Себастьян Коу: Британдық спортшы және саясаткердің өмірбаяны

Кіріспе

Британдық спортшы және саясаткер (туған 1956)

Себастьян Ньюболд Ко, Барон Ко (туған 29 қыркүйек 1956), көбінесе Себ Ко деп аталады, британдық саясаткер және бұрынғы жеңіл атлетика спортшысы. Орта қашықтыққа жүгіруші ретінде Ко төрт Олимпиада медалін жеңіп алды, оның ішінде 1980 және 1984 жылғы Олимпиада ойындарында 1500 метрге алтын медальдар. Ол орта қашықтыққа жүгіру жарыстарында тоғыз ашық және үш жабық әлемдік рекордты орнатты – соның ішінде 1979 жылы 41 күн ішінде үш әлемдік рекордты жаңартты. 1981 жылы 800 метрге орнатылған әлемдік рекорды 1997 жылға дейін бұзылмады. Коудың британиялық әріптестері Стив Оветт және Стив Краммен болған бәсекесі 1980-жылдардың көп бөлігінде орта қашықтыққа жүгіруді басып озды. Жеңіл атлетикадан зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Ко 1992 жылдан 1997 жылға дейін Корнуоллдағы Фалмут пен Камборн округіндегі консервативті парламент мүшесі болды және 2000 жылдың 16 мамырында өмірлік пэр (теңестірілген ақсүйек) атанды. Коу 2012 жылғы Лондон Олимпиадасын өткізу үшін сәтті өтініш білдірді және Лондон Олимпиадасын ұйымдастыру комитетінің төрағасы болды. 2007 жылы ол Халықаралық жеңіл атлетика федерациясының (IAAF) вице-президенті болып сайланды және 2011 жылы тағы төрт жылға қайта сайланды. 2015 жылдың тамызында ол IAAF президенті болып сайланды. 2012 жылы Коу Лофборо университетінің проканцлері болып тағайындалды, онда ол студент болып оқыған. Кейіннен, 2017 жылы ол канцлер болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Лофборо университетінің басқару органының мүшесі. Ол IAAF Даңқ залының алғашқы мүшелерінің арасындағы 24 спортшының бірі болды. 2012 жылдың қарашасында ол Британдық Олимпиадалық қауымдастығының төрағасы болып тағайындалды. Коу 2012 жылдың желтоқсан айында BBC Sports Personality of the Year сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін марапат алды. 2024 жылғы Миллроуз ойындарында Коуға "Армори президенттері" сыйлығы табысталды.

Ерте өмір және білім

Коу 1956 жылғы 29 қыркүйекте Лондонның Хаммерсмит ауданындағы Королева Шарлотта және Челси ауруханасында дүниеге келді. Оның әкесі – жеңіл атлетика жаттықтырушысы Питер Коу, ал анасы Тина Анжела Лал – жартылай үнді тегінен, Панджабтан шыққан Сардари Лал Малхотра мен ағылшын/ирланд тегінен шыққан Вера (құрметті аты – Суан) оның ата-анасы болды. Коу бір жасқа толмағанда отбасымен Уорикширге көшіп, кейін Стратфорд-апон-Авондағы Бриджтаун бастауыш мектебінде және Хью Клоптон орта мектебінде оқыды. Содан кейін отбасы Шеффилдке көшіп, ол Кроспулдағы Таптон мектебінде, ал кейін Аббейдейл Грандж мектебінде оқыды. Таптон мектебінде оқып жүргенде ол жалпы білім беретін мектепке айналды. 12 жасында Коу «Халламшир Харриерс» клубына қосылды және Дэвид Джексон деген география пәнінің мұғалімінің ықпалымен орта қашықтыққа жүгіруде маманданған. Джексон бұрын кросс-кантриде жүгірген. Коу әкесінің баптауымен жүріп, «Лофборо университеті» және кейін «Харингей AC» (қазір «Энфилд және Харингей Атлетика клубы») командаларында ел намысын қорғамаған кезде өнер көрсетті. Коу «Лофборо университетінде» экономика және әлеуметтік тарихты оқыды және 1977 жылы Испанияның Сан-Себастьян қаласында өткен Еуропа чемпионатында 800 метрлік жүгіруде алғашқы ірі жеңісін оді. «Лофборо университетінде» ол Джордж Ганди атты жеңіл атлетика жаттықтырушысымен танысты, ол Коудың жүгіру көрсеткіштерін жақсарту үшін «жаңаша» жаттығулар жасады. Оның анасы Тина Анжела Лал 2005 жылы Лондонда 75 жасында дүние салды. Әкесі Питер Коу 2008 жылғы 9 тамызда 88 жасында, Коу Пекинге сапармен барған кезде қайтыс болды.

Жеңіл атлетикадағы мансабы

Коу алғаш рет 1977 жылғы 14 наурызда Сан-Себастьян қаласында өткен Еуропа чемпионатында 800 метр қашықтығында жарысқа қатысып, 1:46.54 уақытпен жеңіске жетті, бұл көрсеткіш жабық әлем рекордынан аздап кем болды. 1977 жылғы 29 тамызда ол Эмсли Карр миліне қатысып, Танзаниялық Филберт Баиді финиш сызығында озатып, 3:57.7 уақытпен жеңіске жетті. Он бір күннен кейін, 1977 жылғы 9 қыркүйекте, ол Кристалл Паластағы Кока-Кола ойындарында 800 метрді 1:44.95 уақытпен аяқтады, осымен Энди Картердің 1:45.12 көрсеткішін тікелей басып өтіп, алғашқы Ұлыбритания ұлттық ашық алаңдағы рекордын орнатты. 1978 жылғы маусымда Коу орта қашықтықтағы өркендеуін көрсетті, бірақ жаттығу барысында ауыр аяқ жарақаты алғандықтан жарыстарға сирек қатысты. 1978 жылғы 18 тамызда ол Брюсселдегі Иво Ван Дамм мемориалында 800 метрді 1:44.25 уақытпен аяқтады, бұл Ұлыбританияның тағы бір ұлттық рекорды болды. Ол алғаш рет 1972 жылы мектептер арасындағы кросс-кантри жарысында өзінің басты қарсыласы Стив Оветпен кездесті. Екеуі де жеңіске жетпеді, сондай-ақ 1978 жылғы 31 тамызда Прагада өткен Еуропа чемпионатында 800 метрдегі алғашқы маңызды кездесулерінде жеңіске жетпеді. Овет 1:44.09 уақытпен Коудың Ұлыбритания рекордын жаңартса, Коу үшінші орынды иеленді, ал жарысты Шығыс Германияның Олаф Бейер жеңіп алды. Пат Батчердің сөзіне сәйкес, Коудың әкесі және жаттықтырушысы Питер Коу оны бастан-ақ барынша жылдам жүгіруге ынталандырған. Алғашқы қарқыны өте жоғары болды: Коу 200 метрді 24.3 секундта, 400 метрді 49.32 секундта және 600 метрді 1:16.2 секундта аяқтады, бірақ содан кейін баяулап, 1:44.76 уақытпен үшінші орынға түсті. Бірнеше аптадан кейін Коу Кристалл Паласта Ұлыбритания рекордын жаңартты, 1:43.97 көрсеткішін орнатып, сол жылы әлемде екінші орынға ие болды. 1978 жылғы 1 қазанда Коу әлемге алғаш рет өзінің табиғи төзімділігін көрсетті, Ирландиядағы Loughrea 4 мильдік жол жарысын 17:54 уақытпен жеңіп алды, Ээмонн Коглан (1983 жылғы әлем чемпионатында 5000 метрде жеңіске жететін) және Майк МакЛеодты (1984 жылғы Олимпиаданың 10,000 метрінен күміс жүлдегері болатын) басып өтті, сондай-ақ Брендан Фостердің 18:05 уақыт рекордын жаңартты. Бұл маусым 800 метрге, 1500 метрге немесе мильге бағытталған, тек бір жарысқа қатысты. Бұл келесі жазда әлемдегі ең үздік мильшілерге ескерту болды. Келесі жылы, 1979 жылы, Коу 41 күнде үш әлем рекордын орнатты. Ол алғашқы екеуін Норвегияның Осло қаласында 800 метрде (1:42.33) және мильде (3:48.95) орнатты, содан кейін Швейцарияның Цюрих қаласында 3:32.03 уақытпен 1500 метрге арналған әлем рекордын жаңартты, осымен үш рекорды бір уақытта ұстаған алғашқы адам атанды. Коу 1981 жылы ақпан айында Косфордта 800 метрге 1:46.0 уақытпен жабық әлем рекордын орнатты. 10 маусымда Флоренцияда 800 метрге әлем рекордын орнатты, оның 1:41.73 уақыты 1997 жылдың тамызына дейін бұзылмады. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, оның уақыты әлі де Ұлыбритания рекорды болып табылады және оны Ниджел Амоспен қатарластырады, бұл қашықтықта үшінші жылдам адамды көрсетеді. Бір айдан кейін ол тағы бір әлем рекордын орнатты: 2:12.18, 1000 метрге. Бұл рекорд 19 жыл бойы сақталды және осы күнге дейін (2022) тек бір рет ғана жақсартылды. Осы уақытта Коу екі қашықтықта да тарихтағы кез келген адамнан 1,7 секундтан (шамамен 14 метр) жылдам болды. Осы екі рекордтық жүгірудің арасында ол Еуропа кубогының 800 м жартылай финалында жеңіске жетті, соңғы 100 м-ді 11.3 секундта жүгірді (бұл халықаралық жарыста тіркелген ең жылдам соңғы 100 метрлік көрсеткіш), сондай-ақ 1500 м-де 3:31.95 көрсеткішін орнатып, жеке рекордын жаңартты. Тамыз айында Коу Еуропа кубогының финалында 800 метрден алтын медальді жеңіп алды, соңғы 200 метрді 24.6 секундта, ал соңғы 100 метрді 11.9 секундта аяқтады. Содан кейін ол мильге арналған стандартты екі рет жақсартты, алдымен Цюрихте 3:48.53, содан кейін Брюсселде 3:47.33 көрсетті, Кобленцте Оветтің (3:48.40) әлемдік рекордының екі жағында. Оның 3:47.33 уақыты 2014 жылдың 31 мамырына дейін үздік 10 тізімде болды. Коу маусымды Римде өткен әлем кубогында 800 метрден алтын медальмен аяқтады (1:46.16 және соңғы 100 метрде 12.0), сондай-ақ 1500 м/миль және 800 м қашықтықтарында маусым бойы жеңіліссіз болды, 1979 жылы болғандай. Track & Field News және Athletics Weekly журналдары Коуды Жылдың спортшысы деп таныды, бұл құрметті ол 1979 жылы да жеңіп алған болатын. 1982 жылы маусым мен шілдеде жарақат алғандықтан маусымы қысқа болғанына қарамастан, Коу 800 метрде әлемдегі бірінші орынды иеленді және 4 × 800 метрлік эстафетаға қатыса алды. Коу, Питер Эллиот, Гарри Кук және Стив Крам 7:03.89 уақытын көрсетті, бұл 24 жыл бойы әлем рекорды болып қала берді. Коудың аяғы ең жылдам болды, 1:44.01 көрсеткішімен жеке жүгірді. 1982 жылы Афиныда өткен жеңіл атлетикадан Еуропа чемпионатында 800 метрге үміткер болғанына қарамастан, ол күтпеген жерден екінші орынды иеленді, ал ертесі күні Ұлыбритания командасының дәрігерлері оның безгекке шалдыққандығын хабарлады. Коу сол чемпионатта 1500 метрден бас тартты. Ауру өте ауыр болды және ол бірнеше ай ауруханада жатты. Ол 1984 жылы жарысқа оралып, 1984 жылғы Лос-Анджелестегі Олимпиада ойындарына 800 метр және 1500 метр қашықтықтарына қатысуға ілікті, бірақ AAA чемпионатында Питер Эллиоттан тартысқандықтан. 800 метрде ол Бразилиялық Хоаким Круздың артынан күміс жүлде алды, бірақ 1500 метрдегі финалда – тоғыз күндегі жетінші жарысы – ол 3:32.53 Олимпиада рекордымен алтын медальді жеңіп алды. Ол жарыстың соңғы 800 метрін 1:49.8, соңғы айналымын 53.2, ал соңғы 100 метрін 12.7 секундта аяқтады. Ол қатарынан екі Олимпиаданың 1500 метрінен жеңіске жеткен жалғыз адам болып табылады.

Coe first caught the public's attention on 14 March 1977 when he competed in the 800m at the European Indoor Championships in San Sebastián, front running the entire race and winning in 1:46.54, just short of the world indoor record. He ran in the Emsley Carr mile on 29 August 1977, outsprinting Filbert Bayi of Tanzania in the home straight and winning in 3:57.7. Eleven days later, on 9 September 1977, he ran the 800m at the Coca Cola Games at Crystal Palace in a time of 1:44.95, beating Andy Carter's 1:45.12 to claim his first UK national outdoor record. Coe's 1978 season continued to show his progression in the middle distances, though he raced only sparingly, as in early June he had suffered a serious ankle injury whilst out on a training run. On 18 August 1978, he ran the 800m at the Ivo Van Damme Memorial meeting in Brussels, where he far outclassed the field and stormed home in a time of 1:44.25, another UK national record. He first ran against his great rival Steve Ovett in a schools cross country race in 1972. Neither won, nor did either win in their first major encounter, on 31 August 1978, in the 800m at the European Championships in Prague. Ovett took second, breaking Coe's UK record with a time of 1:44.09, and Coe finished third; the race was won by the East German Olaf Beyer. According to Pat Butcher, Coe's father and coach Peter Coe had encouraged him to run as fast as he could from the start. The early pace was indeed exceptionally fast: Coe ran 200m in 24.3, 400m in 49.32, and 600m in 1:16.2; he then slowed and finished third in 1:44.76. A few weeks later, Coe reclaimed the UK record at Crystal Palace, setting an all comers' mark of 1:43.97 which ranked him second in the world that year. On 1 October 1978, Coe displayed to the world for the first time his phenomenal natural endurance by winning the Loughrea 4 Mile road race in Ireland in 17:54, defeating the likes of Eamonn Coghlan (who would win the 5000m at the 1983 World Championships) and Mike McLeod (who would be the 1984 Olympic 10,000m silver medalist), and breaking Brendan Foster's course record of 18:05. All this off a season which had been focussed on 800m, with only one race at 1500m or the mile. This was a warning to the world's top milers of what was to happen the following summer. The next year, 1979, Coe set three world records in 41 days. He set the first two in Oslo, Norway, at 800m (1:42.33) and the mile (3:48.95), then broke the world 1500m record with his 3:32.03 in Zurich, Switzerland, becoming the first person to hold these three records at the same time. Coe began 1981 with an indoor world record of 1:46.0 for 800m at Cosford in February. On 10 June, he set a world 800m record in Florence; his 1:41.73 remained unbeaten until August 1997. As of 2022, his time still stands as the UK record and puts him in a tie with Nijel Amos for third fastest man ever at the distance. A month afterwards he set another world record with 2:12.18 for 1000m, which was to last 19 years and to this day (2022) has only been bettered once. At this time, Coe was more than 1.7 seconds (about 14m) faster than anyone in history at both distances. Between these two record breaking runs he won the Europa Cup 800m semifinal, running the last 100m in 11.3 (the fastest final 100m ever recorded in a major international race), and achieved a personal best of 3:31.95 at 1500m, despite dreadful pacemaking (he went through 400m in 52.4 and 800m in 1:49.1, the fastest start ever in an international 1500m race at the time) by US 800m runner James Robinson, who passed 400m in 51.5. In August, Coe won the gold medal over 800m at the European Cup final with a blistering last 200m in 24.6 and last 100m in 11.9. He then bettered the standard for the mile twice, first with 3:48.53 in Zürich and then with 3:47.33 in Brussels, on either side of Ovett's world record in Koblenz (3:48.40). His 3:47.33 remained on the all time top 10 list until 31 May 2014. Coe ended the season with gold over 800m at the World Cup in Rome in September with 1:46.16 (and a 12.0 last 100m), and remained undefeated at both 1500m/mile and 800m for the entire season, as he had in 1979. Track & Field News and Athletics Weekly magazines voted Coe Athlete of the Year, an honour he had also won in 1979. Although he had a short season in 1982 because of injuries in June and July, Coe still managed to rank number one in the world in the 800m and to participate in a world record 4 x 800m relay. Coe, Peter Elliott, Garry Cook and Steve Cram ran a time of 7:03.89, which would remain the world record for 24 years. Coe's leg was the fastest of the day, a solo 1:44.01. Heavily favored for the 800m at the 1982 European Championships in Athletics in Athens, he unexpectedly finished second; the next day British team doctors revealed that he had been suffering from glandular fever. Coe decided to withdraw from the 1500 metres in those championships. The disease was severe, and he spent several months in and out of hospital. He returned to competition in 1984 and was selected at 800m and 1500m for the 1984 Olympic Games in Los Angeles, despite having been narrowly beaten by Peter Elliott in the AAA Championships. In the 800m he took silver behind Joaquim Cruz of Brazil, but in the 1500m final—his seventh race in nine days—he took the gold in an Olympic record of 3:32.53. He ran the last 800m of the race in 1:49.8, the last lap in 53.2, and the last 100m in 12.7. He remains the only man to win successive Olympic 1500m titles. text="On the day there was only one man and on the day Seb Coe was that man".|sign=Steve Cram, 1984

Coe had planned to have a somewhat quiet season in 1985, partly because of the intensity of the previous year's efforts to get himself ready in time for the Olympics, as well as a planned move up to 5000m, which never materialised. He suffered a recurrence of a back problem which had plagued him on and off since 1980; this caused him to miss several weeks of midseason training. He nevertheless managed to run some fast times towards the end of the season, but he lost his mile world record to Cram, who beat him in Oslo. In 1986, Coe won the 800m gold medal at the European Championships in Stuttgart, beating Tom McKean and Cram with a stunning last 200m of 24.8 and 100m of 12.4. It was his only 800m title at an international championship. He took the silver in the 1500m behind Cram, the mile world record holder proving too strong in the homestretch. He then ran his personal best over 1500m with a 3:29.77 performance in Rieti, Italy, becoming the fourth man in history to break 3:30 at the distance. For the fourth year in his career (1979, 1981, 1982 & 1986), he was ranked No. 1 in the world at 800m, and he was in the top two for 1500m for the fifth time. Coe sustained a foot injury in 1987 after winning an 800m and running a 4 × 400m leg for his club, Haringey, and was out for the entire season. The following year he was not selected for the British 1988 Olympic Games team after he failed to advance from the heats of the 1500m at the Trials in Birmingham. He had shown good early season form, but he picked up a chest infection after a spell of altitude training. The Daily Mirror ran a campaign and the president of the International Olympic Committee, Juan Antonio Samaranch, unsuccessfully tried to have the rules changed in Coe's favour. It was said that India was willing to include him on its national team on account of his mother's Indian heritage. Coe had a final good season in 1989, when, in his 33rd year (at age 32), he won the AAA 1500m title, was ranked British number one for both 800m and 1500m, ran the world's second fastest 800m of the year (1:43.38), and took the silver medal at the World Cup over 1500m. He retired from competitive athletics in early 1990, after having to bow out of the 1990 Commonwealth Games in Auckland, New Zealand with yet another chest infection. He ended his career having run sub 1:44 for 800m in eight different years.

Тринити колледжінің Ұлы сот жарысы

1981 жылы түсірілген "Chariots of Fire" фильміндегі бір көріністе жарысқа қатысушылар Кембридж университетінің Тринити колледжінің Ұлы ауласының периметрін сағаттың түскі немесе түн ортасында сағатты екі рет соғуға кететін уақыт ішінде айналып өтуге тырысады. Көптеген адамдар сағат 12-ні соғу үшін қажетті 43,6 секунд ішінде ауланың айналасын жүгіріп өтуге ұмтылды. "Ұлы аула жүгірісі" деп аталатын бұл жарыста студенттер дәстүрлі түрде түлектер кешінің кешкісінде осы айналымды аяқтауға тырысады. Уақытында жүгірісті аяқтаған ресми тіркелген екі адам бар: 1927 жылы Дэвид Сесил және 2007 жылы Сэм Добин. 1988 жылғы қазан айында қайырымдылық жарысында Стив Крамды 42,53 секундта жеңген кезде Коу да сәттілікке жеткен деп есептелді. Бірақ жарыстың бейнежазбасы Коу соңғы қоңырау соққанда финиш сызығынан 12 метр қалып қойғанын көрсетті, сондықтан Тринити колледжі оның нәтижесін ресми түрде мойындамады.

Саяси мансап

Коу 1992 жылы Консервативтік партиядан Фалмут және Камборн округінің парламент депутаты болып сайланды, бірақ 1997 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты. 2000 жылдың 16 мамырында өмірлік пэрлік тағайыны қабылдағаннан кейін ол қысқа мерзімге оппозиция жетекшісі Уильям Хейгтің бас штаб бастығы ретінде саясатқа қайта оралды.

Лондон 2012 Олимпиада ойындары

Лондон 2012 жылғы Олимпиада ойындарын өткізу туралы жариялағанда, Коу осы іс-шараның елшісі және өтінім беруші компанияның басқарма мүшесі болды. 2004 жылдың мамыр айында төраға Барбара Кассани отставкаға кеткен соң, Коу өтінімнің соңғы кезеңінің төрағасы атанды. Ко Олимпиада спортында жақсы танылғандықтан, Халықаралық Олимпиада комитетінің (ХОК) қолдауын алуға қажетті дипломатиялық шеберлікке одан да лайықты екені есептелді. 2005 жылдың шілдесінде өткен ХОК отырысында Коудың баяндамасы Париж бен Мадридтің күшті бәсекесіне қарамастан, сарапшылар тарапынан өте тиімді деп бағаланды және 6 шілдеде Лондонның өтінімі ХОК-тің қолдауын алды. Коу 2010 жылғы Ванкуверде өткен Қысқы Олимпиада ойындарына қатысып, қаланың жарыс өткізуге байланысты туындаған қиындықтармен қалай күрескенін көрді. Лорд Коу Ойындардың "бастапқыда туындаған қиындықтардан біртіндеп жайылғанын" атап өтті және "британдықтардың ауа-райына деген құштарлығында өзіне тең келгендерді табады деп ешқашан ойламағанын" айтты, себебі олар ауа-райына ерекше мән береді. Ол Cypress Mountain сияқты күтпеген сынақтарды жеңгені үшін VANOC-ті мақтады. Коу "Мұндай құштарлықпен және Ойындарды қарсы алуға дайын қалаларды бұрын көрген емеспін" деп қосты. Коу королева Елизавета II-ге Джеймс Бондтың қатысуымен түсірілген "Бақытты және даңқты" атты қысқаметражды фильмде түсуге ұсыныс жасады, ол 2012 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының ашылу салтанатының бір бөлігі болды. Салтанат режиссері Дэнни Бойл бұл идеяны алғаш Коуға ұсынды, ол оны қатты ұнатып, королеваның жеке хатшысы Эдвард Янгқа жеткізді. Уильям Хейгке кеңес берген кездердегі Коудың досы Янг "сабырлы түрде тыңдап, күліп, королевадан рұхсат сұрайтынын уәделеді". Содан кейін Коуға оның қатысуға қуаныш тартатыны хабарланды.

ФИФА

Коу ФИФА-ның тәуелсіз бақылау органы – ФИФА этика комитетінің алғашқы төрағасы болып тағайындалды. Комиссия мүдделер қақтығысы және ФИФА ережелерін бұзу туралы барлық шағымдарды қарап шығарады. ФИФА президенті Сепп Блаттер бұл туралы 2006 жылдың 15 қыркүйегінде Цюрихте жария етіп, былай деді: «Бұл, әлдебір көңілдегідей, бірақ жақсы қабылданып, құттықталды. Біз спорт әлеміндегі ең көрнекті, Олимпиада қозғалысындағы ұлы тұлғаны таптық». Оның тағайындалуы оны ФИФА-да жұмыс істейтін ең жоғары лауазымды британдықтардың біріне айналдырды. Ол бұл қызметтен кетуге мәжбүр болып, 2018 жылғы әлем чемпионатын Англияға өткізе алмаған, оның орнына Ресейді таңдаған ағылшын комитетіне қосылды.

Халықаралық жеңіл атлетика федерациялары қауымдастығы

2007 жылы Коу Халықаралық жеңіл атлетика федерациясының (IAAF) вице-президенті болып тағайындалды және 2011 жылы қайта тағайындалды. 2013 жылы IAAF президенті Ламин Диак қызметтен бас тартатынын жариялағанда, президенттік лауазымға бұрын сайлау өткен емес еді, сондықтан Коу оның ізбасары болып жариялануы мүмкін болды. Коу 2014 жылдың қараша айында 2015 жылы осы лауазымға кандидат болатынын мәлімдеді. 2014 жылдың желтоқсан айында Коу «Жаңа дәуірде жеңіл атлетиканы дамыту» атты сайлауалды бағдарламасын жариялады. 2015 жылдың 19 тамызында Пекин қаласында ол Сергей Бубкаға қарсы 115 дауысқа 92 дауыспен IAAF президенті болып сайланды. 2023 жылдың 17 тамызында Будапештте ол үшінші және соңғы мерзімге қарсылықсыз қайта сайланды. 2015 жылы Лорд Коудың IAAF президенті болуы үлкен қырқылыс туғызды, себебі ірі демеуші Adidas көп миллиондық демеушілік келісімін мерзімінен бұрын төрт жылға бұрын тоқтатты.

Британдық Олимпиадалық қауымдастық

Лондон Олимпиадасынан кейін Коу Британдық Олимпиадалық қауымдастығының төрағасы болып тағайындалды, Лорд Мойнхеннен кейін осы қызметке келді.

Токио 2020 Олимпиада ойындары

Кое Ұлттық Олимпиада комитеттері қауымдастығы атынан Токио-2020 Олимпиада ойындарының координациялық комиссиясына мүше етіп тағайындалды.

Халықаралық Олимпиада комитеті

2020 жылдың 17 шілдесінде Коу Халықаралық Олимпиада комитетінің мүшесі болып сайланды.

Басқа спорт түрлері

2007 жылдан бастап Коу Ұлыбританиялық аждаһа қайықтары жарысы қауымдастығының демеушісі болды.

Ресейлік допингті бұзу

2015 жылы Цифрлық, мәдениет, БАҚ және спорт комитеті Коэді комитетті жаңылыстырғаны үшін айыптады. Ол сонымен қатар Тюбинген университетінің допинг деңгейі туралы мәліметтер келтірген баяндамасын жариялауға бөгет қойды деген айыптамаға да ұшырады.

Жеке өмір

1980 жылы бітіргеннен кейін және 1980–81 жылдардағы жарыстардағы жетістіктерінен кейін бірнеше ай өткен соң, Коу Лофборо технологиялық университетінің Дене шынықтыру және спорт ғылымдары кафедрасында ғылыми көмекші болып жұмысқа орналасты. Ол бұл кезде жақын досы Стив Митчеллмен бірге жартылай жеке үйde тұрды. 1990 жылы Суррейде тұрғанда Коу бұрынғы бадминтоннан үш күндік жарыс чемпионы Никки МакИрвинге үйленді, олардың екі ұлы мен екі қызы бар. 2002 жылы он екі жылдық неке 12 жылдан кейін ажырасып бітті. 2003 жылы Коу Кароль Аннеттпен қарым-қатынас бастады, ал жұп 2011 жылы үйленді. Ол Англияның бұрынғы крикет капитаны М.Дж.К. Смиттың қызы. Коу Nike-тің бүкіл әлемдік елшісі және 20 000-нан астам мүшесі бар денсаулық сақтау орталықтарының иесі. Ол Сент-Джеймс-сквердегі жекелеген джентльмендер клубы – Шығыс Үндістан клубының мүшесі. Ол Лондонның 10 км Nike жарысы және 10 км британдық қайырымдылық жарысы сияқты Лондондағы жеңіл атлетикалық шараларды қолдады. 2010 жылдың 12 ақпанында Коу Ванкувер Олимпиадалық ұшқын эстафетасының 106-шы күнінде 19-шы қатысушы болды. Коудың қатысқан жолы Стэнли паркінің жағалау бойындағы қабырғасынан өтті. 2012 жылдың қазан айында Коу Chime Communications спорттық маркетингтік еншілес компаниясы CSM Sport and Entertainment төрағасы болып тағайындалды. Компания сондай-ақ Коудың CLG компаниясындағы 93% үлесін сатып алуға «опциялық келісімге» қол қойды, бұл фирма оның сөздері мен қатысуларынан түскен табысын басқару үшін құрылған. Коу «Челси» футбол клубының жақтаушысы. Ол сонымен қатар крикет пен джаз музыкасын, әсіресе Билли Холидей мен Лестер Янгты ұнатады. Коу 2022 жылдың 31 қаңтарында Лордтар палатасынан зейнеткерлікке шықты. Ол The Daily Telegraph газетінде баған жазады. Коу түс соқыр.

Құрметтер

Коу 1985 жылы өзінің альма-матері – Лафборо университетінен Технология ғылымдарының құрметті докторы (Hon DTech) атағын алды. 2009 жылдың қараша айында ол Шығыс Лондон университетінен ғылым докторы (Hon DSc) құрметті дәрежесімен марапатталды. 2009 жылы Коу Британдық сәулетшілердің Корольдік институтының құрметті мүшесі атанды. Ол сондай-ақ 2011 жылы Сандерленд университетінен әдебиет докторының құрметті дәрежесін алды. 1982 жылғы Жаңа жылдық құрметтеуде Британ империясы орденінің мүшесі (MBE) және 1990 жылғы Жаңа жылдық құрметтеуде Британ империясы орденінің офицері (OBE) болып тағайындалды. 2000 жылдың 16 мамырында Суррей графтығындағы Ранмордың бароны Коу ретінде өмірлік құрметті мәртебеге ие болды. 2006 жылғы Жаңа жылдық құрметтеуде спорт саласына қосқан үлесі үшін Британ империясы орденінің кавалер-командоры (KBE) болып тағайындалды. 2023 жылғы тәж кигізу рәсімінде орденнің өкілі ретінде қатысты. 1987 жылы алғашқы Астурия ханзадасы сыйлығын (Спорт саласы) жеңіп алды. Лондон-2012 Олимпиадасын ұйымдастырудағы еңбегі үшін Коу Олимпиада орденімен марапатталды. Коу Лауреус әлемдік спорт сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін тағы бір марапат алды. BBC Sports Personality of the Year салтанатында үш жеке марапатқа ие болды: 1979 жылы бас жүлде, 2005 жылы «Арнайы алтын жүлде» және 2012 жылы «Өмірлік жетістіктер жүлдесі». 2017 жылы Орегон штатындағы Бивертон қаласындағы Nike компаниясының штаб-пәтеріндегі ғимарат Себастьян Коудың есімімен аталып, «Nike Sebastian Coe building» деп салынды. Коу ұзақ жылдар бойы Nike компаниясының спортшысы болды және орта қашықтыққа жүгірудегі ең үздік спортшы ретінде танылды. «Nike Sebastian Coe building» ғимараты байланыс пен бірлескен жұмыстың маңыздылығын көрсету үшін жобаланды. Коу The Sunday Times журналының «21-ғасырдың 100 жасаушысы» тізіміне енді. 2018 жылы ол Голд-Кост қаласында өткен 2018 жылғы Достастық ойындарына байланысты Австралия туризмінің «Австралияның досы» ретінде танылды. Сонымен қатар, 2018 жылы Коу Дүниежүзілік Олимпиадашылар қауымдастығынан OLY пост-номиналды атағымен марапатталды.

Жеке рекордтар

ҚашықтықМаркДатаОрын400 м46.8714 шілде 1979ААА чемпионаты, Лондон (Кристалл Палас), Ұлыбритания 4 × 400 м эстафета45.55 тамыз 1979Еуропа кубогы, Турин, ИТА 600 м1:15.010 маусым 1981Флоренция, ИТА800 м1:41.73 (ӘР)10 маусым 1981Флоренция, ИТА1000 м2:12.18 (ӘР)11 шілде 1981Осло, NOR1500 м3:29.777 қыркүйек 1986Риети, ИТА Майл3:47.33 (ӘР)28 тамыз 1981Брюссель, БЕЛ2000 м4:58.845 маусым 1982Бордо, ФРА3000 м7:54.3223 сәуір 1986Косфорд, Ұлыбритания 5000 м14:06.211 мамыр 1980Кудворт, Ұлыбритания (ӘР) – әлем рекорды орнатылған кездегі жеке рекорд.