Питер Кэрингтон: Британ саяхатшысы және мемлекеттік қайраткерінің өмірі мен қызметі
Peter Carington, 6th Baron Carrington
Лорд Карингтон (1919-2018) – британдық саясаткер, қорғаныс және сыртқы істер министрі, NATO бас хатшысы. Зимбабве тәуелсіздігіне, Фалькленд аралдары және Грекия-Түркия дағдарысына қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1919–2018)
British politician (1919–2018)
Питер Александр Руперт Карингтон, 6-шы барон Карингтон, Аптон бароны Карингтон (6 маусым 1919 – 9 шілде 2018), британдық Консервативтік партиясының саясаткері және мұрагерлік тең болған. Ол 1970 жылдан 1974 жылға дейін Қорғаныс министрі, 1979 жылдан 1982 жылға дейін Сыртқы істер министрі, 1983 жылдан 1984 жылға дейін General Electric компаниясының төрағасы, ал 1984 жылдан 1988 жылға дейін НАТО-ның Бас хатшысы қызметтерін атқарды. Маргарет Тэтчердің алғашқы үкіметінде ол Родезиядағы қақтығысты аяқтаған және Зимбабве мемлекетінің құрылуына жағдай жасаған Ланкастер Хаус келісімін жүргізуде маңызды рөл атқарды. 1982 жылы Аргентина Фолкленд аралдарына басып кірген кезде Карингтон Сыртқы істер министрі болып жұмыс істеді. Ол осы оқиғаны болжамағандығы үшін толық жауапкершілікті өз үстіне алып, отставкаға шықты. НАТО-ның Бас хатшысы ретінде 1987 жылғы Эгей теңізі дағдарысы кезінде Грекия мен Түркия арасындағы соғыстың алдын алуға көмектесті. 1999 жылғы Лордтар палатасы заңы мұрагерлік теңдердің Лордтар палатасында отыру құқығын жойғаннан кейін, Карингтон өмірлік теңдікке ие болды.
Peter Alexander Rupert Carington, 6th Baron Carrington, Baron Carington of Upton, (6 June 1919 – 9July 2018), was a British Conservative Party politician and hereditary peer who served as Defence Secretary from 1970 to 1974, Foreign Secretary from 1979 to 1982, Chairman of the General Electric Company from 1983 to 1984, and Secretary General of NATO from 1984 to 1988. In Margaret Thatcher's first government, he played a major role in negotiating the Lancaster House Agreement that ended the conflict in Rhodesia and enabled the creation of Zimbabwe. Carington was Foreign Secretary in 1982 when Argentina invaded the Falkland Islands. He took full responsibility for the failure to foresee this and resigned. As NATO secretary general, he helped prevent a war between Greece and Turkey during the 1987 Aegean crisis. Following the House of Lords Act 1999, which removed the automatic right of hereditary peers to sit in the House of Lords, Carington was created a life peer as Baron Carington of Upton.
Түпбасқасы және ерте өмір
"Каррингтон" (екі R әрпімен) тегі 1839 жылғы патшалық лицензиямен оның тікелей атасы Роберт Каррингтон, 2-ші барон Каррингтон, Смит тегінің орнына қабылдаған. Соңғысының әкесі, Ноттингем қаласының депутаты Роберт Смит, 1796 жылы (Ирландия пэрлігі) және 1797 жылы (Ұлыбритания пэрлігі) барон Каррингтон титулына ие болған. 1880 жылы 2-ші баронның ұлдары патшалық лицензиямен фамилияның жазылуын "Карингтон" (бір R әрпімен) деп өзгерткен, бірақ титулдың жазылуы өзгерген жоқ. 1919 жылдың 6 маусымында Челсиде дүниеге келген Питер Александр Руперт Карингтон, 5-ші барон Каррингтонның әйелі, құрметті Сибил Марион Колвиллдің ұлы, ол Чарльз Колвиллдің қызы, Колросстың 2-ші виконты Колвилл болған. Оның аталары либерал саясаткері Чарльз Уинн Карингтон, Линкольнширдің 1-ші маркизі және саясаткер, сарай кеңесшісі Сэр Уильям Карингтон еді. Карингтон Девон графтығының Бридстоу қаласындағы Миллатон үйінде өскен. 1928 жылдан 1932 жылға дейін Сандройд мектебінде оқыған, ол сол кезде Суррей графтығының Кобхем қаласында орналасқан, содан кейін Итон колледжіне түскен. Итонды бітіргеннен кейін оның үй басшысы Сирил Баттервик Карингтон туралы: "Шын мәнінде ақымақ бала үшін үш кәсіптік бағыт бар: фермерлік, әскери қызмет және биржа брокері" деген пікір білдірген. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде полкте қызмет еткен, 1941 жылдың 1 қаңтарында лейтенант, кейін уақытша капитан шеніне көтерілген. Соғыстан кейін Карингтон 1949 жылға дейін әскерде қызметін жалғастырған.
The surname "Carrington" (with two Rs) was adopted by royal licence dated 1839 by his direct male ancestor Robert Carrington, 2nd Baron Carrington, in lieu of Smith. The latter's father, Robert Smith, MP for Nottingham, was created Baron Carrington in 1796 (Peerage of Ireland) and 1797 (Peerage of Great Britain). The spelling of the surname was changed by royal licence to "Carington" (with one r) in 1880 by the 2nd Baron's sons, but the spelling of the title did not change. Born in Chelsea on 6 June 1919, Peter Alexander Rupert Carington was the only son of the 5th Baron Carrington by his wife, the Hon. Sybil Marion Colville, a daughter of Charles Colville, 2nd Viscount Colville of Culross. His great uncles were the Liberal statesman Charles Wynn Carington, 1st Marquess of Lincolnshire, and politician and courtier the Hon. Sir William Carington. Carington grew up in Millaton House, in Bridestowe, Devon. He went to Sandroyd School from 1928 to 1932, based at that time in Cobham, Surrey, and Eton College. On leaving Eton, his housemaster, Cyril Butterwick, said of Carington, "For a really stupid boy, there are three possible professions: farming, soldiering and stockbroking". He served with the regiment during the Second World War, was promoted to lieutenant on 1 January 1941, and later temporary captain After the war, Carington remained in the army until 1949.
Саяси мансап 19461982
1938 жылы Карингтон әкесінен кейін 6-шы барон атанды. 1940 жылы 21 жасқа толғанда Лордтар палатасына кіруге құқылы болғанымен, ол әскери қызметте болғандықтан, 1945 жылдың 9 қазанына дейін орын алған жоқ. Армиядан кеткен соң Карингтон саясатқа қатысты және Уинстон Черчилль мен Энтони Иденнің консервативтік үкіметтерінде 1951 жылдың қарашасынан 1954 жылдың қазанына дейін Ауыл шаруашылығы және азық-түлік министрінің парламенттік хатшысы болып қызмет етті. 1951 жылдың 2 шілдесінде Букингемширдің лейтенант орынбасары болып тағайындалды. Министр Томас Дагдейлдің отставкаға келуіне себеп болған Кричел Даун ісі кезінде Карингтон өзінің отставкасын ұсынды, бірақ премьер-министр оны қабылдамады. 1954 жылдың қазан айынан 1956 жылдың қазан айына дейін Карингтон Қорғаныс министрінің Парламенттік хатшысы болды, содан кейін 1959 жылдың қазан айына дейін Австралиядағы Жоғары комиссар болып тағайындалды. 1959 жылы ол Корольдік кеңесші атанды. Ұлыбританияға оралғаннан кейін ол 1963 жылдың қазанына дейін Гарольд Макмиллан басшылығымен Адмиралтействоның бірінші лорды болып қызмет етті. Бұл қызметте Карингтон Адмиралтействоның ірі реформасы мен қайта құрылуы кезінде Қорғаныс штабының бастығы болған Лорд Маунтбеттенмен бірге жұмыс істеді. 1963 жылдың қазанында Алек Дуглас Хоум премьер-министр болғаннан кейін Карингтон 1964 жылдың қазанына дейін, жалпы сайлау үкіметтің ауысуына дейін, портфелі жоқ министр және Лордтар палатасының басшысы қызметін атқарды. 1964 жылдан 1970 жылға дейін Лордтар палатасында оппозиция жетекшісі болды. 1970 жылы консерваторлар Эдвард Хит басшылығымен қайта билікке келгенде Карингтон Қорғаныс министрі болды және 1974 жылдың ақпан айындағы жалпы сайлауға дейін осы лауазымда қалды. 1977 жылы жазылған хатта 1971 жылдың тамызындағы «Деметриус» операциясы кезінде ирландиялық республикалық тұтқындарды азаптау саясаты талқыланды, сол кездегі ішкі істер министрі Мерлин Рис бұл саясаттың бастауын Карингтонға жатқызды: «Менің пікірімше (Брайан Фолкнер оның өлімінен бұрын растады [сол кездегі Солтүстік Ирландия премьер-министрі]) 1971/72 жылдары Солтүстік Ирландияда азаптау әдістерін қолдану туралы шешімді министрлер қабылдады, әсіресе сол кездегі қорғаныс министрі Лорд Карингтон». Карингтон 1968 жылы Енох Пауэлл иммиграция туралы даулы «Қан өзендері» сөзінен кейін қызметтен босатылғаннан кейін көлеңкелі қорғаныс министрі болды. Ол сондай-ақ 1972 жылдан 1974 жылға дейін Консервативтік партия төрағасы болды және 1974 жылдың қаңтар-наурыз айларында Энергетика жөніндегі мемлекеттік хатшы болып қысқа уақыт қызмет етті. Карингтон 1974 жылдан 1979 жылға дейін Лордтар палатасында оппозиция жетекшісі болды. 1979 жылы ол Маргарет Тэтчердің бірінші кабинетінде Сыртқы істер министрі және Теңіздік даму министрі болып тағайындалды. Тэтчер Карингтонды жоғары бағалап, «Питерде зор панаша және кез келген пікірталастағы негізгі мәселелерді бірден анықтай алатын қабілеті болды; және ол өзін өткір тілмен жеткізе білді. Бізде келіспеушіліктер болды, бірақ ешқашан өшпенділік болған жоқ» деді. 1979 жылы Карингтон Ланкастер Хауста өткен конференцияға төрағалық етті, оған Иан Смит, Абель Музорева, Роберт Мугабе, Джошуа Нкомо және Джосия Тонгогара қатысты, бұл Родезияның Буш соғысын аяқтады. Кейін ол Смиттен гөрі Мугабеге қолдау көрсетті. Карингтон 1982 жылғы Канада актерінің Лордтар палатасынан өтуіне жауапты болды. 1982 жылдың 29 наурызында Корольдік мақұлдау алған актінің ережелеріне сәйкес, британ Парламенті Канада конституциясын өзгертудегі болашақ рөлінен бас тартты, бұл бұрынғы доминионда патриация деп белгіленді. 1982 жылдың 2 сәуірінде Аргентина Фолкленд аралдарына шабуыл жасаған кезде Карингтон сыртқы істер министрі болды. Ол 5 сәуірде қызметінен кетті, бұл оқиғаны болжамағандығы үшін және Фолкленд аралдарына бақылауды сақтау бойынша британдық ниеттер туралы Сыртқы істер министрлігі жіберген қате сигналдар үшін Сыртқы істер және Ұлттар Достастығы кеңсесінің немқұрайлылығына толық жауапкершілікті алды. Маргарет Тэтчер өзінің өмірбаянында оның кетуіне өкініш білдірді. Ол одан қалуын өтінді, бірақ ол кетті, өйткені оған және Сыртқы істер министрлігіне көптеген консерваторлар сенімсіздікпен қарады, тіпті жек көріп те қарады. Лорд Карингтон төрт Ұлы мемлекеттік лауазымның бірін атқарған соңғы мұрагерлік жұрт болды. Оның орнынан кеткеннен кейін, бұрынғы премьер-министр Дэвид Кэмерон 2023 жылы сыртқы істер министрі болып тағайындалғанға дейін Лордтар палатасының басқа мүшесі бұл кеңселердің бірін басқармады.
In 1938, Carington succeeded his father as 6th Baron Carrington. Although he became eligible to take his seat in the House of Lords on his 21st birthday in 1940, since he was on active service, he did not do so until 9 October 1945. After leaving the Army, Carington became involved in politics, and served in the Conservative governments of Winston Churchill and Anthony Eden as Parliamentary secretary to the Minister of Agriculture and Food from November 1951 to October 1954. He was also appointed Deputy lieutenant of Buckinghamshire on 2 July 1951. During the Crichel Down affair, which led to the resignation of minister Thomas Dugdale, Carington tendered his resignation, which was refused by the Prime Minister. Carington was Parliamentary Secretary to the Minister of Defence from October 1954 to October 1956, and was then appointed High Commissioner to Australia, a post he held until October 1959. He became a Privy Counsellor in 1959. Following his return to Britain he served under Harold Macmillan as First Lord of the Admiralty until October 1963. In this role, Carington worked with Lord Mountbatten, who was Chief of the Defence Staff, during a time of major restructuring and reform of the Admiralty. After Alec Douglas Home became prime minister in October 1963, Carington held the posts of minister without portfolio and Leader of the House of Lords until October 1964, when the general election led to a change of government. From 1964 to 1970 he was Leader of the Opposition in the House of Lords. When the Conservatives returned to power in 1970 under Edward Heath, Carington became Defence Secretary, where he remained until the February 1974 general election. In a 1977 letter discussing the policy of torture of Irish republican internees during Operation Demetrius in August 1971, the then Home Secretary Merlyn Rees attributed the origins of the policy to Carington: '"It is my view (confirmed by Brian Faulkner before his death [NI's prime minister at the time]) that the decision to use methods of torture in Northern Ireland in 1971/72 was taken by ministers – in particular Lord Carrington, then secretary of state for defence." Carington became shadow defence secretary in 1968 after Enoch Powell was dismissed, following his controversial Rivers of Blood speech on immigration. He also served as Chairman of the Conservative Party from 1972 to 1974, and was briefly Secretary of State for Energy from January to March 1974. Carington was again leader of the opposition in the House of Lords from 1974 to 1979. In 1979 he was made Foreign Secretary and Minister for Overseas Development in the first cabinet of Margaret Thatcher. Thatcher spoke highly of Carington, stating that "Peter had great panache and the ability to identify immediately the main points in any argument; and he could express himself in pungent terms. We had disagreements, but there were never any hard feelings." Carington chaired the Lancaster House conference in 1979, attended by Ian Smith, Abel Muzorewa, Robert Mugabe, Joshua Nkomo and Josiah Tongogara, which brought to an end Rhodesia's Bush War. He later expressed his support for Mugabe over Smith. Carington was primarily responsible for ensuring the 1982 Canada act passed the House of Lords. Under the provisions of the act, which received Royal Assent on 29 March 1982, the British Parliament renounced any future role in amending the Canadian constitution, a process known in the former dominion as patriation. Carington was foreign secretary when Argentina invaded the Falkland Islands on 2 April 1982. He resigned his position on 5 April, taking full responsibility for the complacency of the Foreign and Commonwealth Office in its failure to foresee this development and for the misleading signals sent by the Foreign Office on British intentions for retaining control over the Falklands. In her autobiography, Margaret Thatcher later expressed her sorrow at his departure. She had asked him to stay but he left because he and the Foreign Office were distrusted and even hated by many back bench Conservatives. Lord Carrington was the last hereditary peer to hold one of the four Great Offices of State. After his resignation, no other member of the House of Lords held one of these offices until the appointment of former Prime Minister David Cameron as foreign secretary in 2023.
Кейінгі өмір және өлім
Карингтон 1984 жылдан 1988 жылға дейін НАТО-ның Бас хатшысы қызметін атқарды. 1983-1988 жылдары Виктория және Альберт мұражайының төрағасы болды. 1984 жылғы 1 тамызда ол 1994 жылғы маусымға дейін қызмет етті. 1991 жылы Югославияның тарауы туралы дипломатиялық келіссөздерге төрағалық етті және соғыстарды аяқтауға және әр республиканың тәуелсіз мемлекет болуына әкелетін жоспарды қабылдауға тырысты. Саяси лауазымдарынан өзге, Карингтон Рединг университетінің канцлері болды және бірнеше компанияның төрағасы, оның ішінде Кристис, сондай-ақ Барклейс банкі, Cadbury Schweppes және The Daily Telegraph сияқты көптеген компаниялардың директоры болып қызмет етті. Ол сонымен қатар 1990 жылдан 1998 жылға дейін Билдерберг конференциясына төрағалық етті, ал 1999 жылы оның орнын Этьен Давиньон басты. 1983 жылдан 2002 жылға дейін ол Pilgrims Society президенті, ал 1971 жылдан 2018 жылға дейін Ұлыбритания-Австралия қоғамының президенті болды. 1994 жылғы 8 қарашада ол Гартер орденінің канцлері болып тағайындалды және 2012 жылғы қазан айында зейнетке шықты. 1999 жылғы Лордтар палатасы заңы мұрагерлік теңдердің Лордтар палатасында отыру құқығын автоматты түрде жойғаннан кейін, Карингтон, Лордтар палатасының барлық бұрынғы басшыларымен бірге 1999 жылғы 17 қарашада өмірлік теңдік алды. Ол Ноттингемшир графтығындағы Аптонның бароны Карингтон атағын қабылдады. Ол Лордтар палатасының ең ұзақ қызмет еткен мүшесі болды және 2016 жылы Теуксбери лорды Барбер зейнетке шыққаннан кейін ең үлкен жасқа ие болды. Ол Эдинбург герцогынан кейін Тайлық кеңесінің екінші ең ұзақ қызмет еткен мүшесі болды. Ол 2018 жылғы 9 шілдеде 99 жасында Бледлоуда табиғи себептерден қайтыс болды.
Carington served as Secretary General of NATO from 1984 to 1988. He was chairman of the Victoria and Albert Museum from 1983 to 1988. He was appointed Chancellor of the Order of St Michael and St George on 1 August 1984, serving until June 1994. In 1991, he presided over diplomatic talks about the breakup of Yugoslavia and attempted to pass a plan to end the wars and result in each republic becoming an independent nation. Aside from his political posts, Carington was chancellor of the University of Reading and served as chairman of several companies, including Christie's, and as a director of many others, including Barclays Bank, Cadbury Schweppes and The Daily Telegraph. He also chaired the Bilderberg conferences from 1990 to 1998, being succeeded in 1999 by Étienne Davignon. From 1983 to 2002, he was president of the Pilgrims Society, and from 1971 to 2018 president of the Britain–Australia Society. He was appointed Chancellor of the Order of the Garter on 8 November 1994, a role from which he retired in October 2012. After the House of Lords Act 1999 removed the automatic right of hereditary peers to sit in the House of Lords, Carington, along with all former leaders of the House of Lords, was given a life peerage on 17 November 1999. He took this as Baron Carington of Upton, of Upton in the County of Nottinghamshire. He was the longest serving member of the House of Lords, and following the retirement of Lord Barber of Tewkesbury in 2016, had been the oldest. He was the second longest serving member of the Privy Council after the Duke of Edinburgh. He died on 9 July 2018, aged 99, of natural causes in Bledlow, Buckinghamshire.
Отбасы
1942 жылы 25 сәуірде Каррингтон Иона МакКлианмен (19 наурыз 1920 – 7 маусым 2009), лейтенант-полковник сэр Фрэнсис МакКлиан мен Айлин Уэйлдің қызымен үйленді. Олардың үш баласы болды: Александра де Бунсен (1943 жылы туған), Вирджиния Карингтон (1946 жылы туған; бұрын лорд Эшкомбқа үйленген) және Руперт Карингтон, 7-ші барон Карингтон (1948 жылы туған). Каррингтонның әйелі, леди Карингтон 7 маусым 2009 жылы 89 жасында дүние салды.
Carington married Iona McClean (19 March 1920 – 7 June 2009), daughter of Lt Col. Sir Francis McClean and Aileen Wale, on 25 April 1942. They had three children: Alexandra de Bunsen (born 1943), Virginia Carington (born 1946; formerly married to Lord Ashcombe), and Rupert Carington, 7th Baron Carrington (born 1948). Carington's wife, Lady Carrington, died on 7 June 2009, aged 89.
Танымал мәдениетте
1975 жылы Каррингтон BBC Radio 4 радиосының ұзақ жылдардан бері келе жатқан "Desert Island Discs" бағдарламасында және 2004 жылы сол станцияның "A Good Read" бағдарламасында қонақ болды. 1977 жылғы "А Bridge Too Far" соғыс фильмінде Джон Стрейд Ниймеген көпіріндегі Гренадирлер гвардиясының капитаны рөлін ойнады, бұл рөл Каррингтонның өзінен жасалған. Бұл бейнелеу Каррингтон мен майор Джулиан Кук арасындағы "Төңкеріс жолы" бағыты бойынша алға жылжу туралы тарихи дауды көрсетеді. 1982 жылғы ақпан айында Роуэн Аткинсон "Сауал сағаты" бағдарламасының "Тоғыз сағат емес жаңалықтары" пародиясЫнда Каррингтонды бейнеледі, ол жақын арада болатын ядролық апатты тым мұқият талқылайды. 2002 жылы BBC өндірісінде Иан Куртистің "Фолкленд" пьесасында Каррингтонды Джеймс Фокс сомдады. Ол сондай-ақ 2011 жылғы "Темір ханым" фильмінде Джеймс Смитпен және 2014 жылғы "Сөмке" пьесасында Джефф Роулмен қысқа ғана рөлде ойнады.
Carington was a guest on BBC Radio 4's long running programme Desert Island Discs in 1975 and on the same station's A Good Read in 2004. In the 1977 war film A Bridge Too Far, John Stride played a Grenadier Guards captain at Nijmegen Bridge based on Carington. This portrayal depicted the historical argument between Carington and Major Julian Cook on whether to move forward along the "Hell's Highway" route. In February 1982 Carington was portrayed by Rowan Atkinson in a Not the Nine O'Clock News parody of Question Time, pedantically discussing an imminent nuclear holocaust. Carington was portrayed by James Fox in the 2002 BBC production of Ian Curteis's The Falklands Play. He was also briefly portrayed by James Smith in the 2011 film The Iron Lady, and by Jeff Rawle in the 2014 play Handbagged.