Минору Ота: Императорлық жапон флотының адмиралы және Окинава шайқасының соңғы қорғаушысы
Minoru Ōta
Минору Ота – адмирал Японского императорского флота во Второй мировой войне, командующий обороной полуострова Ороку в битве за Окинаву. Биография и служба.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапон императорлық әскери-теңіз флотының адмиралы Минору Ота (大田 実) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық әскери-теңіз флотының адмиралы және Окинава шайқасы барысында Ороку түбегін қорғаған жапондық теңіз күштерінің соңғы қолбасшысы болды.
Imperial Japanese Navy admiral
Minoru Ōta (大田 実) was an admiral in the Imperial Japanese Navy during World War II, and the final commander of the Japanese naval forces defending the Oroku Peninsula during the Battle of Okinawa.
Өмірбаян
Ота Чиба штатының Нагара қаласында туған. 1913 жылы Жапон Императорлық Әскери-теңіз академиясының 41-шы сыныбынан 118 курсанттың ішінде 64-ші орынды иеленді. Ота мичмандық міндетін жапондық крейсер «Азума» крейсерінде Гонолулу, Сан-Педро, Сан-Франциско, Ванкувер, Виктория, Такома, Сиэтл, Хакодате және Аомори қалаларына жасалған ұзақ қашықтыққа арналған оқу сапарында атқарды. Жапонияға оралғаннан кейін ол «Кавачи» жауынгерлік кемесіне тағайындалды, ал кейіннен «Фусо» жауынгерлік кемесіне офицер болып тағайындалды. 1916 жылы лейтенант болып жоғарылатылғаннан кейін теңіз артиллерия мектебінде оқыды, бірақ туберкулезге шалдыққандықтан 1917 жылдың қарашасынан 1918 жылдың қыркүйегіне дейін бір жылға белсенді қызметтен шеттетілді. Қызметке оралғаннан кейін торпеда мектебінде және теңіз артиллериясының жоғары курстарында оқыды. «Хейи» және «Фусо» жауынгерлік кемелерінде қысқа мерзім қызмет еткеннен кейін Теңіз инженерлік колледжінде нұсқаушы болып қайта қызметке кірді. Ота Жапонның арнайы теңіз десанттық күштерінде (SNLF, Корольдік теңіз жаяу әскерлерінің жапондық баламасы) тәжірибе жинады, өйткені 1932 жылғы Бірінші Шанхай оқиғасында SNLF күштерінің батальонына қолбасшылық еткен. 1934 жылы командир болып тағайындалды. 1936 жылы «Ямаширо» жауынгерлік кемесінің аға офицері болып тағайындалды және 1937 жылы «Цуруми» май кемесіне алғашқы қолбасшылық қызметін атқарды. Сол жылдың желтоқсанында капитан болып жоғарылатылды. Контр-адмирал болып тағайындалып, Жаңа Гвинеядағы американдық бірінші рейдерлік батальонға қарсы 8-ші біріктірілген арнайы теңіз десанттық күшін басқарды, бірақ бұл жоспар іске аспады. Содан кейін ол 1945 жылдың қаңтарына дейін түрлі әкімшілік қызметтерде қызмет етті, содан кейін Окинаваға жіберілді, Одақтас күштердің шабуылына дейін жапондық күш-жігерді күшейту мақсатында Жапон теңіз күштеріне басшылық ету үшін қайта тағайындалды. Окинавада Ота номиналды түрде 10 000 адамнан тұратын күшке қолбасшылық етті. Алайда, олардың жартысы - минималды оқытылған, әскери қызметке шақырылған азаматтық жұмысшылар еді, ал қалғандары - құрлықтағы шайқаста тәжірибесі аз, әртүрлі теңіз кемелерінен келген артиллериялық сарбаздар болды. Окинавадағы теңіз күштерінің қолбасшысы ретіндегі оның рөлі туралы одақтас дереккөздері келіспейді. Кейбіреулері Ота оларды тиімді күшке ұйымдастырып, басқара алғанын, олар одақтас күштерге қарсы агрессивті күрескенін, «Ороку түбегіне баяу шегініп» айтады. Бірақ теңіз күштері, шеттегі аралдарды қоспағанда, соғыс басталғаннан бері Ороку түбегінде орналасқан. Операцияларды жоспарлауға жауапты Жапондық 32-армия полковнигі Хиромичи Яхара Отаның теңіз күштерінің Ороку түбегінен оңтүстікке қарай армияны қолдау үшін шегінуі туралы бұйрықтағы қателікті сипаттайды. 6 маусымда командир Ота әскери-теңіз вице-адмиралына жеделхат жіберді. 1945 жылдың 11 маусымында АҚШ-тың 6-шы теңіз дивизиясы Отаның позицияларын қоршап алды, ал Ота 12 маусымда сағат 16:00-де IJA 32-ші армия штабына қоштасу жеделхатын жіберді. 13 маусымда Ота тапаншамен өз-өзіне қолынан келді. Ол қайтыс болғаннан кейін вице-адмирал болып тағайындалды.
Ōta was a native of Nagara, Chiba. He graduated 64th out of 118 cadets from the 41st class of the Imperial Japanese Navy Academy in 1913. Ōta served his midshipman duty on the cruiser Japanese cruiser Azuma on its long distance training voyage to Honolulu, San Pedro, San Francisco, Vancouver, Victoria, Tacoma, Seattle, Hakodate and Aomori. After his return to Japan, he was assigned to the battleship Japanese battleship Kawachi, and after he was commissioned an ensign, to the battleship Japanese battleship Fusō. After promotion to lieutenant in 1916, he returned to naval artillery school, but was forced to take a year off active service from November 1917 to September 1918 due to tuberculosis. On his return to active duty, he completed coursework in torpedo school and advanced courses in naval artillery. After brief tours of duty on the battleships Japanese battleship Hiei and Fusō, he returned as an instructor at the Naval Engineering College. Ōta also had experience with the Japanese Special Naval Landing Forces (SNLF, the Japanese equivalent of the Royal Marines), as he had been assigned command of a battalion of SNLF forces in the 1932 First Shanghai Incident. He was promoted to commander in 1934. In 1936, he was named executive officer of the battleship Japanese battleship Yamashiro, and was finally given his first command, that of the oiler Tsurumi in 1937. He was promoted to captain in December the same year. Although this never came to pass, he was promoted to rear admiral and commanded the 8th Combined Special Naval Landing Force at New Georgia against the American First Raider Battalion. He then served in various administrative capacities until January 1945, when he was reassigned to Okinawa to command the Japanese Navy's forces as part of the Japanese reinforcement effort prior to the anticipated invasion by Allied forces. In Okinawa, Ōta commanded a force with a nominal strength of 10,000 men. However, half were civilian laborers conscripted into service with minimal training, and the remainder were gunners from various naval vessels with little experience in fighting on land. Allied sources are contradictory on his role as commander of the naval elements in Okinawa. Some cite Ōta as able to organize and lead them into an effective force, which fought aggressively against the Allied forces, "withdrawing slowly back to the fortified Oroku Peninsula." But Naval elements, except for outlying islands were headquartered on the Oroku peninsula from the beginning of the battle. Operations Planning Colonel Hiromichi Yahara of the Japanese 32nd Army describes a miscommunication occurring in the order for Ota's Naval elements to withdraw from the Oroku Peninsula to support the army further south. On June 6, Commanding Officer Ota sent out a telegram to the Navy Vice admiral. On 11 June 1945, the U. S. 6th Marine Division encircled Ōta's positions, and Ōta sent a farewell telegram to the IJA 32nd Army Headquarters at 16:00 on 12 June. On 13 June, Ōta committed suicide with a handgun. He was posthumously promoted to vice admiral.