1790 жылғы Франция заңы: Діни басшылықты мемлекеттік бақылауға алу. Католик шіркеуінің бөлінуі, мүліктерінің тәркіленуі және конституциялық шіркеу құрылуы. Француз революциясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1790 жылғы француз заңы
1790 French law
Діндарлардың азаматтық конституциясы – француз революциясы кезінде 1790 жылдың 12 шілдесінде қабылданған заң. Бұл заң Франциядағы католик шіркеуін француз үкіметінің толық бақылауына алуды көздеді. Оның нәтижесінде, Папалыққа адал, заңсыз және жасырын француз католик шіркеуі мен мемлекетке бағынышты "конституциялық шіркеу" пайда болды. Бұл бөлініс 1801 жылға дейін толық шешілмеді. Король Людовик XVI бастапқыда оған қарсы болғаннан кейін, ақырында бұл шараға патшалық келісім берді, бірақ кейін осы қадамға өкінді. Алдыңғы заңдар католик шіркеуінің жерлерін тәркілеуді және монахтардың уәделеріне тыйым салуды жүзеге асырған еді. Бұл жаңа заң монастырлық ордендерді жоюды аяқтады, "екі жыныстың барлық тұрақты және зайырлы бөлімдерін, аббаттықтар мен приораттарды, тұрақты және коммендамалықтарды, екі жынысты да" заңсыз деп жариялады. Сонымен қатар, бұл заң шіркеу жерлерін тәркілеу мен ондық салымын жоюдың салдарынан туындаған хаосты реттеуге тырысты. Діндарлардың азаматтық конституциясы сондай-ақ, қазіргі епархияларды реттеді, осылайша оларды біркелкі етуге және жақында құрылған әкімшілік аудандармен үйлестіруге мүмкіндік берді. Бұл заң шіркеу қызметкерлерінің Бірінші француз республикасынан тыс ешкімге, әсіресе Папалыққа адалдық таныта алмайтынын қатаң айқындады.
The Civil Constitution of the Clergy was a law passed on 12 July 1790 during the French Revolution, that sought the complete control over the Catholic Church in France by the French government. As a result, a schism was created, resulting in an illegal and underground French Catholic Church loyal to the Papacy, and a "constitutional church" that was subservient to the State. The schism was not fully resolved until 1801. King Louis XVI ultimately granted Royal Assent to the measure after originally opposing it, but later expressed regret for having done so. Earlier legislation had already arranged the confiscation of the Catholic Church's land holdings and banned monastic vows. This new law completed the destruction of the monastic orders, outlawing "all regular and secular chapters for either sex, abbacies and priorships, both regular and in commendam, for either sex". It also sought to settle the chaos caused by the earlier confiscation of Church lands and the abolition of tithes. Additionally, the Civil Constitution of the Clergy regulated the current dioceses so that they could become more uniform and aligned with the administrative districts that had recently been created. It emphasised that officials of the Church could not give their loyalty to anyone outside the First French Republic, specifically meaning the Papacy.
Құжаттың конспектісі
Дін қызметкерлерінің азаматтық конституциясы әртүрлі баптармен төрт тараудан тұрады. Құжат не үшін жазылғандығын түсіндіретін кіріспеден басталады. I тарау дін аймақтарына және оларды басқару тәртібіне арналған. II тарау дін аймақтарын басқару және сайлау процесін қарастырады. III тарау төлемдерге назар аударады, себебі дін қызметкерлері мемлекеттің жалақылы қызметкерлері еді. IV тарау епископтар, приход өкілдері және көмекші дін қызметкерлері үшін тұру шарттарына қатысты.
The Civil Constitution of the Clergy has four titles with different articles. The document begins with an introduction on why the document was written. Title I focuses on the dioceses and how they were to be administered. Title II focuses on the administration of the dioceses and how elections were to take place. Title III focuses on payment because the Clergy was a salaried employee of the State. Title IV focuses on the living requirements for bishops, parish priests, and the curates.
Азаматтық конституцияның күшін жою
Термидориялық реакциядан кейін Конвент діни қызметкерлердің азаматтық конституциясын жойды; алайда, азаматтық құрылымдағы француз шіркеуі мен Папалық арасындағы алауыздық 1801 жылғы конкордатқа қол қойылғанда ғана шешілді. Конкордат 1801 жылдың 15 шілдесінде жасалды және келесі жылы, Пасха күні жарияланды. Бұл келісім Наполеон Бонапарт пен Рим мен Парижден келген діни және пап өкілдері арасында жасалды, және Франциядағы Рим-католик шіркеуінің рөлі мен мәртебесін анықтады. Бұдан бөлек, революция кезеңінде жүзеге асырылған мүліктің тартылып алынуы мен шіркеу реформаларына нүкте қойды. Келісім бірінші консулға (Наполеонға) епископтарды тағайындау, ағымдағы приходтар мен епископтықтарды қайта бөлу құқығын берді, сондай-ақ семинариялар ашуға мүмкіндік жасады. Папа Пий VII-ні риза қылғандықтан, епископтар мен дін қызметкерлеріне лайықты жалақы берілуіне келісілді, және шіркеу жерлерін иеленуге келісім берілді.
After the Thermidorian Reaction, the Convention repealed the Civil Constitution of the Clergy; however, the schism between the civilly constituted French Church and the Papacy was only resolved when the Concordat of 1801 was agreed on. The Concordat was reached on July 15, 1801, and it was made widely known the following year, on Easter. It was an agreement executed by Napoleon Bonaparte and clerical and papal representatives from Rome and Paris, and determined the role and status of the Roman Catholic Church in France; moreover, it concluded the confiscations and church reforms that had been implemented over the course of the revolution. The agreement also gave the first consul (Napoleon) the authority and right to nominate bishops, redistribute the current parishes and bishoprics, and allowed for seminaries to be established. In an effort to please Pope Pius VII it was agreed upon that suitable salaries would be provided for bishops and curés and he would condone the acquisition of church lands.