Анестезиология – хирургиялық операцияларға дейін, кезінде және кейін пациенттерге толық күтім беруші мамандық. Ауырсынды басқару, жан тежеу және күтім қамтамасыз етеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анестезия және операциялық-кезеңдік күтіммен айналысатын медициналық мамандық.
Medical specialty concerned with anesthesia and perioperative care
Анестезиология, анестезиология немесе анестезия – хирургияға дейін, хирургия кезінде және кейін науқастың толыққанды операциялық-кезеңдік күтімін қамтамасыз ететін медициналық мамандық. Ол анестезия, жансақтау медицинасы, жедел шұғыл медицина және ауырсыну медицинасын қамтиды. Анестезиология саласындағы дәрігерге ел бойынша анестезиолог, анестезиолог немесе анестетист деп аталады. Кейбір елдерде бұл терминдер синонимдер, ал басқаларында олар әртүрлі лауазымдарды білдіреді, анестетист тек медициналық білімі жоқ мамандарға, мысалы, медбике-анестезиологтарға қолданылады. Мамандықтың негізгі мәні – әртүрлі анестезиялық заттарды қолдану арқылы ауырсыну мен жайсыздықтан сақтау және азайту, сондай-ақ операциялық кезеңде науқастың өмірлік функцияларын бақылау және қадағалау. 19 ғасырдан бері анестезиология жаңа, сынақтан өтпеген препараттар мен техникаларды қолданатын маманданбаған дәрігерлермен тәжірибелік саладан қазіргі кезде жоғары деңгейде жетілдірілген, қауіпсіз және тиімді медицина саласына айналды. Кейбір елдерде анестезиологтар ауруханалардағы дәрігерлердің ең көп санынан құралса, олардың міндеттері операциялық бөлмеде анестезиямен күтім көрсетудің дәстүрлі шеңберінен асып, ауруханаға дейінгі шұғыл медициналық көмек көрсету, жансақтау бөлімдерін басқару, ауыр науқастарды мекемелер арасында тасымалдау, хоспис және паллиативтік күтім бөлімдерін басқару, сондай-ақ хирургияға дайындау үшін науқастарды оңалту бағдарламаларын қамтиды. Қауіпсіз анестезия үшін анестезиялық препараттардың әсері кезінде науқастың өмірлік функцияларын бақылау үшін қолданылатын түрлі инвазивті және инвазивті емес мүшелерді қолдау техникаларын жақсы білу қажет; оларға жол тынысын жетілдіру, инвазивті және инвазивті емес гемодинамикалық мониторлар, сондай-ақ ультрадыбыстық және эхокардиография сияқты диагностикалық техникалар жатады. Анестезиологтардың адам физиологиясы, медициналық физика және фармакология саласындағы білімі болуы тиіс, сондай-ақ барлық жастағы науқастардағы медицина мен хирургияның барлық салалары бойынша кең ауқымды жалпы білімі болуы керек, әсіресе хирургиялық процедураға әсер етуі мүмкін аспектілерге назар аудару қажет. Соңғы онжылдықтарда анестезиологтардың рөлі кеңейіп, хирургиялық процедура кезінде ғана емес, сонымен қатар жоғары тәуекелді науқастарды анықтау және олардың жағдайын жақсарту үшін, процедура кезінде қауіпсіздікті арттыру үшін және кейіннен жазылу процесін жеделдету үшін де жұмыс істейді. Бұл «операциялық-кезеңдік медицина» деп аталады. Жансақтау медицинасы тұжырымы 1950-1960 жылдары пайда болды, анестезиологтар дәстүрлі түрде хирургиялық процедуралар кезінде қысқа мерзімге ғана қолданылатын мүшелерді қолдау техникаларын (мысалы, оң қысымды желдеткіш) қолданып, аурудың салдары жойылғанға дейін ұзақ уақыт бойы өмірлік функцияларын қолдауды қажет ететін мүшелік жеткіліксіздігі бар науқастарға осы терапияны қолдана бастады. Бірінші жансақтау бөлімін 1953 жылы Копенгагенде Бьёрн Аге Ибсен ашты, себебі полиомиелит эпидемиясы кезінде көптеген науқастарға ұзақ уақыт бойы жасанды тыныс алу қажет болды. Көптеген елдерде жансақтау медицинасы анестезиологияның бір саласы болып саналады, бұл операциядан кейін науқастарды ЖЖБ-ға қабылдағанда күтімнің үздіксіздігін қамтамасыз етеді. Сонымен қатар, анестезиологтар операциялық бөлмеде инвазивті процедуралар мен өмірлік функцияларды бақылау дағдыларын сақтай отырып, оларды ауыр науқастардың қауіпті жағдайында қолдана алады. Басқа елдерде жансақтау медицинасы өз алдына жеке медициналық мамандыққа айналды немесе анестезиология, шұғыл медициналық көмек, жалпы медицина, хирургия немесе неврология сияқты әртүрлі базалық мамандықтардың дәрігерлері жүзеге асыра алатын «супер мамандыққа» айналды. Анестезиологтар ауыр жарақаттарда, жандандыруда, тыныс жолдарымен жұмыс істеуде және операциялық бөлмеден тыс басқа да науқастарға күтім көрсетуде маңызды рөл атқарады, олар өмірге қауіпті жағдайларға тап болады, бұл операциялық бөлмеден алынған дағдыларды көрсетеді және науқастарды хирургиялық немесе жансақтау бөліміне қабылдағанда күтімнің үздіксіздігін қамтамасыз етеді. Анестезиологияның бұл саласы жиынтығында жедел шұғыл медицина деп аталады және ауруханаға дейінгі шұғыл медициналық көмек көрсетуді (әуе жедел жәрдемі немесе шұғыл медициналық қызметтердің бөлігі ретінде) және ауыр науқастарды аурухананың бір бөлігінен екіншісіне немесе денсаулық сақтау мекемелері арасында қауіпсіз тасымалдауды қамтиды. Анестезиологтар көбінесе жүрек тоқтағанда немесе ауруханада жағдайы нашарлағанда дереу шақырылатын аға клиникалық мамандардан құралған жүрек тоқтауын тоқтату және жедел ден қою бригадаларының құрамына кіреді. Жедел медицинаға қатысты әртүрлі модельдер әлемдік деңгейде бар: ағылшын-американдық үлгіде науқас медициналық қызметкерлер емес мамандармен жедел көмекке, мысалы, аурухананың шұғыл қабылдау бөліміне жылдам тасымалданады. Керісінше, француз-неміс тәсілінде дәрігер, көбінесе анестезиолог, науқасқа келіп, оған жедел көмек көрсетеді. Содан кейін науқас аурухананың тиісті бөліміне бағытталады. Анестезиологтардың операциядан кейінгі кезеңде науқастарға жеткілікті ауырсынуды басудағы рөлі, сондай-ақ олардың аймақтық анестезия және нерв блокадаларындағы тәжірибесі ауырсыну медицинасының жеке мамандық ретінде дамуына әкелді. Бұл сала барлық түрдегі анальгезия үшін жеке стратегияларды қамтиды, соның ішінде босанған кездегі ауырсынуды басқару, транскраниалды электрлік нерв стимуляциясы немесе имплантацияланған жұлын стимуляторлары сияқты нейромодуляциялық технологиялық әдістер және арнайы фармакологиялық режимдер. Анестезиологтар көбінесе ауыр науқастарды ауруханалар арасында қысқа қашықтықтағы тікұшақ немесе автомобильмен, сондай-ақ ұзақ қашықтықтағы ұлттық тасымалдаулар арқылы мамандандырылған орталықтарға немесе шетелдегі миссияларға жарақат алған азаматтарды алып келу үшін тасымалдайды. Жедел жәрдем қызметтері анестезиологтармен жабдықталған бөлімшелерді жұмысқа алады, оларды ауруханадан тыс жол тынысын жетілдіру, қан құю, торакотомия, ЭКМО және ультрадыбыс мүмкіндіктерін ұсыну үшін шақыруға болады. Анестезиологтар көбінесе (жалпы хирургтар мен травматологтармен бірге) қарулы қақтығыстар кезінде жарақат алған науқастарға анестезия және жансақтау көмегін көрсету үшін әскери медициналық топтардың құрамына кіреді.
Anesthesiology, anaesthesiology, or anaesthesia is the medical specialty concerned with the total perioperative care of patients before, during and after surgery. It encompasses anesthesia, intensive care medicine, critical emergency medicine, and pain medicine. A physician specialized in anesthesiology is called an anesthesiologist, anaesthesiologist, or anaesthetist, depending on the country. In some countries, the terms are synonymous, while in other countries, they refer to different positions and anesthetist is only used for non physicians, such as nurse anesthetists. The core element of the specialty is the prevention and mitigation of pain and distress using various anesthetic agents, as well as the monitoring and maintenance of a patient's vital functions throughout the perioperative period. Since the 19th century, anesthesiology has developed from an experimental area with non specialist practitioners using novel, untested drugs and techniques into what is now a highly refined, safe and effective field of medicine. In some countries anesthesiologists comprise the largest single cohort of doctors in hospitals, and their role can extend far beyond the traditional role of anesthesia care in the operating room, including fields such as providing pre hospital emergency medicine, running intensive care units, transporting critically ill patients between facilities, management of hospice and palliative care units, and prehabilitation programs to optimize patients for surgery. Safe anesthesia requires in depth knowledge of various invasive and non invasive organ support techniques that are used to control patients' vital functions while under the effects of anaesthetic drugs; these include advanced airway management, invasive and non invasive hemodynamic monitors, and diagnostic techniques like ultrasonography and echocardiography. Anesthesiologists are expected to have expert knowledge of human physiology, medical physics, and pharmacology as well as a broad general knowledge of all areas of medicine and surgery in all ages of patients, with a particular focus on those aspects which may impact on a surgical procedure. In recent decades, the role of anesthesiologists has broadened to focus not just on administering anesthetics during the surgical procedure itself, but also beforehand in order to identify high risk patients and optimize their fitness, during the procedure to maintain situational awareness of the surgery itself so as to improve safety, and afterwards to promote and enhance recovery. This has been termed "perioperative medicine". The concept of intensive care medicine arose in the 1950s and 1960s, with anesthesiologists taking organ support techniques that had traditionally been used only for short periods during surgical procedures (such as positive pressure ventilation) and applying these therapies to patients with organ failure, who might require vital function support for extended periods until the effects of the illness could be reversed. The first intensive care unit was opened by Bjørn Aage Ibsen in Copenhagen in 1953, prompted by a polio epidemic during which many patients required prolonged artificial ventilation. In many countries, intensive care medicine is considered to be a subspecialty of anesthesiology, and anesthesiologists often rotate between duties in the operating room and the intensive care unit. This allows continuity of care when patients are admitted to the ICU after their surgery, and it also means that anesthesiologists can maintain their expertise at invasive procedures and vital function support in the controlled setting of the operating room, while then applying those skills in the more dangerous setting of the critically ill patient. In other countries, intensive care medicine has evolved further to become a separate medical specialty in its own right, or has become a "supra specialty" which may be practiced by doctors from various base specialties such as anesthesiology, emergency medicine, general medicine, surgery or neurology. Anesthesiologists have key roles in major trauma, resuscitation, airway management, and caring for other patients outside the operating theatre who have critical emergencies that pose an immediate threat to life, again reflecting transferable skills from the operating room, and allowing continuity of care when patients are brought for surgery or intensive care. This branch of anesthesiology is collectively termed critical emergency medicine, and includes provision of pre hospital emergency medicine as part of air ambulance or emergency medical services, as well as safe transfer of critically ill patients from one part of a hospital to another, or between healthcare facilities. Anesthesiologists commonly form part of cardiac arrest teams and rapid response teams composed of senior clinicians that are immediately summoned when a patient's heart stops beating, or when they deteriorate acutely while in hospital. Different models for emergency medicine exist internationally: in the Anglo American model, the patient is rapidly transported by non physician providers to definitive care such as an emergency department in a hospital. Conversely, the Franco German approach has a physician, often an anesthesiologist, come to the patient and provide stabilizing care in the field. The patient is then triaged directly to the appropriate department of a hospital. The role of anesthesiologists in ensuring adequate pain relief for patients in the immediate postoperative period as well as their expertise in regional anesthesia and nerve blocks has led to the development of pain medicine as a subspecialty in its own right. The field comprises individualized strategies for all forms of analgesia, including pain management during childbirth, neuromodulatory technological methods such as transcutaneous electrical nerve stimulation or implanted spinal cord stimulators, and specialized pharmacological regimens. Anesthesiologists often perform interhospital transfers of critically ill patients, both on short range helicopter or ground based missions, as well as longer range national transports to specialized centra or international missions to retrieve citizens injured abroad. Ambulance services employ units staffed by anesthesiologists that can be called out to provide advanced airway management, blood transfusion, thoracotomy, ECMO, and ultrasound capabilities outside the hospital. Anesthesiologists often (along with general surgeons and orthopedic surgeons) make up part of military medical teams to provide anesthesia and intensive care to trauma victims during armed conflicts.
Терминология
Әлемнің әртүрлі жерлерінде осы мамандық пен оны жүзеге асыратын мамандарды сипаттау үшін әртүрлі атаулар мен жазылу тәсілдері қолданылады. Солтүстік Америкада бұл мамандық анестезиология деп аталады («ae» дифтонгын жойып), сондықтан осы мамандықтың дәрігері анестезиолог деп аталады. Басқа елдерде – Ұлыбритания, Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африка сияқты – медициналық мамандық «аэ» дифтонгымен анестезия немесе анестетиктер деп аталады. Бұл медициналық журналдардың тақырыптарында ең көп кездесетін жазу тәсілі. Дегенмен, он тоғызыншы ғасырдың ортасына қарай анестезияны зерттеу және қолдану дәрігерлер хлороформ және азот оксиді сияқты қосылыстармен тәжірибе жасағанда күрделене түсті, бірақ нәтижелері әртүрлі болды. «Анестезия» терминін алғаш рет грек философы Диоскорид қолданған, ол ежелгі грек тіліндегі ἀν (an), «жоқ», αἴσθησις (aísthēsis), «сезіну» түбірлерінен алынған. Бұл сөз мандрагора өсімдігінің есірткідей әсерінен туындайтын сезімсіздікті сипаттау үшін қолданылған. Келесі жүз жылдан астам уақыт бойы анестезиология мамандығы қарқынды дамыды, себебі ғылыми жетістіктер дәрігерлердің операция кезеңіндегі ауырсынды бақылау және пациенттердің тіршілік белгілерін қадағалау мүмкіндіктерін жетілдірді. XIX ғасырдың ортасында кокаинды бөліп алу арқасында жергілікті анестезияға қолданылатын дәрілер пайда болды. XIX ғасырдың соңына қарай фармакологиялық препараттардың саны көбейіп, оларды перифериялық және нейраксиалды түрде қолдану басталды. Ал ХХ ғасырда нейромыскулярлық блокада анестезиологқа пациентті толыққанды дәрілік түрде салқындатуға және механикалық вентиляция арқылы оның орнына тыныс алуға мүмкіндік берді. Осы жаңа құралдармен анестезиолог пациенттің физиологиясын жан-жақты басқара алады, бұл көптеген елдерде анестезиологиямен тығыз байланысты реанимациялық медицинаның дамуына әкелді. Тарихи тұрғыдан анестезия мамандары операция кезінде тек жалпы анестезияны беру үшін пайдаланылды, онда адамның ауырсынуды сезінбеуі (анальгезия) немесе операцияны есіне сақтамауы (амнезия) үшін фармакологиялық комаға енгізіледі.
Various names and spellings are used to describe this specialty and the individuals who practice it in different parts of the world. In North America, the specialty is referred to as anesthesiology (omitting the "ae" diphthong), and a physician of that specialty is therefore called an anesthesiologist. In other countries – such as United Kingdom, Australia, New Zealand, and South Africa – the medical specialty is referred to as anaesthesia or anaesthetics, with the "ae" diphthong. It is the also the most commonly used spelling found in the titles of medical journals. However, by the mid nineteenth century the study and administration of anesthesia had become far more complex as physicians began experimenting with compounds such as chloroform and nitrous oxide, albeit with mixed results. The term Anaesthesia was first used by the Greek philosopher Dioscorides, derived from the Ancient Greek roots ἀν an , "not", αἴσθησις aísthēsis, "sensation" to describe the insensibility that accompanied the narcotic like effect produced by the mandrake plant. Over the next one hundred plus years the specialty of anesthesiology developed rapidly as further scientific advancements meant that physicians' means of controlling peri operative pain and monitoring patients' vital functions grew more sophisticated. With the isolation of cocaine in the mid nineteenth century there began to be drugs available for local anesthesia. By the end of the nineteenth century, the number of pharmacological options had increased and had begun to be applied both peripherally and neuraxially. Then in the twentieth century neuromuscular blockade allowed the anesthesiologist to completely paralyze the patient pharmacologically and breathe for him or her via mechanical ventilation. With these new tools, the anesthetist could intensively manage the patient's physiology, bringing about critical care medicine, which, in many countries, is intimately connected to anesthesiology. Historically anesthesia providers were almost solely utilized during surgery to administer general anesthesia in which a person is placed in a pharmacologic coma. This is performed to permit surgery without the individual responding to pain (analgesia) during surgery or remembering (amnesia) the surgery.
Емдеу әдістері
Көптеген процедуралар немесе диагностикалық тесттер "жалпы анестезияны" қажет етпейді және оларды дененің белгілі бір аймағында анальгезияны тудыратын әртүрлі седация немесе аймақтық анестезия түрлерін қолдана отырып орындауға болады. Мысалы, ананың босану кезіндегі ауырсынын азайту үшін, сондай-ақ босану барысында ананың ояу және белсенді болуына мүмкіндік беру үшін, жергілікті анестетик эпидуралды түрде анаға енгізіледі. Америка Құрама Штаттарында анестезиологтар хирургиялық емес ауырсынды басқару (ауырсынды емдеу деп аталады) және жансақтау бөлімдеріндегі науқастарға (критикалық күтім деп аталады) көмек көрсете алады.
Many procedures or diagnostic tests do not require "general anesthesia" and can be performed using various forms of sedation or regional anesthesia, which can be performed to induce analgesia in a region of the body. For example, epidural administration of a local anesthetic is commonly performed on the mother during childbirth to reduce labor pain while permitting the mother to be awake and active in labor and delivery. In the United States, anesthesiologists may also perform non surgical pain management (termed pain medicine) and provide care for patients in intensive care units (termed critical care medicine).
Оқыту
Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы мен Анестезиологтар қауымдастықтарының дүниежүзілік федерациясы бірлесіп бекіткен анестезияны қауіпсіз түрде жүргізу жөніндегі халықаралық стандарттар анестезиологты медицина мектебін бітірген және ұлттық деңгейде мойындалған арнайы анестезия оқыту бағдарламасын аяқтаған маман ретінде анықтайды. Анестезиология бойынша оқыту бағдарламаларының ұзақтығы мен форматы елдер арасында әртүрлі, осы туралы төменде айтылады. Кандидат медициналық білім беруді аяқтауы және медицина ғылымының докторы атағын алуы тиіс, содан кейін төрттен тоғыз жылға дейін созылатын жоғары білімнен кейінгі арнайы оқу немесе интернатура бағдарламасын бастауы керек. Оқып жатқан анестезиологтар осы уақытты анестезиологияның әртүрлі салаларында тәжірибе жинақтап, сондай-ақ жоғары білімнен кейінгі біліктілік емтихандары мен дағдыларын бағалаудан өтеді. Бұл олардың оқуын аяқтағанда мамандық бойынша сарапшы екенін және тәуелсіз түрде қызмет етуге лицензия алғанын көрсетеді.
International standards for the safe practice of anesthesia, jointly endorsed by the World Health Organization and the World Federation of Societies of Anaesthesiologists, define anesthesiologist as a graduate of a medical school who has completed a nationally recognized specialist anesthesia training program. The length and format of anesthesiology training programs varies from country to country, as noted below. A candidate must first have completed medical school training to be awarded a medical degree, before embarking on a program of postgraduate specialist training or residency which can range from four to nine years. Anesthesiologists in training spend this time gaining experience in various different subspecialties of anesthesiology and undertake various advanced postgraduate examinations and skill assessments. These lead to the award of a specialist qualification at the end of their training indicating that they are an expert in the field and may be licensed to practice independently.
Аргентина
Аргентинада анестезиология саласындағы мамандандырылған оқыту Аргентина анестезия, анальгезия және реанимация қауымдастықтары федерациясы (испан тілінде Federación Argentina de Asociaciones de Anestesia, Analgesia y Reanimación немесе FAAAAR) тарапынан бақыланады. Резиденттік бағдарламалардың мерзімі төрт-бес жылды құрайды.
In Argentina, specialized training in the field of anesthesiology is overseen by the Argentine Federation of Associations of Anaesthesia, Analgesia and Reanimation (in Spanish, Federación Argentina de Asociaciones de Anestesia, Analgesia y Reanimación or FAAAAR). Residency programs are four to five years long.
Австралия мен Жаңа Зеландия
Австралия мен Жаңа Зеландияда бұл медициналық мамандық анестезия немесе анестетиктер деп аталады; қосымша "а" әрпіне (немесе дифтонгқа) назар аударыңыз. Мамандық бойынша оқыту Австралия және Жаңа Зеландия анестезиологтар колледжі (ANZCA) тарапынан бақыланады, ал анестезиологтарды Австралия анестезиологтар қоғамы және Жаңа Зеландия анестезиологтар қоғамы өкілдік етеді. ANZCA бекіткен оқу курсы бастапқы екі жылдық кәсіби медициналық білім беру және оқытуды (PMET) қамтиды, ол анестезия немесе жансақтау медицинасы бойынша 12 айға дейін оқытуды, сондай-ақ бекітілген оқу орындарында бақылаумен жүзеге асырылатын кемінде бес жылдық клиникалық тәжірибені қамтуы мүмкін. Оқушылар жазбаша (көп таңдаулы сұрақтар мен қысқа жауаптардан тұратын) және жазбаша емтиханды сәтті тапсырған жағдайда ауызша (viva voce) емтиханын тапсыруы керек. Қорытынды жазбаша емтиханда клиникалық сценарийлер бойынша көптеген сұрақтар болады (радиаологиялық зерттеулерді, ЭКГ және басқа да арнайы зерттеулерді интерпретациялауды қоса алғанда). Сондай-ақ, клиникалық тексеру және одан кейінгі талқылау үшін күрделі медициналық жағдайлары бар екі нақты пациенттің жағдайлары қарастырылады. Оқушылар сонымен қатар зерттеу мақаласы немесе ғылыми еңбек сияқты кеңейтілген жобаны аяқтауы керек. Олар EMAC (анестезиялық дағдарыстарды тиімді басқару) немесе EMST (ауыр жарақаттарды ерте басқару) курсын да орындайды. Жыл сайын шамамен 650 дәрігер аптасына 60 сағатқа дейін жұмыс уақытымен үш жылдық мамандану бағдарламасына қабылданады. SBA аккредиттеген резиденттік бағдарламаның оқытушысы болу үшін анестезиологтар анестезия саласында жоғары дәрежеге ие болуы керек, онда маман ұлттық қоғам тағайындаған комиссия жүргізетін көп таңдаулы тесттен кейін ауызша емтиханнан өтеді.
In Australia and New Zealand, the medical specialty is referred to as anaesthesia or anaesthetics; note the extra "a" (or diphthong). Specialist training is supervised by the Australian and New Zealand College of Anaesthetists (ANZCA), while anaesthetists are represented by the Australian Society of Anaesthetists and the New Zealand Society of Anaesthetists. The ANZCA approved training course encompasses an initial two year long Pre vocational Medical Education and Training (PMET), which may include up to 12 months training in anaesthesia or ICU medicine, plus at least five years of supervised clinical training at approved training sites. Trainees must pass both the primary and final examinations which consist of both written (multiple choice questions and short answer questions) and, if successful in the written exams, oral examinations (viva voce). In the final written examination, there are many questions of clinical scenarios (including interpretation of radiological exams, EKGs and other special investigations). There are also two cases of real patients with complex medical conditions – for clinical examination and a following discussion. Trainees also have to complete an advanced project, such as a research publication or paper. They also undergo an EMAC (Effective Management of Anaesthetic Crises) or EMST (Early Management of Severe Trauma) course. Approximately 650 physicians are admitted yearly to a three year specialization program with a duty hour limit of 60 hours per week. In order to be an instructor of a residency program certified by the SBA, the anesthesiologists must have the superior title in anaesthesia, in which the specialist undergoes a multiple choice test followed by an oral examination conducted by a board assigned by the national society.
Канада
Канадада оқыту Канада Корольдік дәрігерлер және хирургтар колледжі бекіткен 17 университеттің қадағалауымен жүзеге асырылады. Резиденттік бағдарламалар әдетте бес жылға созылады, оның 1,5 жылы жалпы медициналық білім беруге, ал 3,5 жылы анестезияға қатысты арнайы білім беруге арналған. Пациентті қарап тексеру талап етілмейді.
In Canada, training is supervised by 17 universities approved by the Royal College of Physicians and Surgeons of Canada. Residency programs are typically five years long, consisting of 1.5 years of general medicine training followed by 3.5 years of anesthesia specific training. The examination of a patient is not required.
Германия
Германияда медициналық тәжірибе құқығын алғаннан кейін (Approbation), анестезиолог болғысы келетін неміс дәрігерлері неміс анестезиология және қарқынды терапия қоғамының (Deutsche Gesellschaft für Anästhesiologie und Intensivmedizin, немесе DGAI) белгілегендей, қосымша бес жылдық оқудан өтуі керек. Бұл мамандыққа анестезиология, жедел жәрдем медицинасы, қарқынды терапия және ауырсыну медицинасы, сондай-ақ паллиативтік медицина кіреді. Көптеген неміс анестезиологтары жедел жәрдем медицинасы бойынша қосымша оқу жоспарын аяқтауды қалайды, оны аяқтағаннан кейін оларды жедел жәрдем қызметімен алдын ала медициналық көмек көрсететін жедел жәрдем дәрігері (Notarzt [de]) деп атауға болады. Алдын ала медициналық көмек көрсету кезінде жедел жәрдем дәрігеріне фельдшерлер көмектеседі.
In Germany, after earning the right to practice medicine (Approbation), German physicians who want to become anaesthesiologists must undergo five years of additional training as outlined by the German Society of Anaesthesiology and Intensive Care Medicine (Deutsche Gesellschaft für Anästhesiologie und Intensivmedizin, or DGAI). This specialist training consists of anaesthesiology, emergency medicine, intensive care and pain medicine, and also palliative care medicine. Many German anaesthesiologists choose to complete an additional curriculum in emergency medicine, which once completed, enables them to be referred to as Notarzt [de], an emergency physician working pre clinically with the emergency medical service. In pre clinical settings the emergency physician is assisted by paramedics.
Нидерланды
Нидерландыда анестезиологтар медициналық білім беруді аяқтауы керек, ол алты жылға созалады. Медициналық білім беруді сәтті аяқтағаннан кейін, олар анестезиология бойынша бес жылдық интернатураны бастайды. Бесінші жылы олар бір жылды зерттеулерге жұмсауға немесе жалпы анестезиология, жансақтандыру медицинасы, ауырсыну және паллиативтік медицина, педиатриялық анестезиология, кардиоторакальдық анестезиология, нейроанестезиология немесе акушерлік-гинекологиялық анестезиология сияқты белгілі бір салаға мамандануға мүмкіндік алады.
In the Netherlands, anaesthesiologists must complete medical school training, which takes six years. After successfully completing medical school training, they start a five year residency training in anaesthesiology. In their fifth year they can choose to spend the year doing research, or to specialize in a certain area, including general anaesthesiology, critical care medicine, pain and palliative medicine, paediatric anaesthesiology, cardiothoracic anaesthesiology, neuroanaesthesiology or obstetric anaesthesiology.
Гватемала
Гватемалада медициналық білімі бар студент алты жылдық ординатураны аяқтауы керек. Оған бес жылдық ординатура және тәжірибелі анестезиологпен бір жылдық жұмыс кіреді. Ординатурадан кейін студенттер Гватемала медицина колледжі, Гватемаланың Сан-Карлос университеті (Медицина факультетінің емтихан комиссиясы) және Гватемала үкіметінің денсаулық сақтау министрлігін ұсынатын бас дәрігер жүргізетін емтиханды тапсырады. Емтихан жазбаша, ауызша бөлімдерінен және анестезия құралдары, шұғыл жағдайларда емдеу, операцияға дейінгі күтім, операциядан кейінгі күтім, жансақтау бөлімдері және ауырсынуды басу саласындағы білім мен дағдыларды тексеруден тұрады. Емтиханды сәтті тапсырғаннан кейін Гватемала медицина колледжі, Гватемаланың Сан-Карлос университеті және Гватемала үкіметінің денсаулық сақтау министрлігі кандидатқа анестезиямен шұғылдануға арнайы лицензия береді, сондай-ақ Гватемаланың Сан-Карлос университеті анестезия мамандығы бойынша дәрігер дипломын тамыздайды. Гватемаладағы анестезиологтар жыл сайынғы тексерулерден өтеді және анестезия практикасының соңғы жаңалықтары туралы жыл сайынғы семинарларға міндетті түрде қатысады.
In Guatemala, a student with a medical degree must complete a residency of six years. This consists of five years in residency and one year of practice with an expert anaesthetist. After residency, students take a board examination conducted by the college of medicine of Guatemala, the Universidad de San Carlos de Guatemala (Medicine Faculty Examination Board), and a chief physician who represents the health care ministry of the government of Guatemala. The examination includes a written section, an oral section, and a special examination of skills and knowledge relating to anaesthetic instruments, emergency treatment, pre operative care, post operative care, intensive care units, and pain medicine. After passing the examination, the college of medicine of Guatemala, Universidad de San Carlos de Guatemala and the health care ministry of the government of Guatemala grants the candidate a special license to practice anaesthesia as well as a diploma issued by the Universidad de San Carlos de Guatemala granting the degree of physician with specialization in anaesthesia. Anaesthetists in Guatemala are also subject to yearly examinations and mandatory participation in yearly seminars on the latest developments in anaesthetic practice.
Гонконг
Гонконгта анестезиолог болу үшін медицина қызметкерлері кем дегенде алты жылдық аспирантурадан өтуі және үш кәсіби емтиханды сәтті тапсыруы тиіс. Оқуды аяқтағаннан кейін Гонконг анестезиологтар колледжінің феллоуы (мүшесі) және одан кейін Гонконг медицина академиясының феллоуы (мүшесі) атағы беріледі. Анестезиологиямен айналысатын дәрігерлер Гонконг Медициналық кеңесінің мамандар тізіліміне тіркелуге міндетті және осылайша Медициналық кеңестің қадағалауында болады.
To be qualified as an anesthesiologist in Hong Kong, medical practitioners must undergo a minimum of six years of postgraduate training and pass three professional examinations. Upon completion of training, the Fellowship of Hong Kong College of Anesthesiologists and subsequently the Fellowship of Hong Kong Academy of Medicine is awarded. Practicing anesthesiologists are required to register in the Specialist register of the Medical Council of Hong Kong and hence are under the regulation of the Medical Council.
Италия
Италияда медициналық училищені бітірген түлек анестезиология мамандығы бойынша аккредиттелген бес жылдық интернатураны аяқтауы тиіс. Анестезия бойынша оқыту Италияның анестезия, анальгезия, жансақтау және қарқынды терапия (SIAARTI) қоғамының бақылауында жүзеге асырылады.
In Italy, a medical school graduate must complete an accredited five year residency in anesthesiology. Anesthesia training is overseen by the Italian Society of Anaesthesia, Analgesia, Resuscitation, and Intensive Care (SIAARTI).
Скандинавия елдерi
Дания, Финляндия, Исландия, Норвегия және Швецияда анестезиологтардың біліміне тиісті ұлттық анестезиология қоғамдары, сондай-ақ Скандинавия анестезиология және қарқынды терапия қоғамы қадағалайды. Солтүстік елдерінде анестезиология – анестезия, қарқынды терапия, ауырсынуды бақылау, госпитальға дейінгі және госпитальдық шұғыл медициналық көмек салаларымен айналысатын медициналық мамандық. Медициналық училищені бітірген түлектер он екі айлық интернатураны аяқтағаннан кейін бес жылдық резидентура бағдарламасын аяқтауы керек. SSAI қазіргі уақытта Солтүстік елдерінде анестезиологтарды даярлау бойынша алты оқу бағдарламасын ұйымдастырады. Олар: қарқынды терапия, педиатриялық анестезиология және қарқынды терапия, ауырсынудың жоғары деңгейдегі медицинасы, жансақтап емдеу медицинасы, шұғыл жағдайлардағы жансақтап емдеу медицинасы және жоғары деңгейдегі акушерлік анестезиология.
In Denmark, Finland, Iceland, Norway, and Sweden, anesthesiologists' training is supervised by the respective national societies of anesthesiology as well as the Scandinavian Society of Anaesthesiology and Intensive Care Medicine. In the Nordic countries, anesthesiology is the medical specialty that is engaged in the fields of anesthesia, intensive care medicine, pain control medicine, pre hospital and in hospital emergency medicine. Medical school graduates must complete a twelve month internship, followed by a five year residency program. SSAI currently hosts six training programs for anesthesiologists in the Nordics. These are Intensive care, Pediatric anesthesiology and intensive care, Advanced pain medicine, Critical care medicine, Critical emergency medicine, and Advanced obstetric anesthesiology.
Ұлыбритания
Ұлыбританияда оқытуды Корольдік анестезиологтар колледжі қадағалайды. Медициналық мектепті бітіргеннен кейін дәрігерлер екі жылдық негізгі бағдарламаға қабылданады, ол әртүрлі медициналық мамандықтар бойынша кем дегенде алты төрт айлық ротациядан тұрады. Осы кезеңде барлық дәрігерлер міндетті түрде үш айға жуық жалпы медицина және жалпы хирургия бойынша оқудан өтуі керек. Негізгі бағдарламадан кейін дәрігерлер мамандану үшін бағытталады. Қазіргі уақытта Ұлыбританиядағы оқыту бағдарламасы үш жылдық негізгі және төрт жылдық жоғары білімнен тұрады. Негізгі оқытуды аяқтамас бұрын, барлық резиденттер Корольдік анестезиологтар колледжінің (FRCA) дипломына емтиханды сәтті тапсыруы керек. Анестезия және жансақтау медицинасы бойынша екі мамандық бойынша аккредитация алуды көздейтін резиденттер, төрт жылға созылатын және анестезия, жедел жәрдем, жедел медицина және жансақтау салаларында тәжірибе жинауды қамтитын Жедел көмек ортақ бағдарламасы (ACCS) арқылы анестезия оқуына түсе алады. Анестезия бойынша резиденттер Арнайы резиденттер (StR) немесе Мамандық резиденттері (SpR) деп аталады. Анестезия бойынша оқуды аяқтау туралы сертификат (CCT) үш деңгейге бөлінеді: бастапқы, орта және жоғары. Осы кезеңде дәрігерлер барлық хирургиялық мамандықтарға қатысты анестезияны үйренеді. Оқу жоспары модульдік форматта ұйымдастырылған, резиденттер әдетте бір модуль ішінде бір арнайы салада жұмыс істейді, мысалы: жүрек анестезиясы, нейроанестезия, КҚБ, жақ-бет хирургиясы, ауырсыну медицинасы, жансақтау және травматология. Дәстүр бойынша (негізгі бағдарлама пайда болғанға дейін) резиденттер медицина немесе жедел жәрдем сияқты басқа мамандықтардан анестезияға түсетін. Мамандық бойынша оқыту кем дегенде жеті жылға созылады. Мамандық оқуын аяқтағаннан кейін дәрігерлер CCT сертификатын алады және GMC мамандар тізіліміне енуге құқылы болады, сондай-ақ кеңесші анестезиолог ретінде жұмыс істей алады. Анестезия саласындағы жаңа кеңесші кем дегенде 14 жылдық оқудан өтуі керек (оның ішінде: медициналық мектепте 5-6 жыл, негізгі оқудан 2 жыл және анестезия бойынша 7 жылдық оқу). Жансақтау және анестезия салаларында екі мамандық бойынша аккредитация алуды қалайтындар қосымша бір жылдық оқудан өтуі және Жансақтау медицинасы факультетінің (FFICM) стипендиясын аяқтауы керек. Ауырсыну мамандары Корольдік анестезиологтар колледжінің Ауырсыну медицинасы факультетінің (FFPMRCA) емтиханын тапсырады.
In the United Kingdom, training is supervised by the Royal College of Anaesthetists. Following the completion of medical school training, doctors enter a two year foundation program that consists of at least six, four month rotations in various medical specialties. It is mandatory for all physicians to complete a minimum of three months of general medicine and general surgery training during this time. Following the foundation program, physicians compete for specialist training. The training program in the United Kingdom currently consists of three years of core training and four years of higher training. Before the end of core training, all trainees must have passed the primary examination for the diploma of Fellowship of the Royal College of Anaesthetists (FRCA). Trainees wishing to hold dual accreditation in anaesthesia and intensive care medicine may enter anaesthesia training via the Acute Care Common Stem (ACCS) program which lasts four years and consists of experience in anaesthesia, emergency medicine, acute medicine and intensive care. Trainees in anaesthesia are called Specialty Registrars (StR) or Specialist Registrars (SpR). The Certificate of Completion of Training (CCT) in anaesthesia is divided into three levels: Basic, intermediate and advanced. During this time, physicians learn anaesthesia as applicable to all surgical specialties. The curriculum focuses on a modular format, with trainees primarily working in one special area during one module, for example: cardiac anaesthesia, neuroanaesthesia, ENT, maxillofacial, pain medicine, intensive care, and trauma. Traditionally (before the advent of the foundation program), trainees entered anaesthesia from other specialties, such as medicine or accidents and emergencies. Specialist training takes at least seven years. On completion of specialist training, physicians are awarded CCT and are eligible for entry on the GMC Specialist register and are also able to work as consultant anaesthetist. A new consultant in anaesthetics must have completed a minimum of 14 years of training (including: five to six years of medical school training, two years of foundation training, and seven years of anaesthesia training). Those wishing for dual accreditation (in Intensive care and anaesthesia) are required to undergo approximately an additional year of training and also complete the fellowship of the Faculty of Intensive Care Medicine (FFICM). Pain specialists give the Fellowship of the Faculty of Pain Medicine of the Royal College of Anaesthetists (FFPMRCA) examination.
Америка Құрама Штаттары
Медициналық мектептен кейінгі оқудан соң, Америка Құрама Штаттарындағы анестезиология резиденттура бағдарламалары анестезиология мамандығы бойынша сертификатталуға қол жеткізу үшін ACGME аккредиттеген бағдарламада төрт жылдық резиденттураны сәтті аяқтауды талап етеді. Анестезиология резиденттері резиденттура кезеңінде физиология, патофизиология, фармакология және медициналық мектепте оқытылған басқа да медициналық ғылымдарды қамтитын, сондай-ақ резиденттура барысындағы прогресті бағалайтын анестезиология білімі бойынша бірнеше емтиханға тап болады. Резиденттураны аяқтағаннан кейін, мамандық бойынша сертификатталу үшін жазбаша және ауызша емтиханды сәтті тапсыру қажет. АҚШ-тағы резиденттуралық оқыту операцияға дейінгі медициналық бағалау, хирургиялық пациенттегі бар ауруларды басқару, операция кезіндегі тіршілік етуді қолдау, операция кезіндегі ауырсынды бақылау, операция кезіндегі вентиляция, операциядан кейінгі жаңару, жансақтау медицинасы, сондай-ақ жедел және созылмалы ауырсынды басқаруды қамтиды. Резиденттурадан кейін көптеген анестезиологтар ауырсынды басқару, ұйқы медицинасы, кардиоторакальдық анестезиология, педиатриялық анестезиология, нейроанестезиология, аймақтық/амбулаторлық анестезиология, акушерлік анестезиология немесе жансақтау медицинасы сияқты салаларда қосымша мамандық бойынша оқуын аяқтайды. Америка Құрама Штаттарындағы анестезиологтардың көпшілігі Американдық анестезиология кеңесі (ABA) немесе Американдық остеопатиялық анестезиология кеңесі (AOBA) арқылы сертификатталған. Остеопат дәрігерлері (D.O.) ABA арқылы сертификатталуы мүмкін. ABA Американдық медициналық мамандықтар кеңесінің мүшесі, ал AOBA Американдық остеопатиялық қауымдастығының құрамына кіреді. Екі кеңес те АҚШ-тағы негізгі сақтандыру компанияларымен, сондай-ақ АҚШ Біріккен Құрама Штаттарының барлық әскерлік бөлімдерімен мойындалады. ABA сертификатталуы жазбаша және ауызша емтиханды қамтиды. AOBA сертификатталуы дәл сол емтихандарды, сондай-ақ операциялық бөлмеде анестезия жасап жатқан үміткерді бақылайтын емтихан комиссиясымен жүргізілетін тәжірибелік емтиханды талап етеді. Америка Құрама Штаттарында дәрігер емес анестезиологтар да практика жасайды. Оларға сертификатталған тіркелген анестезиолог мейірбикелері (CRNA), анестезиолог ассистенттері (AA) және стоматологиялық анестезиологтар жатады. CRNA кейбір штаттарда кез келген хирургиялық араласып немесе процедура үшін барлық түрдегі анестезияны тәуелсіз түрде беруге рұхсат алу үшін сәтті лоббилеу жүргізген дәрігер емес анестезиологтардың жалғыз тобы болып табылады. AA анестезиологтың қадағалауымен жұмыс істеуі керек, ал стоматологиялық анестезиологтар стоматологиялық жағдайлармен ғана шектеледі.
Following medical school training, anesthesiology residency programs in the United States require successful completion of four years of residency training at an ACGME approved program for board certification eligibility in the specialty of anesthesiology. Anesthesiology residents face multiple examinations during their residency, including exams encompassing physiology, pathophysiology, pharmacology, and other medical sciences addressed in medical school, along with multiple anesthesia knowledge tests which assess progress during residency. Successful completion of both a written and oral board exam after completion of residency is required for board certification. Residency training in the U. S. encompasses the full scope of perioperative medicine, including pre operative medical evaluation, management of pre existing disease in the surgical patient, intraoperative life support, intraoperative pain control, intraoperative ventilation, post operative recovery, intensive care medicine, and chronic and acute pain management. After residency, many anesthesiologists complete an additional fellowship year of sub specialty training in areas such as pain management, sleep medicine, cardiothoracic anesthesiology, pediatric anesthesiology, neuroanesthesiology, regional anesthesiology/ambulatory anesthesiology, obstetric anesthesiology, or critical care medicine. The majority of anesthesiologists in the United States are board certified, either by the American Board of Anesthesiology (ABA) or the American Osteopathic Board of Anesthesiology (AOBA). D. O. anesthesiologists can be certified by the ABA. The ABA is a member of the American Board of Medical Specialties, while the AOBA falls under the American Osteopathic Association. Both Boards are recognized by the major insurance underwriters in the U. S. as well as by all branches of the U. S. Uniformed Services. Board certification by the ABA involves both a written and an oral examination. AOBA certification requires the same exams, in addition to a practical examination with examining physicians observing the applicant actually administering anesthetics in the operating room. There are several non physician anesthesia providers practicing in the United States. These include certified registered nurse anesthetists (CRNAs), anesthesiologist assistants (AAs), and dental anesthesiologists. CRNAs are the only type of non physician anesthesia provider that have successfully lobbied for the ability to provide all types of anesthesia for any surgery or procedure independently in some states. AAs must work under the supervision of an anesthesiologist, and dental anesthesiologists are limited to dental cases.