Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық фельдмаршал (1680–1770)
British field marshal (1680–1770)
Фельдмаршал Джон Лигонье, 1-ші граф Лигонье, (7 қараша 1680 – 28 сәуір 1770), француз гугеноттарының жер аударылған адамы, Оңтүстік Францияның Кастр қаласында Жан Луи де Лигонье болып дүниеге келді. Ол британдық армияда ұзақ және еңбекті мансапқа ие болды және 1757 жылы Бас қолбасшы болып тағайындалды. Жеті жылдық соғыс кезінде ол Питт-Ньюкасл үкіметі үшін, іс жүзінде соғыс министрі ретінде әрекет ете отырып, қару-жарақтардың бас инспекторы қызметін де атқарды. 1763 жылы ол активтік қызметтен зейнетке шықты және 1770 жылдың 28 сәуірінде Лондондағы үйінде қайтыс болды.
Field Marshal John Ligonier, 1st Earl Ligonier, (7 November 168028 April 1770), was a French Huguenot exile, born Jean Louis de Ligonier in Castres, Southern France. He had a long and distinguished career in the British army and was appointed Commander in chief in 1757. During the Seven Years' War, he also served as Master General of the Ordnance, effectively acting as Minister of War for the Pitt–Newcastle ministry. He retired from active duty in 1763 and died at his home in London on 28 April 1770.
Әскери мансап
1697 жылы Англияға көшіп келген Францияның оңтүстігіндегі Кастрдегі гугеноттар отбасының мүшесі Луи де Лигонье мен Луиза Лигонье (туған есімі Понсет) ұлы Джон Лигонье Франция мен Швейцарияда білім алған. Ол 1702 жылы Лорд Каттс басқарған Фландриядағы полкке қосылды. 1704 жылдың шілдесінде Шелленберг шайқасында ол ротаға қолбасшылық етті, жабық жолға шабуылға жетекшілік етті, сондай-ақ 1706 жылдың мамырында Рамильи шайқасына қатысты. 1712 жылы ол Меноркадағы Сент-Филип фортының губернаторы болды. Жорж II оны 1743 жылдың маусым айында Деттинген шайқасы алдында Бат орденінің рыцары етті. 1745 жылдың қарашасында ол көтерілісшілерге қарсы күресу үшін Ланкаширге әскер колоннасын басқарды. 1746 жылдың 3 қаңтарында ат әскерінің генералы шеніне көтерілген ол 1746 жылдың маусымында Төмен елдердегі одақтас әскердің британдық және британдық қаржымен қамтылған жасақтарына басшылық етті. Ол 1746 жылдың қазан айында Року шайқасында болды және 1747 жылдың 19 наурызында артиллерия генерал-лейтенанты болып тағайындалды, ол 1747 жылдың шілдесінде Лауффельд шайқасында британдық ат әскерінің шабуылына жетекшілік етті. Осы шайқаста оның аты өлтірілді және ол Людовик XV тұтқынға алды, бірақ бірнеше күннен кейін босатылды. Ресми хабарламада былай делінген: «Генералдардың, атты және жаяу әскердің өркендеген қимылын мақтау жеткіліксіз. Сэр Джон Легонье британдық драгунның басында көптеген жағдайларда көрсеткен шеберлігімен және рухымен көзге түсті, және ол осыған лайықты қолдау тапты». 1750 жылдың 6 сәуірінде ол Гернси губернаторы болып тағайындалды және 1753 жылдың 3 ақпанында Корольдік ат гвардиясының полковнигі болды.
The son of Louis de Ligonier, a member of a Huguenot family of Castres in the south of France that had emigrated to England in 1697, and Louise Ligonier (née du Poncet), John Ligonier was educated in France and Switzerland. He joined a regiment in Flanders commanded by Lord Cutts in 1702. he commanded a company at the battles of Schellenberg in July 1704 where he led the storming of the covered way as well as Ramillies in May 1706, In 1712, he became governor of Fort St. Philip, Menorca. and George II made him a Knight of the Bath on the field of Dettingen in June 1743. In November 1745 he led a column of troops sent to Lancashire to oppose the rebels. Having been promoted to the rank of general of horse on 3 January 1746, he was placed at the head of the British and British paid contingents of the Allied army in the Low Countries in June 1746. He was present at Rocoux in October 1746 and, having been made Lieutenant General of the Ordnance on 19 March 1747, he fought at Lauffeld in July 1747, where he led the charge of the British cavalry. In this encounter his horse was killed and he was taken prisoner by Louis XV, but was exchanged within a few days. The official despatch reported:blockquote|it is impossible to commend too much the conduct of the generals both horse and foot. Sir John Legonier, who charged at the head of the British dragoons with that skill and spirit that he has shown on so many occasions, and in which he was so well seconded
On 6 April 1750 he was appointed Governor of Guernsey and on 3 February 1753 he became colonel of the Royal Horse Guards.
Жеті жылдық соғыс
1757 жылдың қыркүйегінде Клостерзевен келісіміне қол қойған Камберленд герцогының беделсіздікке ұшырауынан кейін Лигонье әскердің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Сол күні 1-ші аяқ гвардиясының полковнигі болды. 1759 жылы жоспарланған француз басқыншылығы болған жағдайда британдық әскерге қолбасшылық етуге шартты түрде берілді, бірақ ол ешқашан іске аспады.
In September 1757, following the disgrace of the Duke of Cumberland who had signed the Convention of Klosterzeven, Ligonier was made Commander in Chief of the Forces. Colonel of the 1st Foot Guards on the same date He was notionally given command of British forces in the event of a planned French invasion in 1759 though it never ultimately occurred.
Зейнеткерлік
Ол өзінің соңғы жылдарын 1750 жылдары шамамен сатып алған Суррейдегі Кобхем паркінде өткізді. 1770 жылдың 28 сәуірінде үйленбеген күйеусіз қайтыс болды және Кобхем шіркеуіне жерленді. Вестминстер аббаттығында Джон Фрэнсис Мур жасаған оның ескерткіші орнатылған. Графтық атақ жойылды, бірақ Ирландия виконттығы және Кобхем паркі оның сіңілі баласы Эдвардқа өтті, ол алты жылдан кейін Earl Ligonier (бірақ ирландиялық пэрлік) атағын алды. Лигоньенің кіші әйелі Франсис та көрнекті әскер болған.
He spent his later years at Cobham Park in Cobham, Surrey, which he bought around 1750. He died, still unmarried, on 28 April 1770 and was buried in Cobham Church. There is a monument to him, sculpted by John Francis Moore in Westminster Abbey. The earldom became extinct but the Irish viscountcy and Cobham Park passed to his nephew Edward, who would also be created Earl Ligonier (but in the Irish peerage) six years later. Ligonier's younger brother, Francis, was also a distinguished soldier.