Кіріспе
Кентерберийлік ертегілердің бір бөлігі. "Парсонның әңгімесі" прологының куәлігіне сүйенсек, Джеффри Чосердің поэзиялық циклы – "Кентерберийлік ертегілердің" соңғы әңгімесі ретінде жоспарланған болып көрінеді. Чосердің паломниктерінің сақталған еңбектерінің арасындағы ең ұзын "әңгіме" шын мәнінде әңгіме де, өлең де емес, қайта – тәубе туралы ұзақ және тынышсыз жазылған қара сөз. Сынаушылар мен оқырмандар Чосердің осы күмәнді, жанрлық ерекшеліктерінен шығып түсетін тәсілмен циклын аяқтауы арқылы қандай риторикалық әсерге қол жеткізуді көздегеніне әдетте нақтылық жеткізбейді.
"The Parson's Tale" seems, from the evidence of its prologue, to have been intended as the final tale of Geoffrey Chaucer's poetic cycle The Canterbury Tales. The "tale", which is the longest of all the surviving contributions by Chaucer's pilgrims, is in fact neither a story nor a poem, but a long and unrelieved prose treatise on penance. Critics and readers are generally unclear what rhetorical effect Chaucer may have intended by ending his cycle in this unlikely, extra generic fashion.
Әңгіме
Пастордың "әңгімесі" (немесе, дәлірек айтқанда, трактаты) – тәубе. Осылайша, оны барлық басқа саяхатшылардың, тіпті рыцарьдың да мінез-құлқы мен сипаттамасына жасалған жасырын сын ретінде қарастыруға болады. Шосердің өзі тәубеге шақыруға ықпал еткенін айтады, себебі ол Пастордың әңгімесінен кейін Өзгерту (бүкіл циклді аяқтауға арналған көрінетін ой) келтіреді, онда ол жеке өзі жасаған барлық қателіктері үшін кешірім сұрайды және (әлдеқим) әлемдік бос әрекеттерді жазуға батыл болғаны үшін де кешірім тілейді (1085-жол). Пастор тәубені үш бөлікке бөледі: жүректің өкініші, ауызбен мойындау және толық өтеу. Екінші бөлімде мойындау туралы айтылады, оның ішінде Жеті өлімдік күнәларға сілтеме жасалып, оларға қарсы шаралар ұсынылады. Жеті өлімдік күнә – мақтан, қызғаныш, ашу, жалқаулық, ашкөздік, шексіз тамашалау және құмарлық; олар – қарапайымдық, қанағат, шыдамдылық, қайрат, мейірімділік, ұстамдылық және тазалық арқылы "емделеді". Шосердің мәтіні көбінесе сол кезде танымал болған тәубе туралы екі латын еңбегінің ағылшын тіліне аудармасынан тұратын сияқты: Раймонд Пенафорттың *Summa casuum poenitentiae* және Уильям Пераульттің *Summa vitiorum*. Бұл басқа мәтіндерден алынған фрагменттермен үйлеседі. Шосер осы нақты көздерді бірінші болып біріктіргені ме, әлде француз тілінен аударма жасаған біріктірілген басылымды аударған ба белгісіз. Егер соңғысы болса, бастапқы көз жоғалып кеткен.