Серджо Леоне – итальянец режиссер, «спагетти-вестерн» жанрының негізін қалаушы. «Есімдер тізімі» және «Бір кездерде Батыста» сияқты атақты фильмдердің авторы. Кино тарихындағы маңызды тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық режиссер (1929–1989)
Italian filmmaker (1929–1989)
Серджо Леоне (3 қаңтар 1929 – 30 сәуір 1989) – итальяндық режиссер, спагетти-вестерн жанрының негізін қалаушы. Ол кино тарихындағы ең ықпалды режиссерлердің бірі саналады. Леоненің фильмдерді түсіру стиліне ерекше жақын кадрларды ұзақ кадрлармен үйлестіру тән. Оның фильмдеріне Клинт Иствудпен бірге түсірілген «Долларлар трилогиясы» – «Біршама доллар» (1964), «Аз ғана доллар үшін» (1965), «Жақсы, жаман және екіұшты» (1966) және «Бір кездері» фильмдері – «Батыста бір кездері» (1968), «Қасқыр, сақталыңыз!» (1971) және «Америкада бір кездері» (1984) жатады. Римде дүниеге келген Леоне – кино пионері Винченцо Леоненің (режиссер Роберто Роберти немесе Леоне Роберто Роберти ретінде танымал) және үнсіз кино актрисасы Эдвиж Валькаренгинің (Бис Валериан) ұлы болды. Оқушы кезінде Леоне үшінші сыныпта кейінгі музыкалық серігі Эннио Морриконемен бірге оқыды. Әкесінің кино түсірілім алаңдарындағы жұмысын көрген Леоне 18 жасында университеттегі құқық факультетінен бас тартып, кино индустриясында мансабын бастады. Италия киносында жұмыс істей бастаған ол 1948 жылы Витторио Де Сиканың «Велосипед ұрылары» фильмін түсіру кезінде көмекшісі болды. Леоне 1950-ші жылдары, сол кезде танымал болған «қарлық пен сандал» (немесе пеплум) тарихи эпостары үшін сценарийлер жазуға кірісті. Ол сонымен қатар Римдегі Cinecittà студиясында түсірілген бірнеше ірі халықаралық жобаларда режиссердің көмекшісі болып жұмыс істеді, оның ішінде «Quo Vadis» (1951) және «Бен Хур» (1959) фильмдері американдық студиялардың қаржылық қолдауымен жүзеге асты. Осының нәтижесінде, «Родос Колосы» (Il Colosso di Rodi, 1961) фильмімен жеке режиссерлік дебютін жасағанда, Леоне үлкен бюджетті Голливуд фильмдеріне ұқсайтын, төменгі бюджетті фильмдерді шығаруға толыққанды дайын болды.
Sergio Leone (ˈsɛrdʒo leˈoːne; 3 January 1929 – 30 April 1989) was an Italian filmmaker, credited as the pioneer of the spaghetti Western genre. He is widely regarded as one of the most influential directors in the history of cinema. Leone's film making style includes juxtaposing extreme close up shots with lengthy long shots. His films include the Dollars Trilogy of Westerns featuring Clint Eastwood: A Fistful of Dollars (1964), For a Few Dollars More (1965), and The Good, the Bad and the Ugly (1966); and the Once Upon a Time films: Once Upon a Time in the West (1968), Duck, You Sucker! (1971), and Once Upon a Time in America (1984). in Rome, Leone was the son of the cinema pioneer Vincenzo Leone (known as director Roberto Roberti or Leone Roberto Roberti) and silent film actress Edvige Valcarenghi (Bice Valerian). During his schooldays, Leone was a classmate of his later musical collaborator Ennio Morricone in third grade. After watching his father work on film sets, Leone began his own career in the film industry at the age of 18 after dropping out of law studies at the university. Working in Italian cinema, he began as an assistant to Vittorio De Sica during the production for the movie Bicycle Thieves in 1948. Leone began writing screenplays during the 1950s, primarily for the "sword and sandal" (or peplum) historical epics, popular at the time. He also worked as an assistant director on several large scale international productions shot at the Cinecittà Studios in Rome, notably Quo Vadis (1951) and Ben Hur (1959), financially backed by the American studios. As a result, when the time came to make his solo directorial debut with The Colossus of Rhodes (Il Colosso di Rodi, 1961), Leone was well equipped to produce low budget films that looked like larger budget Hollywood movies.
1960 жылдар
1960 жылдардың ортасында тарихи эпостар көрермендердің қызығуын жоғалтты, бірақ Леоне назарын американдық вестернге қатысты "спагетти-вестерн" деп аталатын қосалқы жанрға бұрды. Оның "Бір жұдырық доллар" (Per un pugno di dollari, 1964) фильмі Акира Куросаваның "Йоджимбо" (1961) атты Эдо дәуірі самурайлық оқиғасы негізінде жасалған. Леоненің фильмі жапон режиссерінен заңдық шағым тудырды, бірақ Куросаваның фильмі, өз кезегінде, 1929 жылғы Дэшилл Хэмметтің "Қызыл егін" романына негізделген болуы мүмкін. "Бір жұдырық доллар" Клинт Иствудты жұлдыз ретінде таныстыруымен де ерекшеленеді. Оған дейін Иствуд американдық теледидар актері болған, кинодағы рөлдері азаз болған. "Бір жұдырық доллар" фильмінің атмосферасы испандық түсірілім алаңдарымен қалыптасты, ол Американың Ескі Батысының зорлық-зомбылыққа толы және моральдық тұрғыдан күрделі бейнесін ұсынды. Фильм дәстүрлі американдық вестерн фильмдеріне құрмет көрсетті, бірақ сюжет, кейіпкерлер мен көңіл-күй жағынан олардан айтарлықтай өзгеше болды. Леоне Батыс жанрындағы маңызды жаңалық үшін құрметке ие: дәстүрлі вестерн фильмдерінде көптеген батырлар мен жаулар сән журналынан шыққандай көрінетін, ақ шапан киген батыр мен қара шапан киген жау сияқты айқын моральдық қарама-қарсылықтарды көрсететін. Леоне кейіпкерлері, керісінше, "шындыққа" жақын және күрделі болды: көбінесе жалғыз қасқырлар сияқты мінез-құлық танытатын, сирек қырқылатын, кірлі және көп терлетін, қылмыстық әрекеттерге қатысы бар екенін білдіретін болды. Кейіпкерлер жағдайға қарай, жомарттықпен көмектесетін немесе ашық және қатыгездікпен тек өзінің мүддесін қорғайтын, моральдық тұрғыдан да түсініксіз болды. Қарым-қатынастар билікке бағынышты болды, ал жазалау эмоциялармен жетекшілік етті, содан гөрі ар-ұжданмен. Кейбір сыншылар ағылшын тілін білмейтін, тіпті Америка Құрама Штаттарына бармаған, тіпті Американың Ескі Батысын көрмеген итальяндық режиссердің американдық ковбойдың бейнесін қайта анықтағанын атап өтті. Кристофер Фрейлингтің "Өліммен байланысты бір нәрсе" кітабында Леоне Американың Ескі Батысы туралы көп нәрсе білгені айтылады. Ол бала кезінен қызығушылық танытқан, осы қызығушылығы ересек өміріне және фильмдеріне жеткен. Леоненің келесі екі фильмі, "Аз доллар үшін" (Per qualche dollaro in più, 1965) және "Жақсы, жаман және ұсқынсыз" (Il buono, il brutto, il cattivo, 1966) "Аты жоқ адам" трилогиясын (немесе Долларлар трилогиясын) аяқтады, әр фильм алдыңғысына қарағанда қаржылық тұрғыдан табысты және техникалық жағынан жетілді. Фильмдерде Эннио Морриконе жасаған инновациялық музыкалық қосымшалар болды, ол Леонемен бірге тақырыптарды ойлап табу үшін тығыз жұмыс істеді. Леоне Морриконенің музыкасымен сахналарды түсірудің өзіне тән тәсілін қолданды. Сонымен қатар, Клинт Иствуд фильмдер сериясында қалып қойды, кейінірек оған Эли Уоллах, Ли ван Клиф және Клаус Кински қосылды. "Аты жоқ адам" трилогиясының табысына байланысты Леоне 1967 жылы Paramount Pictures үшін "Бір кезде Батыста" (C'era una volta il West) фильмін түсіру үшін Америка Құрама Штаттарына шақырылды. Фильм негізінен Испанияның Альмерия қаласында және Римдегі Синечиттада түсірілді. Сондай-ақ, ол қысқа уақытқа Юта штатының Монумент Вэлли қаласында түсірілді. Фильмде Чарльз Бронсон, Генри Фонда, Джейсон Робардс және Клаудия Кардинале ойнады. "Бір кезде Батыста" американдық Ескі Батыстың мифологиясы туралы ұзақ және арманды медитация ретінде пайда болды, көптеген стильдік сілтемелермен. Фильмнің үш сағатқа жуық уақытында қаһарманның кім екенін және оның болжауға болмайтын ниеттерін соңғы атыс сағатына дейін жасыру арқылы көрермендердің қызығушылығы сақталады. Жазалау драмасы ретінде теңдесі жоқ фильмнің сценарийін Леоне және оның ұзақ жылдар бойы дос және серігі Серджио Донати, Бернардо Бертолуччи мен Дарио Аржентоның әңгімесінен жазды, екеуі де режиссер ретінде маңызды мансапқа ие болды. Шығару алдында Paramount компаниясы оны аяусыз өңдеді, бұл АҚШ-тағы кассалық табыстың төмен болуына себеп болуы мүмкін. Дегенмен, ол Еуропада үлкен сәттілікке ие болды, француз көрермендері арасында 5 миллион долларлық бюджетінен үш есеге жуық табыс тапты және Солтүстік Америка кино студенттері арасында жоғары бағаланды. Көптеген адамдар оны Леоненің ең жақсы фильмі деп санайды.
In the mid 1960s, historical epics fell out of favor with audiences, but Leone had shifted his attention to a subgenre which came to be known as the "spaghetti Western", owing its origin to the American Western. His film A Fistful of Dollars (Per un pugno di dollari, 1964) was based upon Akira Kurosawa's Edo era samurai adventure Yojimbo (1961). Leone's film elicited a legal challenge from the Japanese director, though Kurosawa's film was, in turn, probably based on the 1929 Dashiell Hammett novel, Red Harvest. A Fistful of Dollars is also notable for establishing Clint Eastwood as a star. Until that time, Eastwood had been an American television actor with few credited film roles. The look of A Fistful of Dollars was established by its Spanish locations, which presented a violent and morally complex vision of the American Old West. The film paid tribute to traditional American Western films, but significantly departed from them in storyline, plot, characterization, and mood. Leone gains credit for one great breakthrough in the Western genre still followed today; in traditional Western films, many heroes and villains looked alike as if they had just stepped out of a fashion magazine, with clearly drawn moral opposites, even down to the hero wearing a white hat and the villain wearing a black hat (except for the most successful of the "traditional western cowboys" – Hopalong Cassidy, who wore a black outfit upon a pale horse). Leone's characters were, in contrast, more "realistic" and complex: usually lone wolves in their behavior; they rarely shaved, looked dirty, and sweated profusely, with a strong suggestion of criminal behavior. The characters were also morally ambiguous by appearing generously compassionate, or nakedly and brutally self serving, as the situation demanded. Relationships revolved around power and retributions were emotion driven rather than conscience driven. Some critics have noted the irony of an Italian director who could not speak English, and had never even visited the United States, let alone the American Old West, almost single handedly redefining the typical vision of the American cowboy. According to Christopher Frayling's book Something to do with Death, Leone knew a great deal about the American Old West. It fascinated him as a child, which carried into his adulthood and his films. Leone's next two films, For a Few Dollars More (Per qualche dollaro in più, 1965) and The Good, the Bad and the Ugly (Il buono, il brutto, il cattivo, 1966), completed what has come to be known as the Man with No Name trilogy (or the Dollars Trilogy), with each film being more financially successful and more technically accomplished than its predecessor. The films featured innovative music scores by Ennio Morricone, who worked closely with Leone in devising the themes. Leone had a personal way of shooting scenes with Morricone's music ongoing. In addition, Clint Eastwood stayed with the film series, joined later by Eli Wallach, Lee van Cleef, and Klaus Kinski. Based on the success of the Man with No Name trilogy, Leone was invited to the United States in 1967 to direct Once Upon a Time in the West (C'era una volta il West) for Paramount Pictures. The film was shot mostly in Almería, Spain, and Cinecittà in Rome. It was also briefly shot in Monument Valley, Utah. The film starred Charles Bronson, Henry Fonda, Jason Robards, and Claudia Cardinale. Once Upon a Time in the West emerged as a long and violent dreamlike meditation upon the mythology of the American Old West, with many stylistic references to iconic Western films. Audience tension is maintained throughout this nearly three hour film by concealing both the hero's identity and his unpredictable motivation until the final predictable shootout scene. Perhaps unsurpassed as a retribution drama, the film's script was written by Leone and his longtime friend and collaborator Sergio Donati, from a story by Bernardo Bertolucci and Dario Argento, both of whom went on to have significant careers as directors. Before its release, it was ruthlessly edited by Paramount, which perhaps contributed to its low box office results in the United States. Nevertheless, it was a huge hit in Europe, grossing nearly three times its $5 million budget among French audiences, and highly praised among North American film students. It has come to be regarded by many as Leone's best film.
1970 жылдар
"Бір кезде батыста" фильмінен кейін Леоне "Бат, сен есекші!" ("Giù la testa", 1971) фильмін түсірді. Леоне фильмді тек продюсер ретінде қатысуға ниеттенген, бірақ сол кездегі режиссер Питер Богдановичпен арадағы шығармашылық дауларға байланысты Леоне фильмді өзі режиссерлеуі сұралды. "Бат, сен есекші!" – Джеймс Кобурнның ирланд революционері және Род Штайгердің революционер болуға алданып қалған мексикалық қарақшы рөлінде ойнаған мексика революциясы тақырыбындағы әрекетке толы драма. Леоне өзге фильмдерді продюсерлікпен айналысып, кейде сахналарды қайта түсіруге де қатысты. Осы фильмдердің бірі – Тонино Валеридің "Менің атым – ешкім емес" (1973) комедиялық вестерні, ол спагетти-вестерн жанрын пародизациялады. Онда Генри Фонда ағасының өлімінен кейін соңғы қарсыласына қадам басқан ескі қарулы адам рөлінде ойнады. Теренс Хилл де Фондаға өліп бара жатқан батысты сәнді түрде тастап кетуіне көмектесетін жас бейтаныс рөлінде ойнады. Леоненің басқа туындылары: "Дарынды, екі серіктес және алдаушы" (1975, тағы бір комедиялық вестерн, басты рөлде Теренс Хилл); "Мысық" ("Il Gatto", 1977, басты рөлде Уго Тогнацци) және "Қауіпті ойыншық" ("Il Giocattolo", 1979, басты рөлде Нино Манфреди). Леоне актер және режиссер Карло Вердоне түсірген үш комедияны да продюсерлікпен айналыстырды: "Көңіл көтеру әдемі" ("Un Sacco Bello", 1980), "Ақ, қызыл және Вердоне" (Вердоне – "күшті жасыл" деген мағынаны білдіреді – Италия туының үш түсіне, жұлдызға және режиссер Вердонеге жасалған әзіл, 1981) және "Тым күшті" ("Troppo Forte", 1986). Осы кезеңде Леоне еуропалық теледидар үшін бірнеше марапатқа ие болған телерекламаларды да түсірді. 1978 жылы ол 28-ші Берлин халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды.
After Once Upon a Time in the West, Leone directed Duck, You Sucker! (Giù la testa, 1971). Leone was intending merely to produce the film, but due to artistic differences with then director Peter Bogdanovich, Leone was asked to direct the film, instead. Duck, You Sucker! is a Mexican Revolution action drama, starring James Coburn as an Irish revolutionary and Rod Steiger as a Mexican bandit who is conned into becoming a revolutionary. Leone continued to produce, and on occasion, step in to reshoot scenes, in other films. One of these films was My Name Is Nobody (1973) by Tonino Valerii, a comedy Western film that poked fun at the spaghetti Western genre. It starred Henry Fonda as an old gunslinger facing a final confrontation after the death of his brother. Terence Hill also starred in the film as the young stranger who helps Fonda leave the dying West with style. Leone's other productions included A Genius, Two Partners and a Dupe (1975, another Western comedy starring Terence Hill); The Cat (Il Gatto; 1977, starring Ugo Tognazzi), and A Dangerous Toy (Il Giocattolo; 1979, starring Nino Manfredi). Leone also produced three comedies by actor/director Carlo Verdone, which were Fun Is Beautiful (Un Sacco Bello, 1980), Bianco, rosso e Verdone (White, Red and Verdone – Verdone means "strong green" – a pun referring to the three colors of the Italian flag, the star and to director Verdone, 1981) and Troppo Forte (Great!, 1986). During this period, Leone also directed various award winning TV commercials for European television. In 1978, he was a member of the jury at the 28th Berlin International Film Festival.
1980 жылдар
Леоне «Крестный отец» фильмін режиссерлік ету ұсынысынан бас тартып, өзі бұрын ойлап тапқан басқа бір гангстерлік оқиғаға жұмыс істеді. Ол бұрынғы мафиози Гарри Грейдің «Худс» романының негізінде, 1920-1930 жылдардағы Нью-Йорктің еврей бандиттерінің төртеуі туралы әңгімелейтін бұл жобаға 10 жыл арнады. Олар бала кезінен бері дос болған. Төрт сағаттық «Америкада бір кездері» (1984) фильмінде Роберт Де Ниро мен Джеймс Вудс ойнады. Бұл фильм американдық мифологияның тағы бір қыры – ашкөздік пен зорлық-зомбылықтың рөлі және олардың этникалық мүдделер мен достық сезімдерімен күрделі қарым-қатынасы туралы терең ойларға толы болды. 1984 жылғы Канн кинофестивалінде (Палас көшесінің қарсысындағы мейрамханаларда отырғандар да естіген) ол 20 минутқа жуық рекордтық ұзақтықтағы ыстық қарсылықты алды. Канн тарихында марафондық қол соғулар жиі болатын уақытқа дейін мұндай құлшыныс бірінші рет тіркелді. Осындай жылы қабылдауға қарамастан, Warner Brothers компаниясы фильмді тым ұзақ деп санады. Студия оны американдық көрермендер нарығы үшін екі сағатқа дейін қысқартты, флешбектерді жойып, сюжетті тікелей баяндау түрінде ұсынды. Бұл нұсқасы ауыр сынға ұшырап, сәтсіздікке ұшырады. Әлемнің қалған бөлігінде шыққан түпнұсқа нұсқасы біршама жақсы кассалық табысқа қол жеткізді және сыншылардың аралас пікірін тудырды. Фильмнің бастапқы нұсқасы АҚШ-та үйде көрсетілгенде, ол сыншылардың жоғары бағасын алды, ал кейбір сыншылар оны шедевр деп атады. Биограф сэр Кристофер Фрейлингтің сөзіне сәйкес, Леоне студияның жүктеген монтаждауынан және Солтүстік Америкада «Америкада бір кездері» фильмінің нашар коммерциялық қабылдануынан қатты ренжіді. Бұл оның соңғы фильмі болды. 1988 жылы ол 45-ші Венеция халықаралық кинофестивалінде төрешілер алқасының төрағасы болды.
Leone turned down the offer to direct The Godfather, in favor of working on another gangster story he had conceived earlier. He devoted 10 years to this project, based on the novel The Hoods by former mobster Harry Grey, which focused on a quartet of New York City Jewish gangsters of the 1920s and 1930s who had been friends since childhood. The finished four hour film, Once Upon a Time in America (1984), featured Robert De Niro and James Woods. It was a meditation on another aspect of popular American mythology, the role of greed and violence and their uneasy coexistence with the meaning of ethnicity and friendship. It received a raucous, record breaking ovation of nearly 20 minutes at the 1984 Cannes Film Festival (reportedly heard by diners at restaurants across the street from the Palais), at a time in Cannes's history before marathon applause became a regular occurrence. Despite such a fawning reception, Warner Brothers felt it was too long. The studio drastically recut it down to two hours for the American market, abandoning its flashback structure for a linear narrative. This version suffered heavy criticism and flopped. The original version, released in the rest of the world, achieved somewhat better box office returns and a mixed critical response. When the original version of the film was released on home video in the US, it gained major critical acclaim, with some critics hailing the film as a magnum opus. According to biographer Sir Christopher Frayling, Leone was deeply hurt by the studio imposed editing and poor commercial reception of Once Upon a Time in America in North America. It was his last film. In 1988, he was head of the jury at the 45th Venice International Film Festival.
Өлім және іске асырылмаған жобалар
Леоне 1989 жылдың 30 сәуірінде Римдегі үйінде жүрек талмасынан 60 жасында қайтыс болды. Ол Пратика ди Маре бейістігінде жерленген.
Leone died on 30 April 1989 at his home in Rome of a heart attack at the age of 60. He was buried in the cemetery of Pratica di Mare.
Тек Мәриям ғана білетін жер
"Америкаландырылған" вестерн сценарийін Леоне, Лука Морселла және Фабио Тончелли жазды. Бұл Леоненің соңғы вестерні болуы мүмкін еді және басты рөлдерде Микки Рурк пен Ричард Гирге арналған деп болжанады. Оқиға Американдық Азамат соғысының қайнаған кезінде өтеді және Джорджиядан келген Майк Катчер деген одақ әскеріне сарбаздарды жалдаушы адам туралы әңгімелейді. Екінші кейіпкер – Ричард Бернс, бұрынғы сүйіктісі және серіктесі Мэримен бірге жасаған табысты қарақшылықтан кейін солтүстікке көшіп келген оңтүстік кәсіпкері. Олар "Мэри ғана білетін жер" атты орында Атлантаның сыртындағы белгісіз қабірде қалған көмілген қазынаны табуға тырысады. Бостон порты арқылы келген азат болған құл және итальяндық иммигрант Франческо оларға қосылып, азаматтар арасындағы соғыстың қақтығыстарынан қашуға тырысады. Фильм Эдгар Ли Мастерс ("Spoon River Anthology"), Амброз Биерс ("Owl Creek Bridge-дегі оқиға"), Марк Твен ("Жұмбақты сәтсіз аяқтаған науқанның жеке тарихы"), Стивен Крейн ("Құрметтің қызыл белгісі") және Маргарет Митчелл ("Желмен кеткен") сияқты әдебиет классиктеріне құрмет көрсету болды, соңғысын ол қайта түсіргісі келген. Жазылған сценарий толыққанды сценарийге айналмаса да, Леоненің ұлы Андреа оны 2004 жылғы маусымда итальяндық "Ciak" кино журналында жариялады. Сценарийдің жариялануы Америкада немесе Италияда толыққанды өндіріске ұласатыны әлі белгісіз.
A treatment for an "Americanized" Western was written by Leone, Luca Morsella, and Fabio Toncelli. It is speculated to have been Leone's last Western and was to have starred Mickey Rourke and Richard Gere as the two main leads. Set during the height of the American Civil War, the story focused on a Union drafter, Mike Kutcher from Georgia, whose job is to enroll men into the Union Army. The other is Richard Burns, a Southern shady businessman transplanted to the North after a successful heist with his ex lover and partner, Mary. They try searching for the buried treasure left behind in an unmarked grave outside Atlanta in "A Place Only Mary Knows". Joined by a freed slave and an Italian immigrant, Francesco, who arrives via the Port of Boston, they try desperately to avoid the battles of the ongoing war between the states. The film was to have been a homage to classic writers from literature such as Edgar Lee Masters (Spoon River Anthology), Ambrose Bierce (An Occurrence at Owl Creek Bridge), Mark Twain (The Private History of a Campaign that Failed), Stephen Crane (The Red Badge of Courage), and Margaret Mitchell (Gone with the Wind), whose novel he had wanted to film a remake of. Although the written treatment never got turned into a full screenplay, Leone's son Andrea had it published in a June 2004 issue of the Italian cinema magazine Ciak. It is not certain if the treatment's publication will ever lead to a full production in America or Italy.
Ленинград: 900 күн
1982 жылы «Америкада бір кездері» (Once Upon a Time in America) фильмін аяқтаған кезде Леоне Харрисон Солсберидің «900 күн: Ленинград қоршауы» атты деректі кітабына әсерленді және оны соғыс эпопеясы ретінде бейімдеуді жоспарлады. Ресми сценарий аяқталмаса немесе жарияланбаса да, Леоне ашылу сахнасын және негізгі сюжетті ойлап тапты. «Бір кезде, Серджо Леоне» деректі фильмінің мәліметінше, фильм медиа рес-те басталады, камера нацистердің артиллериялық атысынан жасырынып отырған кеңес әскеріне назар аударады, содан кейін жүздеген метр қашықтықта қала қабырғаларына жақындап келе жатқан неміс әскерінің танк дивизиясын көрсету үшін панорамалайды. Сюжет американдық фотографтың (Леоне осы рөлді Роберт Де Ниро ойнауын қалаған) неміс люфтваффесі қалаға бомбалауды бастаған кезде Ленинградта қамауға түсуіне арналған. Фильм барысында ол кеңес әйеліне ғашық болады, кейіннен ол оны жүкті етеді, олар ұзақ қоршаудан және құпия полициядан аман қалуға тырысады, өйткені шетелдіктермен қарым-қатынасқа тыйым салынған. Леоне айтуынша, «Соңында оператор қала азат етілген күні, немістердің капитуляциясын түсіріп жатқанда қаза табады. Ал қыз оның өлімін жаңалықтардан көреді: камера оның қабылдаған снарядтан жарылғанын көрсетеді». 1989 жылы Леоне фильмнің бюджетін 100 миллион доллар деп белгіледі және Совет Одағынан тәуелсіз демеушілерден осы соманың жартысын қаржыландыруға қол жеткізді. Ол Эннио Морриконеге фильмге музыка жазуға көндірді, ал Тонино Дели Колли оператор ретінде тағайындалды. Түсірілім 1990 жылы басталуы тиіс еді. Жоба Леоне фильмге ресми қол қоюға екі күн қалғанда қайтыс болғандықтан тоқтатылды. Алекс Кокс Леоненің орнын режиссер ретінде алмастыруды ұсынды, бірақ фильмді өндіру үшін қажетті қалған 50 миллион долларды қамтамасыз ете алмады.
While finishing work on Once Upon a Time in America in 1982, Leone was impressed with Harrison Salisbury's non fiction book The 900 Days: The Siege of Leningrad, and he planned on adapting the book as a war epic. Although no formal script had been completed or leaked, Leone came up with the opening scene and basic plot. According to the documentary Once Upon a Time, Sergio Leone, the film opened in medias res as the camera goes from focusing on a Soviet hiding from the Nazis' artillery fire to panning hundreds of feet away to show the German Army Panzer divisions approaching the walls of the city. The plot was to focus on an American photographer on assignment (whom Leone wanted to be played by Robert De Niro) becoming trapped in Leningrad as the German Luftwaffe begin to bombard the city. Throughout the course of the film, he becomes romantically involved with a Soviet woman, whom he later impregnates, as they attempt to survive the prolonged siege and the secret police, because relationships with foreigners are forbidden. According to Leone, "In the end, the cameraman dies on the day of the liberation of the city, when he is currently filming the surrender of the Germans. And the girl is aware of his death by chance seeing a movie news: the camera sees it explode under a shell". By 1989, Leone set the film's budget at $100 million, and had secured half of that amount in financing from independent backers from the Soviet Union. He had convinced Ennio Morricone to compose the film score, and Tonino Delli Colli was tapped to be the cinematographer. Shooting was scheduled to begin sometime in 1990. The project was canceled when Leone died two days before he was to officially sign on for the film. Alex Cox offered to replace Leone as director, but was unable to secure the remaining $50 million required to produce the film.
Дон Кихот
Фрейлингтің Леоне туралы өмірбаянында, "Өліммен байланысты бір нәрсе" атты кітабында, ол Сервантестің 17 ғасырдағы "Дон Кихот" романының заманауи бейімделуін, Клинт Иствудты басты рөлде және Илай Уоллашты Санчо Панза рөлінде көріп тұрған. Ол бұл жобаны 1960-1970 жылдары жиі талқылаған, ал өмірінің соңына жақын оны жүзеге асыру мүмкіндігін қызу ойластырған.
According to Frayling's biography of Leone, Something to Do with Death, he envisioned a contemporary adaptation of Cervantes' 17th century novel Don Quixote with Clint Eastwood in the title role and Eli Wallach as Sancho Panza. He had discussed doing the project throughout the 1960s–1970s, and he started seriously considering it toward the end of his life.
Ұяшық
1987 жылы Серджио Леоне өзінің бұрынғы әріптестері Серджио Донати мен Фулвио Морселламен байланысып, Антони Маннның "Винчестер '73" (1950) фильміне ұқсас, Ескі Батыста иесінен иесіне өтетін Colt револьвері туралы телесериал идеясын ұсынды. Донати Леоненің бұрынғы жұмыстарына қарағанда жанрды жаңаша қарастыруға қызығушылық танытқанын, Ескі Батысты "нағыз қандай болғанын" көрсетуді қалағанын айтты. Леоне бұл жобадан "Мэри білетін жалғыз орын" жобасының пайдасына бас тартты, бірақ Донати сценарийді жазды және жоба Леоне қайтыс болғаннан кейін де көп жыл бойы дамып тұрды. Леоненің идеясына негізделген адаптация қазір өндірісте. Режиссерлік қызметті итальяндық кинорежиссер Стефано Соллима атқарады.
In 1987, Sergio Leone contacted his old collaborators Sergio Donati and Fulvio Morsella, pitching an idea for a TV miniseries about a Colt revolver that passed from owner to owner throughout the Old West, similar to Anthony Mann's film Winchester '73 (1950). Donati indicated that Leone was interested in a more revisionist take on the genre than his earlier works, wanting to show the Old West "like it really was". Leone abandoned this project in favor of A Place Only Mary Knows, though Donati wrote a treatment and the project remained in gestation for years after Leone's death. An adaptation based on Leone's subject is currently in production. Appointed director is Italian film maker Stefano Sollima.
Басқа
Леоне Маргарет Митчеллдің «Желмен кеткендер» романы мен 1939 жылғы фильмге әуес болды. Оның туыстары мен жақын достары оның түпнұсқа романға жақын қайта түсірілім жасау туралы әңгімелегенін айтты, бірақ бұл жоба ешқашан талқылаудан өте алмай, нақты өндіріске көшкен жоқ. 1969 жылы Серджио Леоне Марчелло Мастроянни мен Чарльз Бронсон жұлдыздығымен «99 және 44/100% өлген» фильмін түсіруге келісім жасады. Бірақ режиссерлік қызметтен Джон Франкенхаймер бас тартты, ал Мастрояннидің орнына Ричард Харрис тартылды. Леоне Луи Фердинанд Селиннің «Түннің соңына саяхат» романының жанкүйері болды және 1960-шы жылдардың соңында оны бейімдеуді жоспарлаған; ол осы әңгіменің кейбір элементтерін «Жақсы, жаман және сұм» мен «Құйрық, сойғыш!» фильмдеріне енгізді, бірақ романды толыққанды бейімдеу жоспары жоспарлау кезеңінен аса алмады. Леоне 1980 жылғы «Флэш Гордон» фильмін режиссерлік етуге алғашқы кандидаттардың бірі болды. Ол Алекс Реймондтың алғашқы комиксінің жанкүйері болған, бірақ сценарий Реймондтың жұмысына ұқсамағандықтан фильмнен бас тартты. 2019 жылы Poste Italiane Леонеге арналған ескерткіш пошта маркасын шығарды.
Leone was also an avid fan of Margaret Mitchell's novel Gone with the Wind and the 1939 film adaptation. His relatives and close friends stated that he talked about filming a remake that was closer to the original novel, but it never advanced beyond discussions to any serious form of production. In 1969, Sergio Leone was contracted to direct 99 and 44/100% Dead with Marcello Mastroianni and Charles Bronson starring. He was replaced as director by John Frankenheimer, while Mastroianni was recast with Richard Harris. Leone was a fan of Louis Ferdinand Céline's novel Journey to the End of the Night and was considering a film adaptation in the late 1960s; he incorporated elements of the story into The Good, the Bad and the Ugly and Duck, You Sucker! but his idea of adapting the novel itself never got past the planning stages. Leone was an early choice to direct Flash Gordon (1980). Leone was a fan of the original Alex Raymond comic strip, but turned down the film because the script did not resemble Raymond's work. In 2019, Poste Italiane issued a commemorative postage stamp honoring Leone.
Таңдалған кинографиясы
Леоненің режиссерлік фильмдеріне сыншылардың пікірі. Жыл Ағылшын атауы Итальян атауы Rotten Tomatoes Metacritic Ескермелер 1961 The Colossus of Rhodes Il Colosso di Rodi 56% (6.2/10 орташа рейтинг) (9 пікір) 1964 A Fistful of Dollars Per un pugno di dollari 98% (8.2/10 орташа рейтинг) (53 пікір) 65 (7 пікір) Доллар трилогиясы 1965 For a Few Dollars More Per qualche dollaro in più 92% (8/10 орташа рейтинг) (38 пікір) 74 (8 пікір) 1966 The Good, the Bad and the Ugly Il buono, il brutto, il cattivo 97% (8.8/10 орташа рейтинг) (76 пікір) 90 (7 пікір) 1968 Once Upon a Time in the West C'era una volta il West 96% (9.10/10 орташа рейтинг) (67 пікір) 82 (9 пікір) Батыс туралы трилогия 1971 Duck, You Sucker! Giù la testa 92% (7.40/10 орташа рейтинг) (24 пікір) 77 (5 пікір) 1984 Once Upon a Time in America C'era una volta in America 87% (8.50/10 орташа рейтинг) (55 пікір) 75 (20 пікір)
Critical reception to Leone's directorial features. Year English title Italian title Rotten Tomatoes Metacritic Notes 1961 The Colossus of Rhodes Il Colosso di Rodi 56% (6.2/10 average rating) (9 reviews) 1964 A Fistful of Dollars Per un pugno di dollari 98% (8.2/10 average rating) (53 reviews) 65 (7 reviews) Dollars Trilogy 1965 For a Few Dollars More Per qualche dollaro in più 92% (8/10 average rating) (38 reviews) 74 (8 reviews) 1966 The Good, the Bad and the Ugly Il buono, il brutto, il cattivo 97% (8.8/10 average rating) (76 reviews) 90 (7 reviews) 1968 Once Upon a Time in the West C'era una volta il West 96% (9.10/10 average rating) (67 reviews) 82 (9 reviews) Once Upon a Time Trilogy 1971 Duck, You Sucker! Giù la testa 92% (7.40/10 average rating) (24 reviews) 77 (5 reviews) 1984 Once Upon a Time in America C'era una volta in America 87% (8.50/10 average rating) (55 reviews) 75 (20 reviews)