Жапон әскери қылмыскері Кенжи Доихараның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жапон офицері, соғыс қылмыскері 1883–1948

Кенжи Дойхара (土肥原賢二) – жапон армиясының офицері. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық армиясының генералы ретінде Маньчжурияны жапондықтардың басып алуына зор үлес қосты. Басты барлау офицері ретінде ол Қытайдың ірі аумақтарын жаулауға, елді тұрақсыздандыруға және Қытай қоғамының дәстүрлі құрылымын күйретуге бағытталған жапондық қастандықтарда маңызды рөл атқарды. Бұл қастандықтардың мақсаты – жапондық жоспарларға қарсылықты әлсірету үшін өте әдеттен тыс әдістерді пайдалану болды. Ол Маньчжуриядағы есірткі саудасының басты ұйымдастырушысы және жапондықтар басып алған Қытайдағы көптеген қылмыстық топтардың демеушісі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ол Алыс Шығыс халықаралық әскери трибуналында соғыс қылмыстары бойынша сотталды. Оның кінәлі екені анықталды, өлім жазасына кесілді және 1948 жылдың желтоқсан айында дарға асылды.

Ерте өмір және мансап

Кенжи Дойхара Окаяма префектурасының Окаяма қаласында дүниеге келген. Жастық шағында әскери дайындық мектептеріне қатысып, 1904 жылы Жапон императорлық армия академиясының 16-шы түлегі болған. Ол кіші офицер ретінде әртүрлі жаяу әскер полктеріне тағайындалды және 1912 жылы Армия штабының 24-ші түлегі болу үшін оқуға оралды. Дойхара жоғары әскери мансапқа ұмтылды, бірақ оның отбасының төмен әлеуметтік статусы оның жолына тосқауыл қойды. Сондықтан ол 15 жасар қарындасын ханзаданың күңі ретінде пайдаланды, ал ханзада оған әскери шен және Пекиндегі Жапон елшілігіндегі әскери атташе генерал Хидеки Тоджоның көмекшісі лауазымын сыйлады. Осыдан кейін Дойхара армия қатарында тез өрледі. Ол мансабының басында Солтүстік Қытайдағы әртүрлі қызметтерде болды, тек 1921-1922 жылдары Сібір интервенциясы кезінде Шығыс Ресейдегі жапон күштерінің құрамында қысқа мерзімдік міндеттемеден басқа. 1926-1927 жылдары IJA 2-ші жаяу әскер полкінде, ал 1927 жылы IJA 3-ші жаяу әскер полкінде қызмет етті. 1927 жылы Қытайға ресми сапар жасап, содан кейін 1927-1928 жылдары IJA 1-ші дивизиясына қосылды. Ол ағымдағы мандарин және басқа да қытай диалектілерін еркін меңгерді, осы арқылы әскери барлау қызметіне орналасты. 1928 жылдан бастап осы қызметте Маньчжурияны бақылаған қытай әскербасы Чжан Цуолинді өлтіру жоспарын жасады, Пекиннен Шэньянға бара жатқан Цуолиннің пойзын жарғанды ұйғарып тапты. Содан кейін 1929 жылға дейін Гоминьдан үкіметінің әскери кеңесшісі болды. 1930 жылы полковник шеніне көтеріліп, IJA 30-шы жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті.

"Елдік сенімді он бір" тобының мүшесі

Дойхараның еңбегі мойындалып, 1930 жылы Жапон императорлық армиясының Бас штабы кеңсесіне тағайындалды. Онда Хидеки Тоджо, Сеиширо Итагаки, Дайсаку Комото, Йосио Кудо, Масакасу Мацумара және басқалармен бірге ол "Он бір сенімді" офицерлер шеңберінің таңдалған мүшесі болды. "Он бір сенімді" кликасы, жапон әскериін жаңғыртуды және оны анахронизмдік самурай дәстүрінен, сондай-ақ осы дәстүрді қолдаған Чошю және Сацума тайпаларының үстемдігінен тазартуды көздеген үш ықпалды жоғары әскери шенеунік – "Үш қаңғырау" (Тетсузан Нагата, Ясуджи Окамура және Тошиширо Обата) құрған жабық топтың сыртқы құралы болды. Осы екі топтың нағыз демеушісі – император Хирохитоның ағасы және кеңесшісі, корольдік фельдмаршал принц Нарухико Хигасикуни болды. Ол 1930-1936 жылдар аралығында сегіз жалған төңкеріс, төрт кісі өлтіру, екі діни алдау, соғысқа қарсылық білдірген жапондық орташа саясаткерлерді бейтараптандыру мақсатымен жасалған өлтіру және шантаж әрекеттерінің көптеген қауіп-қатерлеріне жауапты болды, осы арқылы үрей таратуға тырысты. Хигасикуни өзінің "Тосейха" деп аталатын тобының саяси бағдарламасын іске асыру үшін барлау бөлімдеріндегі адал офицерлердің жасырын жұмысын жоғары бағалады. Бұл клика империяның кеңеюі мәселесіне материалистік, батыстық көзқараспен қарады, бұл бәсекелес "Кодоха" кликасынан өзгеше болды. "Кодоха" империяны ұлттық емес, нәсілдік негізде барлық Азия халықтарын азат ету және біріктіруді мақсат тұтқан "рухани" кеңейуді жақтады. "Кодоха", генерал Садао Араки басшылығымен, Икки Китаның ұлттық-социалистік, тоталитарлық және популистік философиялық ықпалымен "Тосейханы" "Зайбацу" қаржылық конгломератымен байланыс жасады деп айыптады, яғни аморализм мен капитализмді қолдады. Дойхараның қозғалысқа идеологиялық немесе мүмкіндіктерді пайдалану ниетімен қосылғаны нақты емес, бірақ қандай болса да, сол кезде оның әскери мансабы үдеді. 1931 жылы ол Тяньцзиньдегі Маньчжурия армиясының әскери тыңшылық операцияларына жетекшілік етті. Келесі жылы ол Шэньянға ауыстырылып, Жапон Квантун армиясының әскери барлау қызметі – "Хоутен" арнайы агенттігінің басшысы болды.

Doihara's performance was recognized, and by 1930 he was assigned to the Imperial Japanese Army General Staff Office. There, together with Hideki Tojo, Seishirō Itagaki, Daisaku Komoto, Yoshio Kudo, Masakasu Matsumara and others, he became a chosen member of the "Eleven Reliable" circle of officers. The Eleven Reliable clique was an external tool of a more closed group of three influential senior military officers called the "Three Crows" (Tetsuzan Nagata, Yasuji Okamura and Toshishiro Obata) who wanted to modernize the Japanese military and to purge it of its anachronistic samurai tradition and the dominant allied clans of Chōshū and Satsuma that favored that tradition. The real sponsor behind both two bodies was Field Marshal Royal Prince Naruhiko Higashikuni, uncle and advisor of the Emperor Hirohito, and responsible for eight fake coups d'état, four assassinations, two religious hoaxes, and countless threats of murder and blackmail between 1930 and 1936 in his effort to neutralize the Japanese moderates, who opposed war, by spreading terror. Higashikuni highly favored covered work by faithful officers inside the intelligence departments in order to bring about the political program of his own clique named Tōseiha. This clique had a decisive materialistic, westernizing approach on the issue of the Empire's expansion, in a rather colonization like fashion, as opposed to the rival Kōdōha clique which was for a more "spiritual" way of expansion as an effort to liberate and unite all Asian peoples under a racial, not nationalistic Empire. Kōdōha, headed by Gen. Sadao Araki, under the national socialistic, totalitarian and populistic philosophical influence of Ikki Kita charged Tōseiha for collusion with the Zaibatsu financial conglomerate business clique, or to simply put it, for amoralism and pro capitalism. It is not quite clear whether Doihara joined the movement for ideological or opportunistic reasons, but in any case, from then on his military career accelerated. In 1931, he became head of the military espionage operations of the Japanese Army of Manchuria in Tianjin. The following year, he was transferred to Shenyang as head of the Houten Special Agency, the military intelligence service of the Japanese Kwantung Army.

"Манчжуриялық Лоуренс"

Тяньцзиньде Дойхара, Сеиширо Итагакимен бірге, жапон поезді өткен кезде темір жолдың жанына бомба қойып, оны жаруды бұйыру арқылы танымал Мукден оқиғасын ұйымдастырды. Оқиға кезінде бомба күтілмегендей әлсіз болды және рельстерге келтірілген зиян мардымсыз болғандықтан, поезд зақымдалмады, бірақ Жапон императорлық үкіметі қытай әскерін қоздырылған шабуыл жасады деп айыптап, Маньчжурияға басып кірді және оны оккупациялады. Басып кіру кезінде Дойхара, Цзилиньдегі Си Цзя, Харбиндегі Чжан Цзиньхуэй және Ляонин провинциясының солтүстік-батысындағы Таонандағы Чжан Хайпен сияқты Солтүстік-Шығыс армия генералдары арасындағы тактикалық ынтымақтастықты жеңілдетті. Содан кейін Дойхара бұрынғы Цин әулетінің императоры Пуйиді Маньчжурияға қайтару міндетін алды. Жоспар Пуйидің Маньчжурия халқының ықылас білдіруімен тағына қайта оралып келгенін көрсету және Жапонияның оның оралуына қатысы болмаса да, халықтың еркіне қарсы келе алмайтынын көрсету болды. Жоспарды іске асыру үшін Пуйиді порт мұздап қалмас бұрын Инкоуға қондыру қажет болды, сондықтан ол 1931 жылдың 16 қарашасына дейін сонда келуі керек еді. Императормен жақсы таныс, оны Қытай императорлық отбасының мүшесі деп есептейтін әйгілі тыңшы Кавасима Йошиконың көмегімен ол оны мерзімге дейін Маньчжурияға жеткізуге қол жеткізді. 1932 жылдың басында Дойхара Квантун армиясының Харбин арнайы агенттігін басқаруға жіберілді, онда ол жапондықтар Цикихардан қуғаннан кейін генерал Ма Чжаншанмен келіссөздер жүргізді. Маның ұстанымы екіұшты болды; ол Харбиндегі генерал Динг Чаоны қолдаған кезде келіссөздерді жалғастырды. Дойхара келіссөздердің нәтижесіз екенін түсінген соң, маньчжурлық әскербасы Си Цзяға Харбинді генерал Динг Чаодан алу үшін күштерін жұмылдыруды өтінді. Алайда генерал Динг Чао Си Цзяның күштерін жеңіп алды, ал Дойхара жеңіске жету үшін жапон күштерінің қажет екенін түсінді. Дойхара араласуды ақтау үшін Харбинде тәртіпсіздік ұйымдастырды. Нәтижесінде генерал Джиро Тамонның 12-ші армия дивизиясы Мукденнен пойызбен келіп, қардан өтіп шабуылды күшейтті. Харбин 1932 жылдың 5 ақпанында түсті. Ақпан айының соңында генерал Динг Чао солтүстік-шығыс Маньчжурияға шегінді және жаушылықты тоқтатуды ұсынды, бұл қытайдың ресми қарсыласуын аяқтады. Бір ай ішінде Дойхараның бақылауымен қуыршақ мемлекет – Манчжоу-Го құрылды, ол өзін Мукден қаласының мэрі деп атады. Содан кейін ол қуыршақ үкіметтің Токиодан «әскери кеңес» беруін сұрауын ұйымдастырды. Келесі айларда жаңадан құрылған протекторатқа 150 000 сарбаз, 18 000 жандарм және 4 000 құпия полиция келді. Ол оларды 30 миллион қытай халқын құл еңбегімен және қорқыту арқылы басып алушы армия ретінде пайдаланды. Маның жапон басқыншыларына қарсы күрестегі беделі жеңіліске ұшырағаннан кейін де сақталды, сондықтан Дойхара оған байланысып, жаңа Маньчжурия үкіметіне өтсе, үлкен ақшалай сыйлық және қуыршақ мемлекеттің армиясын басқаруды ұсынды. Ма келіскендей болып, 1932 жылдың қаңтарында Мукденге ұшып келді, онда ол Манчжоу-Го мемлекетінің құрылған кездесуіне қатысып, Манчжоу-Гоның соғыс министрі және Хэйлунцзян провинциясының губернаторы болып тағайындалды. Содан кейін жапондық қаражатты жаңа ерікті күштерді жинап, қайта жарақтандырғаннан кейін, 1932 жылдың 1 сәуірінде ол әскерлерін Цикихарға бастап, Хилонгцзян провинциялық үкіметін Қытай Республикасының бөлігі ретінде қайта құрып, жапондықтарға қарсы күресті жаңартты. 1932 жылдан 1933 жылға дейін жаңадан тағайындалған генерал-майор Дойхара IJA 5-дивизиясының IJA 9-шы жаяу әскер бригадасына қолбасшылық етті. Некка операциясы кезінде Рехеді басып алғаннан кейін Дойхара Маньчжоу-Гоға қайта оралды және 1934 жылға дейін Хоутен арнайы агенттігін басқарды. Содан кейін ол 1936 жылға дейін IJA 12-ші дивизиясына қосылды. Жапонияның Маньчжурияға басып кіруіндегі маңызды рөлі үшін ол «Маньчжурияның Лоуренсі» деген лақап атқа ие болды. Алайда, Джейми Бишердің сөзіне сүйенсек, бұл мақтаулы лақап дұрыс емес, өйткені полковник Т. Е. Лоуренс адамдарды азат ету үшін, емес, қанау үшін күрескен.

While at Tianjin, Doihara, together with Seishirō Itagaki engineered the infamous Mukden Incident by ordering Lieutenant Suemori Komoto to place and fire a bomb near the tracks at the time when a Japanese train passed through. In the event, the bomb was so unexpectedly weak and the damage of the tracks so negligible that the train passed undamaged, but the Imperial Japanese Government still blamed the Chinese military for an unprovoked attack, invaded and occupied Manchuria. During the invasion, Doihara facilitated the tactical cooperation between the Northeastern Army Generals Xi Qia in Jilin, Zhang Jinghui in Harbin and Zhang Haipeng at Taonan in the northwest of Liaoning province. Next, Doihara took the task to return former Qing dynasty Emperor Puyi to Manchuria as to give legitimacy to the puppet regime. The plan was to pretend that Puyi had returned to resume his throne due to imaginary popular demand of the people of Manchuria and that although Japan had nothing to do with his return, it could do nothing to oppose the will of the people. To carry out the plan, it was necessary to land Puyi at Yingkou before that port froze; therefore, he had to arrive there before 16 November 1931. With the help of the legendary spy Kawashima Yoshiko, a woman well acquainted with the Emperor, who regarded her as a member of the Chinese Imperial Family, he succeeded in bringing him into Manchuria within the deadline. In early 1932, Doihara was sent to head the Harbin Special Agency of the Kwantung Army, where he began negotiations with General Ma Zhanshan after he had been driven from Qiqihar by the Japanese. Ma's position was ambiguous; he continued negotiations while he supported Harbin based General Ding Chao. When Doihara realized his negotiations were not going anywhere, he requested that Manchurian warlord Xi Qia advance with his forces to take Harbin from General Ding Chao. However, General Ding Chao was able to defeat Xi Qia's forces, and Doihara realized he would need Japanese forces to succeed. Doihara engineered a riot in Harbin to justify their intervention. That resulted in the IJA 12th Division under General Jirō Tamon coming from Mukden by rail and then marching through the snow to reinforce the attack. Harbin fell on 5 February 1932. By the end of February, General Ding Chao retreated into northeastern Manchuria and offered to cease hostilities, ending Chinese formal resistance. Within a month, the puppet state of Manchukuo was established under Doihara's supervision who had named himself mayor of Mukden. He then arranged for the puppet government to ask Tokyo to supply "military advice". During the next months 150,000 soldiers, 18,000 gendarmes and 4,000 secret police came into the newly founded protectorate. He used them as an occupying army, imposing slave labour and spreading terror to force the 30 million Chinese inhabitants into abject submission. Ma's fame as an uncompromising fighter against the Japanese invaders survived after his defeat and so Doihara made contact with him offering a huge sum of money and the command of the puppet state's army if he would defect to the new Manchurian government. Ma pretended that he agreed and flew to Mukden in January 1932, where he attended the meeting on which the state of Manchukuo was founded and was appointed War Minister of Manchukuo and Governor of Heilongjiang Province. Then, after using the Japanese funds to raise and re equip a new volunteer force, on 1 April 1932, he led his troops to Qiqihar, re establishing the Heilongjiang Provincial Government as part of the Republic of China and resumed the fight against the Japanese. From 1932 to 1933, the newly promoted Major General Doihara commanded IJA 9th Infantry Brigade of IJA 5th Division. After the seizure of Rehe in Operation Nekka, Doihara was sent back to Manchukuo to head Houten Special Agency once again until 1934. He was then attached to IJA 12th Division until 1936. For the key role he played in the Japanese invasion of Manchuria, he earned the nickname "Lawrence of Manchuria," a reference to Lawrence of Arabia. However, according to Jamie Bisher, the flattering sobriquet was rather misapplied, as that Colonel T. E. Lawrence had fought to liberate, not to oppress people.

Екінші Қытай-Жапон соғысы және Екінші дүниежүзілік соғыс

1936 жылдан 1937 жылға дейін Дойхара Жапониядағы 1-ші деполық дивизияның командирі болды. Марко Поло көпірі оқиғасына дейін, оған Солтүстік Қытайдағы Жапон бірінші армиясының IJA 14-ші дивизиясының басшылығы тапсырылды. Ол Бейпин-Ханкоу теміржолы операциясында қызмет етті және Солтүстік және Шығыс Хэнань науқанын жетекшілік етті, онда оның дивизиясы Ланфэн шайқасында қытайлық қарсы шабуылға тойтарыс берді. Ланфэн шайқасынан кейін Дойхара 1939 жылға дейін Дойхара арнайы агенттігінің басшысы ретінде Армия Бас штабына бекітілді, содан кейін Маньчжукодағы Жапонның бесінші армиясының командасын алды. 1940 жылы Дойхара Қытайдағы әскери саясатты "Барлығын өлтіру – Барлығын өртеу – Барлығын тонау" деп аталатын "Үш барлық" саясатына өзгертуді қолдаған Жоғарғы соғыс кеңесінің мүшесі болды. Одан кейін ол Соғыс министрлігінің Армиялық авиация департаментінің басшысы және 1943 жылға дейін Армиялық авиацияның бас инспекторы болды. 1940-1941 жылдары Жапон императорлық армия академиясының коменданты болып тағайындалды. 1941 жылдың 4 қарашасында Жапон армиясының әуе күштерінің генералы және Жоғарғы соғыс кеңесінің мүшесі ретінде ол Перл-Харборға шабуылды мақұлдады. 1943 жылы Дойхара Шығыс округ армиясының бас қолбасшысы болды. 1944 жылы ол Малайзияның Джохор штатының губернаторы және 1945 жылға дейін Сингапурдағы Жапонның жетінші аймақтық армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1945 жылы Жапонияға оралған Дойхара әскери оқытудың бас инспекторы (армиядағы ең беделді лауазымдардың бірі) және Жапонның он екінші аймақтық армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1945 жылы Жапонияның капитуляциялау кезінде Дойхара 1-ші жалпы армияның бас қолбасшысы болды.

Қылмыстық іс-әрекеттер

Дойхараның Қытайдағы қызметі құпия қызметшінің әдеттегі мінез-құлқынан асып түсті. Қытайдағы жапондық құпия қызметінің басшысы ретінде ол көптеген іс-шараларды ойлап тапты, іске қосты және бақылады. Ол жүйелі түрде басып алынған аумақтарды пайдаланып, елдің қалған бөлігіндегі қытайлық әлеуметтік құрылымын бұзып, қылмысты аңдайтын, есірткіге тәуелділікті өсіретін, терроризмді, кісі өлтіруді, шантажды, пара алуды, опиумды және рэкетшілікті қолдайтын, сондай-ақ, басқаруға келмейтін елде жемқорлықтың барлық түрлерін тарататын. Оның құпия іс-әрекеттерінің ауқымы әлі күнге дейін толық анықталмаған. Рональд Сидни Сеттің айтуынша, оның қызметі Қытайдың Жапонияның экспансиясына қарсы тұру қабілетін бұзуда басты рөл атқарды. Маньчжурияны басып алғаннан кейін Жапон құпия қызметі оның басшылығымен Маньчжурияны зорлау, балаларды қорлау, жыныстық қорлау, садизм, шабуыл және кісі өлтіру Маньчжурияның қытай және орыс тұрғындарын қорқытып, бақылаудың институционалды құралына айналған үлкен қылмыстық кәсіпорынға айналдырды. Жапондық жандармдардың басқаруындағы жер асты жезөкшеханалары, опиум ошақтары, құмар ойындар үйлері және есірткі дүкендері опиумның мемлекеттік монополиялық синдикатымен бәсекелесті. Көптеген адал жапондық офицерлер бұл жағдайға наразылық білдірді, бірақ Токио оларды елемеді, сондықтан олар үндемеді. Гэнсуи барон Муто Нобуёшидің өз-өзіне қол жұмсау ырымы, ол император Хирохитоға Маньчжурия халқына мейірімділік тілеген хат қалдырды деп айтылады, бұл бекер болды. Көп ұзамай Дойхара өзінің қызметін Қытайдың әлі де бос жатқан жерлеріне дейін кеңейтті. 80 мыңға жуық қытайлық қылмыскерлерді пайдаланып, ол жүздеген қылмыстық топтарды қаржыландырып, оларды әлеуметтік тәртіпсіздіктер, алмасулар, қырулар мен саботаждар үшін қолданды. Көп ұзамай ол осы ұйымдар арқылы Қытайдағы опиум саудасының үлкен бөлігін бақылауға алып, ол тапқан ақшаны өзінің жасырын операцияларын қаржыландыруға жұмсады. Ол агенттер армиясын жалдап, оларды түрлі гуманитарлық ұйымдардың өкілдері ретінде бүкіл Қытайға жіберді. Олар Қытайда туберкулез ауруын емдеу үшін мыңдаған денсаулық сақтау орталықтарын құрды, олар негізінен аудандардың ауылдарында болды. Дәрі-дәрмектерді опиуммен бұрмалап, ол миллиондаған бейхабар науқастарды тәуелді етіп, қоғамның бүлінуін Қытай қоғамының үдемелі ыдырауымен әлі күнге дейін әсер етпеген салаларға кеңейтті. Сонымен қатар, бұл схема тәуліктік дозаға арналған опиумды алу үшін кез келген қызмет көрсетуді ұсынуға дайын болған тәуелді адамдардың тобын жасады. Ол бастапқыда Ресей Азамат соғысы кезінде ақ орыстардың большевиктерге қарсы қозғалысы жеңілгеннен кейін және Антанта мен Жапония әскерлері Сібірден кеткеннен кейін Қиыр Шығысқа бас сауғалаған ондаған мың орыс ақ әйелдеріне азық-түлік және баспана берді. Олардың көбісі жесір қалғандықтан, Дойхара әйелдерді жезөкшелікке мәжбүрлеп, оларды бүкіл Қытайда адамгершіліксіз жағдайларда жұмыс істейтін жезөкшелер үйінің желісін құруға қолданды. Олардың басына түскен қиындықты жеңу үшін героин мен опиумды қолдану ұсынылды. Олар есірткіге тәуелді болғаннан кейін, тұтынушыларға сататын әрбір алты апийумға бір тегін апийум құбыры төлеп, халық арасында апийумды пайдалануды одан әрі тарату үшін пайдаланылды. Токио билігінің қажетті қолдауына ие болған ол Mitsui Zaibatsu Mitsui компаниясының жапондық темекі өнеркәсібін "Алтын Бат" сауда белгісімен танымал Шығысқа арнайы темекі шығаруға көндірді. Олардың айналымына Жапонияда тыйым салынды, өйткені олар тек экспортқа арналған. Дойхараның қызметтері Қытай мен Маньчжурияда олардың үлестірілуін бақылады, онда өнім толықтай экспортталды. Әр темекіге аз мөлшерде опиум немесе героин жауып қойылды. Осы амалдың арқасында миллиондаған адам есірткіге тәуелді болып, сол елде үлкен пайдаға қол жеткізді. 1948 жылы Токиодағы соғыс қылмыстары туралы сот процесінде берілген куәліктерге сәйкес, Қытайдағы, соның ішінде Маньчжукодағы наркотика саясатынан түскен табыс жылына жиырмадан отызға дейін миллион иен деп бағаланды, ал тағы бір билік сот барысында жапондық әскерилердің жылдық табысы жылына 300 миллион долларға бағаланды деп мәлімдеді. Қытайдағы жағдайдың бұзылуына байланысты, Дойхараның әдiстемелiк түрде таратып жүрген сыбайлас жемқорлығы жоғары деңгейге жетуiне көп уақыт кетпейдi. 1938 жылы Чианг сегіз генералға, барлығы қытайлық дивизияларға басшылық етті, олар Дойхараның қызмет...

Doihara's activity in China vastly exceeded the normal behaviour of an intelligence officer. As chief of the Japanese secret services in China, he worked out, put in motion, and oversaw a wide series of activities, systematically exploiting the occupied areas and disrupting Chinese social structure in the rest of the country to weaken public resistance by using every possible kind of action, including deliberately fueling criminality; fostering drug addiction; sponsoring terrorism, assassinations, blackmail, bribery, opium trafficking, and racketeering; and spreading every kind of corruption in the almost ungovernable country. The extent of his activities and covert operations is still inadequately understood. According to Ronald Sydney Seth, his activity played a key role in shattering China's ability to confront Japan's expansion by generating chaotic conditions, which prevented any mass reaction in the invaded country. After the occupation of Manchuria, the Japanese secret service, under his supervision, soon turned Manchukuo into a vast criminal enterprise in which rape, child molestation, sexual humiliation, sadism, assault, and murder became institutionalized means of terrorizing and controlling Manchuria's Chinese and Russian populations. Robbery by soldiers and gendarmes of the Kempetai, arbitrary confiscation of property, and unabashed extortion became common. Underground brothels, opium dens, gambling houses, and narcotics shops run by Japanese gendarmes competed with the state monopoly syndicate of opium. Many conscientious Japanese officers protested the conditions, but Tokyo ignored them and so they were silenced. The ritual suicide of Gensui Baron Mutō Nobuyoshi, who allegedly had left a note to the emperor, Hirohito, pleading for mercy for the people of Manchuria, was in vain. Doihara soon expanded his activity into the still unoccupied parts of China. By using about 80,000 paid Chinese villains known as Chiang Mao Tao, he funded hundreds of criminal groups, using them for every kind of social disturbance, turnover, assassinations and sabotage inside unoccupied China. Through the organizations, he soon managed to control a large part of the opium traffic in China, using the money earned to fund his covert operations. He hired an army of agents and sent them throughout China as representatives of various humanitarian organizations. They established thousands of health centers, mainly in the villages of the districts, for curing tuberculosis, which was then epidemic in China. By adulterating medicines with opium, he managed to addict millions of unsuspecting patients, expanding societal degeneration into areas which had been hitherto untouched by the increasing breakdown of Chinese society. The scheme also created a pool of addicted victims desperate to offer any kind of service to secure a daily dose of opium. He initially gave food and shelter to tens of thousands Russian White émigré women who had taken refuge in the Far East after the defeat of the White Russian anti Bolshevik movement during the Russian Civil War and the withdrawal of the Entente and Japanese armies from Siberia. Having lost their livelihoods, and with most of them widowed, Doihara forced the women into prostitution, using them to create a network of brothels throughout China where they worked under inhuman conditions. The use of heroin and opium was promoted to them as a way to tolerate their miserable fate. Once addicted, the women were used to further spread the use of opium among the population by earning one free opium pipe for every six they were selling to their customers. Winning the necessary support from the authorities in Tokyo he persuaded the Japanese tobacco industry Mitsui of Mitsui Zaibatsu to produce special cigarettes bearing the popular to the Far East trademark "Golden Bat". Their circulation was prohibited in Japan, as they were intended only for export. Doihara's services controlled their distribution in China and Manchuria where the full production was exported. In the mouthpiece of each cigarette a small dose of opium or heroin was concealed, and by this subterfuge millions of unsuspecting consumers were added to the ever growing crowds of drug addicts in the crippled country, simultaneously creating huge profits. According to testimony presented at the Tokyo War Crimes trials in 1948, the revenue from the narcotization policy in China, including Manchukuo, was estimated as twenty to thirty million yen per year, while another authority stated during the trial that the annual revenue was estimated by the Japanese military at 300 million dollars a year. Given the chaotic situation in China, the corruption Doihara methodically spread did not take long to reach the very top. In 1938, Chiang had eight generals, all in command of Chinese divisions, executed when it was found that they were informers for Doihara's services. This heralded a wave of executions of high ranking Chinese officials found guilty for every kind of dealing with Doihara during the next six years of the war. To many Westerners in touch with the Chinese leadership, the purges did not have lasting results.

Қылмыстық істі жүргізу және айыптау

Жапонияның капитуляциясынан кейін ол одақтас оккупациялық билік органдарымен тұтқындалып, Алыс Шығыс халықаралық әскери трибуналы алдында А класының соғыс қылмыскері ретінде сотталды, Маньчжурия әкімшілігінің басқа мүшелерімен бірге, ол жердегі жапондық саясатқа жауапты болғандармен бірге. Ол 1, 27, 29, 31, 32, 35, 36 және 54-ші тармақтар бойынша кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді, ал оның жақын әріптесі Наоки Хошино, қаржы сарапшысы және Маньчжуриядағы Жапон мемлекеттік опиум монополиясы бюросының директоры өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Айдарламаға сәйкес, олар бірнеше жапон үкіметтерінің құралы ретінде: "жергілікті халықтың қарсы тұру қабілетін жүйелі түрде әлсірету саясатын жүргізді, опиум және басқа да есірткілердің өндірісі мен импортын тікелей және жанама түрде ынталандыру арқылы, сондай-ақ осындай есірткілерді олардың арасында сату мен тұтынуға көтермелеу арқылы". Ол 1948 жылдың 23 желтоқсанында Сугамо түрмесінде дарға асылды.