Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1740–1818)
British politician (1740–1818)
Сэр Филип Фрэнсис ГКБ (22 қазан 1740 – 23 желтоқсан 1818) – Ирландияда туған британдық саясаткер және памфлеттер жазушы, «Юниус хаттарының» авторы деп саналады және Уоррен Хейстингстің басты қарсыласы болды. Оның соңғысына тағылған айыптамалары Парламентте Уоррен Хейстингс пен Илья Импейдің импичментке ұшырауына себеп болды. Ол Виг партиясының мүшесі болған.
Sir Philip Francis GCB (22 October 1740 – 23 December 1818) was an Irish born British politician and pamphleteer, thought to be the author of the Letters of Junius, and the chief antagonist of Warren Hastings. His accusations against the latter led to the impeachment of Warren Hastings and Elijah Impey by Parliament. He belonged to the Whig party.
Ерте өмір
Дублинде дүниеге келген, ол шамамен 1708-1773 жылдары өмір сүрген, өз заманында әдебиетте танымал болған, Гораций, Эсхин және Демосфеннің аудармаларымен белгілі доктор Филип Фрэнсистің жалғыз ұлы еді. Ол Дублиндегі тегін мектепте жақсы білім алды, содан кейін 1751-1752 жылдары бір-екі жыл әкесімен бірге Норфолк графтығындағы Скейттон Ректориясында және басқа жерлерде болды. Осы уақытта ол қысқа мерзімге Эдвард Гиббонмен бірге оқыды. 1753 жылдың наурыз айында ол Лондонның Сент-Полс мектебіне түсті, онда үш жарым жыл оқып, классикалық білімде шеберлікке жетті. 1756 жылы мектепті бітіргеннен кейін Генри Фокс (кейін Лорд Холланд) оны мемлекеттік хатшы кеңсесіне кіші клерк қызметіне тағайындады, оның отбасы доктор Фрэнсиспен тығыз қарым-қатынаста болды; ол осы қызметін келесі әкімшілікте де сақтап қалды. 1758 жылы ол генерал Блайдың Чербургке қарсы жорығында хатшы болып жұмыс істеді; ал 1760 жылы сол қызметте Португалия сотына арнайы елшілік жасаған Киннулл графымен бірге болды. 1769 жылдың қаңтар айында Филип Фрэнсис Бат қаласында өткізген "жанжалды екі аптадан" кейін Лондонға оралды, онда ол "рейк" ретінде өмір сүрді; сол жылдың соңында ол қалада жаңа Ассамблея ғимаратын салу жобасының алғашқы акционерлерінің бірі болды.
Born in Dublin, he was the only son of Dr Philip Francis (c. 1708–1773), a man of some literary celebrity in his time, known by his translations of Horace, Aeschines and Demosthenes. He received the rudiments of an excellent education at a free school in Dublin, and afterwards spent a year or two (1751–1752) under his father's roof at Skeyton Rectory, Norfolk, and elsewhere, and for a short time he had Edward Gibbon as a fellow pupil. In March 1753, he entered St Paul's School, London, where he remained for three and a half years, becoming a proficient classical scholar. In 1756, immediately on his leaving school, he was appointed to a junior clerkship in the secretary of state's office by Henry Fox (afterwards Lord Holland), with whose family Dr Francis was at that time on intimate terms; and this post he retained under the succeeding administration. In 1758 he was employed as secretary to General Bligh in the expedition against Cherbourg; and in the same capacity he accompanied the Earl of Kinnoull on his special embassy to the court of Portugal in 1760. In January 1769 Philip Francis returned to London from a 'riotous fortnight' in Bath where he lived as a 'raike'; later that year he became one of the original shareholders in the project to build a new Assembly Rooms in the city.
Саясатта
1761 жылы ол Уильям Питт Егдеңге жеке танысты, ол оның қабілеті мен сақтығын мойындап, оның жеке хатшылық қызметін уақыт-уақыт пайдаланды. 1762 жылы ол соғыс министрлігінің бас кеңсесіне тағайындалды, онда ол Кристофер Д’Ойлимен жақын достық қарым-қатынас орнатты, оның 1772 жылы қызметтен алынуы Джуниус үшін үлкен ашу-реніш тудырды. 1762 жылдың 27 ақпанында ол зейнеткерлікке шыққан лондондық саудагердің қызы Элизабет Маккрабиге үйленді. Оның қызы Кэтрин Фрэнсис (11 қыркүйек 1823 жылы қайтыс болды) Мэри Воффингтонның ұлы Джордж Джеймс Чолмондлиге (22 ақпан 1752 жылы дүниеге келген, 5 қараша 1830 жылы қайтыс болған) үйленді. Оның қызметтік міндеттері оны сол кездегі саясаттан хабардар көптеген адамдармен тікелей байланысқа түсірді. 1763 жылы Уилкстің тұтқындалуына байланысты туған конституциялық мәселелер қызу талқылауға түсті. Францис, өте ерте жасынан газеттерге хат жазуға дағдыланғандықтан, талқылауға белсенді қатысуға құштар болды, бірақ мемлекеттік қызметкер ретіндегі лауазымы оның араласуын жасыруды талап етті.
In 1761, he became personally known to William Pitt the Elder who, recognising his ability and discretion, made use of his services as private amanuensis from time to time. In 1762 he was appointed to a principal clerkship in the war office, where he formed a warm friendship with Christopher D'Oyly, Deputy Secretary at War, whose dismissal from office in 1772 was hotly resented by Junius. On 27 February 1762 he married Elizabeth Macrabie, the daughter of a retired London merchant. His daughter, Catherine Francis (d. 11 Sep 1823) married George James Cholmondeley (b. 22 Feb 1752, d. 5 Nov 1830), the son of Mary Woffington. His official duties brought him into direct relations with many who were well versed in the politics of the time. In 1763 the great constitutional questions arising out of the arrest of Wilkes began to be sharply canvassed. It was natural that Francis, who from a very early age had been in the habit of writing occasionally to the newspapers, should be eager to take an active part in the discussion, though his position as a government official made it necessary that his intervention should be carefully disguised.
Саяси мансап
Ол 1763 жыл шамасында және одан кейін көп жағдайда халықтың мүддесін қорғаушы ретінде "Public Ledger" және "Public Advertiser" газеттеріне жазғандығы белгілі; ол парламенттің екі палатасындағы пікірталастарға жиі қатысқан, әсіресе американдық мәселелер талқыланғанда; және 1769 және 1771 жылдар аралығында ол Графтон үкіметін, одан кейін Лорд Нортты құлату жоспарына және Лорд Чатхэмды билікке көндіруге немесе мәжбүрлеуге жағдайды қолайлы деп қарады. 1769 жылдың қаңтарында "Юниус хаттарының" біріншісі жарық көрді, ал серия 1772 жылдың 21 қаңтарына дейін жалғасты. Бұған дейін "Кандор", "Кандордың әкесі", "Анти Сеян", "Люций" және "Немесис" аттарымен қол қойылған хаттар да болған. Хаттардың авторлығы Франциске түрлі себептермен, соның ішінде 1960 жылдары Джуниус мәтіндерін компьютерлік талдау арқылы байланыстырылды. Хаттардағы стильдік ерекшеліктерді сол кезеңдегі авторлардың жазбаларымен салыстыру, Францис автор болуының ықтималдығын көрсететін статистикалық қорытынды жасауға мүмкіндік берді. Сэр Филип Фрэнсистің талабын қолдайтын бірнеше дәлелдер Маколейдің Англия тарихында келтірілген, онда Маколей Генри Латтреллге сілтеме жасауы мүмкін, ол 1770 жылдардағы британдықтарға беймәлім болса да, ирландтарға және әсіресе өмірінің басында Латтреллстаун маңында тұрған сэр Филип Фрэнсиске жақсы танымал болған. 1772 жылдың наурыз айында Францис соғыс министрлігінен кетіп, сол жылдың шілдесінде Англиядан Франция, Германия және Италияға сапармен шықты, ол келесі желтоқсанға дейін жалғасты. Отанына оралғаннан кейін ол Жаңа Англияға көшіп кетуді ойластырып жүргенде, 1773 жылдың маусымында Лорд Норт, Лорд Баррингтонның ұсынысымен, оны жаңадан құрылған Бенгалияның жоғарғы кеңесінің мүшесі етіп тағайындады, жылдық жалақысы 10 000 фунт стерлинг болды. Әріптестері Монсон мен Клэверингпен бірге ол 1774 жылдың қазан айында Калькуттаға жетті, және генерал-губернатор Уоррен Гастингспен ұзақ күрес бірден басталды. Бұл үшеу, көбінесе жеке мүдделермен жетекшілік етілген, кеңесте көпшілікті құрап, генерал-губернатордың саясатына қарсы оппозицияны күшейте түсті; тіпті олар оны Нункомардың көрсеткен дәлелдеріне сүйене отырып, сыбайлас жемқорлыққа айыптады. 1776 жылы Монсонның және келесі жылы Клэверингтің қайтыс болуы Гастингсті тағы да кеңесте басты орынға ие етті. Бірақ Франциспен болған дау, әдеттегіден де ашулы, 1780 жылдың тамызында Гастингстің кеңес алқасына ұсынған хатына әкелді, онда ол Фрэнсистің қоғамдық іс-әрекеттерін оның жеке тәжірибесімен бағалайтынын, оны "ақиқат пен ар-ұятынан мүлдем айырылған" деп тапты; мұндай пікірді Фрэнсистің Калькуттада болған кезіндегі түрлі оқиғалары, соның ішінде Екатерина Грандпен болған қарым-қатынасы да күшейтті. Осыдан кейін Францис қауіпті жарақат алды. Ол тез және толыққанды жазылса да, шетелде ұзақ уақыт қалуды қаламады. 1781 жылдың қазан айында Англияға оралған ол онша жылы қарсы алынбады. Келесі екі жылда оның қандай іспен айналысқаны туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол өзінің бұрынғы қарсыласын кері шақыру және одан кейін импичмент процесін бастау үшін талмай еңбек еткені белгілі. 1783 жылы Фокс өзінің Үндістан заң жобасын ұсынды, бұл коалициялық үкіметтің құлауына әкелді. 1784 жылы Фрэнсис Уайт аралындағы Ярмут округінен Парламент мүшесі (депутат) ретінде Палатаға қайта сайланды; ол Гастингске қатысты жеке ашкөздігін жоққа шығаруға мүмкіндік алса да, бұл оған 1785 жылы соңғысының оралуымен 1787 жылғы импичмент шешімдеріне әкелген айыптамаларды алға жылжытуға және қолдауға кедергі болмады. Палатаның көпшілігі оны импичменттің басқарушылары тізімінен шығарса да, Францис оның ең белсенді жақтаушысы болды, достары Эдмунд Берк пен Ричард Шериданға олардың шешен сөздері мен жалынды айыптамалары үшін барлық материалдарды ұсынды. 1790 жылғы жалпы сайлауда ол Блетчингли округінен депутат болып қайта сайланды. Ол француз революциялық идеяларын жылы және белсенді түрде қолдады, Берктің оларға қарсы күшті айыптауына қарсы шықты. 1793 жылы ол граф Грейдің ескі конституциялық өкілдік жүйесіне қайта оралу туралы ұсынысын қолдады, соның нәтижесінде парламенттік реформаның алғашқы жақтаушыларының бірі ретінде танылды; және ол Халық достарының қоғамын құрушылардың бірі болды.
He is known to have written to the Public Ledger and Public Advertiser, as an advocate of the popular cause, on many occasions about and after the year 1763; he frequently attended debates in both Houses of Parliament, especially when American questions were being discussed; and between 1769 and 1771 he is also known to have been favourable to the scheme for the overthrow of the Grafton government and afterwards of that of Lord North, and for persuading or forcing Lord Chatham into power. In January 1769 the first of the Letters of Junius appeared, and the series continued till 21 January 1772. They had been preceded by others under signatures such as "Candor", "Father of Candor", "Anti Sejanus", "Lucius", and "Nemesis". The authorship of the letters has been assigned to Francis on a variety of grounds, including a computer aided analysis of the Junius texts in the 1960s. Comparing stylistic patterns from the letters with attributed writings of the period allowed a reasonable statistical conclusion to be drawn that Francis was by far the most likely author. Some evidence to support the claim of Sir Philip Francis is given in Macaulay's History of England in which Macaulay mentions the likely reference to Henry Luttrell, who although obscure to the British of the 1770s, would have been well known to the Irish and particularly to Sir Philip Francis who spent the early part of his life near Luttrellstown. In March 1772 Francis finally left the war office, and in July of the same year he left England for a tour through France, Germany and Italy, which lasted until the following December. On his return he was contemplating emigration to New England, when in June 1773 Lord North, on the recommendation of Lord Barrington, appointed him a member of the newly constituted supreme council of Bengal at a salary of 10,000 pounds per annum. Along with his colleagues Monson and Clavering he reached Calcutta in October 1774, and a long struggle with Warren Hastings, the governor general, immediately began. These three, actuated probably by petty personal motives, combined to form a majority of the council in harassing opposition to the governor general's policy; and they even accused him of corruption, mainly on the evidence of Nuncomar. The death of Monson in 1776, and of Clavering in the following year, made Hastings again supreme in the council. But a dispute with Francis, more than usually embittered, led in August 1780 to a minute being delivered to the council board by Hastings, in which he stated that he judged of the public conduct of Mr Francis by his experience of his private, which he had found to be "void of truth and honor"; such an opinion was aggravated by the various affairs Francis had during his stay in Calcutta, including one with Catherine Grand. A duel was the consequence, in which Francis received a dangerous wound. Though his recovery was rapid and complete, he did not choose to prolong his stay abroad. He arrived in England in October 1781, and was received with little favour. Little is known of the nature of his occupations during the next two years, except that he was untiring in his efforts to procure first the recall, and afterwards the impeachment, of his hitherto triumphant adversary. In 1783 Fox produced his India Bill, which led to the overthrow of the coalition government. In 1784 Francis was returned to the House of Commons as Member of Parliament (MP) for the borough of Yarmouth, Isle of Wight; and although he took an opportunity to disclaim every feeling of personal animosity towards Hastings, this did not prevent him, on the return of the latter in 1785, from doing all in his power to bring forward and support the charges which ultimately led to the impeachment resolutions of 1787. Although excluded by a majority of the House of Commons from the list of the managers of that impeachment, Francis was nonetheless its most energetic promoter, supplying his friends Edmund Burke and Richard Sheridan with all the materials for their eloquent orations and burning invectives. At the general election of 1790 he was returned member for Bletchingley. He sympathised warmly and actively with the French revolutionary doctrines, expostulating with Burke on his vehement denunciation of the same. In 1793 he supported Earl Grey's motion for a return to the old constitutional system of representation, and so earned the title to be regarded as one of the earliest promoters of the cause of parliamentary reform; and he was one of the founders of the Society of the Friends of the People.