Нацистік Германияның саяси қайраткері және баспагері Макс Аманн
Max Amann
Макс Аманн: Нацисттік саясаткер, «Eher Verlag» баспасының басшысы, өнер жинаушы. Соғыстан кейін неміс тіліндегі баспагерлік қызметі үшін жауапкершілікке тартылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс нацистік шенеунігі және баспагер, неміс су полосы ойыншысы.
German Nazi official and publisher
the German water polo player
Макс Аманн (24 қараша 1891 – 30 наурыз 1957) – нацистік партияның жоғары дәрежелі мүшесі, неміс саясаткері, кәсіпкер және өнер жинаушы, соның ішінде ұрланған өнер туындыларын жинаған. Ол нацистік партияның алғашқы басқарушы директоры болды, кейін Eher Verlag (Eher Publishing) баспасының, нацистік партияның ресми баспа үйінің басшысы болды. Ол сондай-ақ баспасөз жөніндегі рейхслайтер болды. Соғыс аяқталғаннан кейін Аман АҚШ әскери оккупациялық билігі тарапынан тұтқындалды. Денацификация соты оны "Басты кінәлі" деп таныды. Аман он жылға еңбек лагеріне кесілді, оның мүлкі, зейнетақы құқығы және барлық капиталы тәркіленді. 1953 жылы Аман босатылып, төрт жылдан кейін Мюнхенде кедейлікте қайтыс болды.
Max Amann (24 November 1891 – 30 March 1957) was a high ranking member of the Nazi Party, a German politician, businessman and art collector, including of looted art. He was the first business manager of the Nazi Party and later became the head of Eher Verlag (Eher Publishing), the official Nazi Party publishing house. He was also the Reichsleiter for the press. After the war ended, Amann was arrested by U. S. military occupation authorities. A denazification court deemed him a Hauptschuldiger (Major Offender). Amann was sentenced to ten years in a labour camp, stripped of his property, pension rights, and virtually all of his fortune. Amann was released from custody in 1953, and died in poverty in Munich four years later.
Ерте өмір
Аманн 1891 жылғы 24 қарашада Мюнхенде дүниеге келген. Халық мектебі мен коммерциялық мектепте оқығаннан кейін бірнеше жыл сауда кеңсесінде шәкірт және сатушы болып жұмыс істеді. 1912 жылдың қазан айында 1-ші Бавария Корольдік жаяу әскер полкіне қатарына шақырылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда 16-шы Бавария Корольдік жаяу әскер полкіне ауыстырылып, фельдвебель (АҚШ армиясының аға сержантымен тең) шеніне жетті. Аманн Адольф Гитлердің рота сержанты болғандықтан, Гитлердің неміс саясатында көзге түруінен бұрын онымен ерте танысқан. Соғыс жылдары екінші дәрежелі Темір крестпен марапатталды. 1919 жылдың желтоқсан айында әскерден босатылды.
Amann was born in Munich on 24 November 1891. After attending volksschule and a business school, he worked for a few years as a commercial office apprentice and a salesman. He then enlisted in the 1st Royal Bavarian Infantry Regiment in October 1912. When the First World War broke out he was transferred to the 16th Royal Bavarian Infantry Regiment and obtained the rank of Feldwebel (equivalent to the US Army staff sergeant). Amann was Adolf Hitler's company sergeant, and was thus an early acquaintance of Hitler long before his rise to prominence in German politics. He was awarded the Iron Cross second class during the war. He was discharged in December 1919.
Нацистік мансап
Аман 1921 жылғы қазан айында Нацистік партияға (НСДАП) партияның алғашқы бизнес-менеджері ретінде қосылды және НСДАП-тың 3-нөміріне ие болды. 1922 жылдан бастап ол нацистердің жалғыз баспа үйін – Eher Verlag басқарды. Eher Verlag антисемиттік сатирикалық «Die Brennessel» журналын және SS журналын – «Das Schwarze Korps» («Қара корпус») сияқты басқа да басылымдарды жариялады. Аман 1923 жылғы қарашадағы сыра залы төңкерісіне қатысты және 1924 жылғы сәуірде Ландсберг түрмесінде төрт жарым айға сотталды. Нацистік партияға тыйым салынған кезеңде Аман Мюнхенде орналасқан нацистік маңдай ұйымы – «Үлкен неміс халық қауымдастығының» жетекші мүшесі болды. 1924 жылғы қарашада ол Мюнхен қалалық кеңесіне НСДАП үміткері ретінде сайланды және 1933 жылға дейін қызмет етті. 1925 жылғы 27 ақпанда Нацистік партия қайта құрылғанда Аман бірден оған қайта қосылды. Аманның ең маңызды еңбегі – Гитлерді өзінің алғашқы кітабын «Жақтың төрт жарым жылы (күресі) өтірікке, ақымақтыққа және қорқынышқа қарсы» деген атаудан «Менің күресім» деп өзгертуге көндіру болды. Ол кітап Eher Verlag-тың негізгі кіріс көзіне айналды және Аман көптеген басылымдар арқылы кітапты бақылады. Ол Гитлердің байыуына көмектесті. Аман көптеген нацистік басылымдар арқылы өзін де байытты. Аман «Volkischer Beobachter» күнделігін, «Illustrierter Beobachter» апталығын және «Nationalsozialistische Monatshefte» журналын шығарды. Нацистер билікке келгеннен кейін Гитлер оны 1933 жылғы 2 маусымда Нацистік партияның екінші ең жоғары саяси шені – Рейхслитер етіп тағайындады. 1933 жылғы 15 қарашада Гитлер Аманды Рейх Баспасөз Палатасының (Reichspressekammer) президенті және Рейх Баспасөз жетекшісі етіп тағайындады. Сол күні Аман 24-ші сайлау округінен Рейхстаг депутаты болып сайланды. Аман 1932 жылғы 15 наурызда СС-ке СС группфюрері шенімен қосылды, 1936 жылғы 30 қаңтарда СС обергруппфюреріне дейін көтерілді және Рейхсфюрер СС штабына бекітілді. Аман баспасөз индустриясын бақылауға алу үшін екі бағытты стратегияны қолданды. Баспасөз палатасының президенті ретінде Аман нацистердің тілегіне қарсы келетін немесе нацистік режимді толық қолдамайтын кез келген газетті жабуға немесе тартып алуға құқылы болды. Содан кейін, Eher Verlag басшысы ретінде, ол оларды айтарлықтай төмен бағамен сатып алды – көбінесе Eher Verlag жалғыз ұсынушы болған «аукциондарда». 1942 жылға қарай Аман өзінің баспа империясы арқылы Германиядағы барлық газеттердің 80%-ын бақылады. «Менің күресімнен» түскен табыстармен бірге бұл Eher Verlag-ты Германиядағы ең ірі газет және баспа компаниясы, сонымен қатар әлемдегі ең ірі компаниялардың біріне айналдырды. Оның табысы 1934 жылдан 1944 жылға дейін артты. Соғыс аяқталғаннан кейін американдық әскерлер Аманды тұтқындады, ол «Жоғарғы қылмыскер» (Hauptschuldiger) деп танылды және 1948 жылғы 8 қыркүйекте он жылға еңбек лагеріне сотталды. 1953 жылы босатылып, мүлкі, зейнетақы құқығы және барлық байлығынан айырылды. Аман 1957 жылғы 30 наурызда Мюнхенде қайтыс болды.
Amann joined the Nazi Party (NSDAP) in October 1921, as the Party's first business manager, and held NSDAP membership number 3. After 1922, he also led the Nazis' sole publishing house, Eher Verlag. Eher Verlag published, among other imprints, the antisemitic satirical magazine Die Brennessel and the SS magazine Das Schwarze Korps ("The Black Corps"). Amann took part in the November 1923 Beer Hall Putsch and in April 1924 was sentenced to four and a half months in Landsberg Prison. During the period when the Nazi Party was banned, Amann was a leading member of the Greater German People's Community, a Nazi front organization headquartered in Munich. In November 1924 he was elected as a NSDAP candidate to the Munich city council, serving until 1933. When the Nazi Party was reestablished on 27 February 1925, Amann immediately rejoined it. Amann's most notable contribution was persuading Hitler to retitle his first book from Viereinhalb Jahre (des Kampfes) gegen Lüge, Dummheit und Feigheit, ("Four and a Half Years (of Struggle) Against Lies, Stupidity and Cowardice") to Mein Kampf, ("My Struggle") which he also published. The book became a major source of Eher Verlag's income and Amann oversaw the book through many editions. He helped Hitler become a wealthy man. Amann also enriched himself through many Nazi publications. Amann published the daily Volkischer Beobachter, the weekly Illustrierter Beobachter and the Nationalsozialistische Monatshefte. After the Nazi seizure of power, Hitler appointed him a Reichsleiter, the second highest political rank in the Nazi Party on 2 June 1933. On 15 November 1933, Hitler named Amann the president of the Reich Press Chamber (Reichspressekammer) and Reich Press Leader. Also on that day, Amann was elected to the Reichstag from electoral constituency 24, Upper Bavaria Swabia. Amann joined the SS on 15 March 1932 with the rank of SS Gruppenführer, was promoted to SS Obergruppenführer on 30 January 1936 and was assigned to the staff of the Reichsführer SS. Amann pursued a dual pronged strategy to establish Nazi control over the press industry. In his official role as president of the Press Chamber, Amann had the power to seize or close down any newspapers that either ran counter to the Nazis' wishes or did not fully support the Nazi regime. Then, as head of the Eher Verlag, he bought them at a substantial discount–often at "auctions" at which the Eher Verlag was the sole bidder. By 1942, Amann controlled 80% of all German newspapers through his publishing empire. Combined with the proceeds from Mein Kampf, this made the Eher Verlag the largest newspaper and publishing company in Germany, and one of the largest in the world. His income increased from in 1934 to in 1944. Arrested by American troops after the war ended, Amann was deemed a Hauptschuldiger (Major Offender) and sentenced to ten years in a labour camp on 8 September 1948. He was released in 1953, but was stripped of his property, pension rights and practically all of his fortune. Amann died on 30 March 1957, in Munich.
Нацистер тонаған өнер
2014 жылы Бавария мемлекеттік суреттер жинағы Пинакотека дер Модерне жинағынан Аманнға тиесілі болуы мүмкін деген күдік тудырған 14 өнер туындысын анықтады. Пинакотека бұл өнер туындыларын 1945 жылы алған, бірақ олардың қайдан алынғанын толыққанды анықтап, тоналанғанын немесе тоналмағанын айта алмады. Германияның жоғалған өнер қоры 10 картина мен 4 мүсінді, олардың ішінде Габриэль Мялескирхер, Франц фон Штук, Фридрих Каулбах және басқа авторлардың туындылары, lostart.de дерекқорына енгізді.
In 2014, the Bavarian State Painting Collections discovered in the Pinakothek der Moderne's collection 14 art works that they suspected had belonged to Amann. The Pinakothek received the artworks in 1945 and could not detail their provenance enough to say whether they were looted or not. The German Lost Art Foundation listed the 10 paintings and 4 sculptures, which included works from Gabriel Mäleßkircher, Franz von Stuck, Friedrich Kaulbach and others, in the lostart. de database.