Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс мәдениетін еліктеу немесе бейнелеу
Imitation or depiction of Eastern culture
Өнер тарихында, әдебиетте және мәдени зерттеулерде ориентализм – батыс әлемінің жазушылары, дизайнерлері мен суретшілерінің Шығыс әлемінің (немесе "Ориенттің") қырларын еліктеуі немесе бейнелеуі. Шығыстық сурет салу, әсіресе Таяу Шығыс бейнелері, 19 ғасырдағы академиялық өнердің маңызды салаларының бірі болды, ал Батыс әдебиеті де шығыс тақырыптарына ұқсас қызығушылықтан әсер алды. 1978 жылы Эдвард Саидтың "Ориентализм" еңбегі жарық көргеннен кейін, көптеген академиялық пікірсайыстарда "Ориентализм" термині Орта Шығыс, Азия және Солтүстік Африка қоғамдарына қатысты батыстың жоғарыдан қараушылық көзқарасын білдіру үшін қолданыла бастады. Саидтың талдауынша, "Батыс" осы қоғамдарды өзгермейтін және дамымаған деп есептейді, соның салдарынан империялық биліктің мүддесі үшін зерттеуге, бейнелеуге және қайта жаңғыртуға болатын Шығыс мәдениетінің бейнесін құрайды. Саидтың пікірінше, мұндай жалған бейнелеудің ішінде батыс қоғамының дамыған, рационалды, икемді және жоғары тұрған деген түсінік жатыр. Бұл "Батыс қиялына" Шығыс мәдениеттері мен халқының батыс өркениеті үшін тартымды да, қауіпті де көрінуіне мүмкіндік береді.
In art history, literature and cultural studies, orientalism is the imitation or depiction of aspects of the Eastern world (or "Orient") by writers, designers, and artists from the Western world. Orientalist painting, particularly of the Middle East, was one of the many specialties of 19th century academic art, and Western literature was influenced by a similar interest in Oriental themes. Since the publication of Edward Said's Orientalism in 1978, much academic discourse has begun to use the term 'Orientalism' to refer to a general patronizing Western attitude towards Middle Eastern, Asian, and North African societies. In Said's analysis, 'the West' essentializes these societies as static and undeveloped—thereby fabricating a view of Oriental culture that can be studied, depicted, and reproduced in the service of imperial power. Implicit in this fabrication, writes Said, is the idea that Western society is developed, rational, flexible, and superior. This allows 'Western imagination' to see 'Eastern' cultures and people as both alluring and a threat to Western civilization.
Этимология
Ориентализм – батысқа қатысты және батысқа қарсы шығыс; тиісінше, Шығыс және Батыс. "Ориент" сөзі орта француз тілінен "orient" деген атаумен ағылшын тіліне енген. Латын тіліндегі "Oriēns" сөзінің түбірі мыналарды білдіреді: әлемнің шығыс бөлігі; күн туатын аспан; шығыс; шығыс күні және т.б. Алайда, географиялық термин ретінде оның мағынасы өзгерді. 1375 жылы Джеффри Чосер "Монахтың әңгімесінде" былай жазды: "Олар көптеген үлкен мемлекеттерді / Шығыста, көптеген әдемі қалаларды жеңіп алды". "Ориент" термині Жерорта теңізінен шығысқа қарай және Оңтүстік Еуропаға орналасқан елдерді білдіреді. "Қорқыныш орнына" (1952) еңбегінде Анеурин Беван Шығыс Азияны қамтитын, Шығыстың кеңейтілген мағынасын қолданды: "Батыс идеяларының ықпалымен Шығыстың оянуы". Эдвард Саид Ориентализмнің "Батыстың саяси, экономикалық, мәдени және әлеуметтік үстемдігін, отаршылдық дәуірде ғана емес, қазіргі заманда да қамтамасыз ететінін" айтты.
Orientalism refers to the Orient, in reference and opposition to the Occident; the East and the West, respectively. The word Orient entered the English language as the Middle French orient. The root word oriēns, from the Latin Oriēns, has synonymous denotations: The eastern part of the world; the sky whence comes the sun; the east; the rising sun, etc. ; yet the denotation changed as a term of geography. In the "Monk's Tale" (1375), Geoffrey Chaucer wrote: "That they conquered many regnes grete / In the orient, with many a fair citee." The term orient refers to countries east of the Mediterranean Sea and Southern Europe. In In Place of Fear (1952), Aneurin Bevan used an expanded denotation of the Orient that comprehended East Asia: "the awakening of the Orient under the impact of Western ideas." Edward Said said that Orientalism "enables the political, economic, cultural and social domination of the West, not just during colonial times, but also in the present."
Өнер
Көркемдік тарихта «Ориентализм» термині көбінесе 19 ғасырдағы Батыс суретшілерінің туындыларын білдіреді, олар Батыс Азияға жасаған саяхаттарының нәтижесінде шығыс тақырыптарына маманданған. Сол кезде суретшілер мен ғалымдар «шығыстанушылар» деп аталды, әсіресе Францияда, онда сурет сыншысы Жюль Антуан Кастагнари «шығысшылдық» терминін жеңілтек пайдалануды танымал етті. Мұндай стильдегі бейнелеу өнеріне қоғам тарапынан деген сындарға қарамастан, 1893 жылы француздық шығыстанушы суретшілер қоғамы құрылды, оның құрметті президенті Жан Леон Жером болды. Ал Ұлыбританияда «ориенталист» термині «суретшіні» білдірді. Француз шығыс суретшілері қоғамының құрылуы 19 ғасырдың соңында суретшілердің санасын өзгертті, себебі суретшілер енді өздерін ерекше өнер қозғалысының бір бөлігі деп санады. Өнер қозғалысы ретінде шығыстық сурет салу көбінесе 19 ғасыр академиялық өнерінің көптеген салаларының бірі ретінде қарастырылады. Дегенмен, шығыстық өнердің әртүрлі стильдері кездесетін. Өнер тарихшылары шығыстық суретшілердің екі негізгі түрін бөліп қарастырады: олар көрген нәрсені мұқият суреттеген реалистер және студиядан шықпай шығыс көріністерін қиялдағандар. Француз суретшілері Эжен Делакруа (1798–1863) және Жан Леон Жером (1824–1904) шығыстық қозғалыстың жетекші тұлғалары ретінде кеңінен танылған.
In art history, the term Orientalism refers to the works of mostly 19th century Western artists who specialized in Oriental subjects, produced from their travels in Western Asia, during the 19th century. At that time, artists and scholars were described as Orientalists, especially in France, where the dismissive use of the term "Orientalist" was made popular by the art critic Jules Antoine Castagnary. Despite such social disdain for a style of representational art, the French Society of Orientalist Painters was founded in 1893, with Jean Léon Gérôme as the honorary president; whereas in Britain, the term Orientalist identified "an artist". The formation of the French Orientalist Painters Society changed the consciousness of practitioners towards the end of the 19th century, since artists could now see themselves as part of a distinct art movement. As an art movement, Orientalist painting is generally treated as one of the many branches of 19th century academic art; however, many different styles of Orientalist art were in evidence. Art historians tend to identify two broad types of Orientalist artist: the realists who carefully painted what they observed; and those who imagined Orientalist scenes without ever leaving the studio. French painters such as Eugène Delacroix (1798–1863) and Jean Léon Gérôme (1824–1904) are widely regarded as the leading luminaries of the Orientalist movement.
Шығыс зерттеулері
XVIII-XIX ғасырларда шығыс тілдері мен әдебиеттері саласында маманданған ғалымдарды "шығыстанушы" деп атаған. Олардың қатарында Шығыс Үндістан компаниясының қызметкерлері де болды, олар араб, үнді және ислам мәдениеттерін Еуропа мәдениеттерімен бірдей деңгейде зерттеу қажет деп сақтаған. Мұндай ғалымдардың бірі – филолог Уильям Джонс, оның үнді-еуропа тілдерін зерттеуі қазіргі филология ғылымын қалыптастырды. Компанияның Үндістандағы билігі 1820 жылдарға дейін үндістермен жақсы қарым-қатынас орнату және сақтау үшін шығыстануды қолдады, бірақ Томас Бэбингтон Маколей және Джон Стюарт Милл сияқты "англицистердің" ықпалымен батыс үлгісіндегі білім беру кеңінен таратыла бастады. Сонымен қатар, 19-20 ғасырларда британдық және неміс ғалымдары арасында хевраизм және еврей тану зерттеулері де танымал болды. Таяу және Қиыр Шығыс мәдениеттерін қамтитын шығыстану ғылымының академиялық саласы кейіннен Азия және Таяу Шығыс зерттеулері салаларына бөлінді.
In the 18th and 19th centuries, the term Orientalist identified a scholar who specialized in the languages and literatures of the Eastern world. Among such scholars were officials of the East India Company, who said that the Arab culture, the Indian culture, and the Islamic cultures should be studied as equal to the cultures of Europe. Among such scholars is the philologist William Jones, whose studies of Indo European languages established modern philology. Company rule in India favored Orientalism as a technique for developing and maintaining positive relations with the Indians—until the 1820s, when the influence of "anglicists" such as Thomas Babington Macaulay and John Stuart Mill led to the promotion of a Western style education. Additionally, Hebraism and Jewish studies gained popularity among British and German scholars in the 19th and 20th centuries. The academic field of Oriental studies, which comprehended the cultures of the Near East and the Far East, became the fields of Asian studies and Middle Eastern studies.
Эдвард Саид
Өзінің "Ориентализм" (1978) атты кітабында мәдениет сыншысы Эдвард Саид ориентализм терминін 18-19 ғасырлардағы еуропалық империализмнің мәдени көзқарастарымен қалыптасқан Шығыс әлемінің сырттан келген, әділ емес түсіндірмелерінің – академиялық және көркемдік сипаттағы кең таралған Батыс дәстүрін сипаттау үшін қайта анықтады. Ориентализм тезисі Антонио Грамшидің мәдени гегемония теориясын және Мишель Фуконың дискурс теориясын (білім мен билік арақатынасы) Шығыс зерттеулерінің ғылыми дәстүрін сынға алу үшін дамытады. Саид араб-ислам мәдениеттерін сырттан түсіндіру дәстүрін жалғастырған қазіргі ғалымдарды, әсіресе Бернард Льюис пен Фуад Аджамиді сынға алды. Сонымен қатар, Саид "өкілдік идеясы театрлық сипатта: Шығыс – бүкіл Шығыс шектелген сахна", ал білімді шығыстанушылардың тақырыбы "Шығыстың өзі емес, Шығыс Батыс оқырмандарына таныс болғандықтан, олар үшін кем қорқынышты" екенін айтты. Академияда "Ориентализм" (1978) кітабы отаршылдықтан кейінгі мәдени зерттеулердің негізгі мәтініне айналды. Басқа ғалымдар шығыстық суреттерді миф және қиял ретінде бейнелейді, олар көбінесе шындықпен сәйкес келмейді. Ислам әлемінде де сындық көзқарас қалыптасқан. 2002 жылы Сауд Арабиясында ғана 200-ге жуық кітап пен 2000-ға жуық мақала жазылған, олар шығыстық ілімді талқылайды.
In his book Orientalism (1978), cultural critic Edward Said redefines the term Orientalism to describe a pervasive Western tradition—academic and artistic—of prejudiced outsider interpretations of the Eastern world, which was shaped by the cultural attitudes of European imperialism in the 18th and 19th centuries. The thesis of Orientalism develops Antonio Gramsci's theory of cultural hegemony, and Michel Foucault's theorisation of discourse (the knowledge power relation) to criticise the scholarly tradition of Oriental studies. Said criticised contemporary scholars who perpetuated the tradition of outsider interpretation of Arabo Islamic cultures, especially Bernard Lewis and Fouad Ajami. Furthermore, Said said that "The idea of representation is a theatrical one: the Orient is the stage on which the whole East is confined", and that the subject of learned Orientalists "is not so much the East itself as the East made known, and therefore less fearsome, to the Western reading public". In the academy, the book Orientalism (1978) became a foundational text of post colonial cultural studies. Other scholars see Orientalist paintings as depicting a myth and a fantasy that did not often correlate with reality. There is also a critical trend within the Islamic world. In 2002, it was estimated that in Saudi Arabia alone some 200 books and 2,000 articles discussing Orientalism had been penned by local or foreign scholars.
Еуропалық сәулет және дизайн
Мореск стилі – Ренессанс кезеңінің өрнегі, 15 ғасырдың соңында басталып, кітап мұқабасын дайындау сияқты кейбір жұмыстарда бүгінгі күнге дейін қолданылып келе жатқан исламдық арабескенің еуропалық бейімделуі. Үнді субконтинентінен алынған мотивтерді ерте архитектуралық қолданыс Индо-Сарацендік жаңғыру архитектурасы деп аталады. Оның ең алғашқы мысалы – Лондонның Гилдхолл ғимаратының фасады (1788–1789 жж.). Бұл стиль батыста Уильям Ходжестің және Уильям мен Томас Дэниелдің 1795 жылдан бастап Үндістан көріністерін жариялағаннан кейін кеңірек танылды. «Хинду» архитектурасының мысалдары – Бенгалиядан оралған бай адам үшін салынған Глостерширдегі Сезинкотт үйі (шамамен 1805 ж.) және Брайтон қаласындағы Корольдік павильон. Түркілік стиль 15 ғасырдың соңында басталып, кем дегенде 18 ғасырға дейін сақталды. Ол декоративтік өнерде «түрік» стильдерін пайдалануды, кейде түрік киімдерін киюді және Осман империясын бейнелейтін өнерге қызығушылықты қамтыды. Османдықтармен дәстүрлі сауда байланысын жасайтын Венеция оның алғашқы орталығы болды, ал 18 ғасырда Франция көшбасшылыққа ие болды. Chinoiserie – Батыс Еуропадағы қытайлық тақырыптарға байланысты сән, ол 17 ғасырдың соңында басталып, әсіресе Рококо Chinoiserie (шамамен 1740–1770 жж.) кезеңінде ең жоғары деңгейге жетті. Ренессанс кезеңінен бастап 18 ғасырға дейін батыс дизайнерлері қытай керамикасының техникалық жетістіктерін толыққанды еліктеуге тырысты, бірақ толыққанды нәтижеге жете алмады. Chinoiserie-нің алғашқы белгілері 17 ғасырда Шығыс Үндістан компаниялары белсенді болған елдерде пайда болды: Англия (Шығыс Үндістан компаниясы), Дания (Дания Шығыс Үндістан компаниясы), Нидерланды (Голландия Шығыс Үндістан компаниясы) және Франция (Француз Шығыс Үндістан компаниясы). Делфт және басқа голланд қалаларында жасалған қалайымен жалатылған қыш ыдыстар 17 ғасырдың басынан бастап Мин дәуірінің көк және ақ фарфорын үлгі етіп алды. Мейссен және басқа да нағыз фарфор орталықтарында жасалған ерте керамикалық бұйымдар ыдыс-аяқ, вазалар және шай жиынтықтары үшін қытай пішіндерін еліктеді (Қытай экспорттық фарфорына қараңыз). «Қытай дәміне» сәйкес келетін демалыс павильондары барокко және рококо дәуірінің соңғы кезеңіндегі неміс сарайларының ресми бақтарында және Мадридке жақын Аранхуэстегі плиткалық панельдерде пайда болды. Томас Чиппендейлдің магонидан жасалған шай үстелдері мен қытай шкафтары әсіресе ажурлы өрнектермен және қоршаулармен безендірілген (1753–1770 жж.). Ертедегі Шың ғалымдарының жиһаздарына жасалған құрмет те табиғи түрде пайда болды, ал тан орта грузиндік үстелге және ағылшын джентльмендеріне де, қытай ғалымдарына да лайықты төрт тіреуішті креслоларға айналды. Қытайлық дизайн принциптерінің барлық бейімделуі «chinoiserie» деп атала бермейді. Chinoiserie құрамына лак және боялған қалайы (tôle) ыдыстардың жапондықтарды еліктейтін имитациялары, парақтардағы ерте боялған обоилар, керамикалық мүсіндер мен үстел әшекейлері кірді. Шағын пагодалар шамырандарда, ал толық өлшемді пагодалар бақтарда пайда болды. Кьюде Уильям Чемберс жобалаған керемет Ұлы Пагода бар. Штутгарттағы Вильгельма (1846) – маврлық жаңғыру архитектурасының мысалы. Суретші Фредерик Лейтон үшін салынған Лейтон үйінің фасады дәстүрлі болғанымен, ішкі жағы араб стилінде жасалған, онда түпнұсқа исламдық плиткалар және басқа да элементтер, сондай-ақ Викториялық шығыстану жұмыстары бар. 1860 жылдан кейін ukiyo-e импортының арқасында пайда болған жапондық стиль батыс өнеріне маңызды әсер етті. Атап айтқанда, Клод Моне және Эдгар Дега сияқты көптеген француз суретшілері жапон стилінен шабыт алды. Францияда жұмыс істеген американдық суретші Мэри Кассат өзінің суреттерінде жапондық гравюралардың біріктірілген үлгілерінің элементтерін, жалпақ жазықтығын және ауыспалы перспективасын пайдаланды. Джеймс Эбботт МакНилл Уистлердің «Павлин бөлмесі» картинасы жапондық дәстүрдің қандай аспектілерін қолданғанын көрсетті және ол жанрдың ең үздік туындыларының бірі болып табылады. Калифорниялық сәулетшілер Грин мен Грин Гэмбл үйі мен басқа да ғимараттардың дизайнында жапондық элементтерден шабыт алды. Мысырлық жаңғыру архитектурасы 19 ғасырдың басында және ортасында танымал болды және 20 ғасырдың басында шағын стиль ретінде жалғасты. Маврлық жаңғыру архитектурасы 19 ғасырдың басында неміс мемлекеттерінде басталды және әсіресе синагогалар салу үшін танымал болды. Индо-Сарацендік жаңғыру архитектурасы – 19 ғасырдың соңында Британдық Радж кезеңінде пайда болған жанр.
The Moresque style of Renaissance ornament is a European adaptation of the Islamic arabesque that began in the late 15th century and was to be used in some types of work, such as bookbinding, until almost the present day. Early architectural use of motifs lifted from the Indian subcontinent is known as Indo Saracenic Revival architecture. One of the earliest examples is the façade of Guildhall, London (1788–1789). The style gained momentum in the west with the publication of views of India by William Hodges, and William and Thomas Daniell from about 1795. Examples of "Hindoo" architecture are Sezincote House (c. 1805) in Gloucestershire, built for a nabob returned from Bengal, and the Royal Pavilion in Brighton. Turquerie, which began as early as the late 15th century, continued until at least the 18th century, and included both the use of "Turkish" styles in the decorative arts, the adoption of Turkish costume at times, and interest in art depicting the Ottoman Empire itself. Venice, the traditional trading partner of the Ottomans, was the earliest centre, with France becoming more prominent in the 18th century. Chinoiserie is the catch all term for the fashion for Chinese themes in decoration in Western Europe, beginning in the late 17th century and peaking in waves, especially Rococo Chinoiserie, c. 1740–1770. From the Renaissance to the 18th century, Western designers attempted to imitate the technical sophistication of Chinese ceramics with only partial success. Early hints of Chinoiserie appeared in the 17th century in nations with active East India companies: England (the East India Company), Denmark (the Danish East India Company), the Netherlands (the Dutch East India Company) and France (the French East India Company). Tin glazed pottery made at Delft and other Dutch towns adopted genuine Ming era blue and white porcelain from the early 17th century. Early ceramic wares made at Meissen and other centers of true porcelain imitated Chinese shapes for dishes, vases and teawares (see Chinese export porcelain). Pleasure pavilions in "Chinese taste" appeared in the formal parterres of late Baroque and Rococo German palaces, and in tile panels at Aranjuez near Madrid. Thomas Chippendale's mahogany tea tables and china cabinets, especially, were embellished with fretwork glazing and railings, c. 1753–1770. Sober homages to early Xing scholars' furnishings were also naturalized, as the tang evolved into a mid Georgian side table and squared slat back armchairs that suited English gentlemen as well as Chinese scholars. Not every adaptation of Chinese design principles falls within mainstream "chinoiserie". Chinoiserie media included imitations of lacquer and painted tin (tôle) ware that imitated japanning, early painted wallpapers in sheets, and ceramic figurines and table ornaments. Small pagodas appeared on chimneypieces and full sized ones in gardens. Kew has a magnificent Great Pagoda designed by William Chambers. The Wilhelma (1846) in Stuttgart is an example of Moorish Revival architecture. Leighton House, built for the artist Frederic Leighton, has a conventional facade but elaborate Arab style interiors, including original Islamic tiles and other elements as well as Victorian Orientalizing work. After 1860, Japonism, sparked by the importing of ukiyo e, became an important influence in the western arts. In particular, many modern French artists such as Claude Monet and Edgar Degas were influenced by the Japanese style. Mary Cassatt, an American artist who worked in France, used elements of combined patterns, flat planes and shifting perspective of Japanese prints in her own images. The paintings of James Abbott McNeill Whistler's The Peacock Room demonstrated how he used aspects of Japanese tradition and are some of the finest works of the genre. California architects Greene and Greene were inspired by Japanese elements in their design of the Gamble House and other buildings. Egyptian Revival architecture became popular in the early and mid 19th century and continued as a minor style into the early 20th century. Moorish Revival architecture began in the early 19th century in the German states and was particularly popular for building synagogues. Indo Saracenic Revival architecture was a genre that arose in the late 19th century in the British Raj.
Шығыстық өнер
Батыс өнеріндегі шығыстануға бейімділіктердің ұзақ тарихы бар. Ортағасырлық және Ренессанс өнерінде шығыс көріністерін кездестіруге болады, ал ислам өнері Батыс көркем өнімдеріне терең және қалыптастырушы ықпал етті. 19 ғасырда, Африка мен Азиядағы Батыс колониализмімен бірге, шығыс тақырыптары одан да кеңінен тарады.
Orientalist tendencies in Western art have a long history. Oriental scenes may be found in medieval and Renaissance art, and Islamic art has itself had a profound and formative influence on Western artistic output. Oriental subject matter further proliferated in the 19th century, in step with Western colonialism in Africa and Asia.
19 ғасырдан бұрын
Исламдық "моғолдар" мен "түріктердің" бейнелерін (Оңтүстік Еуропа, Солтүстік Африка және Батыс Азиядағы мұсылман топтарын дәл емес атау) ортағасырлық, Ренессанс және барокко өнерінде кездестіруге болады. Ерте Нидерланд суреттеріндегі Библиялық көріністердегі екінші реттік кейіпкерлерге, әсіресе римдіктерге, алыстан Таяу Шығыстың киімдерін еске түсіретін экзотикалық костюмдер берілді. Бұл үшін ең көп назар аударған – туған күнге арналған үш қасиетті адам. Жалпы алғанда, Библиялық оқиғаларды бейнелейтін өнер шығыстанушылық деп есептелмейді, егер шығармаларда заманауи немесе тарихи Таяу Шығыс бөлшектері немесе ортасы болмаса, мысалы, Джентиле Беллини және басқалардың кейбір суреттері мен 19 ғасырдың бірнеше туындыларындағыдай. Ренессанс Венециясында Осман империясын суреттер мен гравюраларда бейнелеуге ерекше қызығушылық болды. Константинопольға сапар шегіп, Сұлтанды суретке түсірген Джентиле Беллини мен Витторе Карпаччо жетекші суретшілер болды. Олардың суреттері көбірек нақтылыққа ие болды, әдетте ер адамдар толығымен ақ киім киеді. Ренессанс суреттеріндегі шығыс кілемдерін бейнелеу кейде шығыстанушылық қызығушылықтың нәтижесі болса, көбінесе сол кездегі осы қымбат заттардың мәртебесін көрсетеді. Жан Этьен Лиотар (1702–1789) Стамбулға сапар шегіп, түрік тұрмысының көптеген пастельдерін салды; ол Еуропаға оралғаннан кейін де көп уақыт түрік киімін киді. Амбициялы шотланд суретшісі Гавин Гамильтон тарих суреттерінде қаһармандық емес және сәнді емес деп саналатын заманауи киімді пайдалану мәселесін шешті, оның шешімі – Таяу Шығыс ортасында еуропалықтардың жергілікті киім киюін бейнелеу болды, саяхатшыларға осылай кеңес берілген. Оның үлкен "Джеймс Докинс пен Роберт Вуд Пальмира қираған жерлерін ашу" (1758, қазір Эдинбургта) туризмді қаһармандық деңгейіне көтереді, екі саяхатшы тогаға ұқсайтын киім киген. Көптеген саяхатшылар, соның ішінде Лорд Байрон, өз елдеріне оралғанда экзотикалық шығыс киімінде суреттелді, сондай-ақ Еуропадан ешқашан шықпағандар да, мысалы, Мадам де Помпадур. 18 ғасырда Францияның экзотикалық шығыс сәніне және бостандықтан айырылуына деген қызығушылығы Францияның абсолюттік монархиясымен байланысты айқын аналогияны көрсетті. Байронның поэзиясы Еуропаны 19 ғасырдың шығыс өнерінде басым болған экзотикалық шығыс ортасындағы романтизмнің құмарлық коктейлімен таныстыруда үлкен рөл атқарды.
Depictions of Islamic "Moors" and "Turks" (imprecisely named Muslim groups of southern Europe, North Africa and West Asia) can be found in Medieval, Renaissance, and Baroque art. In Biblical scenes in Early Netherlandish painting, secondary figures, especially Romans, were given exotic costumes that distantly reflected the clothes of the Near East. The Three Magi in Nativity scenes were an especial focus for this. In general art with Biblical settings would not be considered as Orientalist except where contemporary or historicist Middle Eastern detail or settings is a feature of works, as with some paintings by Gentile Bellini and others, and a number of 19th century works. Renaissance Venice had a phase of particular interest in depictions of the Ottoman Empire in painting and prints. Gentile Bellini, who travelled to Constantinople and painted the Sultan, and Vittore Carpaccio were the leading painters. By then the depictions were more accurate, with men typically dressed all in white. The depiction of Oriental carpets in Renaissance painting sometimes draws from Orientalist interest, but more often just reflects the prestige these expensive objects had in the period. Jean Étienne Liotard (1702–1789) visited Istanbul and painted numerous pastels of Turkish domestic scenes; he also continued to wear Turkish attire for much of the time when he was back in Europe. The ambitious Scottish 18th century artist Gavin Hamilton found a solution to the problem of using modern dress, considered unheroic and inelegant, in history painting by using Middle Eastern settings with Europeans wearing local costume, as travelers were advised to do. His huge James Dawkins and Robert Wood Discovering the Ruins of Palmyra (1758, now Edinburgh) elevates tourism to the heroic, with the two travelers wearing what look very like togas. Many travelers had themselves painted in exotic Eastern dress on their return, including Lord Byron, as did many who had never left Europe, including Madame de Pompadour. The growing French interest in exotic Oriental luxury and lack of liberty in the 18th century to some extent reflected a pointed analogy with France's own absolute monarchy. Byron's poetry was highly influential in introducing Europe to the heady cocktail of Romanticism in exotic Oriental settings which was to dominate 19th century Oriental art.
Француздық шығыстық
Француздық шығыстық сурет өнері 1798–1801 жылдары Наполеонның Мысыр мен Сирияға жасаған сәтсіз жорығынан кейін өзгерді, бұл египтологияға қоғамның қызығушылығын арттырды және Наполеонның сарай суретшілері, әсіресе Антуан Жан Грос, оны келесі жылдары бейнеледі. Оның ең сәтті туындыларының екеуі – «Яффадағы обадан зардап шеккендерге Бонапарттың сапары» (1804) және «Абукир шайқасы» (1806) сол кездегі императорға назар аударады, бірақ көптеген мысырлық бейнелерді де қамтиды, сондай-ақ «Пирамидалар шайқасы» (1810) суреті де тиімді болмады. Анн Луи Жироде де Русси Триосонның «Каир көтерілісі» (1810) тағы бір маңызды туынды болды. Француз үкіметі 1809–1828 жылдары ескіліктерге арналған жиырма томдық «Мысыр сипаттамасын» жариялады. Эжен Делакруаның алғашқы үлкен жетістігі – «Хиостағы қырғын» (1824) суреті Грекияға немесе Шығысқа сапар жасамас бұрын салынды және оның досы Теодор Жериконың «Медуза кемесінің құлауы» суретінен кейін алыстағы жерлерде болған жақындағы оқиғаны көрсетті, бұл оқиға қоғамдық пікірді қозғады. Грекия әлі де Осман империясынан тәуелсіздік үшін күресіп жатқандықтан, империяның Таяу Шығыс бөлігі сияқты экзотикалық болды. Делакруа «Миссолонги қираған жерлеріндегі Грекия» (1827) суретімен жалғастырды, ол өткен жылғы қоршауды еске түсірді, және Лорд Байроннан шабыттанған «Сарданапалдың өлімі» суреті, ол ежелгі дәуірде болғанымен, француз шығыстық суреттерінде жиі кездесетін сезімталдық, зорлық-зомбылық, жалықпау және экзотизмнің араласуын бастады деп есептеледі. 1832 жылы Делакруа Марокко сұлтанына дипломатиялық миссияның бір бөлігі ретінде қазіргі Алжирге, француздар жақында жаулап алған Мароккоға барды. Ол Солтүстік Африканың өмір салтын ежелгі римдіктермен салыстырып, көргендеріне қатты таң қалды және Францияға оралғаннан кейін саяхатынан алынған сюжеттерді суретке түсіре берді. Көптеген шығыстық суретшілер сияқты, ол әйелдерді суретке түсірудің қиындығына тап болды, сондықтан оның көптеген суреттерінде еврейлер немесе атты жауынгерлер бейнеленген. Алайда, ол әйелдердің бөлмесіне немесе үйдің гареміне кіріп, кейіннен «Алжирлік әйелдер» суретіне негіз болған эскиздер жасады. Кейінгі гарем суреттерінің көпшілігі осындай шынайылыққа ие болған жоқ. Француз академиясының директоры Ингрес түрік моншасының жарқын көрінісін салғанда, әйелдердің бейнесін (барлығы бір модель болуы мүмкін) жалпылап көрсету арқылы эротикалық Шығысты жұртшылыққа қабылдауға мүмкіндік берді. Шығыста ашық сезімталдыққа рұқсат берілгеніне сенді. Бұл бейнелер өнерде 20 ғасырдың басына дейін сақталды, мысалы Анри Матистің Ницца кезеңіндегі шығыстық жартылай жалаңаш суреттері мен оның шығыс костюмдері мен өрнектерін қолдануында көрінеді. Ингрестің шәкірті Теодор Шассерио (1819–1856) Шығысқа алғаш рет бармас бұрын «Эстердің жуынуы» (1841, Лувр) және Константин халифасы және Характас басшысы Али Бен Хаметтің ат үстіндегі портретімен (1846) сәттілікке жеткен, бірақ кейінгі онжылдықтарда пароход саяхатты жеңілдетті және көптеген суретшілер Таяу Шығысқа және одан да алыс жерлерге саяхаттап, шығыстық көріністердің кең ауқымын суретке түсірді. Көптеген суреттерінде суретшілер Шығысты экзотикалық, түрлі-түсті және сезімтал, тіпті стереотиптік ретінде бейнеледі. Мұндай туындылар әдетте араб, еврей және басқа да семит мәдениеттеріне назар аударды, өйткені Франция Солтүстік Африкаға көбірек араласатындықтан суретшілер соларға сапар шекті. Француз суретшілері Эжен Делакруа, Жан Леон Жером және Жан Огюст Доминик Ингрес ислам мәдениетін бейнелейтін көптеген туындыларды жасады, көбінесе оларға жайғасқан одалискалар бейнеленді. Олар шаршау мен көрнекі әсемдікті де баса көрсетті. Басқа көріністер, әсіресе жанрлық суреттер, қазіргі заманғы немесе тарихи Еуропадағы осыған ұқсас суреттермен салыстырылды немесе Саидтің терминіндегі шығыстық көзқарасты көрсетеді. Жером ғасырдың соңында көптеген француз суретшілерінің алдабастысы және шебері болды, олардың туындылары көбінесе ашықтан-ашық әдепсіз, көбінесе гаремдердегі, қоғамдық моншалардағы және құл сатудағы көріністерді бейнелейтін (соңғы екеуі классикалық безендірумен де қол жетімді), және басқалармен бірге «шығыстануды порнографиялық режимдегі жалаңаштықпен теңестіруге» жауапты болды. (Галерея, төмендегі) Шығыстану мүсіншілерінің қатарында Шарль Кордье бар.
French Orientalist painting was transformed by Napoleon's ultimately unsuccessful invasion of Egypt and Syria in 1798–1801, which stimulated great public interest in Egyptology, and was also recorded in subsequent years by Napoleon's court painters, especially Antoine Jean Gros, although the Middle Eastern campaign was not one on which he accompanied the army. Two of his most successful paintings, Bonaparte Visiting the Plague Victims of Jaffa (1804) and Battle of Abukir (1806) focus on the Emperor, as he was by then, but include many Egyptian figures, as does the less effective Napoleon at the Battle of the Pyramids (1810). Anne Louis Girodet de Roussy Trioson's La Révolte du Caire (1810) was another large and prominent example. A well illustrated Description de l'Égypte was published by the French Government in twenty volumes between 1809 and 1828, concentrating on antiquities. Eugène Delacroix's first great success, The Massacre at Chios (1824) was painted before he visited Greece or the East, and followed his friend Théodore Géricault's The Raft of the Medusa in showing a recent incident in distant parts that had aroused public opinion. Greece was still fighting for independence from the Ottomans, and was effectively as exotic as the more Near Eastern parts of the empire. Delacroix followed up with Greece on the Ruins of Missolonghi (1827), commemorating a siege of the previous year, and The Death of Sardanapalus, inspired by Lord Byron, which although set in antiquity has been credited with beginning the mixture of sex, violence, lassitude and exoticism which runs through much French Orientalist painting. In 1832, Delacroix finally visited what is now Algeria, recently conquered by the French, and Morocco, as part of a diplomatic mission to the Sultan of Morocco. He was greatly struck by what he saw, comparing the North African way of life to that of the Ancient Romans, and continued to paint subjects from his trip on his return to France. Like many later Orientalist painters, he was frustrated by the difficulty of sketching women, and many of his scenes featured Jews or warriors on horses. However, he was apparently able to get into the women's quarters or harem of a house to sketch what became Women of Algiers; few later harem scenes had this claim to authenticity. When Ingres, the director of the French Académie de peinture, painted a highly colored vision of a Turkish bath, he made his eroticized Orient publicly acceptable by his diffuse generalizing of the female forms (who might all have been the same model). More open sensuality was seen as acceptable in the exotic Orient. This imagery persisted in art into the early 20th century, as evidenced in Henri Matisse's orientalist semi nudes from his Nice period, and his use of Oriental costumes and patterns. Ingres' pupil Théodore Chassériau (1819–1856) had already achieved success with his nude The Toilette of Esther (1841, Louvre) and equestrian portrait of Ali Ben Hamet, Caliph of Constantine and Chief of the Haractas, Followed by his Escort (1846) before he first visited the East, but in later decades the steamship made travel much easier and increasing numbers of artists traveled to the Middle East and beyond, painting a wide range of Oriental scenes. In many of these works, artists portrayed the Orient as exotic, colorful and sensual, not to say stereotyped. Such works typically concentrated on Arab, Jewish, and other Semitic cultures, as those were the ones visited by artists as France became more engaged in North Africa. French artists such as Eugène Delacroix, Jean Léon Gérôme and Jean Auguste Dominique Ingres painted many works depicting Islamic culture, often including lounging odalisques. They stressed both lassitude and visual spectacle. Other scenes, especially in genre painting, have been seen as either closely comparable to their equivalents set in modern day or historical Europe, or as also reflecting an Orientalist mind set in the Saidian sense of the term. Gérôme was the precursor, and often the master, of a number of French painters in the later part of the century whose works were often frankly salacious, frequently featuring scenes in harems, public baths and slave auctions (the last two also available with classical decor), and responsible, with others, for "the equation of Orientalism with the nude in pornographic mode"; (Gallery, below)
Orientalist sculptors include Charles Cordier.
Британдық шығыстық
Британдықтардың Осман империясының аумақтарына деген саяси қызығушылығы Франциядағыдай күшті болғанмен, көбінесе оны жасырын түрде іске асырды. XIX ғасырдағы британдық шығыстану суреттерінің пайда болуы әскери жаулап алудан немесе жалаңаш әйелдерге қолайлы орындар іздеуден гөрі дінмен байланысты. Ұлыбританияның белгілі жанрлық суретшісі сэр Дэвид Уилки 1840 жылы Стамбул мен Иерусалимге сапар шеккенде 55 жаста болды және қайтып келе жатқанда Гибралтар маңында қайтыс болды. Діни суретші ретінде танымал болмаса да, Уилки діни сурет салуды реформалауды мақсат тұтқан протестанттық бағытпен сапарға шықты, себебі ол: «Сурет салуда да, теологияда да Мартин Лютер сияқты тұлға қажет, ол құдайлық ізденісімізге кедергі келтіретін кемшіліктерді жоюға шақырылады», – деп сенді. Осы сөздерімен ол дәстүрлі христиан иконографиясын меңзеді. Киелі кітап сюжеттері үшін түпнұсқалық орындарында шынайы көріністер мен безендірулер табуды үміттене отырып, өлімі одан арғы зерттеулерге кедергі келтірді. Прерафаэлиттердің өкілі Уильям Холман Хант және Дэвид Робертс (сияқты басқа суретшілер де) ұқсас ниеттермен болды, бұл британдық шығыстану өнерінде реализмге басымдық беруге әкелді. Француз суретшісі Джеймс Тиссо да Киелі кітап сюжеттерін бейнелеуде Таяу Шығыстың қазіргі заманғы пейзаждарын және интерьерлерін пайдаланды. Уильям Холман Хант Таяу Шығысқа жасаған саяхаттарының нәтижесінде араб киімдері мен жиһаздарының қазіргі заманғы нұсқаларын қолданды, исламдық стильдерден және кейбір пейзаждар мен жанрлық сюжеттерден аулақ болды. Киелі кітап сюжеттеріне «Көшіргіш» (1856), «Ғибадатханада Құтқарушыны табу» (1860) және «Өлімнің көлеңкесі» (1871) кірді. «Құдайдың отының кереметі» (1899) жергілікті шығыс христиандарының пародиясын жасау мақсатымен салынды, оларға қатысты еуропалықтардың көпшілігі сияқты, Ханттың көзқарасы да сыншыл болды. Оның «Каирдегі көше көрінісі; Фонарь жасаушының махаббаты» (1854–61) – бұл сирек кездесетін қазіргі заманғы оқиға, онда жас жігіт өзінің келінінің бетін, оны көруге рұқсаты жоқ, оның жамылғысы арқылы сезінеді, ал фондық батыстық адам таяғымен көшенің бойымен жол ашады. Бұл шығыстық сахнаға қазіргі заманғы тұлғаның сирек кездесетін енуі, көбінесе олар сол кездегі танымал тарихи суреттердің көркемдігін зерттеудің қиындықтарынсыз талап етеді. 1871 жылы Жером Лондондағы Корольдік академияда «Сатуға; Каирдегі құлдар» көрмесін ұсынғанда, ол «көпшілікке ұнамады», себебі британдықтар Мысырдағы құл саудасын сәтті тоқтатуға қатысты, сондай-ақ оның қатыгездігі мен «денелікті өздігінен көрсетуі» үшін. Бірақ Рана Каббани «француздық шығыстану суреті, Геромның туындыларында көрініс тапқандай, британдық әріптесіне қарағанда сезімтал, жарқын, қанды және жыныстық тұрғыдан ашық болуы мүмкін, бірақ бұл стильдің айырмашылығы емес, мазмұны. Осындай қызығушылық пен жирену олардың суретшілерін де қозғалтты» – деген пікірде. Дегенмен, көне дүниеде орын алған британдық суреттерде жалаңаштық пен зорлық-зомбылық көбірек байқалады, ал «одалиск иконографиясы – шегініп отырған қожайынына ерікті түрде ұсынылғандай, көрерменге ұсынылатын шығыс құлының бейнесі» көбінесе француздық туындыларға тән, ол классицизм суретшісі лорд Лейтонның сирек мысалында ғана кездеседі, ол «гаремді дерлік ағылшынша үйдің орны ретінде бейнелейді, [онда] әйелдердің толық киінген әдептілігі олардың табиғи сұлулығымен қатар моральдық денсаулықты көрсетеді».
Though British political interest in the territories of the unravelling Ottoman Empire was as intense as in France, it was mostly more discreetly exercised. The origins of British Orientalist 19th century painting owe more to religion than military conquest or the search for plausible locations for nude women. The leading British genre painter, Sir David Wilkie was 55 when he travelled to Istanbul and Jerusalem in 1840, dying off Gibraltar during the return voyage. Though not noted as a religious painter, Wilkie made the trip with a Protestant agenda to reform religious painting, as he believed that: "a Martin Luther in painting is as much called for as in theology, to sweep away the abuses by which our divine pursuit is encumbered", by which he meant traditional Christian iconography. He hoped to find more authentic settings and decor for Biblical subjects at their original location, though his death prevented more than studies being made. Other artists including the Pre Raphaelite William Holman Hunt and David Roberts (in The Holy Land, Syria, Idumea, Arabia, Egypt, and Nubia) had similar motivations, giving an emphasis on realism in British Orientalist art from the start. The French artist James Tissot also used contemporary Middle Eastern landscape and decor for Biblical subjects, with little regard for historical costumes or other fittings. William Holman Hunt produced a number of major paintings of Biblical subjects drawing on his Middle Eastern travels, improvising variants of contemporary Arab costume and furnishings to avoid specifically Islamic styles, and also some landscapes and genre subjects. The biblical subjects included The Scapegoat (1856), The Finding of the Saviour in the Temple (1860), and The Shadow of Death (1871). The Miracle of the Holy Fire (1899) was intended as a picturesque satire on the local Eastern Christians, of whom, like most European visitors, Hunt took a very dim view. His A Street Scene in Cairo; The Lantern Maker's Courtship (1854–61) is a rare contemporary narrative scene, as the young man feels his fiancé's face, which he is not allowed to see, through her veil, as a Westerner in the background beats his way up the street with his stick. This a rare intrusion of a clearly contemporary figure into an Orientalist scene; mostly they claim the picturesqueness of the historical painting so popular at the time, without the trouble of researching authentic costumes and settings. When Gérôme exhibited For Sale; Slaves at Cairo at the Royal Academy in London in 1871, it was "widely found offensive", partly because the British involvement in successfully suppressed the slave trade in Egypt, but also for cruelty and "representing fleshiness for its own sake". But Rana Kabbani believes that "French Orientalist painting, as exemplified by the works of Gérôme, may appear more sensual, gaudy, gory and sexually explicit than its British counterpart, but this is a difference of style not substance Similar strains of fascination and repulsion convulsed their artists" Nonetheless, nudity and violence are more evident in British paintings set in the ancient world, and "the iconography of the odalisque the Oriental sex slave whose image is offered up to the viewer as freely as she herself supposedly was to her master – is almost entirely French in origin", which, with the rare examples by the classicist painter Lord Leighton, imagine "the harem as a place of almost English domesticity, [where] women's fully clothed respectability suggests a moral healthiness to go with their natural good looks".
Орыс шығысшылдығы
Орыс шығыстану өнері көбінесе Ресей бір ғасыр бойы жаулап алған Орталық Азия аймақтарымен айналысты, сондай-ақ тарихи суреттерде Орта ғасырдың көп бөлігінде Ресейге билік еткен, көбінесе жағымсыз бейнеленген моңғолдар туралы болды. Зерттеуші Николай Пржевальский "Шығыс" туралы экзотикалық көзқарасты таратуда және империялық кеңеюді қолдауда маңызды рөл атқарды. "Бес" орыс композиторлары – классикалық музыканың ерекше ұлттық стилін жасау үшін бірлесіп жұмыс істеген XIX ғасырдың көрнекті орыс композиторлары. "Бес" композиторларының бір белгісі – олардың шығыстануға сүйенуі. Көптеген "орыс" туындылары шығыстық стильде жазылған, мысалы, Балакиревтің "Исламей", Бородиннің "Князь Игорь" және Римский-Корсаковтың "Шахразада". Сюзанн Л. Маршанның сөзіне қарағанда, неміс ғалымдары шығыстану саласында "бастама көтергендер" болды. Роберт Ирвин "Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Германияның шығыстанудағы үстемдігіне ешкім күдік келтірмеген" деп жазды.
Russian Orientalist art was largely concerned with the areas of Central Asia that Russia was conquering during the century, and also in historical painting with the Mongols who had dominated Russia for much of the Middle Ages, who were rarely shown in a good light. The explorer Nikolai Przhevalsky played a major role in popularising an exotic view of "the Orient" and advocating imperial expansion. "The Five" Russian composers were prominent 19th century Russian composers who worked together to create a distinct national style of classical music. One hallmark of "The Five" composers was their reliance on orientalism. Many quintessentially "Russian" works were composed in orientalist style, such as Balakirev's Islamey, Borodin's Prince Igor and Rimsky Korsakov's Scheherazade. According to Suzanne L. Marchand, German scholars were the "pace setters" in oriental studies. Robert Irwin wrote that "until the outbreak of the Second World War, German dominance of Orientalism was practically unchallenged."
Басқа жерлер
Орталық Еуропа мен Балқандағы ұлттық тарихи суреттер Осман империясы кезеңіндегі қанаушылыққа, Осман және христиан әскерлері арасындағы шайқастарға, сондай-ақ Осман Императорлық гаремі сияқты тақырыптарды бейнеледі, бірақ соңғысы француз суреттеріндегіден гөрі сирек кездесетін. Саидтің талдауы 1970 жылдардан бері 19 ғасырдағы шығыстанушылық туындыларға деген қызығушылықтың жаңаруына және оларды жинауға тосқауыл болмады, мұның көп бөлігін Таяу Шығыс сатып алушылары бастады.
Nationalist historical painting in Central Europe and the Balkans dwelt on oppression during the Ottoman Empire period, battles between Ottoman and Christian armies, as well as themes like the Ottoman Imperial Harem, although the latter was a less common theme than in French depictions. The Saidian analysis has not prevented a strong revival of interest in, and collecting of, 19th century Orientalist works since the 1970s, the latter was in large part led by Middle Eastern buyers.
Поп-мәдениет
Авторлар мен композиторларды суретшілер сияқты "шығыстанушы" деп жиі атамайды, сондай-ақ Шығыс тақырыптары мен стильдеріне маманданған немесе оларды қамтитын туындыларымен танымал адамдар да аз. Бірақ Моцарттан Флаубертке дейінгі көптеген белгілі тұлғалар Шығыс тақырыптарын немесе оларды бейнелеу жолдарын қолданған маңызды туындылар жасады. Лорд Байронның поэзиядағы төрт ұзын "түрік ертегісі" экзотикалық фантастикалық Шығыс ортасын романтизм әдебиетінде маңызды тақырыпқа айналдырған ең маңызды жазушылардың бірі болып табылады. Джузеппе Вердидің "Аида" операсы (1871) Египеттің мазмұны мен көріктілігі арқылы бейнеленген жерде өрбиді. "Аида" Мысырдың Эфиопияға қатысты әскери үстемдігін көрсетеді. Ирландиялық шығыстану ерекше сипатқа ие болды, ол Ирландия мен Шығыс арасындағы ертедегі тарихи байланыстар туралы түрлі сенімдерге негізделген, олардың көпшілігі қазір тарихи тұрғыдан дұрыс емес деп есептеледі. Мифтік милесиандар осыған бір мысал. Ирландиялықтар өздерін Шығысқа және Еуропаның "соңғы ауласына" тең санайтын басқа елдердің көзқарастарын да жақсы білген.
Authors and composers are not commonly referred to as "Orientalist" in the way that artists are, and relatively few specialized in Oriental topics or styles, or are even best known for their works including them. But many major figures, from Mozart to Flaubert, have produced significant works with Oriental subjects or treatments. Lord Byron with his four long "Turkish tales" in poetry, is one of the most important writers to make exotic fantasy Oriental settings a significant theme in the literature of Romanticism. Giuseppe Verdi's opera Aida (1871) is set in Egypt as portrayed through the content and the visual spectacle. "Aida" depicts a militaristic Egypt's tyranny over Ethiopia. Irish Orientalism had a particular character, drawing on various beliefs about early historical links between Ireland and the East, few of which are now regarded as historically correct. The mythical Milesians are one example of this. The Irish were also conscious of the views of other nations seeing them as comparably backward to the East, and Europe's "backyard Orient."
Музыка саласында
Музыкада ориентализм әртүрлі кезеңдерде пайда болған стильдерге қолданылуы мүмкін, мысалы, Моцарт пен Бетховен сияқты көптеген композиторлар қолданған alla Turca стилі. Музыка зерттеушісі Ричард Тарускин 19 ғасырғы орыс музыкасында ориентализмнің бір түрін анықтады: «Шығыс – белгі немесе метафора, қиял-география, тарихи ойдан шығарылған әңгіме, біздің өзімізді (сондай-ақ қысқартылған және толыққанды) құрастыру үшін қолданылатын, кемсітуші және толыққанды басқа». Тарускин Франция мен Германиядағы композиторлардан өзгеше, ресейлік композиторлар бұл тақырыпқа «екіұштылық» сезімімен қарағанын мойындады, себебі «Ресей – еуропалықтар мен «шығыстықтардың» қатар өмір сүрген, басқа отаршыл державаларға қарағанда олармен көбірек байланыс (және неке) құрған тұтас империя» болатын. Дегенмен, Тарускин романтикалық орыс музыкасындағы ориентализмді «ұсақ әшекейлер мен мелизмаларға толы» әуендер, хроматикалық қосымша үнділер, Глинка, Балакирев, Бородин, Римский-Корсаков, Ляпунов және Рахманинов қолданған drone bass сипаттары арқылы сипаттады. Бұл музыкалық ерекшеліктер Клод Дебюссидің фортепиано музыкасында және тіпті The Beatles тобының жазбаларында қолданылған ситарды еске түсіреді. Гюстав Флаубер өзінің «Саламбо» романында Солтүстік Африкадағы ежелгі Карфагенді ежелгі Римге қарама-қарсы келтірді. Ол оның мәдениетін моральдық тұрғыдан бұзылған және қауіпті, тартымды эротизмге толы деп бейнеледі. Бұл роман ежелгі семиттік мәдениеттердің кейінгі бейнелеуіне зор әсер етті.
In music, Orientalism may be applied to styles occurring in different periods, such as the alla Turca, used by multiple composers including Mozart and Beethoven. The musicologist Richard Taruskin identified in 19th century Russian music a strain of Orientalism: "the East as a sign or metaphor, as imaginary geography, as historical fiction, as the reduced and totalized other against which we construct our (not less reduced and totalized) sense of ourselves." Taruskin conceded Russian composers, unlike those in France and Germany, felt an "ambivalence" to the theme since "Russia was a contiguous empire in which Europeans, living side by side with 'orientals', identified (and intermarried) with them far more than in the case of other colonial powers". Nonetheless, Taruskin characterized Orientalism in Romantic Russian music as having melodies "full of close little ornaments and melismas", chromatic accompanying lines, drone bass—characteristics which were used by Glinka, Balakirev, Borodin, Rimsky Korsakov, Lyapunov, and Rachmaninov. These musical characteristics evoke: in Claude Debussy's piano music all the way to the sitar being used in recordings by the Beatles. In his novel Salammbô, Gustave Flaubert used ancient Carthage in North Africa as a foil to ancient Rome. He portrayed its culture as morally corrupting and suffused with dangerously alluring eroticism. This novel proved hugely influential on later portrayals of ancient Semitic cultures.