Анкрофт: Солтүстік Англияның тарихы мен аңызға толы ауылы

Кіріспе

Анкрофт – Англияның Нортумберленд графтығындағы ауыл және азаматтық округ (оның құрамында Скремерстон ауылы бар). 1844 жылға дейін Анкрофт Дарем графтығының Айлендшир анклавына кірген. Ол Бервик-апон-Твидтен оңтүстікке қарай орналасқан және 885 тұрғыны бар, 2011 жылғы халық санауы бойынша саны 895-ке жеткен. Анкрофттың атына қатысты бірнеше болжам бар. Ол «Айданның шаңырағы» деген сөздің қысқартылған түрі болуы мүмкін – Линдсфарн (қасиетті арал) епископы болған Әйденнің шаңырағы. Басқаша айтқанда, шіркеу Әйел Сент-Аннаға арналғандықтан, ауыл шіркеудің атымен аталуы мүмкін – «Сент-Аннаның шаңырағы». Үшінші болжам бойынша, бұл «бір шаңырақ» немесе «жалғыз шаңырақ» дегенді білдіреді. Шіркеу салынған кезде, әрине, мұнда бірнеше шаңырақ болған, шамасы 11 ғасырдың соңында; бірақ осы аймақтың көп бөлігі сияқты, 13 ғасырдың соңында шотландтардың шекараға жасаған шабуылдарынан ауыл халқы азайды. Бұл аласапыран тарих, шіркеуге 13 ғасырда қосылған бекінілген мұнарадан басқа, аймақтағы көптеген қамалдар мен қашау мұнараларында көрінеді. Шотландтардың қайталап шабуыл жасауына байланысты, қазіргі Нортумберленд деп аталатын жердің солтүстік бөлігі Дарем епископтарының басқаруына берілді. Олар шекараны қорғауға қабілетті, күшті және бай адамдар еді. Сондықтан бұл аймақ 1800 жылдардың ортасына дейін Дарем графтығының құрамында болды. 1603 жылы Джеймс I (Шотландияның Джеймс VI) Англия тағына отырғаннан кейін, ауылға адамдар қайта оралған сияқты. Бірақ 1667 жылы Анкрофт індетке ұшырады, құрбандарды далаға шығарып, қамыс бұтағынан жасалған уақытша жамылғылармен жапты. Өлгеннен кейін денелер мен жамылғылар аурудың таралуын тоқтатуға жасалған алғашқы және нәтижесіз әрекет ретінде өртелді. Осы күні де ауылдың оңтүстігіндегі бір дала «Брумми-Хатс» деп аталады. Сол кездегі билік өкімдері індетке ұшыраған үйлерді толығымен өртеп жіберуді бұйырды. Үйлер тұрған орындар мен бұрынғы ауыл көшесі әлі де негізгі жол мен өзен арасындағы далада көрінеді. Анн патшайымының (1702–1714) тұсында ауыл қайтадан гүлденді, халқы мыңнан асты. Шаруашылықтан басқа негізгі кәсіп – аяқ киім және тоқыма жасау еді. Корольдік теңіз флотының теңізшілері Анкрофттан жасалған аяқ киім немесе тапочка киетін. Әскери-теңіз талаптарына сәйкес, аяқ киімде металл бөлшектері болмауы керек еді – оқ-дәрі және шайырланған арқанмен жүктелген ағаш кемеде ұшқын пайда болуын болдырмау үшін жасалған айқын сақтық шарасы. Британ армиясы үшін де аяқ киім жасалды – Марлборо герцогының әскері Анкрофт аяқ киімімен жеңіске жетті. Ауылдық дәстүрде оңтүстік горизонттағы жүз ағаштың әрқайсысы аяқ киім жасаушыны бейнелейді делінеді. Жергілікті елді мекендердің бірнешеуі көмір шахталарының маңында пайда болды, бұл өнеркәсіп бүгінде ашық карьерлерде қайта дамытылуда.

Ancroft is a village and civil parish (which includes the village of Scremerston) in Northumberland, England. Prior to 1844, Ancroft lay within the Islandshire exclave of County Durham. It is south of Berwick upon Tweed, and has a population of 885, rising slightly to 895 at the 2011 census. There are several suggestions as to how Ancroft got its name. It might be an abridged version of "Aidan's croft" the croft of St Aidan who was the first Bishop of Lindisfarne (Holy Island). Alternatively, it might be that as the church is dedicated to Saint Anne, the village took its name from the church "St Anne's croft". A third suggestion is simply that it means one croft or solitary croft "ane croft". There was surely more than one croft here when the church was built, probably towards the end of the 11th century; but in common with most of this region, the community declined in the latter part of the 13th century because of the continual border raids by the Scots. This turbulent history is reflected in the number of castles and peel towers in the vicinity, besides the fortified tower that was added to the church in the thirteenth century. Because of the repeated incursions by Scots, this northern part of what we now call Northumberland was placed in the charge of the prince bishops of Durham. They were powerful and wealthy men who had the resources to defend the border. That is why this area was still part of County Durham until the mid 1800s. After the accession of James I (James VI of Scotland) to the throne of England in 1603 there seems to have been a return of people to the village. But in 1667 the plague struck Ancroft, The victims were carried out into the fields where they were covered with shelters made from branches of broom. After death both bodies and shelters were burned in a rudimentary and fruitless attempt to control the spread of the disease. To this day a field to the south of the village is called "Broomie Huts". In desperation the authorities of the day ordered that the plague affected cottages should be burned to the ground. The mounds where the cottages stood, and the former village street, can still be seen in the field between the main road and the burn. By the time of Queen Anne (1702–1714) the village was flourishing once more, with a population of over one thousand. The main industry, other than farming, was shoe and clog making. Sailors of the Royal Navy wore shoes or slippers from Ancroft. The naval specification required footwear with no metal parts an obvious precaution to avoid sparks in a wooden ship loaded with gunpowder and tarred rope! Boots were also made for the British army the Duke of Marlborough's troops marched to victory shod in Ancroft boots. A village tradition claims that each of the one hundred trees on the southern skyline represents a cobbler. Several of the local settlements originated around coal mines, an industry which is being redeveloped in today's open cast sites.

Көрнекті орындар

Жасыл Шайтанның жолы ауылдың шығысына қарай 1 мильден (2 км) аз жерден өтеді. Бұл жол – Корбридждің солтүстігіндегі Адриан қабырғасындағы Порт-гейттен басталып, Нортумберленд арқылы Твид өзенінің Бервик-апон-Твидтегі сағасына дейін солтүстікке қарай 55 мильге (89 км) созылатын римдік жол.