1930 жылдардағы АҚШ ветерандарының наразылық қозғалысы

Кіріспе

1930 жылдардағы АҚШ ардагерлерінің наразылық қозғалысы

Колумбия округінің полиция департаменті
| жетекші тұлғалар1 = Уолтер У. Уотерс
| жетекші тұлғалар2 = Герберт Гувер, Дуглас Макартур, Джордж С. Паттон
| саны1 = 17 000 ардагер, 26 000 басқа адам
| саны2 = 500 жаяу әскер, 500 атты әскер, M1917 жеңіл танк, 800 полиция қызметкері
| қаза және жараланғандар1 = Бірінші күні: 2 адам қаза тапты; 55 адам жарақат алды. 1936 жылы Конгресс президент Рузвельттің ветосын жоққа шығарып, ардагерлерге тоғыз жыл бұрын белгіленген сыйақысын төледі.

Әскери бонустардың шығу тегі

Соғыс уақытындағы әскери сыйлықтар 1776 жылы әскерге шақырылмаған жағдайда сарбаздың таба алатын табысы мен алған табысы арасындағы айырманы өтеу ретінде басталды. Бұл практика 1592-93 жылдарғы Парламент сессиясында қабылданған ағылшын заңнамасынан туындады, ол мүгедек жауынгерлерге медициналық көмек пен күтім көрсетуді, ал әскери қызметкерлерге сыйлықтарды қарастырды. 1776 жылдың тамызында Конгресс мүгедек жауынгерлерге өмір бойы жартылай жалақы төлейтін алғашқы ұлттық зейнетақы заңын қабылдады. Британдық жүйемен үйлестірілген, әскери қызметшілер мен теңізшілерге жәрдемақыны кеңейтуге қысым көрсетілді, бірақ Джордж Вашингтон Континенттік армияның өмір сүруіне қауіп төндірген Валли-Фордждағы жаппай дезертирлікке дейін отарлық үкіметтен қолдау аз болды. 1781 жылы Континенттік армияның көп бөлігі демобилизацияланды. Екі жылдан кейін Пенсильванияның жүздеген ардагерлері сол кездегі ұлттың астанасы болған Филадельфияға жорық жасап, АҚШ Конгресі отырыс өткізіп жатқан Штат үйін қоршап алып, төленбеген жалақыларын талап етті. Конгресс Нью-Джерси штатының Принстон қаласына қашып кетті, ал бірнеше аптадан кейін АҚШ армиясы Филадельфиядан соғыс ардагерлерін қуды. Конгресс 1788 жылдан бастап зейнетақы мен сыйлықтарды қамтитын заңдарды біртіндеп қабылдады, соңында 1836 жылы жесірлерге де құқық берді. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін әскерилерге берілетін сыйлық (шенеуіне қарай) жер мен ақша болды; Континенттік армияның қарапайым сарбазы соғыс аяқталғанда 80,00 доллар (2017 жылы - 1,968,51 доллар) алды, ал генерал-майор 1855 жылы Конгресс жер берілімінің ең төменгі мөлшерін көбейтіп, әскери қызметтің он төрт күніне немесе бір шайқасқа дейін төмендетті; сонымен қатар сыйлық кез келген үнді соғысының ардагерлеріне де қатысты. Жер беру мәселесі ақырында үлкен саяси мәселеге айналды, әсіресе Теннессиде, ондағы егістік жердің шамамен 40% ардагерлерге сыйлық ретінде берілді. 1860 жылы қолжетімді егістік жердің жетіспеуі бағдарламаны тоқтатуға және тек ақшалай жүйеге көшуге әкелді. Дәстүрден бас тартып, испан-американ соғысының ардагерлері сыйлық алмады, ал Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін олар тек 60 доллар сыйлық алғанда бұл саяси мәселеге айналды. 1919 жылы құрылған Америкалық легион қосымша сыйлық үшін саяси қозғалысты басқарды, бірақ олар еңбек одақтарына қарсы құқық қорғау органдарының жағында болды және Ұлы депрессия кезінде Гувервиллге шабуылдарға қатысты. 1924 жылдың 15 мамырында президент Кальвин Кулидж Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагерлеріне сыйлық беру туралы заң жобасына вето қойды. Алайда Бонус заң жобасын Генри Кэбот Лодж және Чарльз Кертис қолдады. Конгресс Кулидждің Бонус заң жобасына қойған ветосын жоққа шығарып, Дүниежүзілік соғыспен байланысты өтемақы туралы заң қабылдады. Әр ардагерге отандық қызметтің әр күні үшін бір доллар, ең көп дегенде 500 долларға дейін (1924 жылы 500 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең), ал шетелдегі қызметтің әр күні үшін 1,25 доллар, ең көп дегенде 625 долларға дейін беріледі. Одан 60 доллар алынып, олар босатылғаннан кейін алған 60 долларын қайтарып алады. 50 долларға дейінгі сомалар бірден төленді. Қалған сомалар 20 жыл мерзімге жарамды қызмет көрсету туралы куәлік түрінде берілді. 3,662,374 түзетілген қызмет сертификаттары шығарылды, олардың жалпы құны 3,64 миллиард долларға тең (1924 жылы 3,64 доллар қазіргі жылдарда шамамен миллиардқа тең). Конгресс әр жыл сайын 112 миллион доллар көлемінде 20 төлем алу үшін сенім қорын құрды, ол пайыздармен бірге 1945 жылы ардагерлерге арналған 3,638 миллиард долларды қаржыландыруға мүмкіндік берді. Бұл арада ардагерлер сертификаттың номиналды құнының 22,5% -ға дейін қордан қарыз ала алды; бірақ 1931 жылы Ұлы депрессияға байланысты Конгресс мұндай қарыздардың ең жоғары құнын сертификаттың номиналды құнының 50% -ға дейін көтерді. Конгресс әскери қызмет куәліктерін дереу өтеуді қолдаса да, Гувер мен республикалық конгрессмендер мұндай әрекетке қарсы шығып, үкімет төлемнің шығындарын жабу үшін салықты көтеруі керек деп түсіндірді, сондықтан кез келген әлеуетті экономикалық қалпына келтіру баяулады. Шетелдік соғыс ардагерлері федералды үкіметті әскери қызмет куәліктерін ертерек сатып алуға рұқсат беру үшін қысым жасай берді. Жұмыссыздардың алғашқы науқаны 1894 жылы Кокси армиясы болды, онда әртүрлі аймақтардан келген ерлер әскерлері Вашингтонға "тірі петиция" ретінде келіп, федералды үкіметтің қоғамдық инфрақұрылымға инвестиция жасау арқылы жұмыс орындарын құруын талап етті. 1932 жылдың қаңтарында 25,000 жұмыссыз пенсильваниялықтардан тұратын "Кокси армиясы" Вашингтонға жорық жасады, бұл елдің астанасындағы ең ірі демонстрация болды және болашақ жұмыссыздардың науқандарына үлгі болды.

The practice of war time military bonuses began in 1776, as payment for the difference between what a soldier earned and what he could have earned had he not enlisted. The practice derived from English legislation passed in the 1592–93 session of Parliament to provide medical care and maintenance for disabled veterans and bonuses for serving soldiers. In August 1776, Congress adopted the first national pension law providing half pay for life for disabled veterans. Considerable pressure was applied to expand benefits to match the British system for serving soldiers and sailors but had little support from the colonial government until mass desertions at Valley Forge that threatened the existence of the Continental Army led George Washington to become a strong advocate. In 1781, most of the Continental Army was demobilized. Two years later, hundreds of Pennsylvania war veterans marched on Philadelphia, then the nation's capital, surrounded the State House, where the U. S. Congress was in session, and demanded back pay. Congress fled to Princeton, New Jersey, and several weeks later, the U. S. Army expelled the war veterans from Philadelphia. Congress progressively passed legislation from 1788 covering pensions and bonuses, eventually extending eligibility to widows in 1836. Before World War I, the soldiers' military service bonus (adjusted for rank) was land and money; a Continental Army private received and $80.00 (2017: $1,968.51) at war's end, while a major general received In 1855, Congress increased the land grant minimum to , and reduced the eligibility requirements to fourteen days of military service or one battle; moreover, the bonus also applied to veterans of any Indian war. The provision of land eventually became a major political issue, particularly in Tennessee where almost 40% of arable land had been given to veterans as part of their bonus. By 1860, had been issued and lack of available arable land led to the program's abandonment and replacement with a cash only system. Breaking with tradition, the veterans of the Spanish–American War did not receive a bonus and after World War I, that became a political matter when they received only a $60 bonus ($ in ). The American Legion, created in 1919, led a political movement for an additional bonus, although they took the sides of law enforcement against labor unions and were involved in attacks on Hoovervilles during the Great Depression. On May 15, 1924, President Calvin Coolidge vetoed a bill granting bonuses to veterans of World War I, saying: "patriotism bought and paid for is not patriotism." However, the Bonus Bill was endorsed by Henry Cabot Lodge and Charles Curtis. Congress overrode Coolidge's veto of the Bonus Bill, enacting the World War Adjusted Compensation Act. Each veteran was to receive a dollar for each day of domestic service, up to a maximum of $500 (500.0 in 1924 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), and $1.25 for each day of overseas service, up to a maximum of $625 ($ in ). Deducted from this was $60, for the $60 they received upon discharge. Amounts of $50 or less were immediately paid. All other amounts were issued as Certificates of Service maturing in 20 years. There were 3,662,374 Adjusted Service Certificates issued, with a combined face value of $3.64 billion (equivalent to $3.64 in 1924 is equivalent to about <calculated amount> in recent years billion in ). Congress established a trust fund to receive 20 annual payments of $112 million that, with interest, would finance the 1945 disbursement of the $3.638 billion for the veterans. Meanwhile, veterans could borrow up to 22.5% of the certificate's face value from the fund; but in 1931, because of the Great Depression, Congress increased the maximum value of such loans to 50% of the certificate's face value. Although there was congressional support for the immediate redemption of the military service certificates, Hoover and Republican congressmen opposed such action and reasoned that the government would have to increase taxes to cover the costs of the payout and so any potential economic recovery would be slowed. The Veterans of Foreign Wars continued to press the federal government to allow the early redemption of military service certificates. The first march of the unemployed was Coxey's Army in 1894, when armies of men from various regions streamed to Washington as a "living petition" to demand that the federal government create jobs by investing in public infrastructure projects. In January 1932, a march of 25,000 unemployed Pennsylvanians, dubbed "Cox's Army", had marched on Washington, D. C., the largest demonstration to date in the nation's capital, setting a precedent for future marches by the unemployed.

Кемпинг

Бонус армиясының (Бонус экспедициялық күші немесе BEF) көпшілігі "Хувервилл" түрінде "Анакостия Флэтс" (қазіргі "Анакостия" паркі C бөлімі) аймағында, Вашингтонның федералды орталығынан алыс, батпақты, лайлы жерде орналасты. Басқа ардагерлер Пенсильвания даңғылында, Үшінші көшесінің жанындағы жартылай қираған ғимараттарда тұрды. "Анакостия Флэтс" жерін иемдену федералды заңға қайшы болғанымен, Глассфорд өзінің досы, Капиталдың қоғамдық ғимараттары мен саябақтарының директоры, генерал-майор Улисс Грант III-тен жасырын рұқсат алды, ол қарсылық танытпауға уәде берді. Таңдалған жер Анакостияның тарихи афроамерикандық бөлігінде орналасқан; жақын жерде теннис корты мен бейсбол алаңы болды, соңғысын лагерьдегі балалар пайдаланды. Соғыс министрлігі сенатор Джеймс Гамильтон Льюистің казарма салу туралы өтінішін қабылдамады, сондықтан ардагерлер, әйелдер мен балалар жақын маңдағы қоқыс қалыптарынан тасымалданған ескі ағаш, қораптар, темір қалдықтары және сабанмен жабылған шатырлардан жасалған паналарында тұрды. Бұл шатырлар қаласы достық полиция капитаны С. Дж. Маркс атымен "Маркс лагері" деп аталды. "Маркс лагерін" ардагерлер қатаң бақылады, көшелер салып, санитарлық жағдай жасады, ішкі полиция құрды және күнделікті шерулер өткізді. Лагерьде діни шатыр сияқты бірнеше маңызды бөлімдерді қамтитын, өркенді қоғам қалыптасты, онда шерушілер төзімділік, Құдайға сенім және Ұлы Депрессияның басқа құрбандарымен салыстырғанда алғандары үшін алғыс айтқандығын білдірді. "Сальвация Армиясының" кітапханасы да танымал болды, онда шерушілер уақытша пошта бөлімшесінде үйлеріне хаттар жазды (дегенмен пошта маркалары темекіден құндырақ болды деседі). Лагерьде тұру үшін ардагерлер тіркелуге және әскери қызметтен құрметпен босатылғанын немесе бонус сертификатын көрсетуге тиіс болды, содан кейін оларға мүшелік карта берілді. 17 маусымда АҚШ Капитолийі алдында 6000-нан астам бонус іздеушілер жиналды, АҚШ Сенаты Бонус туралы заң жобасын қарады. Заң жобасы 62–18 дауыспен қабылданбады.

Most of the Bonus Army (Bonus Expeditionary Force or BEF) camped in a form of a "Hooverville" on the Anacostia Flats (now Section C of Anacostia Park), a swampy, muddy area away from the federal core of Washington. Other veterans lived much closer, in partially demolished buildings on Pennsylvania Avenue near the Third Street SW. Although occupation of Anacostia Flats was against federal law, Glassford obtained permission off the record from his friend Major General Ulysses S. Grant III, Director of Public Buildings and Public Parks in the Capital, who promised to make no objection. The chosen site was located in the historically African American side of Anacostia; nearby were tennis courts and a baseball diamond, the latter of which was used by children of the camp. The War Department had refused a request by Senator James Hamilton Lewis to set up billets, so veterans, women and children lived in the shelters they built from materials dragged out of a junk pile nearby, which included old lumber, packing boxes, and scrap tin covered with roofs of thatched straw. The shack city was nicknamed Camp Marks, after the friendly Police Captain S. J. Marks. Camp Marks was tightly controlled by the veterans, who laid out streets, built sanitation facilities, set up an internal police force and held daily parades. A vibrant community arose revolving around several key sections, including the religious tent, where marchers could be heard expressing forbearance, trust in God and gratitude for what they had compared to other victims of the Depression. Also popular was the Salvation Army lending library, where marchers wrote letters home in its makeshift post office (postage stamps were more prized than cigarettes, it was said). To live in the camps, veterans were required to register and to prove they had been honorably discharged or provided a bonus certificate, at which point a membership card would be issued. Over 6,000 bonus marchers massed at the U. S. Capitol on June 17 as the U. S. Senate voted on the Bonus Bill. The bill was defeated by a vote of 62–18.

Полиция атысы

28 шілдеде президент Герберт Гувердің ықпалымен округтік комиссарлар Пелхам Д. Глассфордқа бұрынғы ұсынысынан өзгеше, наразылық білдірушілерді таратуға рұхсат етпей, ғимараттарды тазартуға бұйрық берді. Ардагерлер көтеріліс жасағанда, бір офицер (Джордж Шино) револьверін алып, ардагерлерге оқ атты, соның салдарынан Уильям Хушка мен Эрик Карлсон есімді екеуі кейіннен қайтыс болды. Ол полиция тарапынан атылып өлтірілгеннен кейін бір аптадан соң Арлингтон ұлттық зиратына жерленді. Эрик Карлсон (1894–1932) – Калифорния штатының Окленд қаласынан шыққан, Бірінші дүниежүзілік соғыста Франциядағы окоптарда шайқасқан ардагер. Ол Арлингтон ұлттық зиратына қойылды. Алдыңғы көтеріліс кезінде комиссарлар Ақ үйден федералдық әскерді сұрады. Гувер бұл өтінішті соғыс министрі Патрик Дж. Харлиге жіберді, ол МакАртурға наразылық білдірушілерді таратуға шара қабылдауды тапсырды. Кешкі сағаттарға қарай атты әскер, жаяу әскер, танктер және пулеметтер "Бонус ардагерлерін" Вашингтоннан ығыстырып шығарды.

Әскери интервенция

1:40-та генерал Дуглас Макартур генерал Перри Майлзға әскерлерді Ақ үйдің оңтүстігінде орналасқан Эллипске жинауға бұйрық берді. Бір сағат ішінде Джордж С. Паттон басқаратын 3-ші кавалериялық полк Мемориал көпірінен өтті, ал 12-ші жаяу әскер полкі шамамен бір сағаттан кейін кемемен келді. Сағат 4-те Майлз Макартурға әскерлер дайын екенін хабарлады, ал Макартур (Айзенхауэр сияқты, енді әскери формада) Гувер оны "жағдай дамыған сайын қолға алуын қалағанын, осылайша қажетті нұсқауларды орындауға мүмкіндік алатынын" және "егер жағымсыз немесе сынға ұшырауы мүмкін салдарлар туса, жауапкершілікті өз мойнына алуын" тілегенін айтты. Сағат 4:45-те Макартурдың басшылығымен 12-ші жаяу әскер полкі (Форт-Ховард, Мэриленд) және 3-ші кавалериялық полк, Паттон басқаратын бес M1917 жеңіл танктерімен бірге, Пенсильвания авенюіне жиналды, ал мыңдаған мемлекеттік қызметкерлер жұмыстан шығып, көшенің бойында тұрып, оқиғаны тамашалады. Бонус маршының қатысушылары, әскерлер олардың құрметіне келе жатыр деп ойлап, әскерлерді шапалақтады, бірақ Паттон кавалерияға шабуыл жасауға бұйрық бергеннен кейін, көрермендер "Ұят! Ұят!" деп шу шығарды. Кавалерия шабуыл жасағаннан кейін, жаяу әскер полкі, байнеттерімен және көзден жас шығарушы газбен (адамсит, арсенді құсу тудыратын зат) лагерьлерге кіріп, ардагерлерді, олардың отбасыларын және ілесіп келгендерін лагерьден шығарып жіберді. Ардагерлер Анакостия өзенінен үлкен лагеріне қашып кетті, ал Гувер шабуылды тоқтатуға бұйрық берді. Макартур президенттің бұйрығын елемеді және Бонус маршының АҚШ үкіметін құлатуға жасалған әрекет екенін мәлімдеп, жаңа шабуылға бұйрық берді. 55 ардагер жарақат алды, 135 адам қамауға алынды. Әскери операция кезінде майор Дуайт Д. Эйзенхауэр, кейін АҚШ-тың 34-ші президенті, Макартурдың кіші көмекшісінің бірі болды. Армияның жоғары шенді офицерінің американдық соғыс ардагерлеріне қарсы әрекет жасауы дұрыс емес деп есептеген ол, Макартурға кез келген қоғамдық рөлге түсуге кеңес берді: "Мен сол ақымаққа онда болмауға айттым", - деді ол кейін. "Оған Штаб бастығына онда орын жоқ екенін айттым". Өзінің алаңдауларына қарамастан, Эйзенхауэр армияның ресми есебін жазды, ол Макартурдың әрекеттерін мақұлдады. Әскерлер дайын болғанмен, Гувер Макартурға сол түнде Анакостия көпірінен өтпеу туралы екі рет нұсқау жіберді, екеуі де қабылданды. Сағат 9-дан кейін Макартур Майлзға көпірден өтіп, Бонус армиясын Анакостиядағы лагерінен шығаруға бұйрық берді. Бұл бұйрықтарды орындамауды Макартурдың штаб меңгерушісінің көмекшісі Джордж Ван Хорн Мозли мәлімдеді. Алайда, Макартурдың көмекшісі Дуайт Эйзенхауэр, Әуе күштері жөніндегі хатшының орынбасары Ф. Труби Дэвисон және құрлықтағы күштерге қолбасшылық еткен бригадир генерал Перри Майлз Мозлидің мәлімдемесіне қарсы шықты. Олар екі бұйрық та Макартурға жеткізілмегенін және Мозлиді белгісіз себептермен Макартурға бұйрықтарды жеткізуден бас тартқаны үшін кінәлады. Анакостия лагеріндегі лашықтар өртенді, бірақ оларды кім өртеп жібергені нақты белгісіз.

At 1:40 pm, General Douglas MacArthur ordered General Perry Miles to assemble troops on the Ellipse immediately south of the White House. Within the hour the 3rd Cavalry led by George S. Patton, then a Major, crossed the Memorial Bridge, with the 12th Infantry arriving by steamer about an hour later. At 4 pm, Miles told MacArthur that the troops were ready, and MacArthur (like Eisenhower, by now in service uniform) said that Hoover wanted him to "be on hand as things progressed, so that he could issue necessary instructions on the ground" and "take the rap if there should be any unfavorable or critical repercussions." At 4:45 pm, commanded by MacArthur, the 12th Infantry Regiment, Fort Howard, Maryland, and the 3rd Cavalry Regiment, supported by five M1917 light tanks commanded by Patton, formed in Pennsylvania Avenue while thousands of civil service employees left work to line the street and watch. The Bonus Marchers, believing the troops were marching in their honor, cheered the troops until Patton ordered the cavalry to charge them, which prompted the spectators to yell, "Shame! Shame!" After the cavalry charged, the infantry, with fixed bayonets and tear gas (adamsite, an arsenical vomiting agent) entered the camps, evicting veterans, families, and camp followers. The veterans fled across the Anacostia River to their largest camp, and Hoover ordered the assault stopped. MacArthur chose to ignore the president and ordered a new attack, claiming that the Bonus March was an attempt to overthrow the US government. 55 veterans were injured and 135 arrested. During the military operation, Major Dwight D. Eisenhower, later the 34th president of the United States, served as one of MacArthur's junior aides. Believing it wrong for the Army's highest ranking officer to lead an action against fellow American war veterans, he strongly advised MacArthur against taking any public role: "I told that dumb son of a bitch not to go down there," he said later. "I told him it was no place for the Chief of Staff." Despite his misgivings, Eisenhower wrote the Army's official incident report that endorsed MacArthur's conduct. Although the troops were ready, Hoover twice sent instructions to MacArthur not to cross the Anacostia bridge that night, both of which were received. Shortly after 9 pm, MacArthur ordered Miles to cross the bridge and evict the Bonus Army from its encampment in Anacostia. This refusal to follow orders was claimed by MacArthur's assistant chief of staff George Van Horn Moseley. However, MacArthur's aide Dwight Eisenhower, Assistant Secretary of War for Air F. Trubee Davison, and Brigadier General Perry Miles, who commanded the ground forces, all disputed Moseley's claim. They said the two orders were never delivered to MacArthur and they blamed Moseley for refusing to deliver the orders to MacArthur for unknown reasons. The shacks in the Anacostia Camp were then set on fire, although who set them on fire is somewhat unclear.

Салдары

Джо Анджело, 1918 жылғы 26 қыркүйекте Мёз-Аргонн шабуылы кезінде Паттонның өмірін сақтап қалған, соғыста көзге түскен батыр, оны келесі күні ықпал ету үшін жақындады. Бірақ Паттон оны дереу қызметтен босатып жіберді. Бұл эпизод «Бонус армиясының» мәнін көрсетеді, әр адам әр жақтың бейнесі: Анджело – көңілі қалған адал сарбаз, ал Паттон – бұрынғы адалдыққа немқұрайлы үкімет шенеунігі. «Бонус армиясы» оқиғасы әскери шенеуніктердің мансабына зиян келтірмесе де, Гувер үшін саяси сәтсіздікке айналды және оның 1932 жылғы сайлауда Франклин Д. Рузвельтке сүрінбей жеңілуіне себеп болды. Полиция бастығы Глассфорд армияның араласуына келіспеді, полицияның жағдайды өзі шеше алатынына сенді. Ол көп ұзамай қызметінен кетті. MGM 1933 жылғы наурыз айында, Рузвельт президенттікке ант берген кезде «Ақ үйдің үстіндегі Габриэль» фильмін шығарды. Уильям Рэндольф Херсттің «Cosmopolitan Pictures» компаниясы түсірген фильмде, президент Хаммондтың ойдан шығарылған бейнесі көрсетілді. Ол фильмнің басында жұмыссыздардың шеруіне қарсы әскери күш қолданудан бас тартып, экономика жақсарғанша қоғамдық жұмыстарға жұмыс істеу үшін «Құрылыс армиясын» құрды. Бірінші ханым Элеонора Рузвельт фильмдегі ардагерлерге жасалған қатысты Гувердің қатысынан жақсы деп бағалады. 1932 жылғы президенттік науқанында Рузвельт ардагерлердің бонустық талаптарына қарсы болды. Келесі жылы мамыр айында «Вашингтонның Ұлттық байланыс комитеті» өткен жылғы «Бонус армиясының» басшылығынан бас тартып, федералды үкіметтен маршқа қатысушыларға баспана мен тамақ беруді талап еткен екінші бонус шеруін жоспарлады. Рузвельт маршқа қатысушылардың бонусты дереу төлеу талабына қарсы болғанына қарамастан, Гуверден өзгеше қабылдады. Әкімшілік Вирджиния штатындағы Форт-Хантта маршқа қатысушылар үшін арнайы лагерь құрып, күніне үш мәрте тамақтандыратын 40 далалық асхана, астанаға және кері автобус тасымалы және әскери оркестрлер ұйымдастырды. Әкімшілік шенеуніктері, президенттің сенімді серігі Луис Хоу бастаған, наразылықты аяқтау үшін келіссөздер жүргізуге тырысты. Рузвельт әйелі Элеонораның жеке барып, оқиға орнын көруін ұйымдастырды. Ол ардагерлермен бірге түскі ас ішіп, олардың әндерін тыңдады. Бірінші дүниежүзілік соғысқа аттанған әскерлерді шығарып салып, үйге қайтарып қарсы алғандағы естеліктерін еске алды. Ол жаңадан құрылған Азаматтық консервациялық корпусқа жұмысқа орналасуға уәде берді. Рузвельт 25 000 ардагерді CCC-ге қабылдауға рұқсат беретін жарлық шығарды, оларды үйдес және 25 жасқа дейінгі талаптардан босатып жіберді. Конгресс, екі палатада да демократтардың көпшілігімен, 1936 жылы «Түзетілген сыйақы төлеу туралы» заңды қабылдады, Бірінші дүниежүзілік соғыс бонустарының 2 миллиард долларын дереу төлеуге рұқсат берді, содан кейін Рузвельттің бұл заңға вето қоюын тоқтатып, қабылдады. Палатадағы дауыс беру 324-ке қарсы 61, ал Сенаттағы дауыс беру 76-ға қарсы 19 болды.

Joe Angelo, a decorated hero from the war who had saved Patton's life during the Meuse Argonne offensive on September 26, 1918, approached him the day after to sway him. Patton, however, dismissed him quickly. This episode was said to represent the proverbial essence of the Bonus Army, each man the face of each side: Angelo the dejected loyal soldier; Patton the unmoved government official unconcerned with past loyalties. Though the Bonus Army incident did not derail the careers of the military officers involved, it proved politically disastrous for Hoover, and it is considered a contributing factor to his losing the 1932 election in a landslide to Franklin D. Roosevelt. Police Superintendent Glassford was not pleased with the decision to have the Army intervene, believing that the police could have handled the situation. He soon resigned as superintendent. MGM released the movie Gabriel Over the White House in March 1933, the month Roosevelt was sworn in as president. Produced by William Randolph Hearst's Cosmopolitan Pictures, it depicted a fictitious President Hammond who, in the film's opening scenes, refuses to deploy the military against a march of the unemployed and instead creates an "Army of Construction" to work on public works projects until the economy recovers. First Lady Eleanor Roosevelt judged the movie's treatment of veterans superior to Hoover's. During the presidential campaign of 1932, Roosevelt had opposed the veterans' bonus demands. A second bonus march planned for the following year in May by the "National Liaison Committee of Washington," disavowed by the previous year's bonus army leadership, demanded that the Federal government provide marchers housing and food during their stay in the capital. Despite his opposition to the marchers' demand for immediate payment of the bonus, Roosevelt greeted them quite differently than Hoover had done. The administration set up a special camp for the marchers at Fort Hunt, Virginia, providing forty field kitchens serving three meals a day, bus transportation to and from the capital, and entertainment in the form of military bands. Administration officials, led by presidential confidant Louis Howe, tried to negotiate an end to the protest. Roosevelt arranged for his wife, Eleanor, to visit the site unaccompanied. She lunched with the veterans and listened to them perform songs. She reminisced about her memories of seeing troops off to World War I and welcoming them home. The most that she could offer was a promise of positions in the newly created Civilian Conservation Corps. Roosevelt issued an executive order allowing the enrollment of 25,000 veterans in the CCC, exempting them from the normal requirement that applicants be unmarried and under the age of 25. Congress, with Democrats holding majorities in both houses, passed the Adjusted Compensation Payment Act in 1936, authorizing the immediate payment of the $2 billion in World War I bonuses, and then overrode Roosevelt's veto of the measure. The House vote was 324 to 61, and the Senate vote was 76 to 19.

Әдебиетте

Ату оқиғалары Барбара Кингсолвердің "Лакуна" романында бейнеленген. Бонус маршы Джон Росс романындағы "Кездейсоқ салдар" (роман) кітабында толыққанды сипатталған. Бонус маршының көркемделген нұсқасы 1995 жылғы "Құрметке ұмтылыс" фильмінің басындағы сахналарда көрсетілген.