Микоплазма hominis: қасиеттері, диагностикасы және емдеуі
Mycoplasma hominis
Микоплазма hominis – адам жасушаларына енетін бактерия. Ішкі ағза қабынуы, бактериялық вагинозға себеп болуы мүмкін. Симптомы, емдеу жолдары туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бактерия түрі
Species of bacterium
Mycoplasma hominis – Mycoplasma туысына жататын бактерия түрі. M. hominis адам жасушаларының ішкі қабаттарына ену қабілетіне ие. Уреаплазмалармен бірге микоплазмалар – белгілі ең кішкентай дербес тіршілік ететін организмдер. Оларда жасуша қабырғасы жоқ, сондықтан олар Грам бояуына түспейді. Mycoplasma hominis кіші кезеңді қабыну ауруларымен және бактериялық вагинозбен байланысты. Сондай-ақ, ол ерлердің сүексіздігімен де байланысты. Бұл түр жыныстық жолмен берілетін инфекцияны қоздырады. Ол клиндамицин антибиотикасына сезімтал. Глюкоза агар ортасында 24-48 сағат ішінде "жарылған жұмыртқа" тәрізді колониялардың өсуі – Mycoplasma hominis-тің ерекше белгісі. Бұл патоген жүкті әйелдердің хориондық жұқақ қабық тіндерін жасырын түрде жұқтырып, жүктіліктің нәтижесіне әсер етуі мүмкін.
Mycoplasma hominis is a species of bacteria in the genus Mycoplasma. M. hominis has the ability to penetrate the interior of human cells. Along with ureaplasmas, mycoplasmas are the smallest free living organisms known. They have no cell wall and therefore do not Gram stain. Mycoplasma hominis is associated with pelvic inflammatory disease and bacterial vaginosis. It is also associated with male infertility. This species causes a sexually transmitted infection. It is susceptible to the antibiotic clindamycin. Growth of "fried egg" colonies on glucose agar medium within 24–48 hours is a characteristic of Mycoplasma hominis. This pathogen may latently infect the chorionic villi tissues of pregnant women, thereby impacting pregnancy outcome.
Түрі мен морфологиясы
Mycoplasma hominis – төменгі урогенитальді трактта орналасқан адам микоплазмасының мүмкіндікті пайдаланатын түрі. Бұл – адамда кең таралған, жасушалық қабырғасы жоқ урогенитальді микоплазма түрі. Жасушалық қабырғасының болмауы M. hominis-ті β-лактамдарға және жасушалық қабырғаға бағытталған барлық антибиотиктерге тумысынан берік етеді. Сонымен қатар, бұл – өзін-өзі көбейтуге қабілетті ең қарапайым микроорганизм. Бұл жарық микроскопиясымен анықтамау және күрделі қоректік талаптар сияқты салдарға әкеледі. Коккоидты жасушалардан бастап, жіпшелерге және бұзық пішіндес құрылымдарға дейін әртүрлі жасушалық формалар байқалды, олардың ішінде коккоидты формалар және сақина немесе дискі пішіндес жасушалар басым. Бұл түрдің кокк пішіндес жасушалары екіге бөліну арқылы көбейеді, ал фрагменттелген жіпшелер мен бүршікленген жасушалар да кездеседі. Бұл факт, сондай-ақ әртүрлі зертханаларда бірдей штаммдардың әртүрлі жылдамдықпен өсуі, мәдени ортаның бөліну жылдамдығы мен жасушалық морфологияға әсер ететінін көрсетеді. Бұл түрдегі айтарлықтай үлкен жасушалардың ішкі құрауы да өзгеріп отырады. Бұл жасушаларда рибосомаға ұқсас гранулалар, тор тәрізді жіптерден тұратын ядролық аймақтар, тығыз цитоплазмалық денелер және ірі вакуольдар сияқты әртүрлі құрылымдар болуы мүмкін. Бұл байқаулар осы организмнің көбеюдің бірнеше тәсілдерін көрсетеді. Оны өсіру арнайы талаптарға байланысты қиын және уақытты алады, ал тікелей ДНК тестілеу мүмкін болғанымен, ол әрқашан жоғары сезімталдыққа ие емес және барлық зертханаларда осы мүмкіндік жоқ. Бұл M. hominis инфекцияларының жеткіліксіз тіркелуіне, диагностиканың кешігуіне және емдеу нәтижелерінің нашарлауына әкелуі мүмкін. Осыған ұқсас мінез-құлықты тағы бір зертханада алынған штамм және үш клиникалық изолят та көрсетті, бұл осы түрге тән екенін көрсетеді. Бұл түрдің, сондай-ақ барлық микоплазма түрлерінің өсуі анаэробты тыныс алу арқылы қамтамасыз етіледі.
Mycoplasma hominis is an opportunistic human mycoplasma species residing in the lower urogenital tract. It is a common human urogenital Mycoplasma species that lacks a cell wall. Due to the absence of the cell wall, M. hominis is innately resistant to β lactams and to all antibiotics which target the cell wall. Additionally, it is the simplest self replicating microorganism known. This reaps consequences such as a lack of detection by light microscopy, and complex nutritional requirements. Different cell forms have been observed varying from coccoid cells to filaments and irregularly shaped structures with coccoid forms and ring or disc shaped cells reigning predominant. Coccal forms of the species are associated with binary fission while fragmentary filaments, and budding cells were also encountered. This fact along with the fact that in different labs, the same strains grew at different rates, leads to the conclusion that cultural conditions have influenced the rate of division and cellular morphology in this species. The internal components of the much larger cells in the species are also variable. These cells can contain different structures such as ribosome like granules, nuclear areas of netlike strands, dense cytoplasmic bodies and large vacuoles. These observations indicate multiple modes of reproduction for this organism. Culturing it is demanding and time consuming due to specialized requirements and while direct DNA testing is an option, it's not always highly sensitive, and not all labs possess its capabilities. This likely leads to underreporting of M. hominis infections, causing delayed diagnosis and less favorable treatment outcomes Cells of M. hominis prepared from batch cultures show uniform exponential growth and appear to divide through the process of binary fission with pleomorphic forms appearing upon further incubation. Similar behavior was demonstrated by another laboratory adapted strain and by three other clinical isolates, making this seem characteristic of the species. Growth in this species, as well as all species of mycoplasmas, is driven by anaerobic respiration.
Жергілікті жер
M. hominis-тің негізгі локализация орындары – ауыз қуысының артқы бөлігі (орафаринкс) және патогендік қасиеттері жоғары несеп-жыныс жүйесі. Ол адамдарға да, адам емес приматтарға да жұқтыруға қабілетті. Микоплазма гоминис көптеген аурулармен байланысты, бірақ олардың көпшілігіндегі рөлі нақты емес. M. hominis жамбас аймағының қабыну ауруларына қатысты, бұл жатыр сыртындағы жүктілікке алып келуі мүмкін. Жақындағы мәліметтер Микоплазмадан туындаған операциядан кейінгі орталық нерв жүйесінің инфекцияларының көбейгенін көрсетеді, бұл ПТР және ДНК секвенирлеу сияқты жаңа диагностикалық әдістердің кеңінен қолданылуының салдары болуы мүмкін, әсіресе дәстүрлі бактериологиялық зертханалар бактерия өсуін анықтай алмаған жағдайларда.
The primary sites of localization for M. hominis is the oropharynx and the genitourinary tract with positive pathogenicity. It is capable of infecting human beings as well as non human primates. Mycoplasma hominis is more than likely implicated in many different diseases, but its role is unclear for most of them. M. hominis is implicated in pelvic inflammatory disease, which may cause ectopic pregnancy. Recent data shows an increase in reported post operative CNS infections caused by Mycoplasma, likely due to the more extensive use of advanced diagnostic methods like PCR and DNA sequencing, especially when routine cultures fail to detect bacterial growth.
Инкубациялық кезең
M. hominis инкубациялық кезеңі белгісіз.
The incubation period of M. hominis is unknown.
Емдеу
Көптеген антибиотиктер бактерияларды жасуша қабырғасын әлсірету арқылы өлтіреді. Дегенмен, микоплазма бактерияларында мұндай жасушалық құрылым болмайды, сондықтан пенициллин сияқты кейбір антибиотиктер тиімді емдеу құралы болып табылмайды. М. hominis туғызған урогенитальді және жүйелік инфекцияларға қарсы ауызға қабылданатын тетрациклиндер дәстүрлі түрде таңдаулы препараттар болып келген. Кейбір инфекцияларды бір антибиотикпен емдеу мүмкін.
Many antibiotics kill bacteria by weakening the cell wall. However, mycoplasma bacteria lack this cellular structure causing some antibiotics, like penicillin, to be ineffective treatment options. Oral tetracyclines have historically been the drugs of choice for use against urogenital and systemic infections due to M. hominis. Some infections may be treated by a single antibiotic.