Ричард Блэкмор: Англиялық романіст және «Лорна Дун» авторы
R. D. Blackmore
Р.Д. Блэкмор – танымал ағылшын жазушысы (1825-1900). «Лорна Дун» романымен әйгітэлді, өңірлік сипаттамаларымен көзге түсті. Виктория дәуірінің соңғы өкілі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ричард Доддридж Блэкмор (7 маусым 1825 – 20 қаңтар 1900), Р. Д. Блэкмор ретінде танымал, он тоғызыншы ғасырдың екінші жартысындағы ең белгілі ағылшын романистерінің бірі болды. Ол ауыл шаруашылығын көрнекті бейнелеуі және оны жандандыруымен атақ алды, Томас Харди сияқты Батыс Англияда туып өскен және шығармаларында өңірлік ерекшеліктерді күшті сезіндірген жазушылардың бірі еді. Блэкмор, көбінесе "Соңғы Викториан дәуірінің өкілі" деп аталады, Роберт Луис Стивенсон және басқалармен жалғасқан көркем әдебиеттегі жаңа бағыттың негізін қалаушы болды. Ол "мақтаншыл, ұялмаған, сырлы, ерікті, мейірімді және өзіне бейім" деп сипатталған. "Лорна Дуун" романынан басқа, оның өзге де шығармалары қазіргі таңда басылмайды.
English novelist
Richard Doddridge Blackmore (7 June 1825 – 20 January 1900), known as R. D. Blackmore, was one of the most famous English novelists of the second half of the nineteenth century. He won acclaim for vivid descriptions and personification of the countryside, sharing with Thomas Hardy a Western England background and a strong sense of regional setting in his works. Blackmore, often referred to as the "Last Victorian", was a pioneer of the movement in fiction that continued with Robert Louis Stevenson and others. He has been described as "proud, shy, reticent, strong willed, sweet tempered, and self centred." Apart from his novel Lorna Doone, which has enjoyed continuing popularity, his work has gone out of print.
Өмірбаян
Ричард Доддридж Блэкмор 1825 жылдың 7 маусымында Беркширдегі Лонгвортта (қазіргі Оксфордшир) дүниеге келді. Ол ағасы Генриден (1824–1875) бір жыл кейін туған. Анасы туғаннан кейін бірнеше ай өткен соң ауылда болған тиф індетінен көз жұмды. Осы қайғыдан кейін Джон Блэкмор Бушиге, Херцке, содан кейін туған Девонға көшіп, алдымен Кингс Нимптонға, одан кейін Кульмстокқа, Тор Моунға және соңында сол округтегі Эшфордқа қоныстанды. Оксфордты бітіріп, біраз уақыт жеке репетитор болып жұмыс істегеннен кейін, Блэкмор заңгер болуға шешім қабылдады. 1849 жылы Мидл Темплге қабылданды және 1852 жылы адвокаттық практикаға жіберілді. Алайда, денсаулығының нашарлауы оған заңгерлік жұмысты толық уақытты қызмет ретінде жалғастыруға мүмкіндік бермеді, сондықтан 1854 жылы Велсли Хаус грамматикалық мектебінде классика пәнінің мұғалімі болып жұмысқа орналасты, мекенжайы: Хэмптон Роуд, Твикенхэм. Кейін бұл мектеп Метрополитен және Лондон полициясының жетімдер үйіне, содан кейін Фортескью Хаус мектебіне айналды. Осы қызметке тағайындалғаннан кейін көп ұзамай ол Лондоннан Хэмптон Виктегі No. 25 Төменгі Теддингтон жолына көшіп, Теддингтондағы жаңа үйіне көшкенге дейін сол жерде тұрды. Дегенмен, ол "Лорна Дун" романының авторы емес, шведтерге арналған бірінші жүлде иегері ретінде есте қалуды қалаған деп есептеледі.
Richard Doddridge Blackmore was born on 7 June 1825 at Longworth in Berkshire (now Oxfordshire), one year after his elder brother Henry (1824–1875), where his father, John Blackmore, was Curate in charge of the parish. His mother died a few months after his birth – the victim of an outbreak of typhus which had occurred in the village. After this loss John Blackmore moved to Bushey, Herts, then to his native Devon, first to Kings Nympton, then Culmstock, Tor Mohun and later to Ashford, in the same county. After leaving Oxford and spending some time as a private tutor, Blackmore decided on a career in law. He entered the Middle Temple in 1849 and was called to the Bar in 1852. Ill health, however, prevented him from continuing legal work as a full time occupation and in 1854, he took the post of classics master at Wellesley House Grammar School, Hampton Road, Twickenham. In later years this became the Metropolitan and City of London Police Orphanage and then Fortescue House School. Soon after accepting this position, he moved from London to No. 25 Lower Teddington Road, Hampton Wick – where he lived until he moved to his new home in Teddington. However, he is believed to have held the view that he preferred to be remembered as the winner of first prize for swedes than as the author of Lorna Doone.
Қоршаған орта үшін күрес
Блэкмор Теддингтонға келген кезде темір жол оның тыныш ауылдық атмосферасын бұзбаған еді. Бірақ көп ұзамай жерді сатып алу және жолдар салу жоспарлары жасалды. 1868 жылы Блэкмор Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржол компаниясының оның жеріне жасаған талаптарына қарсы күресте жеңіске жетті, бірақ оның үйінің тікелей қарсысында теміржол станциясы салынуын тоқтатуға шамасы келмеді.
At the time Blackmore came to Teddington, the railway had not yet disturbed its quiet rural atmosphere. Before long, however, plans were in hand for the purchase of land and the construction of lines. In 1868, Blackmore won a fight against the claims made on his property by the London and South Western Railway Company, but he was unable to prevent the building of the railway station almost directly opposite his house.
Оның еңбектері, аты-жөні және өлімі
Блэкмор роман жазуға көшпес бұрын, өлеңдер жинақтарын жариялап, жазушылық жолын бастады. Оның ең танымал және сәтті романы болған үшінші романы – «Лорна Дун» (1869) оны сол заманғы британдық романдардың алдың қатарына қойды. Осы туындысы арқылы ол ағылшын әдебиетінде жаңа романтикалық бағытты қалыптастырды. Романның үлкен танымалдыққа ие болуы бір томдық нұсқасы жарық көргенде ғана мүмкін болды, алғашқы үш томдық басылымы сәтті болмаған еді. Дегенмен, Блэкмор бұл кітаптың танымалдылығына кездейсоқ оқиға себеп болғанын айтты, себебі бір сыншы кітап Лорн лордының ата-тегі туралы екенін жаңылысқан, ал ол жақында Луиза ханшайымға үйленген еді. Харди Блэкморға кітапқа ризашылығын білдіріп хат жазды, бірақ екеуінің арасында бәсекелестік пен мінез бен пікірлердегі айырмашылықтар болды. «Лорна Дун» романын сахналық қойылымға беру үшін бірнеше әрекет жасалды, бірақ Блэкмор тек Хорас Ньюттің қолымен жазылған нұсқасына ғана рұқсат берді. Блэкмор, Сэр Уолтер Скотт сияқты, кейіпкерлерін маңызды тарихи оқиғалар фонында бейнеледі, мысалы, «Спрингхейвен» (1887) романында Наполеон соғыстары суреттелген. Оның суреттеу шеберлігі, баяндау құрылымынан асып түскендей. Лорна Дунның тойы өткен Сомерсеттегі Оар шіркеуіне ескерткіштің кішірейтілген көшірмесі орнатылды, ал соборда Дәуіт, Жонатан және Самсонды бейнелейтін боялған шыны терезе болды – олар тиісінше батылдық, махаббат және күштің символы. Джон Ридт пен Лорна Дун Карвер Дуннан алыс емес, терезе жоғары жағында бейнеленген.
Blackmore began a career as writer by publishing collections of poetry, before turning to novel writing. His third novel, which became his best known and most successful, Lorna Doone (1869), established him in the front rank of British novelists of that time. With it, he pioneered a new romantic movement in English fiction. The novel's overwhelming popularity was only secured when it appeared as a one volume edition, as distinct from the unsuccessful three volume form in which it was originally published. However, Blackmore was of the view that it had become popular quite by accident when a book reviewer had incorrectly stated that the book was about the forefathers of Lord Lorne who had recently married Princess Louise. Hardy would write to Blackmore expressing his appreciation of the book; but the two men were divided by a certain rivalry as well as differences in temperament and opinions. Various attempts were made to dramatise Lorna Doone, but Blackmore only authorised one and that was from the pen of Horace Newte. Blackmore followed Sir Walter Scott in often setting his characters against a significant historical background, as with Springhaven (1887) and the Napoleonic Wars; his descriptive powers perhaps exceeded his narrative structures. A reduced copy of the memorial was also mounted in Oare Church in Somerset, where Lorna Doone was married; above it in the cathedral was a stained glass window depicting David, Jonathan, and Samson – the archetypes of courage, love, and strength, respectively. John Ridd and Lorna Doone are cast at the top of the window, not far from Carver Doone.
Өлімнен кейін
Блэкмордың екі қызы Гомер үйінде тұруын жалғастырды; Амелия 1911 жылы қайтыс болды және Блэкмордың қабіріне қойылды. 1938 жылдың қазан айында үйдің барлық мүлігі аукционға сатылды, соның ішінде Блэкмордың жеке кітапханасы, оның еңбектерінің тұңғыш басылымдарын қамтыды. Кейіннен үй бұзылып, оның орнына Доун Клоуз, Блэкморс Гроув және Гомер Гарднс салынды, бұл автордың Теддингтонмен байланысын көрсетеді. Доун Клоуздың соңы Гомер үйінің болған жерін шамамен көрсетеді. Блэкмордың бақшасы қазіргі Стейшн-роуд және Филд-Лейн арасындағы жерді алып жатты.
Blackmore's two nieces continued to live in Gomer House; Amelia died in 1911 and was also buried in the Blackmore grave. Then in October 1938 there was an auction of all its contents, which included Blackmore's own library containing first editions of his works. The house itself was later demolished and Doone Close, Blackmore's Grove and Gomer Gardens were built, referencing the novelist's associations with Teddington. The end of Doone Close marks the approximate site of Gomer House. Blackmore's market garden covered the area between the present Station Road and Field Lane.
Шығармалары
"Дуньдер өлтірді" немесе "Теллинг үйінен әңгімелер" (1895). Төрт қысқа әңгімеден тұратын жинақ: 1. Дуньдер өлтірді; 2. Фрида, немесе Ғашықтың секіруі; 3. Джордж Боуринг, Кадер Идрис туралы әңгіме; 4. Кроккердің ойығы. Жиналмаған әңгіме: Лейла, алтын жүн. (1896, 29 қараша және 6 желтоқсан), "The Daily News", Денвер, Колорадо және басқа да АҚШ газеттерінде осы және кейінгі күндері жарияланды.
Slain by the Doones or Tales from the Telling House (1895). Collection of four short stories that includes 1. Slain by the Doones; 2. Frida, or, The Lover's Leap; 3. George Bowring, a Tale of Cader Idris; 4. Crocker's Hole. Uncollected Story: Leila, the Golden Fleece. (1896, 29 Nov & 6 Dec), in The Daily News, Denver, Colorado, and other US newspapers on these and later dates.