Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италияның Африка мүйізіндегі отарлығы 1936-1941 жылдар аралығында.
Italian colony in the Horn of Africa from 1936 to 1941
Италияның Шығыс Африкасы (ИША)
Italian East Africa (, AOI)
Италияның Шығыс Африкасы алты губернаторлыққа бөлінді. 1880 жылдан бері Италияның иелігінде болған Эритрея және Сомали, жаулап алынған Эфиопия аумақтарымен кеңейтіліп, Эритрея және Сомали губернаторлықтарына айналды. "Италиялық Эфиопияның" қалған бөлігі Харар, Галла-Сидамо, Амхара және Скиоа губернаторлықтарынан тұрды. Фашистік отаршылдық саясаты "бөліп биле" қағидасына негізделгендіктен, Эфиопия империясының үстем этникалық тобы болған амхаралармен байланыстарын әлсірету мақсатында оромдарды, сомалилерді және басқа да мұсылмандарды қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылдың қараша айында Италияның Шығыс Африкасы британдықтар басқарған күштер, оның ішінде отаршыл әскерлер мен эфиопиялық партизандар тарапынан басып алынды. Соғыстан кейін Италияның Сомали және Эритреясы Ұлыбританияның басқаруына өтті, ал Эфиопия тәуелсіздігін қайта алды. 1950 жылы жаулап алынған Сомали Біріккен Ұлттар Ұйымының Сомалиленд сенімдік территориясына айналды, оны Италия 1950 жылдан 1960 жылы тәуелсіздік алғанға дейін басқарды. Жаулап алынған Эритрея 1952 жылы Эфиопияның автономиялық бөлігіне айналды, ал кейін 1962 жылы Эфиопия империясы оны аннексиялады. Эритрея тәуелсіздік алғанға дейін Эфиопияның құрамында болып қала берді.
Italian East Africa was divided into six governorates. Eritrea and Somalia, Italian possessions since the 1880s, were enlarged with captured Ethiopian territory and became the Eritrea and Somalia Governorates. The remainder of "Italian Ethiopia" comprised the Harar, Galla Sidamo, Amhara, and Scioa Governorates. Fascist colonial policy had a divide and conquer characteristic, and favoured the Oromos, the Somalis and other Muslims in an attempt to weaken their ties to the Amharas who had been the ruling ethnic group in the Ethiopian Empire. During the Second World War, Italian East Africa was occupied by a British led force including colonial units and Ethiopian guerrillas in November 1941. After the war, Italian Somalia and Eritrea came under British administration, while Ethiopia regained its independence. In 1950, occupied Somalia became the United Nations Trust Territory of Somaliland, administered by Italy from 1950 until its independence in 1960. Occupied Eritrea became an autonomous part of Ethiopia in 1952, and was later annexed by the Ethiopian Empire in 1962. It would remain annexed by Ethiopia until it gained independence as Eritrea.
Эфиопияны жаулап алу
1935 жылы Италияның Эфиопияға шабуыл жасауының себептері туралы тарихшылар әлі де дауласып келеді. Франко Каталоно және Джорджио Рошат сияқты итальяндық тарихшылардың пікірінше, бұл шабуыл әлеуметтік империализмнің көрінісі болған, себебі Ұлы депрессия диктатор Бенито Муссолинидің беделін күрт төмендеткен және оған халықтың назарын аудару үшін сыртқы соғыс қажет болған. Ал Пиетро Пасторелли сияқты басқа тарихшылар шабуылдың Қызыл теңіз аймағы мен Таяу Шығыста Италияның басты күші болу мақсатындағы экспансиялық бағдарламаның бір бөлігі ретінде жүзеге асырылғанын айтады. Кейбір эфиопиялықтар итальяндықтарды құшақтап, жаңа құрылған Италия империясының үкіметінде олармен ынтымақтастық жасады, мысалы Рас Сейум Менгеша, Рас Гетачев Абат және Рас Кеббеде Гебрет. 1937 жылы Сейум Менгешаның Италия вице-королі, Аоста герцогы принц Амедеомен болған достығы осы Расқа итальяндық Сомалилендте ұсталған 3000 эфиопиялық әскери тұтқынды босатуға ықпал етуге мүмкіндік берді. Муссолинидің халықаралық беделі Германияның нацистік Австрияны аннексиялауын қолдағаннан кейін төмендеді, бұл Германияға қарай саяси бейімділікті бастады, нәтижесінде Муссолини мен Италиядағы фашистік режим Екінші дүниежүзілік соғыста құлады. Италиялық Шығыс Африка 1936 жылдың 1 маусымында, жаулаудан кейін көп ұзамай, бұрынғы итальяндық Сомалиленд және итальяндық Эритрея колонияларын, сондай-ақ жаңадан бағындырылған аумақтарды біріктіру арқылы құрылды. Эфиопиялық колонияларды құру мен сақтау өте қымбатқа түсті.
Historians are still divided about the reasons for the Italian attack on Ethiopia in 1935. Some Italian historians such as Franco Catalano and Giorgio Rochat argue that the invasion was an act of social imperialism, contending that the Great Depression had badly damaged dictator Benito Mussolini's prestige, and that he needed a foreign war to distract public opinion. Other historians such as Pietro Pastorelli have argued that the invasion was launched as part of an expansionist program to make Italy the main power in the Red Sea area and the Middle East. Some Ethiopians welcomed the Italians and collaborated with them in the government of the newly created Italian Empire, like Ras Seyoum Mengesha, Ras Getachew Abate and Ras Kebbede Guebret. In 1937 the friendship of Seyoum Mengesha with the Italian Viceroy Prince Amedeo, Duke of Aosta enabled this Ras to play an influential role in securing the release of 3,000 Ethiopian POWs being held in Italian Somaliland. Mussolini's international popularity decreased as he endorsed the annexation of Austria by Nazi Germany, beginning a political tilt toward Germany that eventually led to the downfall of Mussolini and the Fascist regime in Italy in World War II. Italian East Africa was formed on 1 June 1936, shortly after the conquest, by merging the pre existing colonies of Italian Somaliland and Italian Eritrea with the newly conquered territory. The maintenance and creation of Ethiopian colonies was very costly.
Екінші дүниежүзілік соғыс және таратылуы
1940 жылы 10 маусымда Италия Ұлыбритания мен Францияға соғыс жариялады, бұл Ливиядағы итальяндық әскери күштерді Мысырға қауіп төндірді, ал Италияның Шығыс Африкадағы күштері Африка мүйізіндегі британдық және француз территорияларына қауіп келтірді. Италияның соғыс жариялауы Жерорта теңізін одақтас сауда кемелері үшін жапты және Шығыс Африка жағалауындағы, Аден шығанағындағы, Қызыл теңіздегі және Суэц каналындағы британдық жабдықтау жолдарын қауіпке ұшыратты. (Египет патшалығы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бейтарап болды, бірақ 1936 жылғы Англо-Египет келісімі британдықтарға Мысыр мен Англо-Египет Суданын басып алуға рұқсат берді.) Мысыр, Суэц каналы, Француз Сомалиленді және Британдық Сомалиленді де шабуылға ұшырау қаупінде болды, бірақ Командо Супремо (Италияның Бас штабы) 1942 жылдан кейін соғыс жоспарлаған еді. 1940 жылдың жазында Италия ұзақ соғысқа немесе Африканың кең аумақтарын басып алуға дайын болған жоқ. Британдық Сомалиленд 1960 жылы 26 маусымда Сомалиленд мемлекеті ретінде тәуелсіздік алды, Сомалидің сенімділік аймағы (бұрынғы итальяндық Сомалиленд) 1960 жылы 1 шілдеде тәуелсіздік алды және осы территориялар Сомали Республикасы болып бірікті.
On 10 June 1940, Italy declared war on Britain and France, which made Italian military forces in Libya a threat to Egypt and those in the Italian East Africa a danger to the British and French territories in the Horn of Africa. Italian belligerence also closed the Mediterranean to Allied merchant ships and endangered British supply routes along the coast of East Africa, the Gulf of Aden, Red Sea and the Suez Canal. (The Kingdom of Egypt remained neutral during World War II, but the Anglo Egyptian Treaty of 1936 allowed the British to occupy Egypt and Anglo Egyptian Sudan.) Egypt, the Suez Canal, French Somaliland and British Somaliland were also vulnerable to invasion, but the Comando Supremo (Italian General Staff) had planned for a war after 1942. In the summer of 1940, Italy was far from ready for a long war or for the occupation of large areas of Africa. British Somaliland became independent on 26 June 1960 as the State of Somaliland, the Trust Territory of Somalia (ex Italian Somaliland) became independent on 1 July 1960 and the territories united as the Somali Republic.
Колониялық әкімшілік
Колония Италия королі тағайындаған Эфиопияның вице-королі және Италиялық Шығыс Африканың генерал-губернаторы басқарды. Доминион әкімшілік мақсаттар үшін алты губернаторлыққа, одан әрі қырық комиссариатқа бөлінді.
The colony was administered by a Viceroy of Ethiopia and Governor General of Italian East Africa, appointed by the Italian king. The dominion was further divided for administrative purposes into six governorates, further divided into forty commissariati.
Аумағы
1936 жылы құрылған кезде Италияның Шығыс Африкасы Африка мүйізіндегі Италияның бұрынғы иеліктерінен – Италияның Эритреясы мен Италияның Сомали елінен, сондай-ақ жақында бағындырылған Эфиопия империясынан тұрды. Италияның Виктор Эммануэль III сұлтаны тиісінше «Эфиопия императоры» атағын қабылдады, бірақ бұл атақ нацистік Германия мен Императорлық Жапониядан басқа ешбір ел тарапынан мойындалмады. Аймақ алты губернаторлыққа бөлінді: Эритрея және Сомали, олар тиісті бұрынғы отарларынан тұрды және Эфиопиядан алынған аумақтармен кеңейтілді. «Италиялық Эфиопияның» қалған бөлігі Харар, Галла-Сидамо, Амхара және Аддис-Абеба губернаторлықтарынан құралды. 1938 жылдың қараша айында Аддис-Абеба губернаторлығы көршілес Харар, Галла-Сидамо және Амхарадан алынған аумақтар есебінен Скиоа губернаторлығына дейін кеңейтілді. 1940 жылы Италияның Шығыс Африкасы қысқа мерзімге кеңейді, себебі итальяндық әскерлер Британдық Сомалилендіне басып кірді, осылайша француз Сомалилендінің шағын отарлығынан басқа барлық сомали аймақтарын итальяндық басқаруға алды. Дегенмен, кеңейтілген колония бір жыл өткен соң таратылды, өйткені Шығыс Африка кампаниясы барысында колонияны британдық әскерлер басып алды.
When established in 1936, Italian East Africa consisted of the old Italian possessions in the Horn of Africa: Italian Eritrea and Italian Somaliland, combined with the recently conquered Empire of Ethiopia. Victor Emmanuel III of Italy consequently adopted the title of "Emperor of Ethiopia", although this was not recognized by any country other than Nazi Germany and Imperial Japan. The territory was divided into the six governorates: Eritrea and Somalia, consisting of the respective former colonies, enlarged with territory from Ethiopia. The remainder of "Italian Ethiopia" consisted of the Harar, Galla Sidamo, Amhara, and Addis Abeba Governorates. The Addis Abeba Governorate was enlarged into the Scioa Governorate with territory from neighboring Harar, Galla Sidamo and Amhara in November 1938. Italian East Africa was briefly enlarged in 1940, as Italian forces invaded British Somaliland, thereby bringing all Somali territories, aside from the small colony of French Somaliland, under Italian administration. However, the enlarged colony was dismembered only a year later, when in the course of the East African campaign the colony was occupied by British forces.
Экономикалық даму
Италияның Шығыс Африкадағы фашистік отаршылдық саясаты "бөлу және билік ету" қағидасына негізделді. Бұрын Эфиопияны басқарған православие христиандары – амхара халқын әлсірету үшін, Эритреяның Тигрэй-Тигриния және сомалилер талап еткен жерлер Эритрея губернаторы мен Сомали губернаторына берілді. 1940 жылы Эфиопияға барлығы 3200 фермер келді, бұл фашистік режим жоспарлаған мақсаттың он пайызынан да аз болды. Эфиопияның жергілікті халқының қарсылығы, табиғи ресурстардың жетіспеуі, қиын жер бедері және саяси-әскери жағдайдың тұрақсыздығы елді дамыту мен қоныстандыруға кедерілді. 900 км теміржол құрылысы қайта жаңартылды немесе жаңадан басталды (мысалы, Аддис-Абеба мен Ассаб арасындағы теміржол), су тоғандары мен гидроэлектр станциялары салынды, сондай-ақ дамып келе жатқан елде көптеген мемлекеттік және жеке компаниялар құрылды. Ең ірілері: "Compagnie per il cotone d'Etiopia" (Мақта өнеркәсібі); "Cementerie d'Etiopia" (Цемент өнеркәсібі); "Compagnia etiopica mineraria" (Кен өнеркәсібі); "Imprese elettriche d'Etiopia" (Электр өнеркәсібі); "Compagnia etiopica degli esplosivi" (Қару-жарақ өнеркәсібі); "Trasporti automobilistici (Citao)" (Көлік және механика өнеркәсібі). Итальяндықтар жаңа әуежайлар да салды және 1936 жылы Аддис-Абеба мен Рим қалаларын байланыстыратын "Linea dell'Impero" әуежолын іске қосты. Бұл бағыт Италияның Эфиопияны басып алғаннан кейін ашылды және 1934 жылдан бастап жасалған алғашқы әуе байланыстарымен Италияның Шығыс Африкасындағы (Италия Ориенталь) колонияларымен байланысты. Бағыт 6379 км-ге дейін ұзартылды және бастапқыда Сиракуза, Бенгази, Каир, Вади-Хальфа, Хартум, Кассала, Асмара, Дире-Дава қалалары арқылы Рим мен Аддис-Абебаны байланыстырды. Бенгазиде (немесе кейде Триполиде) ұшақтар ауыстырылды. Сапар үш жарым күнге созылды және екі бағытта аптасына төрт рейс орындалды. Кейіннен Аддис-Абебадан Италияның Сомали астанасы Могадишоға аптасына үш рейс жөнелтілді. Италия Корольдігінің Африкадағы колонияларындағы ең маңызды теміржол желісі – 784 км-лік Джибути-Аддис-Абеба теміржолы 1936 жылы итальяндықтар Эфиопия империясын басып алғаннан кейін пайдалануға берілді. 1935 жылға дейін бұл бағыттағы сапарды бу локомотивтерімен 36 сағатқа жуық уақытқа созылған. 1938 жылы Италия басып алғаннан кейін, Fiat ALn56 моделінен жасалған "тип 038" төрт жоғары сыйымдылығы бар вагондар енгізілді, бұл пойыздың жылдамдығын арттырды. Бұл дизельді пойыздар 70 км/сағ жылдамдыққа жете алды, сапар уақыты 18 сағатқа дейін қысқарды және 1960-шы жылдардың ортасына дейін пайдаланылды. Ірі стансаларда теміржолға жақын емес қалаларға автобус қатынасы бар еді. Сонымен қатар, Аддис-Абеба станциясының жанында Африкадағы жалғыз өрттен қорғау бөлімі құрылды. Дегенмен, Эфиопия мен Италия Ориенталь (AOI) колониясын ұстау өте қымбатқа түсті, себебі 1936-37 қаржы жылына колония үшін қажетті инфрақұрылымды құруға 19,136 миллиард лира қаражат бөлінді.
Fascist colonial policy in Italian East Africa had a divide and conquer characteristic. To weaken the Orthodox Christian Amhara people who had run Ethiopia in the past, territory claimed by Eritrean Tigray Tigrinyas and Somalis was given to the Eritrea Governorate and Somalia Governorate. by 1940 only 3,200 farmers had arrived in Ethiopia, less than ten percent of the Fascist regime's goal. Continued insurgency by native Ethiopians, lack of natural resources, rough terrain, and uncertainty of political and military conditions discouraged development and settlement in the countryside. 900 km of railways were reconstructed or initiated (like the railway between Addis Ababa and Assab), dams and hydroelectric plants were built, and many public and private companies were established in the underdeveloped country. The most important were: "Compagnie per il cotone d'Etiopia" (Cotton industry); "Cementerie d'Etiopia" (Cement industry); "Compagnia etiopica mineraria" (Minerals industry); "Imprese elettriche d'Etiopia" (Electricity industry); "Compagnia etiopica degli esplosivi" (Armament industry); "Trasporti automobilistici (Citao)" (Mechanic & Transport industry). Italians even created new airports and in 1936 started the Linea dell'Impero, a flight connecting Addis Ababa to Rome. The line was opened after the Italian conquest of Ethiopia and was followed by the first air links with the Italian colonies in Africa Orientale Italiana (Italian East Africa), which began in a pioneering way since 1934. The route was enlarged to 6,379 km and initially joined Rome with Addis Ababa via Syracuse, Benghazi, Cairo, Wadi Halfa, Khartoum, Kassala, Asmara, Dire Dawa. There was a change of aircraft in Benghazi (or sometimes in Tripoli). The route was carried out in three and a half days of daytime flight and the frequency was four flights per week in both directions. Later from Addis Ababa there were three flights a week that continued to Mogadishu, capital of Italian Somalia. The most important railway line in the African colonies of the Kingdom of Italy, the 784 km long Djibouti Addis Ababa, was acquired following the conquest of the Ethiopian Empire by the Italians in 1936. The route was served until 1935 by steam trains that took about 36 hours to do the total trip between the capital of Ethiopia and the port of Djibouti. In 1938 following the Italian conquest, train speed was increased with the introduction of four high capacity railcars "type 038" derived from the model Fiat ALn56. These diesel trains were able to reach 70 km/h and so the time travel was cut in half to just 18 hours: they were used until the mid 1960s. At the main stations there were some bus connections to the other cities of Italian Ethiopia not served by the railway. Additionally, near the Addis Ababa station was created a special unit against fire, that was the only one in all Africa. However Ethiopia and Africa Orientale Italiana (AOI) proved to be extremely expensive to maintain, as the budget for the fiscal year 1936 37 had been set at 19.136 billion lira to create the necessary infrastructure for the colony.
Білім
Фашизмге дейін Италияның Шығыс Африкасындағы білім беруді негізінен Рим-католик және протестант миссионерлері жүргізген. Муссолини билікке келгеннен кейін мемлекеттік мектептер құрылды, олар кейіннен католик миссионерлерінің білім беру бағдарламаларын қабылдады, ал протестант миссионерлері шеттетіліп, шектелді. 1932 жылғы қарашада Эритреядағы бастауыш білім беруді басқаратын орталық кеңсе директоры болып тағайындалған Андреа Феста 1934 жылы фашистік білім беру күш-жігерінің африкалықтарды «біздің өркениетімізбен сәл таныстыруын» қамтамасыз етуі және олардың «Италияны, оның даңқын және ежелгі тарихын білуі керек, сонда ғана біздің туымыздың көлеңкесінде саналы милиция адамына айналулары мүмкін» екенін мәлімдеді. Мұндай білім беру бастамалары африкалықтарды фашистік режимге пайдалы практикалық дағдыларға оқыту және оларды фашистік идеологияның қағидаларымен және өмір салтымен сіңдіру үшін, мемлекетке бағынышты және мойынсұнатын азаматтарды дайындау мақсатында жасалды. Олардың үгіт-насихаттық сипаты африкалық балаларға арналған тарих оқулықтарында ерекше көзге түсті, онда Италияның біртұтастығының жоқтығы, Джузеппе Маццинидің «Жас Италия» қозғалысы, 1848 жылғы төңкерістер немесе Джузеппе Гарибальдидің Мыңдық экспедициясы туралы ешқандай талқылау болмады, керісінше Рим империясының «даңқы» және оның мұрагері деп мәлімдеген итальян мемлекетінің «даңқы» баса айтылды. Муссолини мен оның «үлкен еңбегін» мақтау мен дәріптеу де оқулықтарда кеңінен орын алды, ал Ливия және басқа итальяндық иеліктердің бұрынғы итальяндық емес империялар, мысалы Осман империясының билігінде болған кезеңдері жағымсыз жарықтан көрсетілді. Африкалық балаларға арналған мектептерде фашистік сәлемдесу міндетті болды, оларды үнемі «Дучедің кішкентай сарбаздары» болуға шақырды және әр күні таңертең итальян туы көтеріліп, патриоттық әндер орындалатын рәсім өткізілді. Фашистік үкімет африкалықтарға қарағанда итальяндық балалардың біліміне басымдық берді, олар фашистік Италияның орталық аймағындағы білім беруге ұқсас білім алды, бірақ оның кейбір аспектілері Шығыс Африкадағы жергілікті жағдайға бейімделді. Фашистік Италия фашистік идеология күткен деңгейден асып түсетін африкалықтарға білім беретін барлық білім беру мекемелерін бейтараптандыруға тырысты, әсіресе итальяндық басқыншылыққа дейін Эфиопияның салыстырмалы түрде аз, бірақ маңызды бөлігін Еуропадағы университеттерде оқуға дайындаған және мүмкіндік берген орта білім беру желісі. 1937 жылғы ақпанда Родольфо Грацианиге жасалған қастандықтан кейін, колониялық үкімет органдары тарапынан сенімсіздікке ұшыраған және көптеген адамдары концлагерлерге қамауға алынған білімді эфиопиялықтар мемлекеттік демеушілікпен жасалған жаппай қырғынның құрбаны болды, Эфиопияның зиялыларының көпшілігі өлім жазасына кесіліп, қалғандары Жерорта теңізіндегі итальян аралдарындағы жазалау колонияларына жер аударылды. Колониядағы фашистік білім беру ақырында сәтсіздікке ұшырады, итальяндық отаршыл сарбаздардың тек жиырмадан бірі ғана сауатты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Италияның Шығыс Африкасын фашизмнен азат еткен кезде, африкалықтардың аза бөлігі ғана мемлекеттік мектептерде тырысқан фашистік мемлекетке адалдық танытты, ал Экінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Эфиопия Муссолини билігі кезіндегі итальяндық емес халқына берілген өте шектеулі және үгіт-насихаттық білім беру салдарынан білікті жұмысшылардың жетіспеушілігіне тап болды.
Prior to Fascism, education in Italian East Africa had primarily been the responsibility of both Roman Catholic and Protestant missionaries. With Mussolini's rise to power, government schools were created which eventually incorporated the Catholic missionaries' educational programmes while those of the Protestant missionaries became marginalised and circumscribed. Andrea Festa, who was made director of the central office governing primary education in Eritrea in November 1932, declared in 1934 that Fascist efforts in education needed to ensure that native Africans were "acquainted with a little of our civilisation" and that they needed to "know Italy, its glories, and ancient history, in order to, become a conscious militia man in the shade of our flag." Such education initiatives were designed to train Africans in a variety of practical tasks useful to the Fascist regime as well as to indoctrinate them with the tenets and lifestyle of Fascist ideology with the aim of creating citizens obedient and subservient to the state. Their propagandistic nature was especially apparent in history textbooks issued to African children, which entirely omitted any discussion of events such as Italian disunity, Giuseppe Mazzini's "Young Italy" movement, the revolutions of 1848, or Giuseppe Garibaldi's Expedition of the Thousand and instead stressed the "glories" of the Roman Empire and those of the Italian state that claimed to be its successor. Glorification and lionisation of Mussolini and his "great work" likewise pervaded them, while periods during which Libya and other then Italian possessions had been controlled by older, non Italian empires, such as the Ottoman Empire, were portrayed through an unflattering lens. Use of the Fascist salute was mandatory in schools for African children, who were constantly encouraged to become "little soldiers of the Duce", and every day there was morning ceremony at which the Italian flag was hoisted and patriotic songs were sung. Italian children, whose education the Fascist government prioritised over that of Africans, received education similar to that in Fascist Italy's metropole, though with some aspects of it tailored to the local situation in East Africa. Fascist Italy sought to neutralise any educational institutions which provided instruction to Africans beyond the level expected by Fascist ideology, in particular the secondary education network that prior to the Italian invasion had prepared and enabled a relatively small but significant amount of Ethiopians to study abroad at universities in Europe. In February 1937, following an attempt on the life of Rodolfo Graziani, educated Ethiopians, already having been distrusted by colonial government authorities and many having already been placed in concentration camps, became victims of state sponsored mass murder, with much of the intelligentsia of Ethiopia being executed and the remainder exiled to penal colonies on Italian controlled islands in the Mediterranean Sea. Fascist education in the colony proved to be a failure in the end, with only one twentieth of Italian colonial soldiers possessing any literacy. During World War II, which saw the liberation of Italian East Africa from Fascism, few Africans displayed any loyalty to the Fascist state that the state's schools had so fervently tried to instill, and Ethiopia post World War II found itself impoverished of skilled workers due to the very limited and propagandistic education provided to its non Italian inhabitants under Mussolini's rule.