Дейтона 500: АҚШ автокөлігі жарысы

Кіріспе

Флорида штатының Дейтона-Бич қаласындағы Дейтона халықаралық жылдамдық жолында жыл сайын өткізілетін NASCAR Кубогы сериясының 500 мильдік (805 км) автожарысы – «Дейтона 500». Бұл жарыс Дейтонада жыл сайын өткізілетін екі Кубок жарысының біріншісі, екіншісі – «Кока-Зеро Шахар 400», ал Флорида штатында өткізілетін үш жарыстың бірі. Жыл сайынғы күзгі «Дикси Водка 400» жарысы Майамидің оңтүстігіндегі Хоумстед қаласында өтеді. 1988 жылдан 2019 жылға дейін бұл жарыс Кубок кестесіндегі төрт рестрикторлық пластина жарысының бірі болды. «Дейтона 500» жарысының алғашқысы 1959 жылы жылдамдық жолы ашылған кезде өткізілді. 1982 жылдан бері бұл жарыс Кубок сериясының маусымын ашатын жарыс болып табылады. «Дейтона 500» NASCAR күнтізбесіндегі ең маңызды және беделді жарыс саналады, оның жүлде қоры ең үлкені. Чемпионат ұпайлары NASCAR Кубогының кез келген жарысындағыдай есептеледі. Бұл серияның жылдың алғашқы жарысы, мұндай құбылыс спортта сирек кездеседі, көбінесе чемпионаттар мен ірі шаралар маусым соңында өтеді. 1995-2020 жылдар аралығында «Дейтона 500» үшін АҚШ теледидар рейтингісі жылдың кез келген автожарысынан жоғары болды, дәстүрлі көшбасшы «Индианаполис 500» жарысын басып өтті, бірақ «Индианаполис 500» жарысына қатысушылар мен халықаралық көрермендер саны «Дейтона 500» жарысынан асып түсті. Дегенмен, 2021 жылы «Индианаполис 500» теледидар рейтингісі мен көрермендер саны бойынша «Дейтона 500» жарысын озып кетті. 2006 жылғы «Дейтона 500» жарысын 20 миллион көрермен тамашалап, сол жылы өткен барлық спорттық іс-шаралардың ішінде ең көп көрермен жинаған алтыншы жарыс атанды. Бұл жарыс Speedweeks аясындағы соңғы жарыс болып табылады және «Ұлы американдық жарыс» немесе «Сток-кар жарыстарының Супербоулі» деп те аталады. Жарыс өте бастағаннан бері ақпан айының ортасы мен соңында өткізіліп келеді. 1971 жылдан 2011 жылға дейін және 2018 жылдан бері бұл шара Президент күнімен байланысты, ол ақпан айының үшінші жексенбісінде өтеді. 2022 жылдан бері жарыс НБА All-Star ойыны өткен күні және Супер Боулдан бір апта кейін өтеді. Сегіз рет жарыс Валентин күніне сәйкес келіп өтті. 1997 жылдан бері «Дейтона 500» жарысының жеңімпазына Жеңіс алаңында Харли Дж. Эрл кубогы табыс етіледі, ал жеңімпаз машинасы бір жыл бойы «Дейтона 500 тәжірибесінде» – Дейтона халықаралық жылдамдық жолының жанындағы музей мен галереяда жарыс күйінде қойылған.

Auto race held in Daytona, Florida, United States
the stock car race

The Daytona 500 is a 500 mile (805 km) NASCAR Cup Series motor race held annually at Daytona International Speedway in Daytona Beach, Florida. It is the first of two Cup races held every year at Daytona, the second being the Coke Zero Sugar 400, and one of three held in Florida, with the annual fall showdown Dixie Vodka 400 being held at Homestead south of Miami. From 1988 to 2019, it was one of the four restrictor plate races on the Cup schedule. The inaugural Daytona 500 was held in 1959 coinciding with the opening of the speedway and since 1982, it has been the season opening race of the Cup series. The Daytona 500 is regarded as the most important and prestigious race on the NASCAR calendar, carrying by far the largest purse. Championship points awarded are equal to that of any other NASCAR Cup Series race. It is also the series' first race of the year; this phenomenon is unique in sports, which tend to have championships or other major events at the end of the season rather than the start. From 1995–2020, U. S. television ratings for the Daytona 500 have been the highest for any auto race of the year, surpassing the traditional leader, the Indianapolis 500 which in turn greatly surpasses the Daytona 500 in in track attendance and international viewing; however, in 2021 the Indianapolis 500 surpassed the Daytona 500 in TV ratings and viewership. The 2006 Daytona 500 attracted the sixth largest average live global TV audience of any sporting event that year with 20 million viewers. The race serves as the final event of Speedweeks and is also known as "The Great American Race" or the "Super Bowl of Stock Car Racing". Since its inception, the race has been held in mid to late February. From 1971 to 2011, and again since 2018, the event has been as associated with Presidents Day weekend, taking place on the third Sunday of February and since 2022, it was held on the same day that the NBA All Star Game was held and one week after the Super Bowl. On eight occasions, the race has been run on Valentine's Day. Since 1997, the winner of the Daytona 500 has been presented with the Harley J. Earl Trophy in Victory Lane, and the winning car is displayed in race winning condition for one year at Daytona 500 Experience, a museum and gallery adjacent to Daytona International Speedway.

Шығу тегі

Жарыс Дейтона Бич жол жарысында өткізілген қысқа жарыстардың тікелей жалғасы болып табылады. Бұл ұзын алаң ішінара құмға, сондай-ақ жағажайға жақын тас жолға орналасқан. Алғашқы жарыстарда 322 шақырымдық (200 миль) акциялық автомобильдер жарысы өткізілді. 1959 жылы Дейтона халықаралық жылдамдық трассасында 805 шақырымдық (500 миль) акциялық автомобильдер жарысы өтті. Бұл NASCAR-дың екінші 500 мильдік жарысы болды, жыл сайынғы Оңтүстік 500-ден кейін, және содан бері жыл сайын өткізіліп келеді. 1961 жылға қарай, ол Дейтона 500 деп атала бастады, және осы атаумен бүгінге дейін танымал. Дейтона халықаралық жылдамдық трассасының ұзындығы 4 шақырым (2.5 миль), ал 500 мильдік жарысты аяқтау үшін 200 айналым қажет. Дегенмен, 1959 жылдан 2016 жылға дейін жарыс жартысы аяқталғаннан кейін (100 айналым/250 миль) ресми деп есептелді. 2017 жылдан 2019 жылға дейін жарыс 2-ші кезең аяқталғаннан кейін ресми деп есептелді, кезеңдік жарыс енгізілген кезде. 2020 жылы ереже қайта қаралып, жарыс жартысы немесе 2-ші кезеңнің соңында (қайсысы ертерек болса) ресми деп есептелетін болды. Жарыс төрт рет жаңбырдың салдарынан (1965, 1966, 2003 және 2009 жылдары) және 1974 жылғы энергия дағдарысына байланысты бір рет қысқартылды. 2004 жылы «жасыл-ақ-шатырлы» аяқтау ережесі қабылдалғаннан бері, жарыс он рет 500 мильден асып кетті (2005, 2006, 2007, 2010, 2011, 2012, 2015, 2018, 2019, 2020 және 2023 жылдары). 2010, 2011 және 2020 жылдары жарысты аяқтау үшін екі рет әрекет жасалды. 2023 жылғы жарыс ең ұзақ Дейтона 500 жарысы болды, ол 212 айналымды (530 миль) құрады. Уильям Байрон – ағымдағы жеңімпаз.

Тарихи оқиғалар

1959: Ли Петти, жарыс отбасының патриархы, 1959 жылғы 22 ақпанда Дейтонада өткен 500 мильдік NASCAR Халықаралық Жеребе сайысында Джонни Биушампты жеңіп, бірінші жеңімпаз атанды. 1960: Джуниор Джонсон 68 машинаның ішінде, жыл өткен баяу машинамен жүргізіп, сол кезде жақсы түсінілмеген құбылыс – «драфтты» пайдаланып жеңіске жетті, бұл Дейтона 500 тарихындағы ең көп машинаға ие жарыс болды. 1961: «Дейтона 500» деп аталатын алғашқы жарыс. 1965: «Дейтона 500» жарысы алғаш рет жаңбырдың салдарынан қысқартылды. Фред Лорензен 200 айналымның 133-ші айналымында жарыс тоқтатылғанда көш бастап тұрды. 1966: Ричард Петти екінші рет жеңіске жетіп, алғашқы екі мәрте жеңімпаз атанды, ол бұрын 1964 жылғы жарыста жеңген болатын. 2020 жылға дейін тек 12 жүргізуші 2 немесе одан көп «Дейтона 500» жарысын жеңіп алды. 1967: Марио Андретти Кубок сериясындағы алғашқы және жалғыз жеңісін алу үшін 200 айналымның 112-сін, соның ішінде соңғы 33-ін жетекке алып жүрді. 1968: Бұл жарыстың көп бөлігінде Кейл Ярбороу және (туыс емес) Ли Рой Ярбороу көшбасшылықты алмастырып отырды. 5 айналым қалғанда Кейл үшінші бұрылыста Ли Ройдан сәтті «шпалмен» өтіп, көшбасшылықты алып, 1,3 секунд айырмамен өзінің алғашқы «Дейтона 500» жеңісін тойлады. 1969: Өткен жылдан сабақ алған Ли Рой Ярбороу Чарли Глоцбахтан үшінші бұрылыстан шығуда дәл осындай «шпалмен» өтуді пайдаланып, соңғы айналымда жеңіске жетті. 1971: Ричард Петти 1964 және 1966 жылғы жарыстарды қоса алғанда, үшінші рет жеңімпаз атанды. 2015 жылға дейін тек 5 жүргізуші 3 немесе одан көп «Дейтона 500» жарысын жеңіп алды. 1972: А. Дж. Фойт 80-ші айналымда көш бастады және 200 айналымдық жарыстың соңына дейін барлық алаңды айналып өтті. Фойт екінші орындағы Чарли Глоцбахты екі айналымға жуық есебімен жеңіп, Джим Вандивер үшінші орында 6 айналымнан кейін аяқтады. 1973: Ричард Петти 1964, 1966 және 1971 жылғы жарыстарды қоса алғанда, төртінші рет жеңімпаз атанды. 2015 жылға дейін тек Петти (7 жеңіс) және Кейл Ярборо кем дегенде 4 рет «Дейтона 500» жеңіп алды. 1974: 1974 жылғы NASCAR маусымының басында 1973 жылғы мұнай дағдарысына байланысты көптеген жарыстардың қашықтығы он пайызға қысқартылды. Нәтижесінде 1974 жылғы «Дейтона 500» жарысы 180 айналымға (450 миль) дейін қысқартылды, символикалық түрде жарыс 21-ші айналымда «басталды». Ричард Петти 2021 жылға дейін тікелей «Дейтона 500» жарыстарын қатарынан жеңген төрт жүргізушінің біріншісі болды, сонымен қатар 5 жеңіске жеткен рекордты орнатты. 1976: 1976 жылғы жарыста Ричард Петти соңғы айналымда көш бастап тұрғанда, оны Дейвид Пирсон артқы түзу бойында басып өтті. Петти соңғы бұрыштан шығуда Пирсонның астынан бұрылуға тырысты, бірақ Пирсонды аттамады. Бұл соққыдан соң екі жүргізуші де финиш сызығына жақын ішкі алаңдағы шөпке айналды. Петтидің машинасы іске қосылмады, бірақ Пирсон машинасының жұмыс істеуін сақтап, жеңіс үшін финиш сызығынан өтті. Көптеген жанкүйерлер бұл финишті NASCAR тарихындағы ең ұлысы деп санайды. 1979: 1979 жылғы жарыс ұлттық теледидарда тікелей эфирде көрсетілген алғашқы «Дейтона 500» болды, CBS телеарнасында, оның көрермендері АҚШ-тың шығыс және орталық бөліктерінде қарлы дауылға байланысты көбейді. (Индианаполис 500 сол кешке таспаның кешігуімен ғана көрсетілді; жарыстың көп бөлігі тек жарыстың соңғы ширегі мен жартысына дейін, ABC-нің Чемпионат автожарыстары хабарларын тарату тәртібі сияқты, жаңа CBS келісім-шарты бойынша желі мен NASCAR толық тікелей эфирде хабарлауға келісті.) Бұл теледидар көліктің және жолдың төменгі деңгейіндегі камераларды енгізді, қазір бұл барлық автокөлік жарыстарының стандартты түріне айналды. Соңғы айналымдағы апат және жетекшілер Кейл Ярборо мен Донни Эллисонның (Доннидің інісі Боббимен бірге) арасындағы ұрыс NASCAR-ға ұлттық (егер де жағымсыз) танымалдық әкелді, сонымен қатар АҚШ-тың солтүстік-шығыс бөлігін басып алған қарлы дауылға баса назар аударды. Донни Эллисон соңғы айналымда Ярбороу оны тығыз ұстап тұрып, жарысты бастап барады. Ярбороу артқы түзу бойында «шпалмен» өтуге тырысқанда, Эллисон оны тоқтатуға тырысты. Ярбороу жерден кетуге қарсы болды және ол Эллисонмен бірге тартқанда, оның сол жақ дөңгелектері тротуардан шығып, ылғалды және саз алаңның шөптеріне түсті. Ярбороу көлікті басқаруды жоғалтып, Эллисонның көлігімен байланыс орнатты. Екі жүргізуші де басқаруды қалпына келтіруге тырысқан кезде, олардың көліктері бірнеше рет байланысқа түсті, ақырында бір-бірімен тұйықталып, үшінші бұрылыста сыртқы қабырғаға соқтығысты. Көліктер шөпке жайғасқаннан кейін Донни Эллисон мен Ярбороу айтыса бастады. Олар сөйлескеннен кейін, сол сәтте айналасында болған Бобби Эллисон тоқтап, бауырын қорғауға кірісті, сонда ұрыс басталды. Ричард Петти, сол кезде жарты айналымнан асып кеткен, жеңіске жетті; алаңдағы төбелеске көрермендер көңіл бөлмеді. Бұл оқиға ертеңгі күні судиспендер арасында талқыланды, тіпті «The New York Times» газетінің спорт бөлімінің бірінші бетіне де шықты. 1980: Бадди Бейкер 177,602 миль/сағ (285,809 км/сағ) жылдамдықпен «Дейтона 500» жарысын ең жылдам жеңіп алды, бұл 2017 жылы міндетті кезеңдік сақтық шаралары енгізілгенге дейін. 1981: Ричард Петти екінші орындағы Кейл Ярбородан үш мәрте көп жеңіспен жеті мәрте жеңімпаз атанды. 1964, 1966, 1971, 1973, 1974 және 1979 жылдары жеңіске жеткен Петти үш әртүрлі онжылдықта жеңіс алған жалғыз жүргізуші. 1982: «Дейтона 500» NASCAR маусымының ашылу жарысы болды, және осы мәртебесін қазірге дейін сақтап келеді. Бобби Эллисон өзінің екінші «Дейтона 500» жеңісін алды, бірақ көптеген адамдар бұл жеңіс даулы деп санайды, өйткені 3-ші айналымда Бобби Эллисонның артқы бамперы көліктен бөлініп кетті (кейінірек оның сымды дәнекерлеу машинасымен мақсатты түрде дәнекерленгені анықталды) және көшбасшылардың артында төңкеріліске әкелді. Артқы бамперы болмаған Эллисонның машинасы аэродинамикалық артықшылыққа ие болды және жарысты жиырма екі секундтан астам айырмамен жеңіп алды. 1983: Кейл Ярборо өзінің Chevrolet Monte Carlo-сында айналымды асып өтті, бірақ екінші іріктеу айналымында апатқа ұшырады. Ярбороу Hardee's жанында көрсетілген Pontiac LeMans көлігімен жарысқа қатысты және өзінің үшінші «Дейтона 500» жеңісіне қол жеткізді. Бұл Pontiac-та «Дейтона 500» жеңіске жеткен соңғы рет болды. 1984: Кейл Ярбороу айналымды аяқтады, ресми түрде Дейтонадағы жылдамдық шегін бұзды. Ол Ричард Петтимен бірге жарысты қатарынан екі жыл жеңіп, жалпы төрт рет жеңіске жеткен жалғыз жүргізуші болды. 1985: Билл Эллиот жарыстың басым бөлігінде жеңіске жетті және 140-шы айналымда бүкіл алаңды айналып өтуге жақын болды. Пит-стоп кезінде NASCAR шенеуніктері бұзылған фараны жөндеу үшін оны пит-зонада ұстап тұрды. Екі минуттық пит-стоп оны үшінші орынға түсірді, көшбасшылыққа жақын қалды. Эллиот кемшілікті жойып, жарыстың соңында сақтық шарасынан және соңғы айналымдағы қайта іске қосылудан өтті, өзінің алғашқы «Дейтона 500» жеңісін тойлады. Эллиот кейіннен бірінші Winston Million жеңімпазы атанды. 1986: Бұл жарыс Дейл Эрнхардт пен Джефф Бодин арасындағы екі машинамен болды. 3 айналым қалғанда Эрнхардт «splash 'n go» үшін пит-стоп жасауға мәжбүр болды. Алайда, Эрнхардт питтен шыққанда поршенін жарып алды, Бодин жеңіске жетті. 1987: Жеңімпаз Билл Эллиот 210,364 миль/сағ (338,532 км/сағ) рекордтық жылдамдықпен «Дейтона» жарысының полюсіне іліккен. Билл Эллиот жарыстың көп бөлігінде үстемдік етті, 200 айналымның 104-ін жетекке алып жүрді. Жарыс барысында екі рет ол басқа көшбасшылардан алшақтап, трассада жалғыз қалды, бірінші 35 айналымды, кейінірек тағы 29 айналымды қатарынан жетекке алып, соңғы үш айналымды жетекке алды. 1988: Қауіпті жоғары жылдамдықты азайту үшін рестрикторлық пластиналар міндетті болды. Бұл жарыс екі нәрсемен есімдеріне түсті. Біріншіден, Ричард Петтидің 106-шы айналымда триовалдағы аударылысы, оны Фил Баркдолл соққаннан кейін басталды. Петти шамамен сегіз рет аударылып, содан кейін Брет Бодин шапты. Апатқа 1972 жылғы жарыстың жеңімпазы А. Дж. Фойт, Эдди Биршвальд және Алан Кульвики де қатысты. Барлық жүргізушілер, Петтиді қоса алғанда, аман қалды. Екіншіден, Бобби Эллисон мен оның ұлы Дэйви жеңіске жетіп, жеңіс алаңында бірге тойлады, Бобби Эллисон «Дейтона 500» жеңісіне ие болған ең үлкен жүргізуші атанды. 1989: Даррелл Уолтрип өзінің...

1959: Lee Petty, patriarch of the racing family, won the inaugural 500 Mile NASCAR International Sweepstakes at Daytona on February 22, 1959, defeating Johnny Beauchamp. 1960: Junior Johnson made use of the draft, then a little understood phenomenon, to win while running a slower, year old car in a field of 68 cars, the most in the history of the Daytona 500. 1961: First race to be called Daytona 500. 1965: The first rain shortened Daytona 500. Fred Lorenzen was in the lead when the race was called on lap 133 of 200. 1966: Richard Petty becomes the first two time winner, having previously won the 1964 race. Through 2020, only 12 drivers have won 2 or more Daytona 500s. 1967: Mario Andretti led 112 of the 200 laps including the last 33 to capture his first and only win in the Cup Series. 1968: For much of this race, both Cale Yarborough and (unrelated) LeeRoy Yarbrough traded the lead. With 5 laps to go, Cale made a successful slingshot pass on the third turn to take the lead from LeeRoy and never looked back as he won his first Daytona 500 by 1.3 seconds. 1969: Having learned from the previous year, LeeRoy Yarbrough would use the same slingshot treatment out of turn 3 on Charlie Glotzbach, to score the victory on the final lap. 1971: Richard Petty becomes the first three time winner, including the 1964 and 1966 races. Through 2015, only 5 drivers have won 3 or more Daytona 500s. 1972: A. J. Foyt cruised into the lead on lap 80 and stayed there through the 200 lap race, lapping the entire field. Foyt beat second place Charlie Glotzbach by nearly two laps, with Jim Vandiver finishing 6 laps down in third. 1973: Richard Petty becomes the first four time winner, including the 1964, 1966, and 1971 races. Through 2015, only Petty (7 total) and Cale Yarborough have won at least 4 Daytona 500s. 1974: During the start of the 1974 NASCAR season, many races had their distance cut ten percent in response to the 1973 oil crisis. As a result, the 1974 Daytona 500 was shortened to 180 laps (450 miles), as symbolically, the race "started" on lap 21. Richard Petty became the first of only 4 drivers (as of 2021) to win consecutive Daytona 500s, while also setting a mark of 5 total wins. 1976: In the 1976 race, Richard Petty was leading on the last lap when he was passed on the backstretch by David Pearson. Petty tried to turn under Pearson coming off the final corner but didn't clear Pearson. The contact caused the drivers to spin into the grass in the infield just short of the finish line. Petty's car didn't start, but Pearson was able to keep his car running and limp over the finish line for the win. Many fans consider this finish to be the greatest in the history of NASCAR. 1979: The 1979 race was the first Daytona 500 to be broadcast live on national television, airing on CBS, whose audience was increased in much of the Eastern and Midwestern USA due to a blizzard. (The Indianapolis 500 was only broadcast on tape delay that evening in this era; most races were broadcast only through the final quarter to half of the race, as was the procedure for ABC's Championship Auto Racing broadcasts; with the new CBS contract, the network and NASCAR agreed to a full live broadcast.) That telecast introduced in car and low level track side cameras, which has now become standard in all sorts of automotive racing broadcasts. A final lap crash and subsequent fight between leaders Cale Yarborough and Donnie Allison (along with Donnie's brother Bobby) brought national (if unwelcome) publicity to NASCAR, with the added emphasis of a snowstorm that bogged down much of the northeastern part of the United States. Donnie Allison was leading the race on the final lap with Yarborough drafting him tightly. As Yarborough attempted a slingshot pass at the end of the backstretch, Allison attempted to block him. Yarborough refused to give ground and as he pulled alongside Allison, his left side tires left the pavement and went into the wet and muddy infield grass. Yarborough lost control of his car and contacted Allison's car halfway down the backstretch. As both drivers tried to regain control, their cars made contact several more times before finally locking together and crashing into the outside wall in turn three. After the cars settled in the grass, Donnie Allison and Yarborough began to argue. After they had talked it out, Bobby Allison, who was lapped at that point, pulled over, began defending his brother, and a fight broke out. Richard Petty, who was over half a lap behind at the time, went on to win; with the brawl in the infield, the television audience scarcely noticed. The story was the talk of the water cooler the next day, even making the front page of The New York Times Sports section. 1980: Buddy Baker won the fastest Daytona 500 in history before the introduction of mandatory stage cautions in 2017, at 177.602 mph (285.809 km/h). 1981: Richard Petty becomes the first seven time winner, three wins more than the second highest multiple winner, Cale Yarborough. With wins in 1964, 1966, 1971, 1973, 1974, and 1979, Petty is the only driver to win in three different decades. 1982: The Daytona 500 becomes the opening race in the NASCAR season, a position held since. Bobby Allison wins his second Daytona 500 but many people consider this a controversial win because on lap 3 Bobby Allison's rear bumper broke away from the car (later it was discovered that it was welded on purpose by a wire welder) and caused a pileup further behind the leaders. Without a rear bumper, Allison's car gained an aerodynamic advantage and won the race by just over twenty two seconds. 1983: Cale Yarborough was the first driver to run a qualifying lap over in his Chevrolet Monte Carlo; only to crash out during the second qualifying lap. Yarborough raced in a backup Pontiac LeMans displayed at a nearby Hardee's (Yarborough's sponsor) and took the backup car to his 3rd Daytona 500 victory. This would also be the final time a driver won a Daytona 500 in a Pontiac. 1984: Cale Yarborough completed a lap of , officially breaking the barrier at Daytona. He joined Richard Petty as the only drivers to win the race in consecutive years and to win the race four times overall. 1985: Bill Elliott dominated the race, and by lap 140, was close to lapping the entire field. During a pit stop, NASCAR officials held him in the pit area in order to repair a supposed broken headlight assembly. The two minute pit stop dropped him to third, barely clinging to the lead lap. Elliott made up the deficit and survived a late race caution and a final lap restart to win his first Daytona 500. Elliott would go on to win the first Winston Million. 1986: The race that came down to a two car duel between Dale Earnhardt and Geoff Bodine. With 3 laps to go, Earnhardt was forced to make a pit stop for a "splash 'n go". However, as Earnhardt left the pits, he burned a piston, allowing Bodine to cruise to victory. 1987: Winner Bill Elliott qualified for the pole position at an all time Daytona record of 210.364 mph (338.532 km/h). Bill Elliott dominated much of the race, leading 104 of the 200 laps. During two different points in the race, he pulled away from the other leaders and was all by himself on the track, leading the first 35 laps, 29 in a row at another point, and the last three. 1988: Restrictor plates were mandated to reduce dangerously high speeds at Daytona. This race was remembered for two things. First, Richard Petty's rollover crash in the tri oval on lap 106, initiated when he was tagged from behind by Phil Barkdoll. Petty rolled over about eight times and was then hit by Brett Bodine. The wreck also collected 1972 race winner A. J. Foyt, Eddie Bierschwale, and Alan Kulwicki. all of the drivers, including Petty, walked away. Second, Bobby Allison and his son Davey finished one two and celebrated together in Victory Lane, making Bobby Allison the oldest driver to win the Daytona 500. 1989: Darrell Waltrip stretches his final tank of fuel for 53 laps to win in his 17th try. 1990: Dale Earnhardt appeared headed for certain victory until the closing laps. On lap 193, Geoff Bodine spun in the first turn, causing the third and final caution of the race. All of the leaders pitted except Derrike Cope, who stayed out to gain track position. On the lap 195 restart, Earnhardt re took the lead. On the final lap, going into turn three, he ran over a bell housing from the blown engine of Rick Wilson's car. He blew a tire, allowing the relatively unknown Cope to slip by and take his first career win in a major upset. 1991: Dale Earnhardt's Daytona 500 frustrations continued as Ernie Irvan passed Earnhardt with six laps to go to. Ultimately, Earnhardt who was battling issues with the car temperature after striking a seagull early in the race spun with two laps remaining and collected Davey Allison and Kyle Petty. Irvan took the win as the race ended under the caution flag. The race was dominated by complex pit stop rules, implemented to improve safety in the pit area. 1992: Davey Allison dominated the second half en route to his lone Daytona 500 victory. He avoided a major wreck on lap 92 and went on to lead the final 102 laps. 1993: In a frightening wreck on lap 170, Rusty Wallace flipped over multiple times on the back straightaway. With two laps to go, Dale Earnhardt was leading Jeff Gordon and Dale Jarrett. Jarrett battled into the lead with one lap to go. It was the fourth time Earnhardt had been leading the Daytona 500 with less than ten laps to go but failed to win. 1994: Sterling Marlin gambled on fuel and was able to complete the final 59 laps without stopping, to win his first career Cup victory. During Speedweeks, two drivers, Neil Bonnett and Rodney Orr, died during separate practice accidents. Also, Loy Allen became the first rookie to start the Daytona 500 on the pole. 1995: Sterling Marlin became the first driver since Cale Yarborough, and only third overall, to win back to back Daytona 500s. It was the third win in five years for Morgan–McClure Motorsports (1991, 1994, 1995). 1996: Dale Jarrett won his second Daytona 500 in four years, again holding off Dale Earnhardt, who finished second for the third time in four years. 1997: Jeff Gordon became the youngest winner of the event to that point at the age of 25 in a three way finish under caution with Hendrick Motorsports teammates Terry Labonte and Ricky Craven finishing second and third. Dale Earnhardt's Daytona 'curse' continued as, while contending for the lead with 12 laps to go, he was involved in a rollover crash on the backstretch, though after observing from an ambulance that his car was still relatively intact, got back in and finished the race in 31st. 1998: Dale Earnhardt finally won the Daytona 500 after "20 years of trying, 20 years of frustration." Though Earnhardt had usually been a strong competitor in the Daytona 500, mechanical problems, crashes, or other misfortunes had prevented him from winning. 1999: Jeff Gordon accomplished the feat of winning the pole and the race marking the first time since 1987 when Bill Elliott did this. 2000: Dale Jarrett avenged his previous year's rollover accident by winning the 1999 season championship & 2000 500 which was the final 500 broadcast for CBS. 2001: Also known as "Black Sunday," or the "darkest day in NASCAR,” as Dale Earnhardt died in a crash on the final lap. Michael Waltrip and Dale Earnhardt Jr. were running first and second on the final lap, while Earnhardt Sr. was third. In turn 4, Earnhardt lost control after making contact from Sterling Marlin, and crashed into the outside wall, taking Ken Schrader with him. Earnhardt suffered a fatal basilar skull fracture. The death overshadowed Waltrip's first win, which came in his 463rd Cup Series race. 2003: Michael Waltrip became a two time winner in the shortest ever Daytona 500 after the race was shortened to 109 laps due to rain. 2004: Dale Earnhardt Jr. won his first Daytona 500 in his fifth attempt, six years after his father accomplished the feat after 20 attempts. 2005: The start time was changed, allowing the race to finish under the lights at dusk. In the first use of the green white checkered finish rule in the Daytona 500, Gordon held off Kurt Busch, and Earnhardt Jr. to win his third Daytona 500. The race went 203 laps/507.5 miles. 2007: Running fifth with half a lap to go, Kevin Harvick picked up a push and surged to the front to nip Mark Martin by 0.02 seconds at the line. Most of the rest of the field crashed across the line as The Big One erupted behind them. 2008: The celebrated 50th running of the Daytona 500 was the first using NASCAR's Car of Tomorrow. It also marked the first race under the "Sprint Cup Series" banner, following the merger of Sprint with Nextel in 2006. 2010: The longest Daytona 500 distance until the 2020 event, 208 laps , due to requiring two green white checker efforts to finish the race. Jamie McMurray came home with the 2010 Daytona 500 victory. Dale Earnhardt Jr. finished second. 2011: Since this race marked the tenth anniversary of the death of Dale Earnhardt, the third lap was a "silent lap", meaning the TV and radio announcers were silent during the entire lap, and fans held up three fingers in reference to Earnhardt's car number. Trevor Bayne, at 20 years and one day old, became the youngest Daytona 500 winner ever. 2012: While 2010 was the longest distance, 2012 was the longest time to complete the race. Scheduled for a 12 noon EST start on Sunday, rain delayed the race to Monday, then further delayed it to a 7 PM start that Monday night, resulting in the first primetime Daytona 500 start (but the third to reach primetime). On lap 160, Juan Pablo Montoya crashed into a jet dryer in turn 3, sparking a lengthy red flag as crews put out the resulting fire and repaired the damage. The race finally ended at approximately 1 AM EST Tuesday morning, 37 hours after the originally scheduled start, with Matt Kenseth becoming the first repeat winner since Jeff Gordon who won the 2005 race. It was attended by that year's presidential candidate Mitt Romney, who met his once removed sixteenth cousin and professional wrestler John Cena Florida Attorney General Pam Bondi and musician Lenny Kravitz there. 2013: There were a number of firsts. This was the first race with NASCAR's new redesigned Generation 6 body. Rookie Danica Patrick won the pole, becoming the first woman on pole in the Daytona 500. She also was the first woman to lead laps under green flag conditions in the race. Jimmie Johnson earned his second Daytona 500 victory. 2014: For the second year in a row, a rookie won the pole position, in this case, Austin Dillon in his first ride in the newly renumbered #3 Chevy SS for Richard Childress Racing, the first time the #3 had been used in a NASCAR Cup Series race since Dale Earnhardt's death. Dale Earnhardt Jr., won his second Daytona 500, the third straight won by a past winner, after Kenseth in 2012 and Johnson in 2013. The race was delayed 6 hours, 22 minutes, and ended at 11:18 p. m. ET Sunday night. 2015: Jeff Gordon won the pole for the final time. There were two big wrecks during the race, one with 19 laps to go for Justin Allgaier and Ty Dillon, brought out a red flag to ensue cleanup on the track, and one on lap 202 at a scheduled Green–white–checkered finish, Joey Logano won his first Daytona 500. 2016: Rookie Chase Elliott started the race from the pole position. Driver Denny Hamlin led 95 laps during the race, and on the last lap, Hamlin passed leader Matt Kenseth. Hamlin would then beat Martin Truex Jr. by 0.010 seconds, which would become the closest finish in the Daytona 500. 2017: The very first race in the era of stage caution breaks. Chase Elliott started the race from the pole for the second year in a row. Several big wrecks decimated the field but a long green run to the finish put everyone in fuel trouble. Kurt Busch won as Elliott, Martin Truex Jr., and Kyle Larson all ran out of fuel in the last four laps. 2018: 20 years after Dale Earnhardt Sr. earned his iconic victory at Daytona, Austin Dillon brought Richard Childress's #3 Chevrolet back to Victory Lane. Dillon, Childress's grandson, who was photographed next to Earnhardt as a child after the earlier win, led only the final lap, bumping leader Aric Almirola out of the way, sending the latter's Ford into the wall. Also of note, rookie Darrell Wallace Jr. finished in the runner up spot, barely edging out 2016 winner Denny Hamlin, the highest finish for an African American driver in the event's history. It was also the final NASCAR race for Danica Patrick, who was collected in a multi car wreck near the end of the second stage that also ended the days of Chase Elliott, Brad Keselowski, Kevin Harvick, among others. This race was also the fastest Daytona 500 in the stages era. 2019: The last race to use traditional restrictor plates in NASCAR since 1988. William Byron started on the pole alongside Alex Bowman, making it the youngest front row starters in Daytona 500 history. Kurt Busch was caught up in an early wreck after contact with Ricky Stenhouse Jr., collecting Jamie McMurray, Austin Dillon, and Bubba Wallace. Kyle Busch would win stage 1 and Ryan Blaney would win stage 2. Matt DiBenedetto, driving for Leavine Family Racing, would lead a race high of 49 laps until he was caught up in "The Big One" with nine laps to go after contact with Paul Menard going into turn 3, collecting 18 cars in all. Two more wrecks occurring in the final 5 laps forced the race into overtime. Denny Hamlin escaped through all the late crashes and would go on to win his second Daytona 500 race in his career. Joe Gibbs earned his third Daytona 500 victory. Gibbs owned Toyotas swept the top three spots, as Kyle Busch finished second and Erik Jones third. It was the second time in event history that one team took home the first three spots, and the first time since Hendrick Motorsports achieved the feat in 1997. 2020: Donald Trump is the second President of the United States to serve as Daytona 500 Grand Marshal (after George W. Bush in 2004), and the opening lap is paced by the official Presidential state car. Shortly after this, continuing rain showers caused the race to be postponed for one day, for the first time in eight years. Denny Hamlin won his third Daytona 500 the next day in the second closest finish in race history, though the win was overshadowed by a horrific accident for Ryan Newman on the final lap, being sent to a nearby hospital. 2021: Much like 2011, this race also had a "silent lap" on lap 3. Ironically, Derrike Cope, the 1990 Daytona 500 winner making his final start, blew a tire on this lap headed into turn 3, much like how Dale Earnhardt blew a tire on the final lap of the aforementioned 500. On lap 14, a 16 car wreck occurred before the race was red flagged due to rain. After a 5 hour 40 minute stoppage, at 9:07pm the race resumed with Denny Hamlin eventually winning both stages. On the last lap, which occurred after midnight, a big wreck occurred in turn 3 and Michael McDowell scored his first career Cup win. 2022: The first race with the Generation 7 "Next Gen" car. On Lap 63, an eight car wreck caused by Brad Keselowski, who now was a part owner at RFK Racing, would lead to rookie Harrison Burton flipping his car. Keselowski later turned Stenhouse Jr. with six laps to go in the race. Austin Cindric would hold off Bubba Wallace at the finish line to win the 500 in only his 8th Cup start, while also becoming the second youngest driver to win (behind Trevor Bayne).

Біліктілік беру тәртібі

"Дейтона 500" жарысының іріктеу процедурасы ерекше. Кейбір командалар жарысқа қатысу үшін іріктеуден өтуі керек. Бірінші қатар уақыт бойынша іріктеу кезеңі арқылы анықталады. 2021 жылға дейін бұл сессия жарыстан бір апта бұрын өтті (2003 жылға дейін екі кезең, 2001 жылға дейін үш кезең болды), бірақ қазір сессия жарысқа дейінгі сәрсенбі күні кешке өтеді. Алаңның қалған бөлігі жарысқа дейінгі бейсенбіде екі жеке іріктеу жарысы арқылы анықталады (1959 жылдан 1967 жылға дейін бұл жарыстар 161 км, 1969 жылдан 2004 жылға дейін 201 км, ал 2005 жылдан бастап қажет болған жағдайда екі айналымдық қосымша уақытпен 241 км болды). Іріктеу жарыстарынан үздік 35 команданың иесінің ұпайлары бойынша ең жоғары көрсеткіш көрсетпеген алғашқы екі жүргізуші алаңға орын алады, ал алаңның қалған бөлігі дуэльдердің нәтижесі бойынша анықталады, ал үздік 35 командаға орын кепілдендіріледі. Қалған орындар, 40-43, іріктеу жарысынан бұрын алаңға кірмегендердің үздік уақыттарымен толтырылады. Егер бұрынғы NASCAR чемпионында орын болмаса, ол осы төрт орынның біреуін алады, әйтпесе алаңға төртінші жылдам машина қосылады. 2005 жылға дейін және 2013 жылдан бастап алғашқы екі машина анықталғаннан кейін, іріктеу жарыстарындағы үздік он төрт машина алаңға өтеді, содан кейін іріктеу жарысынан өтпеген алты (1998-2003), сегіз (1995-1997, 2004) немесе он (1994 жылға дейін) ең жылдам машиналар қосылады, содан кейін жарысқа кірмеген иелер ұпайлары бойынша алдыңғы 35 машина, содан кейін чемпионаттық жеңілдік алған жүргізуші қосылады, 1985 жылды қоспағанда, ол жылы ешбір машина уақытша стартқа жарамды болған жоқ, бұл 1976 жылдан 2004 жылға дейін "Дейтона 500" жарысында болған жалғыз жағдай.

Теледидар

Daytona 500 – 1979 жылы CBS телеарнасында тікелей эфирде көрсетіліп, 2000 жылға дейін жалғасқан алғашқы 500 мильдік (805 км) автожарыс. 2001 жылдан 2006 жылға дейін жарыс FOX пен NBC арасында алты жылдық, 2,48 миллиард долларлық NASCAR теледидар келісімшарты бойынша кезектесіп өткізілді. FOX Daytona 500-ді тақ санды жылдары (2001, 2003, 2005) және Pepsi 400-ді жұп санды жылдары (2002, 2004, 2006) көрсетті, ал NBC сол жылы қарама-қарсы жарысты таратты. 2005 жылы жаңа теледидар келісімшартына қол қойылды, ол FOX-ты 2007 жылдан 2014 жылға дейін сегіз жыл бойы Дейтона 500-дің жалғыз хабаршысы етті. 2013 жылы келісімшартқа тағы 10 жыл қосылды, бұл FOX-ке 2015 жылдан 2024 жылға дейін әрбір Daytona 500-ді көрсету мүмкіндігін берді, барлығы кемінде 20 Daytona 500-ді қатарынан. 1998 жылы Дейтона халықаралық жылдамдық жолында жарықтандыру жүйесін орнату, сондай-ақ 2001 және 2007 жылдары теледидар пакеттерін енгізу жарыстың алғашқы жылдарынан әлдеқайда кеш басталып, аяқталуына әкелді. Жарыс 1979 жылдан 2000 жылға дейін 12:15-те басталды. Бастау уақыты 2001 жылдан 2004 жылға дейін EST сағат 13:00-ге, 2005 және 2006 жылдары 14:30-ға, ал 2007 жылдан 2009 жылға дейін 15:30-ға ауыстырылды, барлығы батыс жағалаудағы көрермендердің ыңғайлылығы үшін. 2005 жылғы жарыс өзінің тарихында алғаш рет күн бату кезінде аяқталды, ал 2006 жылғы жарыс күн батудан кейін аяқталды. 2006 және 2010 жылдар аралығындағы барлық Дейтона 500, сондай-ақ 2012 және 2014 жылғы жарыстар жарық астында аяқталды. Осы жылдардағы соңғы айналымдарда қараңғылық басталғанда жолдың өзгеріп отыруы команда басшыларын соңғы екі pit-stop-та қажетті машинаны реттеуді болжауға мәжбүр етті. 2007 жылғы жарыс алғашқы рет "Дейтона 500" жарысы болды, ол шығыс уақыты бойынша 19:07 аяқталды. 2010 жылы жарыс сағат 13:00-ге қайта жылдырылды. Бұл жарыстың күндіз аяқталуына әкелуі керек еді; алайда жолдың бетіндегі мәселелерден туындаған екі қызыл жалау ұзақ кешіктірілуге әкеліп соқты. 2012 жылғы жарыс да 26 ақпан жексенбі күні сағат 13.00-де басталуы тиіс еді, бірақ аймақтағы қатты жаңбыр жарысты 27 ақпанда сағат 19.00-ге кейінге қалдырды. Бұл бірінші рет Дэйтона 500-дің дүйсенбіге кейінге қалдырылуына, сондай-ақ бірінші (және жалғыз) Дэйтона 500-дің түнгі жарыс ретінде өткізілуіне әкелді. Жарыстың аяқталуына 40 айналым қалғанда, трассада отты кептіргіштің өртенуі салдарынан екі сағаттық қызыл жалау кезеңіне байланысты жарыс 28 ақпан күні сағат 12:40-ға дейін аяқталмады. 2013 жылғы жарыс жарыстың кешкі сағат 4:40-да аяқталып, 2004 жылдан бері жарыстың ең ерте аяқталу уақытына оралды. 2014 жылғы жарыс сағат 13.30-да басталса да, қатты жаңбыр мен торнадо туралы ескерту 38 айналымнан кейін жарысты қызыл жалаумен белгіледі және ол рекордтық алты сағат 22 минутқа кешіктірілді; жарыс 500 мильдік қашықтықты сағат 23.00-ден кейін аяқтады. сол күні, ол NBC-дің 2014 жылғы Қысқы Олимпиаданың жабылу салтанатын 7:00 мен 10:30 аралығында кешіктірген Шығыс жағалауындағы эфирімен тиімді бәсекелесті. 2015 жылғы жарыс сағат 13.00-де басталып, 203 айналымнан кейін Жасыл-ақ-шақталған аяқталудан кейін аяқталды. 1995 жылдан бері Дейтона 500 жарысының теледидар рейтингісі үлкен Индианаполис 500-ден (жеке қатысушылар мен халықаралық қатысушылар саны әлдеқайда көп) асып түсті, тіпті 1995 жылғы жарыс өткен жылға қарағанда әлдеқайда аз үйлерде болды. Ол кезде CBS телеарнасы 1994 жылы Fox-тың серіктестік ауысуы нәтижесінде ірі нарықтарда VHF (арналар 2–13) серіктестерін жоғалтты. Мысалы, жаңа филиалдар WDJT Милуокиде және WGNX Атлантада - NASCAR жарыстарына арналған екі қалада да - және Мичиган халықаралық жылдамдық жолынан жақын Детройттегі WWJ UHF жолында болды (арналар 14–69), яғни олардың бұрынғы филиалдар WITI, WAGA TV және WJBK-мен салыстырғанда айтарлықтай қысқартылған хабар тарату аймағы болды. WDJT Висконсиннің көптеген нарықтарында Дейтона 500 өткен кезде қол жетімді емес еді.

The Daytona 500 was the first 500 mile (805 km) auto race to be televised live flag to flag on network television when CBS aired it in 1979, continuing to air until 2000. From 2001 to 2006, the race alternated between FOX and NBC under the terms of a six–year, $2.48 billion NASCAR television contract, with FOX broadcasting the Daytona 500 in odd numbered years (2001, 2003, 2005) and the Pepsi 400 in even numbered years (2002, 2004, 2006) and NBC broadcasting the opposite race in that year. In 2005, a new television contract was signed, which made FOX the sole broadcaster of the Daytona 500 for eight years, from 2007 to 2014. In 2013, 10 more years were added to the contract, giving FOX every Daytona 500 from 2015 to 2024 as well, for a total of at least 20 Daytona 500s in a row. The installation of the lighting system at Daytona International Speedway in 1998, as well as the implementations of the television packages in 2001 and 2007 respectively, have resulted in the race starting and ending much later than it did in the race's early years. The race started at 12:15 p. m. EST from 1979 until 2000. The start time was moved to 1:00 p. m EST from 2001 to 2004, 2:30 p. m. in 2005 and 2006, and 3:30 p. m. from 2007 to 2009, all for the convenience of west coast viewers. The 2005 race ended at sunset for the first time in its history, and the 2006 race ended well after sunset. Every Daytona 500 between 2006 and 2010, as well as the 2012 and 2014 races, ended under the lights. The changing track conditions caused by the onset of darkness in the closing laps in these years forced the crew chiefs to predict the critical car setup adjustments needed for their final two pit stops. The 2007 race was the first Daytona 500 to go into prime time, ending at 7:07 p. m. Eastern time. In 2010, the race moved back to a 1:00 p. m. start time, which should have resulted in it ending in daylight; however, two red flags caused by track surface issues led to long delays that pushed the race to 7:34 p. m. EST, pushing the race into prime time for the second time. The 2012 race was also scheduled to start at 1:00 p. m. EST on Sunday, February 26, but heavy rain in the area caused the race to be postponed to 7:00 p. m. EST on Monday, February 27, making it the first Daytona 500 to be postponed to a Monday, as well as the first (and only) Daytona 500 to be run as a night race. Due to a two–hour red flag period after a jet dryer fire on the track with 40 laps remaining, the race did not end until about 12:40 a. m. on Tuesday, February 28. The 2013 race marked a return to the race's past tradition of ending in the late afternoon, as it ended at about 4:40 p. m., the race's earliest ending time since 2004. Although the 2014 race started around 1:30 p. m. EST, heavy rain and a tornado warning red–flagged the race after 38 laps and it was delayed for a record six hours and 22 minutes; the race finished the entire 500–mile distance around after 11:00 p. m. the same day, which effectively competed with the time delayed East Coast broadcast of NBC's coverage of the 2014 Winter Olympics closing ceremony, scheduled between 7:00 and 10:30 p. m. The 2015 race started on time around 1:00 p. m., and ended after 203 laps due to a Green–white–checkered finish. The television ratings for the Daytona 500 have surpassed those of the larger Indianapolis 500 (which has much larger physical attendance and international attendance) since 1995, even though the 1995 race was available in far fewer homes than the year before. Then broadcaster CBS had lost well established VHF (channels 2–13) affiliates in major markets as a result of the Fox affiliate switches of 1994. As an example, new affiliates WDJT in Milwaukee and WGNX in Atlanta — both cities that are home to NASCAR races — and WWJ in Detroit, close to Michigan International Speedway, were on the UHF band (channels 14–69), meaning that they had a significantly reduced broadcast area compared to former affiliates WITI, WAGA TV, and WJBK, respectively. WDJT was not available in many Wisconsin markets by the time the Daytona 500 took place.

Daytona 500 жеңімпаздарының тізімі

1949-1958 жылдар аралығында Дейтонадағы NASCAR Grand National жеңімпаздары үшін Дейтона Бич және Роуд Курсын қараңыз. Жыл, Күн № (Автомобиль нөмірі) Жүргізуші Команда Өндіруші Демеуші Арақашықтық Жарыс уақыты Орташа жылдамдық (км/сағ) Есептік сілтеме Айналымдар Миль (км) 1959 Ақпан 22 42 Ли Петти Петти Энтерпрайзес Oldsmobile Ньютон Чаппелл Моторс 200 500 (804.672) 3:41:22 135.522 Есеп 1960 Ақпан 14 27 Джуниор Джонсон Джон Мейсони Chevrolet Daytona Kennel 200 500 (804.672) 4:00:30 124.74 Есеп 1961 Ақпан 26 20 Марвин Панч Смоки Юник Pontiac N/A 200 500 (804.672) 3:20:32 149.601 Есеп 1962 Ақпан 18 22 Файербол Робертс Джим Стивенс Pontiac Стивенс Pontiac 200 500 (804.672) 3:10:41 157.329 Есеп 1963 Ақпан 24 21 Тайни Лунд Вуд Бразерс Рейсинг Ford English Motors 200 500 (804.672) 3:17:56 151.566 Есеп 1964 Ақпан 23 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Plymouth Паттерсон Моторс, Inc/Plymouth 200 500 (804.672) 3:14:23 154.334 Есеп 1965 Ақпан 14 28 Фред Лорензен Холман Муди Ford LaFayette 133* 332.5 (535.106) 2:22:56 141.539 Есеп 1966 Ақпан 27 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Plymouth Plymouth GTX 198* 495 (796.625) 3:04:54 160.927 Есеп 1967 Ақпан 26 11 Марио Андретти Холман Муди Ford Bunnell Motor Company 200 500 (804.672) 3:24:11 146.926 Есеп 1968 Ақпан 25 21 Кейл Ярборо Вуд Бразерс Рейсинг Mercury 60 Minute Cleaners 200 500 (804.672) 3:23:44 143.251 Есеп 1969 Ақпан 23 98 Лирой Ярборо Джуниор Джонсон & Associates Ford Jim Robbins Special/Torino Cobra 200 500 (804.672) 3:09:56 157.95 Есеп 1970 Ақпан 22 40 Пит Хамилтон Петти Энтерпрайзес Plymouth 7 Up 200 500 (804.672) 3:20:32 149.601 Есеп 1971 Ақпан 14 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Plymouth Southern Chrysler Plymouth 200 500 (804.672) 3:27:40 144.462 Есеп 1972 Ақпан 20 21 Эй Джей Фойт Вуд Бразерс Рейсинг Mercury Purolator 200 500 (804.672) 3:05:42 161.55 Есеп 1973 Ақпан 18 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Dodge STP 200 500 (804.672) 3:10:50 157.205 Есеп 1974 Ақпан 17 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Dodge STP Oil Treatment + Oil Filters 180* 450 (724.205) 3:11:38 140.894 Есеп 1975 Ақпан 16 72 Бенни Парсонс Л. Г. ДеВитт Chevrolet King's Row Fireplace 200 500 (804.672) 3:15:15 153.649 Есеп 1976 Ақпан 15 21 Дэвид Пирсон Вуд Бразерс Рейсинг Mercury Purolator 200 500 (804.672) 3:17:08 152.181 Есеп 1977 Ақпан 20 11 Кейл Ярборо Джуниор Джонсон & Associates Chevrolet Holly Farms 200 500 (804.672) 3:15:48 153.218 Есеп 1978 Ақпан 19 15 Бобби Эллисон Буд Мур Инжиниринг Ford Norris Industries 200 500 (804.672) 3:07:49 159.73 Есеп 1979 Ақпан 18 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Oldsmobile STP/Southern Pride Car Wash Systems 200 500 (804.672) 3:28:22 143.977 Есеп 1980 Ақпан 17 28 Бадди Бейкер Раниер Ланди Oldsmobile NAPA Auto Parts/Regal Ride Shocks 200 500 (804.672) 2:48:55 177.602‡ Есеп 1981 Ақпан 15 43 Ричард Петти Петти Энтерпрайзес Buick STP 200 500 (804.672) 2:56:50 169.651 Есеп 1982 Ақпан 14 88 Бобби Эллисон DiGard Motorsports Buick Gatorade 200 500 (804.672) 3:14:49 153.991 Есеп 1983 Ақпан 20 28 Кейл Ярборо Раниер Ланди Pontiac Hardee's 200 500 (804.672) 3:12:20 155.979 Есеп 1984 Ақпан 19 28 Кейл Ярборо Раниер Ланди Chevrolet Hardee's 200 500 (804.672) 3:18:41 150.994 Есеп 1985 Ақпан 17 9 Билл Эллиотт Melling Racing Ford Coors 200 500 (804.672) 2:54:09 172.265 Есеп 1986 Ақпан 16 5 Джефф Бодин Hendrick Motorsports Chevrolet Levi Garrett 200 500 (804.672) 3:22:32 148.124 Есеп 1987 Ақпан 15 9 Билл Эллиотт Melling Racing Ford Coors 200 500 (804.672) 2:50:12 176.263 Есеп 1988 Ақпан 14 12 Бобби Эллисон Stavola Brothers Racing Buick Miller High Life 200 500 (804.672) 3:38:08 137.531 Есеп 1989 Ақпан 19 17 Даррелл Уолтрип Hendrick Motorsports Chevrolet Tide with Bleach 200 500 (804.672) 3:22:04 148.466 Есеп 1990 Ақпан 18 10 Деррик Коуп Bob Whitcomb Racing Chevrolet Purolator 200 500 (804.672) 3:00:59 165.761 Есеп 1991 Ақпан 17 4 Эрнии Ирван Morgan–McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film 200 500 (804.672) 3:22:30 148.148 Есеп 1992 Ақпан 16 28 Дэйви Эллисон Robert Yates Racing Ford Havoline 200 500 (804.672) 3:07:12 160.256 Есеп 1993 Ақпан 14 18 Дейл Джарретт Joe Gibbs Racing Chevrolet Interstate Batteries 200 500 (804.672) 3:13:35 154.972 Есеп 1994 Ақпан 20 4 Стерлинг Марлин Morgan–McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film 200 500 (804.672) 3:11:10 156.931 Есеп 1995 Ақпан 19 4 Стерлинг Марлин Morgan–McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film 200 500 (804.672) 3:31:42 141.71 Есеп 1996 Ақпан 18 88 Дейл Джарретт Robert Yates Racing Ford Quality Care/Ford Credit 200 500 (804.672) 3:14:25 154.308 Есеп 1997 Ақпан 16 24 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont 200 500 (804.672) 3:22:18 148.295 Есеп 1998 Ақпан 15 3 Дейл Эрнхардт Richard Childress Racing Chevrolet GM Goodwrench Plus 200 500 (804.672) 2:53:42 172.712 Есеп 1999 Ақпан 14 24 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont 200 500 (804.672) 3:05:42 161.551 Есеп 2000 Ақпан 20 88 Дейл Джарретт Robert Yates Racing Ford Quality Care/Ford Credit 200 500 (804.672) 3:12:43 155.669 Есеп 2001 Ақпан 18 15 Майкл Уолтрип Dale Earnhardt, Inc. Chevrolet NAPA Auto Parts 200 500 (804.672) 3:05:26 161.783 Есеп 2002 Ақпан 17 22 Уорд Бертон Bill Davis Racing Dodge Caterpillar 200 500 (804.672) 3:29:50 130.81 Есеп 2003 Ақпан 16 15 Майкл Уолтрип Dale Earnhardt, Inc. Chevrolet NAPA Auto Parts 109* 272.5 (438.546) 2:02:08 133.87 Есеп 2004 Ақпан 15 8 Дейл Эрнхардт Мл. Dale Earnhardt, Inc. Chevrolet Budweiser Born on Date 200 500 (804.672) 3:11:53 156.341 Есеп 2005 Ақпан 20 24 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont 203* 507.5 (816.742) 3:45:16 135.173 Есеп 2006 Ақпан 19 48 Джимми Джонсон Hendrick Motorsports Chevrolet Lowe's 203* 507.5 (816.742) 3:33:26 142.667 Есеп 2007 Ақпан 18 29 Кевин Харвик Richard Childress Racing Chevrolet Shell/Pennzoil 202* 505 (812.719) 3:22:55 149.333 Есеп 2008 Ақпан 17 12 Райан Ньюман Penske Racing Dodge Alltel 200 500 (804.672) 3:16:30 152.672 Есеп 2009 Ақпан 15 17 Мэтт Кенсет Roush Fenway Racing Ford DeWalt 152* 380 (611.551) 2:51:40 132.816 Есеп 2010 Ақпан 14 1 Джейми МакМюррей Earnhardt Ganassi Racing Chevrolet Bass Pro Shops/Tracker Boats 208* 520 (836.859) 3:47:16 137.284 Есеп 2011 Ақпан 20 21 Тревор Бейн Wood Brothers Racing Ford Motorcraft 208* 520 (836.859) 3:59:24 130.326 Есеп 2012 Ақпан 27–28* 17 Мэтт Кенсет Roush Fenway Racing Ford Best Buy 202* 505 (812.719) 3:36:02 140.256 Есеп 2013 Ақпан 24 48 Джимми Джонсон Hendrick Motorsports Chevrolet Lowe's 200 500 (804.672) 3:08:23 159.25 Есеп 2014 Ақпан 23 88 Дейл Эрнхардт Мл. Hendrick Motorsports Chevrolet National Guard 200 500 (804.672) 3:26:29 145.29 Есеп 2015 Ақпан 22 22 Джои Логано Team Penske Ford Shell/Pennzoil 203* 507.5 (816.742) 3:08:02 161.939 Есеп 2016 Ақпан 21 11 Денни Хэмлин Joe Gibbs Racing Toyota FedEx Express 200 500 (804.672) 3:10:25 157.549 Есеп 2017 Ақпан 26 41 Курт Буш Stewart Haas Racing Ford Haas Automation/Monster Energy 200 500 (804.672) 3:29:31 143.187 Есеп 2018 Ақпан 18 3 Остин Диллон Richard Childress Racing Chevrolet Dow 207* 517.5 (832.835) 3:26:15 150.545 Есеп 2019 Ақпан 17 11 Денни Хэмлин Joe Gibbs Racing Toyota FedEx Express 207* 517.5 (832.835) 3:44:55 137.44 Есеп 2020 Ақпан 16–17* 11 Денни Хэмлин Joe Gibbs Racing Toyota FedEx Express 209* 522.5 (840.882) 3:42:10 141.11 Есеп 2021 Ақпан 14–15* 34 Майкл Макдауэлл Front Row Motorsports Ford Love's Travel Stops/Speedco 200 500 (804.672) 3:27:44 144.416 Есеп 2022 Ақпан 20 2 Остин Синдрик Team Penske Ford Discount Tire 201* 502.5 (808.695) 3:31:53 142.295 Есеп 2023 Ақпан 19 47 Рики Стенхаус Мл. JTG Daugherty Racing Chevrolet Kroger/Cottonelle 212* 530 (853.174) 3:38:53 145.283 Есеп 2024 Ақпан 19 24 Уильям Байрон Hendrick Motorsports Chevrolet Axalta 200 500 (804.672) 3:10:52 157.178†

For NASCAR Grand National winners at Daytona from 1949 to 1958, see Daytona Beach and Road Course. YearDateNo. (Car number)DriverTeamManufacturerSponsorDistanceRace TimeAverage Speed(mph)ReportRef Laps Miles (Km) 1959 February 2242 Lee Petty Petty Enterprises Oldsmobile Newton Chappell Motors200500 (804.672)3:41:22135.522 Report 1960 February 1427 Junior Johnson John Masoni Chevrolet Daytona Kennel200500 (804.672)4:00:30124.74 Report 1961 February 2620 Marvin Panch Smokey Yunick Pontiac N/A200500 (804.672)3:20:32149.601 Report 1962 February 1822 Fireball Roberts Jim Stephens Pontiac Stephens Pontiac200500 (804.672)3:10:41157.329 Report 1963 February 2421 Tiny Lund Wood Brothers Racing Ford English Motors200500 (804.672)3:17:56151.566 Report 1964 February 2343 Richard Petty Petty Enterprises Plymouth Patterson Motors, Inc/Plymouth200500 (804.672)3:14:23154.334 Report 1965 February 1428 Fred Lorenzen Holman Moody Ford LaFayette133*332.5 (535.106)2:22:56141.539 Report 1966 February 2743 Richard Petty Petty Enterprises Plymouth Plymouth GTX198*495 (796.625)3:04:54160.927 Report 1967 February 2611 Mario Andretti Holman Moody Ford Bunnell Motor Company200500 (804.672)3:24:11146.926 Report 1968 February 2521 Cale Yarborough Wood Brothers Racing Mercury 60 Minute Cleaners200500 (804.672)3:23:44143.251 Report 1969 February 2398 LeeRoy Yarbrough Junior Johnson & Associates Ford Jim Robbins Special/Torino Cobra200500 (804.672)3:09:56157.95 Report 1970 February 2240 Pete Hamilton Petty Enterprises Plymouth 7 Up200500 (804.672)3:20:32149.601 Report 1971 February 1443 Richard Petty Petty Enterprises Plymouth Southern Chrysler Plymouth200500 (804.672)3:27:40144.462 Report 1972 February 2021 A. J. Foyt Wood Brothers Racing Mercury Purolator200500 (804.672)3:05:42161.55 Report 1973 February 18 43 Richard Petty Petty Enterprises Dodge STP200500 (804.672)3:10:50157.205 Report 1974 February 1743 Richard Petty Petty Enterprises Dodge STP Oil Treatment + Oil Filters180*450 (724.205)3:11:38140.894 Report 1975 February 1672 Benny Parsons L. G. DeWitt Chevrolet King's Row Fireplace200500 (804.672)3:15:15153.649 Report 1976 February 1521 David Pearson Wood Brothers Racing Mercury Purolator200500 (804.672)3:17:08152.181 Report 1977 February 2011 Cale Yarborough Junior Johnson & Associates Chevrolet Holly Farms200500 (804.672)3:15:48153.218 Report 1978 February 1915 Bobby Allison Bud Moore Engineering Ford Norris Industries200500 (804.672)3:07:49159.73 Report 1979 February 1843 Richard Petty Petty Enterprises Oldsmobile STP/Southern Pride Car Wash Systems200500 (804.672)3:28:22143.977 Report 1980 February 1728 Buddy Baker Ranier Lundy Oldsmobile NAPA Auto Parts/Regal Ride Shocks200500 (804.672)2:48:55177.602‡ Report 1981 February 1543 Richard Petty Petty Enterprises Buick STP200500 (804.672)2:56:50169.651 Report 1982 February 1488 Bobby Allison DiGard Motorsports Buick Gatorade200500 (804.672)3:14:49153.991 Report 1983 February 2028 Cale Yarborough Ranier Lundy Pontiac Hardee's200500 (804.672)3:12:20155.979 Report 1984 February 1928 Cale Yarborough Ranier Lundy Chevrolet Hardee's200500 (804.672)3:18:41150.994 Report 1985 February 179 Bill Elliott Melling Racing Ford Coors200500 (804.672)2:54:09172.265 Report 1986 February 165 Geoff Bodine Hendrick Motorsports Chevrolet Levi Garrett200500 (804.672)3:22:32148.124 Report 1987 February 159 Bill Elliott Melling Racing Ford Coors200500 (804.672)2:50:12176.263 Report 1988 February 1412 Bobby Allison Stavola Brothers Racing Buick Miller High Life200500 (804.672)3:38:08137.531 Report 1989 February 1917 Darrell Waltrip Hendrick Motorsports Chevrolet Tide with Bleach200500 (804.672)3:22:04148.466 Report 1990 February 1810 Derrike Cope Bob Whitcomb Racing Chevrolet Purolator200500 (804.672)3:00:59165.761 Report 1991 February 174 Ernie Irvan Morgan–McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film200500 (804.672)3:22:30148.148 Report 1992 February 1628 Davey Allison Robert Yates Racing Ford Havoline200500 (804.672)3:07:12160.256 Report 1993 February 1418 Dale Jarrett Joe Gibbs Racing Chevrolet Interstate Batteries200500 (804.672)3:13:35154.972 Report 1994 February 204 Sterling Marlin Morgan–McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film200500 (804.672)3:11:10156.931 Report 1995 February 194 Sterling Marlin Morgan–McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film200500 (804.672)3:31:42141.71 Report 1996 February 1888 Dale Jarrett Robert Yates Racing Ford Quality Care/Ford Credit200500 (804.672)3:14:25154.308 Report 1997 February 1624 Jeff Gordon Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont200500 (804.672)3:22:18148.295 Report 1998 February 153 Dale Earnhardt Richard Childress Racing Chevrolet GM Goodwrench Plus200500 (804.672)2:53:42172.712 Report 1999 February 1424 Jeff Gordon Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont200500 (804.672)3:05:42161.551 Report 2000 February 2088 Dale Jarrett Robert Yates Racing Ford Quality Care/Ford Credit200500 (804.672)3:12:43155.669 Report 2001 February 1815 Michael Waltrip Dale Earnhardt, Inc. Chevrolet NAPA Auto Parts200500 (804.672)3:05:26161.783 Report 2002 February 1722 Ward Burton Bill Davis Racing Dodge Caterpillar200500 (804.672)3:29:50130.81 Report 2003 February 1615 Michael Waltrip Dale Earnhardt, Inc. Chevrolet NAPA Auto Parts109*272.5 (438.546)2:02:08133.87 Report 2004 February 158 Dale Earnhardt Jr. Dale Earnhardt, Inc. Chevrolet Budweiser Born on Date200500 (804.672)3:11:53156.341 Report 2005 February 2024 Jeff Gordon Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont203*507.5 (816.742)3:45:16135.173 Report 2006 February 1948 Jimmie Johnson Hendrick Motorsports Chevrolet Lowe's203*507.5 (816.742)3:33:26142.667 Report 2007 February 1829 Kevin Harvick Richard Childress Racing Chevrolet Shell/Pennzoil202*505 (812.719)3:22:55149.333 Report 2008 February 1712 Ryan Newman Penske Racing Dodge Alltel200500 (804.672)3:16:30152.672 Report 2009 February 1517 Matt Kenseth Roush Fenway Racing Ford DeWalt152*380 (611.551)2:51:40132.816 Report 2010 February 141 Jamie McMurray Earnhardt Ganassi Racing Chevrolet Bass Pro Shops/Tracker Boats208*520 (836.859)3:47:16137.284 Report 2011 February 2021 Trevor Bayne Wood Brothers Racing Ford Motorcraft208*520 (836.859)3:59:24130.326 Report 2012 February 27–28*17 Matt Kenseth Roush Fenway Racing Ford Best Buy202*505 (812.719)3:36:02140.256 Report 2013 February 2448 Jimmie Johnson Hendrick Motorsports Chevrolet Lowe's200500 (804.672)3:08:23159.25 Report 2014 February 2388 Dale Earnhardt Jr. Hendrick Motorsports Chevrolet National Guard200500 (804.672)3:26:29145.29 Report 2015 February 2222 Joey Logano Team Penske Ford Shell/Pennzoil203*507.5 (816.742)3:08:02161.939 Report 2016 February 2111 Denny Hamlin Joe Gibbs Racing Toyota FedEx Express200500 (804.672)3:10:25157.549 Report 2017 February 2641 Kurt Busch Stewart Haas Racing Ford Haas Automation/Monster Energy200500 (804.672)3:29:31143.187 Report 2018 February 183 Austin Dillon Richard Childress Racing Chevrolet Dow207*517.5 (832.835)3:26:15150.545 Report 2019 February 1711 Denny Hamlin Joe Gibbs Racing Toyota FedEx Express207*517.5 (832.835)3:44:55137.44 Report 2020 February 16–17*11 Denny Hamlin Joe Gibbs Racing Toyota FedEx Express209*522.5 (840.882)3:42:10141.11 Report 2021 February 14–15*34 Michael McDowell Front Row Motorsports Ford Love's Travel Stops/Speedco200500 (804.672)3:27:44144.416 Report 2022 February 202 Austin Cindric Team Penske Ford Discount Tire201*502.5 (808.695)3:31:53142.295 Report 2023 February 1947 Ricky Stenhouse Jr. JTG Daugherty Racing Chevrolet Kroger/Cottonelle212*530 (853.174)3:38:53145.283 Report 2024 February 1924 William Byron Hendrick Motorsports Chevrolet Axalta200500 (804.672)3:10:52157.178† Report

‡ – Дейтона 500-дің кезеңдер дәуірінен бұрынғы ең жылдам рекорд, 1980 жылы Бадди Бейкер орнатқан. † – 2024 жылы Уильям Байронның Дейтона 500 кезеңдер дәуіріндегі ең жылдам рекорды.

Бірнеше жеңімпаз (айдоочулар)

# Жеңіс жүргізуші Жылдар Жеңіс саны 7 Ричард Петти 1964, 1966, 1971, 1973, 1974, 1979, 1981 4 Кейл Ярборо 1968, 1977, 1983, 1984 3 Бобби Эллисон 1978, 1982, 1988 Дейл Джаррет 1993, 1996, 2000 Джефф Гордон 1997, 1999, 2005 Денни Хамлин 2016, 2019, 2020 2 Билл Эллиот 1985, 1987 Стерлинг Марлин 1994, 1995 Майкл Уолтрип 2001, 2003 Мэтт Кенсет 2009, 2012 Джимми Джонсон 2006, 2013 Дейл Эрнхардт кіші 2004, 2014

Бірнеше жеңімпаздар (командалар)

# Жеңістер Команда Жылдар Жеңіс 9 Petty Enterprises 1959, 1964, 1966, 1970, 1971, 1973, 1974, 1979, 1981 Hendrick Motorsports 1986, 1989, 1997, 1999, 2005, 2006, 2013, 2014, 2024 5 Wood Brothers Racing 1963, 1968, 1972, 1976, 2011 4 Joe Gibbs Racing 1993, 2016, 2019, 2020 3 Ranier Lundy 1980, 1983, 1984 Morgan–McClure Motorsports 1991, 1994, 1995 Robert Yates Racing 1992, 1996, 2000 Richard Childress Racing 1998, 2007, 2018 Dale Earnhardt, Inc. 2001, 2003, 2004 Team Penske 2008, 2015, 2022 2 Holman Moody 1965, 1967 Junior Johnson & Associates 1969, 1977 Melling Racing 1985, 1987 RFK Racing 2009, 2012