Haemophilus ducreyi: Қоздырғышы, диагнозы және емдеуі
Haemophilus ducreyi
Haemophilus ducreyi бактериясы – жыныс жолымен берілетін шанкроид ауруын қоздырғыш. Симптомдары, диагностикасы және емделуі туралы ақпарат. Жұқтыру жолдары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грам-теріс, патогенді бактериялардың түрі
Species of gram negative, pathogenic bacterium
Haemophilus ducreyi – жылдам өсетін грам-теріс коккобацилла бактериялары. Бұл түр жыныстық жолмен жұғатын шанкроид ауруын қоздырады, ол дамып келе жатқан елдерде жыныс мүшелеріндегі жаралардың негізгі себебі болып табылады және жыныс мүшелерінде ауыртпалы жаралармен сипатталады. Бұл ауруды Hemophilus ducreyi қоздырғышымен байланыстырған алғашқы зерттеуді 1889 жылы Огюст Дюкре жариялаған. АҚШ-та жыл сайын 2000-нан астам шанкроид жағдайы тіркеледі. H. ducreyi шоколад агарда өсіріледі және 33° - 35°C температурада жоғары ылғалдылық және CO2 қосылған ортада инкубацияланады. Оны макролидтермен, мысалы, азитромицинмен, және үшінші буын цефалоспориндермен, мысалы, цефтриаксонмен емдеу тиімді.
Haemophilus ducreyi are fastidious gram negative coccobacilli bacteria. This species causes the sexually transmitted disease chancroid, a major cause of genital ulceration in developing countries characterized by painful sores on the genitalia. The first study linking this disease with the agent Hemophilus ducreyi was published in 1889 by Auguste Ducrey. Each year in the United States, there are over 2,000 cases of chancroid. H. ducreyi can be cultured on chocolate agar and incubated in an environment with elevated humidity and CO2 enrichment at 33° to 35°C. It is best treated with a macrolide, e. g. azithromycin, and a third generation cephalosporin, e. g. ceftriaxone.
Морфология
Haemophilus ducreyi - грам-теріс коккобацилла, пішіні шар тәрізді кокк пен таяқша тәрізді бактерия арасында болады.
Haemophilus ducreyi is a Gram negative coccobacillus, and has a shape between a spherical coccus and a rod shaped bacterium.
Колониялар
Haemophilus ducreyi колониялары сары-сұр, кішкентай, жартылай мөлдір және мукоидты емес деп сипатталады. Микробтың көптеген жасушалардан тұратын колония құрай алатынын көру үшін сканерлік электронды микроскопия қолданылды; жасушалар жасушааралық матрица арқасында бір-біріне жабысады. Бұл байланыс Haemophilus ducreyi жасушасын жеке оқшаулауды қиындатады, соның салдарынан микробты зерттеуге арналған генетикалық зерттеулерге кедергі келтіреді. Көптеген штамдар үшін көміртегі диоксидінің жоғары деңгейімен қаныққан атмосфера ең жақсы деп саналады, ал ең қолайлы өсім микроаэрофильді жағдайларда, катализаторсыз, екі қапшық арқылы CO2 және H2 газдарын өндіретін, жабық анаэробты банкада жүзеге асырылады, бұл жағдай Campylobacter өсу ортасы ретінде белгілі.
Colonies of Haemophilus ducreyi are described as yellow grey, small, and semiopaque as well as nonmucoid. Scanning electron microscopy has been used to observe that the microbe can form a colony of many cells; the cells adhere to each other because of an intercellular matrix. This bond can make it difficult to isolate a single cell of Haemophilus ducreyi, hindering the genetic studies that have been done on the microbe. A saturated atmosphere with elevated CO2 levels is considered optimal for most strains, and the most favorable growth has been observed to occur under micro aerophilic conditions achieved in a sealed anaerobic jar without a catalyst, using two envelopes that generate CO2 and H2, commonly referred to as Campylobacter growth conditions.
Токсиндер
Haemophilus ducreyi иммундық жауаптың Т-клеткаларына қарсы екі токсин арқылы қорғана алады: гемолизин және цитолеталды кеңейтуші токсин (CDT). CDT клеткалық циклдің G2 фазасында эпителий клеткаларын тоқтату қабілетімен ерекшеленеді және T-клеткаларына қарсы апоптозды туындату арқылы күреседі. Осы токсиндердің біріккен әрекеті H. ducreyi-нің жаңашыл қабілетін, иесінің жасуша процестерін манипуляциялау арқылы көрсетеді.
Haemophilus ducreyi is able to defend itself against the immune response's T cells through two toxins: a hemolysin and the cytolethal distending toxin (CDT). CDT is characterized by its ability to arrest epithelial cells in the G2 phase of the cell cycle and combats T cells by inducing apoptosis. Together, these toxins showcase the adeptness of H. ducreyi in manipulating host cell processes.
Диагностика
Антигенді анықтау, серология және генетикалық күшейткіш әдістер кейде H. ducreyi инфекциясын диагностикалау үшін қолданылады, және генетикалық тесттер жоғары сезімталдыққа ие болғанымен, олар кеңінен қолжетімді емес. Сондықтан, қазіргі уақытта бактериялық егіс "алтын стандарт" саналады, ол оптималды орта комбинациясымен шамамен 80% сезімталдыққа ие. Бірінші кезектегі емнің төрт нұсқасы бар: азитромицин 1 граммды бір рет ішке қабылдау, цефтриаксон 250 мг-ды бір рет бұлшыққа инъекциялау, ципрофлоксацин 500 мг-ды күніне 2 рет 3 күн бойы, немесе эритромицин базасын 500 мг-ды күніне 3 рет 7 күн бойы ішке қабылдау. Кейбір антиденелер барлық штаммдарға тән болса, ал басқалары H. ducreyi штаммдарының белгілі бір топтарына ғана бағытталған, бұл H. ducreyi-дің сыртқы мембраналық ақуыздары иммундық тануда әртүрлі болатынын көрсетеді. Жұқтырған адамдарда қорғаныш иммунитеті қалыптаспағандықтан, қайта жұғу қаупі сақталады. H. ducreyi штаммдарындағы антимикробтық резистенттіліктің артуы бензилпенициллинді басым ем ретінде қолданудан бас тартуға алып келеді.
Although antigen detection, serology, and genetic amplification methods are sometimes used to diagnose infections with H. ducreyi and the genetic tests have greater sensitivity, they are not widely available, so cultures are currently considered the "gold standard" test, which has about 80% sensitivity under optimal combination of media. The first line treatments are one of four options : azithromycin 1 gram orally in a single dose, ceftriaxone 250 mg intramuscularly in a single dose, ciprofloxacin 500 mg orally 2 times a day for 3 days, or erythromycin base 500 mg orally 3 times a day for 7 days. Some antibodies were specific to all strains, while others targeted only certain groups of strains H. ducreyi, indicating that the outer membrane proteins of H. ducreyi can vary in their immune recognition. Infected individuals are still susceptible to reinfection due to the absence of developed protective immunity. A rise in antimicrobial resistance among H. ducreyi strains result in a shift away from benzylpenicillin as the preferred treatment.