Фаррингдон-Роуд: Тарихы мен құрылысы

Кіріспе

1840 жылы ашылған Батыс Чаллоу маңындағы темір жол станциясы, бастапқыда Фаррингдон Роуд деп аталған.

Фаррингдон Роуд – Лондонның Клеркенвелл ауданындағы көше.

Бағыт

Фаррингдон жолы Кингс-Кросты Элефант пен Каслға жалғастыратын A201 бағытының бір бөлігі болып табылады. Ол Кингс-Кросттан оңтүстік-шығысқа қарай жүріп, Розбери даңғылын кесіп өтеді, содан кейін оңтүстікке бұрылып, Клеркенвелл жолынан өтеді және Фаррингдон станциясынан өтеді. Ол Лондон қаласы, Камден және Ислингтон аудандарының шекарасында, Чартерхаус көшесімен қиылысады. Оның жолы қала ішінде Фаррингдон көшесі ретінде жалғаса береді.

Тарих

Жолдың құрылысы 1840-1860 жылдар аралығында шамамен 20 жылға созылды және 19 ғасырдың ең маңызды қалалық инженерлік жетістіктерінің бірі саналады. Бұл алғашқы көпжолақты, жоспарланған жолдардың бірі болды және Флит өзенін туннельдер жүйесіне көміп, Лондонның ең өзекті санитарлық мәселесін шешті. Оның құрылысына сондай-ақ әлемдегі алғашқы метрополитен – кейіннен Лондон метросының бір бөлігіне айналған Метрополитен темір жолының салынуы да кірді, ол Фаррингдон жолынан басталып, станция арқылы қала орталығына дейін созылды. Фаррингдон жолының құрылысы 1736 жылы Флит өзенінің арнасының үстіне салынған Флит базарын бұзуды талап етті, ал қазіргі таңда Лондонның ең ірі жер асты өзені – Флит өзені осы жерден ағып өтеді. Базардың солтүстігінде Ray Street Bridge маңында орналасқан Hockley in the Hole аймағы аю бағып, осыған ұқсас ойын-сауықтармен әйгілі болды. Фаррингдон жолында сонымен қатар әйгілі Флит түрмесі де орналасқан еді. Түрменің осы жағында Фаррингдон көшесінің қабырғасына тор орнатылып, түрмедегілердің өтіп бара жатқандардан садақа сұрауына мүмкіндік берілді. Чарльз Диккенс өзінің «Пиквик клубының жылнамасы» атты кітабында осылай суреттейді: «Біздің көптеген оқырмандарымыз Флота түрмесінің қабырғасында бір кезде темір тор болғандығын еске түсіретін болар. Осы тордан түскен қаражат, егер болса, кедей тұтқындар арасында бөлістірілетін еді, ал олардың кедей жағындағылары осы ұятты жұмысты кезекпен атқаратын. Бұл әдет жойылғанмен, қақпақпен жабылған торға қарамастан, бақытсыз адамдардың жағдайы өзгерген жоқ. Енді біз оларды түрме қақпаларынан өтетіндердің қайырымдылығына шағымдануға рұқсат етпейміз, бірақ біздің заң кітабымыздың беттерін бұрынғыдай таза қалдырамыз, осы арқылы болашақ ұрпақтар әділ және пайдалы заңды құрметтеп, бағалайды: ол мықты қылмыскерді тойдырып, киіндіретін болса, ал ақшасы жоқ борышкерді аштықтан және жалаңаштықтан өлуге тастап кетеді. Бұл шындық емес, қиял». Фаррингдон жолы Лондонның кітап сатушыларға ең танымал орны болды. 19 және 20 ғасырларда кітаптарды көшпенді саудагерлер екі дөңгелекті, жазық төсенішті арбалардан сататын, олардың үстіне кітаптар жайылып қойылған. Лондонның басқа жерлерінде де кітап сатушылар кездессе де, Фаррингдон жолындағы 30-40 арба көбінесе сапалырақ кітаптарды ұсынатын. Сондықтан кітап сүйер қауым сирек кездесетін кітаптарды қолжетімді бағамен табу үшін осы жерге келіп тұратын.

The road's construction, taking almost 20 years between the 1840s and the 1860s, is considered one of the greatest urban engineering achievements of the 19th century. It was one of the first engineered multi lane roads, and buried the River Fleet in a system of tunnels, solving one of London's most significant sanitary problems. Its construction also included the building of the world's first stretch of underground railway, the Metropolitan Railway that later became part of the London Underground running beneath Farringdon Road from into the City at station. The construction of Farringdon Road necessitated the removal of the Fleet Market that had been built in 1736 above the course of the River Fleet, which is now London's largest subterranean river. North of the market was Hockley in the Hole (around Ray Street Bridge), an area notorious for bear baiting and similar activities. Farringdon Road was also home to the notorious Fleet Prison. It was on this side of the prison that a grille was built into the Farringdon Street prison wall, so that prisoners might beg alms from passers by. Charles Dickens describes this in his book The Pickwick Papers:

"Most of our readers will remember, that, until within a very few years past, there was a kind of iron cage in the wall of the Fleet Prison, within which was posted some man of hungry looks, who, from time to time, rattled a money box, and exclaimed in a mournful voice, 'Pray, remember the poor debtors; pray remember the poor debtors'. The receipts of this box, when there were any, were divided among the poor prisoners; and the men on the poor side relieved each other in this degrading office. Although this custom has been abolished, and the cage is now boarded up, the miserable and destitute condition of these unhappy persons remains the same. We no longer suffer them to appeal at the prison gates to the charity and compassion of the passersby; but we still leave unblotted the leaves of our statute book, for the reverence and admiration of succeeding ages, the just and wholesome law which declares that the sturdy felon shall be fed and clothed, and that the penniless debtor shall be left to die of starvation and nakedness. This is no fiction." Farringdon Road was the best known site in London for book barrows. In the 19th and 20th centuries books were sold by itinerant street traders from two wheeled flat bed barrows on which were books were laid out for sale. Although book barrows could be found elsewhere in London the 30 or 40 barrows on Farringdon Road tended to offer the better quality volumes. As a result, bibliophiles would visit in search of rare books at a modest price.

Қасиеттері

Фаррингдон жолындағы көрнекті ғимараттардың қатарында The Guardian газетінің бұрынғы бас кеңсесі (119–141 нөмірлерде), Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі цеппелин шабуылынан кейін 1917 жылы салынған, «цеппелин ғимараты» деп аталатын 61 нөмірлі үй және Смитфилд базарының батыс жағы бар. Фарингдон жолындағы танымал ғимарат – Фарингдон жолының үйлері, Виктория дәуірінде жұмысшы табы үшін салынған бес үйлі тұрғын үй кешені. Бұл ғимаратта ванна бөлмелері болмаған және санитарлық жағдайы нашар болғандықтан, Лондонның орталық бөлігіндегі соңғы шаруашылық үйлердің бірі ретінде 1970 жылдардың басына дейін пайдаланылды. Оның ерекшеліктері – нашар жарықтандыру, тығыздық, егеуқұйрықтар мен тарақандардың көп болуы және кедейлікке түсіп қалған адамдар. Тұрғындары Ислингтон аудандық кеңесімен қайта орналастырылды, ал Эксмоут базары мен Royal Mail Mount Pleasant пошталық сұрыптау кеңсесіне жақын бұл ғимараттар 1970 жылдардың ортасында көп қабатты автотұрақ салу үшін бұзылды. Ғимараттардың сол кездегі сипаттамасы Джордж Гиссингтің «Төмендегі әлем» романында келтірілген. Фарингдон жолындағы тұрғын үйлер Сафрон төбесінің етегіндегі қосымша ғимараттарына ие болды, олар қайта жаңартылды және қазір De Beers Diamond Group компаниясына тиесілі. Бастапқы тұрғын үйлердің көп бөлігін итальяндықтар құрады және «Кіші Италияның» бір бөлігі болды.