Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа коммунистік партиясы Ұлыбританиядағы антиревизионистік марксистік-лениндік коммунистік партия болып табылады. Жаңа коммунистік партиясының тамыры 1977 жылы бөлінген Ұлыбритания Коммунистік партиясына дейін жетеді. Ұйым марксистік-ленинизмге ревизионизмге қарсы тұрады және еурокоммунизмге қарсы. Кеңес Одағы құлағаннан кейін, партия 1992 жылы Пхеньян декларациясына қол қойған екі британдық ұйымның бірі болды. Ол "Жаңа жұмысшы" атты газет жарыққа шығарады.
The New Communist Party of Britain is an anti revisionist Marxist–Leninist communist party in Britain. The origins of the NCP lie in the Communist Party of Great Britain from which it split in 1977. The organisation takes an anti revisionist stance on Marxist–Leninism and is opposed to Eurocommunism. After the fall of the Soviet Union the party was one of two original British signatories to the Pyongyang Declaration in 1992. It publishes a newspaper named The New Worker.
Құрылу
1977 жылы Жаңа коммунистік партияны құрудың қозғаушы күші – көп жылдар бойы CPGB-нің Суррей округінің хатшысы болған Сид Френч болды. Френч 1920 жылы саналы жұмысшы отбасында дүниеге келді және 1934 жылы 14 жасында Жастар коммунистік лигасына қосылды. 1941 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол әскери қызметке шақырылып, Корольдік әуе күшінде қызмет етті. 1942 жылы сержант дәрежесіне көтеріліп, Френч Гибралтарға, кейін Солтүстік Африка мен Италияға жіберілді. Әскери қызметте жүріп, ол "Labour Monthly" журналына соғыс жағдайындағы гибралтарлықтардың алдында тұрған мәселелер туралы мақала жазды. Алжирде ол француз коммунистік журналисі Анри Аллегпен танысты, ол кейіннен француз отаршылдығына қарсы алжирлік қарсылық қозғалысына қосылды және қызметі үшін бес жыл түрмеде отырды. Соғыстан кейінгі демобилизациядан кейін Френчтің коммунистік қозғалысқа деген адалдығы 1950 жылы жаңа құрылған Суррей аудандық комитетінің хатшысы болып тағайындалуына әкелді. Ол осы лауазымда 1977 жылғы 15 шілдеде басқа қолдаушылармен бірге Жаңа коммунистік партияны құру үшін отставкаға шыққанға дейін болды. Сид Френч Жалпы және муниципалды жұмысшылар одағының (G&MWU) мүшесі және белсенді кооператор болды. 1967 жылы ол Корольдік арсенал кооперативтік қоғамының (RACS) саяси мақсаттар комитетіне сайланды және 1968 жылы RACS мүшелері кеңесіне сайланды.
The driving force behind the formation of the New Communist Party in 1977 was Sid French, who had been the CPGB's Surrey district secretary for many years. French was born into a class conscious working class family in 1920 and joined the Young Communist League in 1934, at the age of 14. In 1941, during the Second World War, he was called up and served in the Royal Air Force. Promoted to sergeant in 1942, French was posted to Gibraltar and later to North Africa and Italy. While on active service he wrote an article for Labour Monthly about the problems facing the Gibraltarians under war conditions. In Algiers he met Henri Alleg, a French Communist journalist, who later joined the Algerian resistance against French colonialism and spent five years in prison for his activities. After postwar demobilisation French's commitment to the Communist movement led to his appointment as Secretary of the newly formed Surrey District Committee of the CPGB in 1950. He remained in that position until he resigned, together with other supporters, to establish the New Communist Party on 15 July 1977. Sid French was a member of the General and Municipal Workers Union (G&MWU) and an active co operator. He was elected to the Political Purposes Committee of the Royal Arsenal Co operative Society (RACS) in 1967 and elected to the RACS Members' Council in 1968.
CPGB-дегі бөлінулер
1956 жылы Венгриядағы көтерілісті басу үшін КСРО араласуынан кейін және Никита Хрущев басшылығындағы КСРО-ның Иосиф Сталинді айыптауынан соң Ұлыбритания Коммунистік партиясында (ҰКП) жіктер пайда болды. Кеңес Одағының Коммунистік партиясы мен Қытай Коммунистік партиясының ұстанымдары арасындағы халықаралық коммунистік қозғалыстағы ажырым маңызды фактор болған жоқ, ал қытайлық позицияны қолдаған топтар ҰКП-да аз қолдау тапты. Француз жеке өмірінде Хрущевтің бағытына қарсы болғанымен, Кеңес Одағына берік адал болды. Оның кейін өз ұйымдарын құру үшін кеткендермен ортақ нәрсесі – ҰКП-ның «Британдық социализмге жол» (БСЖ) саясаты марксистік-лениндік принциптерді үлкен өзгерту екендігіне және негізінен солшыл социал-демократиялық және реформаторлық бағдарлама екендігіне сенуі болды. Француз бен оның пікірін бөлісетін сарапшылардың көзінде Джон Голлан басшылығындағы ҰКП Венгрия дағдарысын және Хрущевтің Сталиннің «жеке тұлғасына табынуын» айыптауын партияны әлсірету және бөлу үшін пайдаланды. «Британдық социализмге жол» 1957 жылы қайта қарастырылды, бұл процесс 1977 жылы аяқталды, француз үшін бұл оның революциялық мазмұнынан айырды. 1966 жылы Daily Worker қайта іске қосылды, Morning Star аталды, француз осы өзгеріске қарсы науқан жүргізгендердің бірі болды. ҰКП басшылығының Чехословакиядағы Дубчек басшылығын қолдауы және 1968 жылы Дубчектің орнынан алынуына әкелген КСРО басшылығындағы Варшава шартының араласуына қарсылығы ҰКП ішіндегі жіктерді күшейтті. 1964 жылы Лейбористер 13 жылдық консервативті биліктен кейін билікке оралды, бірақ Гарольд Уилсон басшылығындағы жаңа үкімет көптеген солшылдардың наразылығын тудырған антипрофсоюздық саясатты ұстанды (соның ішінде «Қақтығыстың орнына» міндетті төрелікті енгізуге тырысу), ал Солтүстік Ирландияда үкіметті католик қауымдастығының көпшілігі азаматтық құқықтар науқанының күйреуінен кейін оның қысымшылығын қолдаған деп санайды. Эдвард Хит басшылығындағы торилер 1970 жылы британдық солшылдарға одан да жағымсыз саясатпен билікке оралды, бұл британдық тарихындағы ең көп жұмысшыны қамтыған ереуілдердің ең үлкен санына ықпал етті. 1972 және 1974 жылдардағы кеншілер ереуіліне жұмысшы табы мен басқа да салалар кеңінен қатысты. 1974 жылы Хит жеңілді, ал британдық солшылдардың көпшілігінің көзінде екінші Уилсон үкіметі тоқтаған жерінен жалғасты. Француз бен британдық коммунистер 1974 жылғы Уилсон/Каллаган үкіметін «сыныптық ынтымақтастық» саясатын жүзеге асырушы деп қарады және бұл жұмысшы табына айқын бола бастады деп ойлады, бірақ ҰКП-ның айқын революциялық перспективаны ұсына алмайтынына және жұмысшыларды капиталистік шабуылға қарсы жаппай жинауға қабілеті жоқ деп сенді. Француз бен басқалар социал-демократияның терең дағдарыс кезінде олардың партиясының күшсіз және коммунистік саясат үшін күреске қабілетсіз екенін сезінді. Осы күрес пен өзгерістер кезеңінде ҰКП-ның саны қорқынышты қарқынмен төмендеді. Бұл партия тарихта бұрын-соңды болмағандай халықтан оқшауланды. Мүшелер саны мен Morning Star таралымының азаюы үдеді. Жас коммунистер лигасы құлдырады, ал партиядағы дағдарыс оның басшылығының беделіне де әсер етті, өйткені бұрынғы жоғары және ықпалды мүшелері оның қатарынан кетті. 1976 жылы партияның төрт жетекші инженерлік белсендісі: Бернард Пантер, Сирил Мортон, Джимми Рид және Джон Точер, олардың барлығы Саяси комитеттің мүшелері болған, қызметтен кетті. Партияның негізінде ұйымдық дағдарыс одан да айқын көрінді. Мыңдаған мүшелер енді ұйымдастырылмаған, ал көптегендері тіпті ай сайынғы 25 пенс жарнасын төлемеді. Партия ішінде соғысатын лагерьлер пайда болды. 1960 жылдан бері «Смит тобы» және кейін «Партиялық топ» деп аталатын құпия топ ҰКП-де итальяндық коммунистік көшбасшы Антонио Грамшидің теорияларына негізделген. Бұл 1970 жылдардың басында ашық еурокоммунистік фракцияның пайда болуына саяси негіз болды. Голлан басшылығы өздерін оң жақтағы еурокоммунистік күштермен біріктіру арқылы нығайтуға тырысты. Бұл лагерьде өзін «Революциялық демократиялық ағым» деп атаған белсенді топ болды. Екінші жағынан, бұрынғы ҰКП студенттік ұйымдастырушысы Фергус Николсон басқаратын топ пайда болды, кейін «Тікелей солшыл» аталды; ал француздың Суррей аудандық комитеті тәртіптік жазаға әкелетін фракциялық ұрыс-керістен бас тартты. Бірақ дағарыс келесі жылы қарашадағы Конгресс алдында шиеленістің шыңына жетті. Голлан басшылығы «Британдық социализмге жолдың» жаңа жобасын жасады, оның қарсыластарының пікірінше, академиялық және интеллектуалдық айналымдардың құрметі мен қабылдауын көздеген социал-демократиялық платформаны қабылдауға бағытталған. Қатаң ұстанымды жақтаушылар бұл партияның ресми еңбек қозғалысының реформаторлық және социал-демократиялық дәстүрлеріне кіру үшін төленген ақы екенін мәлімдеді. Жобаның жариялануы және Конгреске дейінгі талқылау кезеңінің басталуы партия ішінде ашулы пікірталасқа әкелді, көпшілік жаңа бағдарламаның революциялық әлеуметтік өзгерістер үшін кең одақ құру туралы екенін айтты, бірақ ұсыныстар Лениншік дәстүрден бас тартатынын жасыра отырып мойындады. Николсон тобы барлық оппозицияның қарашадағы 1977 жылғы Конгресте күресуі керек екенін мәлімдеді. Француз Николсонмен келіссөздер жүргізді және бұл стратегияны қолдауға дайын болды. Бірақ партия басшылығы Сид Француз бен Суррей ауданынан басқа бірнеше адамды партиядан шығару арқылы бірінші соққыны беретіні анық болғанда, жаңа партия құру сөзсіз болды. 1977 жылдың 15 шілдесінде Француз және Суррей аудандық комитетінің басқа мүшелері шақырган Лондон қаласындағы төтенше жиналыста Жаңа Коммунистік партия құрылды. Қолдау көбінесе Француздың Суррей аудандық бекінісінен келді, бірақ БСЖ-ның жаңа жобасына қарсы науқан кезінде байланысқа түскен оның жақтастары да бірден қосылды. Бірақ партияны құру туралы шешім соңғы сәтте қабылданды. «Жаңа жұмысшы» партиялық апталығын шығаруға және жаңа партияның ұстанымдарын қорғайтын алғашқы памфлетті шығаруға тағы алты апта кетті. ЖКП 1977 жылғы қарашадағы ҰКП Конгресіне дейін Лондон, Шотландия және Оңтүстік Уэльс сияқты ҰКП-ның маңызды аудандарында көптеген мүшелерді тарта алмады. Конгресте Николсонның жақтастары үлкен жеңіліске ұшырады және жаңа БСЖ жобасы қабылданды. Николсон тобы ҰКП басшылығына қарсы күресін одан да фракциялық түрде жалғастырды, француздың әрекеті Конгрестегі жалпы оппозицияны әлсіреткенін мәлімдеді. Бірақ оппозиция жобаны жеңуге мүмкіндік таппады. Егер француздың жақтастары Конгресте болғанда да, олардың саны Николсон тобымен бірге басшылық блогының қолдауын жеңуге жеткіліксіз болды. 1977 жылдың соңына қарай 6000-ға жуық мүше ҰКП-дан кетті, мүшелер санының 1980 жылдар бойы үдемелі түрде азаюына әкелді. Бірақ олардың тек бір бөлігі, шамамен 700-і ЖКП-ға қосылды.
Divisions within the CPGB had emerged following the Soviet intervention to quell the Hungarian uprising in 1956 and the subsequent moves by the Nikita Khrushchev leadership in the USSR to denounce Joseph Stalin. The split within the international communist movement that eventually polarised between the positions of the Communist Party of the Soviet Union and the Communist Party of China was not a major contributing factor and the groups that supported the Chinese position had little support within the CPGB. French remained staunchly loyal to the Soviet Union though privately he opposed the Khrushchev line. What he did have in common with those who eventually left to form their own organisations was a common belief that the CPGB's policy, known as the British Road to Socialism (BRS), was a major revision of Marxist–Leninist principles and was essentially a left social democratic and reformist programme. In the eyes of French and like minded observers, the CPGB leadership under John Gollan used the Hungarian crisis and the denunciation of what Khrushchev called Stalin's "cult of personality" to weaken and divide the party as a whole. The British Road to Socialism, was first revised in 1957 the start of a process culmination in 1977 which, for French, deprived it of all revolutionary content. In 1966, the Daily Worker was re launched as The Morning Star French had been among those who had campaigned against this change. The CPGB leadership's decision to support the Dubček leadership in Czechoslovakia and oppose the Soviet led Warsaw Pact intervention in 1968 that led to Dubček's removal widened the divisions within the CPGB. In 1964 Labour returned to power after 13 years of Conservative rule but the new government under Harold Wilson pursued policies seen by many leftists as anti union (including an attempt to introduce "In Place of Strife" compulsory arbitration), while in Northern Ireland the government was seen by many in the Catholic community as supporting its oppression following the collapse of the civil rights campaign. The Tories, under Edward Heath, returned to power in 1970 with policies even more unpopular with the British left, contributing to the largest number of strikes involving the greatest number of workers in British history. Miners' strikes in 1972 and 1974 featured widespread participation from the working class and other sectors. Heath was defeated in 1974 and in the eyes of many on the British left, the second Wilson government continued where it left off. French and like minded British communists saw the Wilson/Callaghan government of 1974 79 as implementing "class collaborationist" policies and felt this was becoming more obvious to the working class, but believed the CPGB was incapable of presenting a clear revolutionary perspective, and had no capacity to rally workers on a mass scale against the capitalist offensive. French and others believed that at a moment of profound crisis for social democracy, their party was impotent and unable to wage a struggle for communist policies. It was during this period of struggle and change that the CPGB declined at an alarming rate. It became more isolated from the people than at any other time in its history. The decline in membership and Morning Star circulation accelerated. The Young Communist League collapsed, while the growing crisis in the party also affected the credibility of its leadership as formerly senior and influential members left its ranks. In 1976, four of the party's top engineering activists resigned: Bernard Panter, Cyril Morton, Jimmy Reid and John Tocher, who had all been members of the Political Committee. At the base of the party the crisis in organisation was even more clear. Thousands of members were no longer organised and many did not even pay their nominal 25p monthly dues. Warring camps emerged within the party. Since the 1960s a secret faction known as the "Smith Group" and later as the "Party Group" had operated within the CPGB based around the theories of the Italian communist leader Antonio Gramsci. This provided the political base for the emergence of an open Eurocommunist faction in the early 1970s. The Gollan leadership sought to prop itself up by aligning itself with the Eurocommunist forces further to their right. Within that camp was an active faction that called itself the "Revolutionary Democratic Current". On the other side, a group led by former CPGB student organiser Fergus Nicholson was emerging that later became "Straight Left"; while French's Surrey District committee refrained from faction fighting which would have led to disciplinary action. But the crisis came to a head the following year in the run up to the Congress in November. The Gollan leadership had redrawn the British Road to Socialism aimed at according to its detractors adopting a social democratic platform that sought the respectability and acceptance of academic and intellectual circles. The hardliners claimed it was the party's entrance fee into the reformist and social democratic traditions of the official labour movement. The publication of the draft and the beginning of the pre Congress discussion period led to furious arguments within the party with the majority saying that the new programme was about building a broad alliance for revolutionary social change, though implicitly or explicitly agreeing that the proposals broke with the Leninist tradition. The Nicholson group argued that all the opposition should focus on making a stand at the November 1977 Congress. French led discussions with Nicholson and he was ready to go along with this strategy. But when it became clear that the party leadership was going to strike the first blow by expelling Sid French and a number of others in the Surrey district the formation of a new party became inevitable. On 15 July 1977 the New Communist Party was established at an emergency meeting in London called by French and other members of the Surrey district committee. Support came largely from French's Surrey district stronghold though other supporters of his position, who had been contacted during the campaign against the new draft of the BRS, also joined immediately. But the decision to form the party in July had been made at the last moment. It took a further six weeks to organise the production of a party weekly, The New Worker, and issue the first pamphlet arguing the case for the new party. The NCP failed to take many members in key districts of the CPGB, such as London, Scotland and South Wales in the run up to the November CPGB Congress. There, Nicholson's supporters were overwhelmingly defeated and the new draft BRS adopted. The Nicholson group continued to oppose the CPGB leadership in an increasingly factional way while claiming that French's move had undermined the overall opposition at Congress. But the opposition had no chance of defeating the draft. Even if French's supporters had been at Congress their numbers together with Nicholson's group were still not enough to defeat the leadership bloc's support. Some 6,000 members had left the CPGB by the end of 1977 in a membership decline that would accelerate throughout the 1980s. But only a fraction of them, put at around 700, joined the NCP.
Жаңа коммунистік партия
Сид Френч партияның бірінші бас хатшысы болды, ал Суррей оның ең күшті аймағы болды. Бірінші ұлттық төраға Джо Паркер болды, ол 1982 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Ұлттық металл жұмысшылары мен мысшылар одағының (NUSMWC) толық уақытты қызметкері болды. Джо Паркер партия төрағасы лауазымынан көп ұзамай кетіп, 2004 жылы қайтыс болғанға дейін белсенді партия мүшесі болды. 1979 жылы Френч қайтыс болды және оның орнын Эрик Тревет алды. Тревет 1995 жылы партиядағы толық уақытты жұмысынан зейнеткерлікке шықты, бірақ 2014 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін партияның Орталық комитетінің Саяси бюросында (Политбюро) партия төрағасы ретінде қызмет етті, бұл лауазым сол жылы құрылған болатын. Британ коммунистік қозғалысының қалған бөлігі сияқты, NCP-ге де бастан-ақ олар ультрасолшыл және оңшыл деп санайтын нәрсемен күресуге тура келді. Олардың барлығы жылдар бойы конгрестерде жеңіліске ұшырады және көптеген адамдар фракциялық белсенділіктері үшін партиядан шығарылды. 1980 жылдардың басында "Пролетариат" деп аталатын кеңестік бағытталған экстремистік фракция партиядан шығарылды. 1990 жылдардың басында тағы бір шағын топ шығарылды, кейіннен олар Коммунистік әрекет тобын құрды. Партияның "Лейбористерге барлық жерде дауыс беріңіз" стратегиясы 2000 жылы Кен Ливингстонды Лондон мэріне қолдау көрсету үшін өзгертілді, бұл партия тарихындағы ең ірі тазалауға әкелді. Орталық комитетте бір дауыспен қабылданған шешім Ливингстонның шешіміне қарсы болған тоғыз адамның партиядан шығарылуына және кейіннен, оның ішінде Орталық комитеттің тоғыз мүшесінің отставкаға кетуіне әкелді. Солтүстік-Батыс округі таратылды және барлығы шамамен 25 мүше фракциялық белсенділіктері үшін партиядан шығарылды немесе партиядан кетті. NCP-ның белгілі мүшелерінің бірі – Эрние Трори (1913–2000), ол өзінің саяси және тарихи жазбаларын жариялау үшін Crabtree Press баспасын құрды. "Соғыстар арасында", "Империалистік соғыс" және "Азаттық соғысы" атты үш томдық еңбектерінің барлығы "Коммунистік ұйымдастырушының естеліктері" деген қосымша тақырыппен жазылған, олар Депрессиядан бастап Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейінгі саяси оқиғаларды қамтиды. Бас хатшы – Энди Брукс, ол NCP-ның негізін қалаушы және 1979 жылдан бері Орталық комитеттің мүшесі. Бұрын ол халықаралық хатшы, "The New Worker" журналының редакторы және бас хатшының орынбасары болған. NCP ешқашан жалпы немесе жергілікті сайлауларда кандидаттарды тікелей ұсынған емес және Лейбористік партия кандидаттарын қолдауға шақырады. Бұл саясат 2000 жылы өзгертілді, бұл жаппай қолдауға ие тәуелсіз Лейбористік партия кандидаттарын қолдауға мүмкіндік берді және NCP Кен Ливингстонның Лондон мэріне жасаған сәтті әрекетін қолдады. NCP сонымен қатар Кәсіподақтарды қорғау комитетіне де қолдау көрсетіп келеді, бұл бірқатар солшыл кәсіподақ басшылары қолдайтын кәсіподақ мүшелерінің комитеті. NCP Еуропалық Одаққа және Рим шартына қарсы болды және Ұлыбритания мүше мемлекет болып табылар кезде, ол өзінің жақтастарынан Еуропалық парламент сайлауына бойкот жасай беруге шақырды. NCP-ның ұйымдық құрылымы фракциялар, ұяшықтар, аудандық комитеттер, Орталық комитет және Саяси бюродан (Политбюро) тұрады. Партияның жоғары органы – Ұлттық конгресс, ол саясатты анықтайды және Орталық комитетті сайлайды. Ол "Жаңа жұмысшы" атты апталық газет шығарады. Алғашқы екі жыл газет коммерциялық түрде басылды, бірақ 1979 жылы офсеттік баспа машинасы сатып алынғаннан кейін өндіріс толығымен ішкі қызметке көшті. Мазмұн іштен жазылады немесе басқа көздерден, әсіресе бауырлас партиялардың органдарынан алынады. 1990 жылдардың ортасында редакторы Джордж Вулли қайтыс болғаннан кейін "Жаңа коммунистік шолу" журналы жабылды, сондықтан қазіргі таңда теориялық журналы жоқ. 1980 жылдары және 1990 жылдардың басында NCP сонымен қатар "Индустриялық бюллетень", "Ирландиялық бюллетень" және "Экономикалық бюллетень" жариялады. Ол мүшелері мен жақтастарына арналған ішкі бюллетеньді, сондай-ақ түрлі тақырыптар бойынша түрлі буклеттерді шығарады. Ұлыбританияның Жаңа коммунистік партиясы 2019 жылғы Ұлыбританиядағы жалпы сайлауда Лейбористік партияны қолдады.
Sid French became the first General Secretary of the NCP and Surrey became its strongest area. The first national chairman was Joe Parker, a full time official in the National Union of Sheet Metal Workers and Coppersmiths (NUSMWC) until he retired in 1982. Joe Parker stepped down as Party Chairman soon after but remained an active NCP member until his death in 2004. French died in 1979 and was succeeded by Eric Trevett. Trevett retired from full time Party work in 1995 but remained on the Politburo of the Central Committee of the NCP as Party President, a post created in that year, until his death in September 2014. Like the rest of the British communist movement the NCP from the beginning had to deal with what they saw as ultra leftism and right wing deviation. All were defeated at congresses over the years and many were expelled for factionalism. In the early 1980s an extreme pro Soviet faction called "Proletarian" was expelled. In the early 1990s another small group was expelled which later formed the Communist Action Group. The party's 'Vote Labour Everywhere' strategy was changed in 2000 to support Ken Livingstone for London Mayor and this ultimately led to the biggest purge in the party's history. A vote at the central committee with a one vote majority led to nine expulsions from the party of those opposed to the Livingstone decision for factionalism, and some subsequent resignations, including nine members of the central committee. The North West District was dissolved and altogether around 25 members were either expelled for factionalism or resigned from the party. One of the NCP's better known members was Ernie Trory (1913–2000), who founded the Crabtree Press to publish his political and historical writings. Three volumes, Between the Wars, Imperialist War and War of Liberation, all sub titled Recollections of a Communist Organiser, cover unfolding political events from the Depression to the end of the Second World War. The General Secretary is Andy Brooks, a founder member of the NCP and a member of the Central Committee since 1979. He had previously been international secretary, editor of The New Worker and deputy general secretary. The NCP has never stood candidates in general or local elections and calls for support for the Labour candidates. This policy was amended in 2000 to permit support for independent Labour candidates with mass support and the NCP backed Ken Livingstone's successful bid for the London Mayorship. The NCP is also a supporter of the Liaison Committee for the Defence of Trade Unions, a rank and file union committee supported by a number of left leaning trade union leaders. The NCP has been opposed to the European Union and the Treaty of Rome, and while the UK was still a member state it called on its supporters to boycott elections to the European Parliament. The organisational structure of the NCP consists of Fractions, Cells, District Committees, Central Committee, and Political Bureau (Politburo). The highest body of the party is the National Congress, which determines policy and elects the Central Committee. It produces a weekly newspaper called The New Worker. For the first two years the paper was commercially printed but in 1979 production became entirely in house with the purchase of an off set litho press. Content is written either internally, or comes from other sources, particularly organs of fraternal parties. It no longer has a theoretical journal, having ended publication of the New Communist Review in the mid 1990s following the death of its editor George Woolley. In the 1980s and early 1990s the NCP also published an Industrial Bulletin, Irish Bulletin and Economic Bulletin. It produces Internal Bulletin for members and supporters, as well as various pamphlets on different subjects. The New Communist Party of Britain gave its endorsement to the Labour Party for the 2019 United Kingdom general election.
Идеология
ҰКП 1988 жылы Михаил Горбачевтің Кеңес Одағын басқаруын іштен сынай бастады, ал Кеңес Одағы тарағаннан кейін әлемдегі коммунистік және жұмысшы партияларымен байланыс орнатты. 1990 жылдардағы партия съездерінде Никита Хрущевтің Сталинге қарсы 20-шы съездегі сөзі (Құпия сөз) жоққа шығарылып, «адамзаттың ұлы революциялық ұстаздары Маркс, Энгельс, Ленин және Сталин» және «күрестегі халықтың ұлы революциялық көшбасшылары Мао Цзэдун, Ким Ир Сен, Фидель Кастро және Хо Ши Мин» идеологиясы негізінде қаулылар қабылданды. 1992 жылдың сәуірінде ҰКП 77 басқа коммунистік, жұмысшы, социалистік және прогрессивті партиялармен бірге Пхеньян декларациясына қол қойған алғашқылардың бірі болды. «Социализмді қорғап, дамытайық» деген тақырыптағы бұл мәлімдеме Кеңес Одағы тарағаннан кейін халықаралық коммунистік қозғалыстың жасаған тұңғыш мәлімдемесі еді және 2007 жылға қарай 300 партия қол қойды. 2003 жылы ҰКП бұрынғы Коммунистік Интернационал қағидаларына негізделген, монолитті партия құру мақсатында толығымен жаңа жарғыны қабылдады. Партия саяси тұрғыдан Никита Хрущевтен бастап Кеңес басшылығының социализмнен алшақтағанын жақтаған, таза, ортодоксалды немесе ревизионизмге қарсы коммунистерге ең жақын. Халықаралық аренада Куба, Қытай, Вьетнам, Лаос және Солтүстік Кореяны қолдайды. ҰКП Грекия Коммунистік партиясы (ККП) ұйымдастырған халықаралық конференцияларға және Бельгия Жұмысшы партиясы (ПТБ/ПВДА) ұйымдастырған Мамыр мерекесі шараларына тұрақты түрде қатысады. Ұлыбританияда ҰКП Ұлыбританияның революциялық коммунистік партиясымен (марксистік-лениндік) өте жақын қарым-қатынаста, Лейбористік партия мәселесі және Солтүстік Кореямен қалай қарым-қатынас жасау керек дегендегі маңызды бағдарламалық келіспеушіліктерге қарамастан. ҰКП «Соғысты тоқтату» коалициясын қолдайды және оның демонстрацияларына қатысады.
The NCP began internally to criticise Mikhail Gorbachev's leadership of the Soviet Union in 1988 and after the dissolution of the Soviet Union established relations with communist and workers' parties globally. In the 1990s Party Congresses adopted resolutions repudiating and denouncing Nikita Khrushchev's anti Stalin 20th Congress speech (Secret Speech) and defining its ideology around the "great revolutionary teachers of humanity, Marx, Engels, Lenin and Stalin" and the "great revolutionary leaders of the struggling masses, Mao Zedong, Kim Il Sung, Fidel Castro and Ho Chi Minh". In April 1992 the NCP was one of the initial signatories of the Pyongyang Declaration, along with 77 other communist, workers, socialist and progressive parties worldwide. Entitled Let Us Defend and Advance the Cause of Socialism, this was the first statement made by the international communist movement since the dissolution of the Soviet Union, and by 2007 has been signed by 300 parties. In 2003 the NCP adopted an entirely new rule book with the aim of building a monolithic party and based on the principles of the old Communist International. The party is politically closest to undiluted, orthodox or anti revisionist communists who see the Soviet leadership from Nikita Khrushchev onwards as stepping away from socialism. Internationally it broadly supports Cuba, China, Vietnam, Laos and North Korea. The NCP regularly attends the international conferences organised by the Communist Party of Greece (KKE), and May Day events organised by the Workers Party of Belgium (PTB/PvdA). In the UK the NCP has very close relations with the Revolutionary Communist Party of Britain (Marxist–Leninist), despite having major programmatic differences on the question of the Labour Party and how to engage with North Korea. The NCP supports the Stop the War Coalition and has taken part in its demonstrations.