Американдық Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Реконструкция саясаты мен күш-жігерін қолдаған оңтүстік ақ адамдарына «скалаваг» (кейде «scallawag» немесе «scallywag» деп те жазылады) деген қарапайым атау берілді. «Келемқапшық» термині сияқты, бұл сөздің оңтүстік партиялық пікірталастарда қорлау ретінде ұзақ қолданылған тарихы бар. Азамат соғысынан кейінгі қарсыластары скалавагтардың дәстүрлі құндылықтар мен ақ үстемдікке адал емес екенін айтты. Скалавагтарды 1860-1870 жылдардағы оңтүстік демократтары ерекше жек көрді, олар оларды қара нәсілділердің кең таралған құлдықта ұсталған аймаққа сатқындық жасаған деп атады. Азамат соғысына дейін скалавагтардың көпшілігі оңтүстік штаттарының Америка Құрама Штаттарынан бөлініп, Америка Конфедерациялық Штаттарын құруына қарсы болды. Бұл термин тарихи зерттеулерде Реконструкция дәуірінің оңтүстік ақ республикашылдарын сипаттау үшін жиі қолданылады, бірақ кейбір тарихшылар оның қорлау мағынасынан туындаған тарихына байланысты бұл терминді қолданудан бас тартты.
In United States history, the pejorative scalawag (sometimes spelled scallawag or scallywag) referred to white Southerners who supported Reconstruction policies and efforts after the conclusion of the American Civil War. As with the term carpetbagger, the word has a long history of use as a slur in Southern partisan debates. The post Civil War opponents of the scalawags claimed they were disloyal to traditional values and white supremacy. Scalawags were particularly hated by 1860s–1870s Southern Democrats, who called Scalawags traitors to their region, which was long known for its widespread chattel slavery of Black people. Before the Civil War, most Scalawags had been opposed to the southern states' secession from the United States to form the Confederate States of America. The term is commonly used in historical studies as a descriptor of Reconstruction Era Southern white Republicans, although some historians have discarded the term due to its history of pejorative use.
Терминнің шығу тегі
Бұл термин – қаралағыш атау, бірақ оны Сара Вулфолк Виггинс (1991), Джеймс Алекс Баггет (2003), Хайман Рубин (2006) және Франк Дж. Уэтта (2012) еңбектерінде көптеген тарихшылар қолданады. Scalawag сөзінің шығу тегі белгісіз. Оның ең алғашқы кездесуі 1848 жылға дейін жетеді, ол беделсіз, еш нәрсеге жарамайтын, жаман мінезді немесе қарақұрым адамды білдіреді. «Сөздің бастапқы қолданылуы» төмен сапалы шаруашылық жануарларына қатысты болған деген болжам бар, бірақ сөздің бұл мағынасы 1854 жылға дейін расталмаған. Кейіннен бұл терминді олардың қарсыластары өздерінің штаттық және жергілікті үкіметтерді бақылауға алу үшін қара азат етілгендермен және солтүстіктен келген жаңа адамдармен (карпетбаггерлер деп аталған) республикалық коалиция құрған оңтүстік ақтарды атау үшін қабылдады. Бұл жаңа мағынадағы алғашқы қолданыстардың бірі 1867 жылдың жазында Алабама және Джорджия газеттерінде кездеседі, ол бастапқыда барлық оңтүстік республикашылдарына, содан кейін тек ақтарға қатысты болды. Бұл термин консервативті, сегрегацияны қолдайтын оңтүстік тұрғындары тарапынан 20-ғасырдың соңына дейін қаралағыш ретінде қолданыла берді. Бірақ тарихшылар әдетте бұл терминді ешқандай қаралағыш мағынасыз тарихи тұлғалар тобын атау үшін қолданады.
Тарих
Америка Азамат соғысынан кейін, 1863-1869 жылдар аралығындағы Қайта құру дәуірінде президенттер Авраам Линкольн мен Эндрю Джонсон Оңтүстікті мүмкіндігінше тезірек қалыпқа келтіруге бағытталған саясатты жүргізді. Ал Радикалдық республикашылар Конгрессті пайдаланып, бұрынғы конфедераттарды қолдаған президент Джонсонның саясатын тоқтатуға тырысты. Радикалдық республикашылар қатал шарттар қойып, бостандыққа шыққан құлдарға – Фридмендерге жаңа құқықтар берді. Оңтүстікте, республикалық көзқарастарды ұстанатын қара Фридмендер мен ақ оңтүстік тұрғындары, сондай-ақ Оңтүстікке көшіп келген солтүстік тұрғындары – оңтүстік қарсыластары оларды «Келемшелер» деп атаған – Республикалық партияның саясатын іске асыру үшін бірікті. Азшылық болғанына қарамастан, скалавагтар 1867 жылғы Қайта құру заңдарын пайдаланып билікке ие болды. Бұл заңдар Оңтүстіктің көптеген ақ сайлаушыларын құқығынан айырды, себебі олар «Темір серуен» ант беруге қабілетсіз болды. Бұл ант олардың ешқашан Конфедерацияның қарулы күштерінде қызмет етпегенін және мемлекеттік немесе Конфедерация үкіметтерінде саяси лауазымдар атқармағанын талап етті. Тарихшы Харольд Хайман 1866 жылы Конгрессмендердің «антты бұрынғы көтерілісшілердің билікке қайта оралуына қарсы соңғы бекініс ретінде сипаттағанын, оңтүстік одақтастары мен негрлердің өздерін қорғау үшін артындағы кедергі ретінде» айтқандығын жеткізді. Коалиция 1866 мен 1877 жылдар аралығында Вирджиниядан басқа барлық бұрынғы конфедеративтік штаттарды, сондай-ақ Солтүстік пен Оңтүстік екі тараптан да талас қылған Кентукки мен Миссури штаттарын белгілі бір мерзімге басқарды. Ең танымал екі скалаваг – Роберт Лидің бас генералдарының бірі Джеймс Лонгстрит және соғыс кезінде Джорджияның губернаторы болған Джозеф Браун еді. 1870 жылдары көптеген скалавагтар Республикалық партиядан шығып, консервативті Демократ коалициясына қосылды. 1876 жылғы даулы президенттік сайлаудан кейін консервативті демократтар 1877 жылға қарай Оңтүстіктегі барлық республикалық азшылық үкіметтерін алмастырды. Осы сайлауда қалған Қайта құру үкіметтері демократ кандидат штаттарды жеңіп алғанына қарамастан, республикалық сайлаушыларды растады. Тарихшы Джон Хоуп Франклин Оңтүстік Юнионисттерінің ниеттерін бағалайды. Ол оңтүстікке көбірек дауыс беруге және қатысуға рұқсат берілгенде, оңтүстікке жататын жергілікті тұрғындардың алуан түрлі тобы радикалды қайта құруға қатысуға лайықты болғанын атап өтті. Олардың саны президент жеке адамдарға кешірім бергенде немесе жаңа рақымшылық жариялағанда артты. Олардың басты мүддесі – Оңтүстікті соғыстан бұрынғы плантациялар аристократиясынан да кең негізге ие партияны қолдау болды. Олар негрлермен және «келемшелер» деп аталатын адамдармен іскерлік жасауды тиімді деп тапты, бірақ көбінесе оңтүстік саясатында маңызды күшке ие болғандықтан Демократиялық партияға қайта оралды. Ақырында көптеген скалавагтар Демократиялық құтқарушылар коалициясына қосылды. Азшылық республикашыл болып қалып, «Қара және қоңыр» Республикалық партиясының «қоңыр» бөлігін құрады. Бұл партия 1877 жылдан кейін әрбір оңтүстік штатындағы Республикалық партияның азшылық бөлігі болды. Оңтүстіктегі 430 республикалық газеттің көпшілігін скалавагтар басқарды – тек 20 пайызын келемшелер басқарды. Ақ бизнесмендер әдетте республикалық газеттерге бойкот жасайтын, олар үкіметтік қолдау арқасында аман қалды.
A curious assortment of native Southerners thus became eligible to participate in Radical Reconstruction. And the number increased as the President granted individual pardons or issued new proclamations of amnesty Their primary interest was in supporting a party that would build the South on a broader base than the plantation aristocracy of Antebellum days. They found it expedient to do business with Negroes and so called carpetbaggers, but often they returned to the Democratic party as it gained sufficient strength to be a factor in Southern politics. Eventually many scalawags joined the Democratic Redeemer coalition. A minority persisted as Republicans and formed the "tan" half of the "Black and Tan" Republican party. It was a minority element in the GOP in every Southern state after 1877. Most of the 430 Republican newspapers in the South were edited by scalawags—only 20 percent were edited by carpetbaggers. White businessmen generally boycotted Republican papers, which survived through government patronage.
Луизиана
Ветта Нью-Орлеанның ірі скалаваг орталығы болғанын көрсетеді. Олардың басшылары жақсы білімді заңгерлер, дәрігерлер, мұғалімдер, дін қызметкерлері, кәсіпкерлер және мемлекеттік қызметкерлер еді. Көптегендері солтүстікпен байланыста болды немесе солтүстікте дүниеге келді, 1850 жылдарға дейін Нью-Орлеан қаласына көшіп келді. Аз ғана бөлігі мақта немесе қант плантаторлары еді. Соғыстан бұрын көпшілігі вигтер болған, бірақ көбі демократтар еді. Соғыс кезінде олардың көбісі одақтастар болып табысты. Олар қара нәсілділермен республикалық коалиция құрды, бірақ қара нәсілділердің сайлау құқығын, лауазымға ие болуын немесе әлеуметтік теңдігін әлсіз қолдады. Ветта олардың "космополитизмі оңтүстік провинциализмінің қалыптарын бұзды" дейді, бұл олардың оңтүстік демократтарына тән еді. Яғни, скалавагтардың "әлемге кең көзқарасы" болды.
Миссисипи
Ең танымал шымшыл – Миссисипи штатының Джеймс Л. Алкорн болды. Ол 1865 жылы АҚШ Сенатына сайланды, бірақ барлық оңтүстік штатының өкілдері сияқты, Республикалық Конгресс Қайта құру мәселесін талқылап жатқанда, орын алуға рұқсат алмады. Алкорн босатылған құлдарға сайлау құқығын беруді қолдады және Конгресстегі республикашылардың талабы бойынша Он төртінші түзетуді мақұлдады. Алкорн штаттағы республикашылардың үштен бірін құрайтын шымшылдардың басшысы болды, олар кеуделерін қаптап жүретіндермен және босатылған құлдармен одақтастық құрды. 1869 жылы республикашылар оны губернатор етіп сайлады, ол 1870-1871 жылдар аралығында қызмет етті. Жаңашыл ретінде ол көптеген бұрынғы вигтерді, тіпті демократтарды да тағайындады. Ол білім беруді, соның ішінде қара нәсілділерге арналған мемлекеттік мектептерді және олар үшін жаңа колледжді, қазір Алкорн мемлекеттік университеті деп аталатын білім орнын қатты қолдады. Ол өзінің одақтасы Хирам Ревелсті оның президенті етіп тағайындады. Радикалды республикашылар Алкорнға қарсы болды және оның қамқорлық саясатына ашуланды. Бірі оның саясатының мақсаты – «Оңтүстіктің ескі мәдениетін жаңғырту» екенін, саяси, әлеуметтік және экономикалық революция жасау емес екенін айтты. Алкорн губернаторлық қызметтен АҚШ сенаторы (1871–1877) болу үшін кетіп, өзінің одақтасы Хирам Ревелстің орнына, алғашқы афроамерикалық сенатор болды. Сенатор Алкорн оңтүстік штатының ақ тұрғындарының саяси құқықтарын қалпына келтіруге шақырды, федералды заңнама арқылы әлеуметтік теңдікті қамтамасыз ету жөніндегі радикалды республикашылдардың ұсыныстарын қабылдамады, федералды мақта салығын қарақшылық деп айыптады және Миссисипидегі екі нәсілге арналған бөлек мектептерді қорғады. Бұрын құл иеленуші болғанмен, ол құлдықты ұлттың денсаулығына зиян келтіретін ісік ретінде сипаттап, оның жойылуына өзі және көптеген оңтүстік тұрғындарының ризашылық білдіргенін айтты. Алкорн Миссисипидегі Республикалық партияның екінші фракциясын басқарған сенатор Адельберт Эймске қарсы қаһарлы саяси күрес жүргізді. Бұл күрес партияны екіге бөлді, қара нәсілділердің көпшілігі Эймсті қолдады, бірақ көптеген – Ревелс сияқты – Алкорнды қолдады. 1873 жылы екеуі де губернаторлыққа үміткер болып, мәселені шешуге тырысты. Эймсті радикалдылар мен көптеген афроамерикандықтар қолдады, ал Алкорн консервативті ақтар мен көптеген шымшылдардың дауысын алды. Эймс 69 870 дауыспен 50 490 дауысқа қарсы жеңіске жетті, ал Алкорн штаттық саясаттан шеттеді. Ньютон Найт 2016 жылы «Джонстың еркін штаты» көркем фильмі шыққаннан бері көп назар аударуда.
Таулар
Аппалахияның таулы аудандары көбінесе республикалық анклавтар болған. Олардың құлдары аз болған, көлік жағдайы нашар, жоқ-деп кедейлік пен Конфедерацияны билеген және қайта құру кезеңіндегі консервативті демократтарға деген наразылық күшті болған. Батыс Вирджиния, Шығыс Кентукки және Теннесси, Батыс Вирджиния және Солтүстік Каролина, сондай-ақ солтүстік Арканзастағы Озарк айманындағы олардың бекіністері республикашылдардың басты орындарына айналды. Бұл ауыл тұрғындары плантаторлар класына ұзақ жылдар бойы жаулық танытқан. Соғыс кезінде Одаққа адал болған. Эндрю Джонсон олардың өкілі және көшбасшысы болды. Олар қайта құруды және Конгресстегі радикалды республикашылдардың көптеген ұсыныстарын қолдады. Демократтар скалавагтарды қаржылық және саяси жағынан жемқор деп айыптады, олар жеке пайда үшін жаман үкіметті де қолдайтындықтарын мәлімдеді. Алабама штатының бір тарихшысы былай деді: "Экономикалық мәселелерде скалавагтар мен демократтар олардың қаржылық мүддесі бар жобалардың экономикалық дамуына көмек іздеді және Алабама заң шығарушы органы арқылы пайдалы қаржылық заңдарды қабылдау үшін қолданылған әдістерге қатысты шектеулерді көрсетпеді. Республикашылдар мен демократтардың есептеу тәжірибесінің сапасы да бірдей нашар болды". Дегенмен, тарихшы Эрик Фонер скалавагтардың кез келген дәуірдегі саясаткерлерден, тіпті қайта құрушылардан кем немесе көп жемқор болғанына жеткілікті дәлел жоқ деп санайды.
Сол қарақшылар кімдер еді?
Оңтүстік ақ республикашылдарының қатарында бұрынғыдан жасырын болған оңтүстік азаттық қорғаушылары да, сондай-ақ азат болғандарға тең құқықтарды қолдаған бұрынғы құл иелері де болды. (Осы соңғы топтың ең танымал өкілі Сэмюэл Ф. Филлипс болды, ол кейін «Плесси против Фергюсон» ісінде сегрегацияға қарсы пікір білдірді.) Биліктегі Республикалық партияға қосылуға ниеттенген, оларға сәтті саяси мансапқа көбірек мүмкіндік беретін адамдар да болды. Көптеген тарихшылар скалавагтарды әлеуметтік жағдайлары бойынша сипаттап, олардың орташа есеппен плантаторлардың элиталық тобына қарағанда кем бай немесе беделді екенін көрсетті. Томас Александр (1961) көрскендей, 1865 жылдан кейін Оңтүстікте вигтердің (құрамына тарап кеткен Виг партиясының принциптерін қолдаушылардың) ықпалы сақталды. Көптеген бұрынғы вигтер республикашылдарға айналып, білім беру және инфрақұрылымды – әсіресе жақсы жолдар мен теміржолдарды дамыту арқылы жаңғыртуды жақтады. Сонымен қатар, көптеген адамдар «құтқарушылар» қатарына қосылып, олардың афроамерикандықтарға уәде етілген қысқа мерзімді азаматтық құқықтарды қайта құру дәуірінен бастап сегрегация мен екінші дәрежелі азаматтыққа алмастыруға жасаған сәтті әрекеттеріне қолдау көрсетті, бұл жағдай 20-ғасырға дейін сақталды. Тарихшы Джеймс Алекс Баггеттің «Скалавагтар» кітабы осы топты сандық тұрғыдан зерттейді.
Негізгі дереккөздер
Флеминг, Уолтер Л. Қайта құрудың деректі тарихы: саяси, әскери, әлеуметтік, діни, білім беру және өнеркәсіптік 2 томдық (1906). Бірінші том ұлттық саясатқа, екінші том штаттарға арналған, бастапқы дереккөздердің кең жинағы қолданылған.
У. У. Холденнің естеліктері (1911), Солтүстік Каролина штатының «жалғандық» губернаторы.
Memoirs of W. W. Holden (1911), North Carolina Scalawag governor