Элиша Грей: Америкалық электр инженеры және телефонның даму тарихы

Кіріспе

Американдық электр инженеры (1835–1901)

Элиша Грей (2 тамыз 1835 – 21 қаңтар 1901) – американдық электр инженеры, «Батыс электр өндірісі» компаниясын бірге құрған. Грей 1876 жылы Иллинойс штатының Хайленд Парк қаласында телефон прототипін жасауымен әйгілі. Кейбір авторлар Грейді телефонның нағыз ойлап табушысы деп санау керек дейді, себебі Александр Грэм Белл одан сұйық транслятор идеясын ұрлаған деген күдік бар. Грей телефон тәжірибелерінде сұйық трансляторларды екі жылдан астам уақыт пайдаланғанмен, Беллдің телефон патенты көптеген сот шешімдерімен қолдау тапты. Грей сонымен қатар қазіргі заманғы музыкалық синтезатордың әкесі деп есептеледі және оның өнертабыстары үшін 70-тен астам патент алған. Ол Graybar компаниясының негізін қалаушылардың бірі болды және компания құрылғаннан кейін көп ұзамай оның бақылау үлесін сатып алды.

Өмірбаяны және ерте өнертабыстары

Грей Барнсвилл қаласында, Огайо штатында, Кристиана (Эджертон) мен Дэвид Грейдің ұлы болып дүниеге келді. Оның отбасы квакерлер еді. Ол фермада өсті. Бірнеше жыл Оберлин колледжінде оқып, электр құрылғыларымен тәжірибе жасады. Грей колледжді бітірмегенімен, онда электр және ғылым пәндерін оқытты және ғылым бөлімдері үшін зертханалық жабдықтар жасады. 1862 жылы Оберлинде Грей Дилия Минерва Шепардпен танысып, үйленді. 1865 жылы Грей телеграф желісінің оқшаулануына автоматты түрде бейімделетін өзін-өзі реттейтін телеграф релесін ойлап тапты. 1867 жылы Грей патент алды, ол жетпістен астам өнертабысының біріншісі болды. 1869 жылы Элиша Грей және оның серіктесі Энос М. Бартон Кливлендте (Огайо штаты) «Грей және Бартон» компаниясын құрды, олардың мақсаты – «Western Union» телеграф компаниясына телеграф жабдықтарын жеткізу болды. Кейіннен электр тарату бизнесі бөлініп, жеке «Graybar Electric Company, Inc.» компаниясы құрылды. Бартон «Western Union» компаниясының жаңа өнімдерді тексеру және сынау үшін жұмысқа алынды. 1870 жылы «Gray & Barton Co.» компаниясын қаржыландыруды «Western Union Telegraph Company» компаниясының бастығы генерал Ансон Стейджер ұйымдастырды. Стейджер «Gray & Barton Co.» компаниясының белсенді серіктесі болды және директорлар кеңесінде қалды. Компания Хайленд Парк маңында Чикагоға көшірілді. Кейін Грей бас инженерлік лауазымынан бас тартып, телеграф саласына пайда әкелетін өнертабыстарға назар аударды. Грейдің өнертабыстары мен патенттік шығындарын филадельфиялық стоматолог, доктор Сэмюэл С. Уайт қаржыландырды. Уайт Грейдің телефон сияқты перспектисіз бәсекелес өнертабыстардың орнына үлкен пайдаға уәде берген акустикалық телеграфқа назар аударуын қалады. 1876 жылы Уайт Грейдің телефонға деген қызығушылығын қайта бағыттау туралы шешім қабылдады. 1870 жылы Грей қонақүйлер үшін инелік хабарландыру құрылғысын және лифттер үшін тағы біреуін жасады. Ол сондай-ақ, баспа машинасының пернетақтасы бар микрофонды принтерді жасады, ол қағаз таспаға хабарламалар басып шығарды. 1871 жылы Ұлы Чикаго өрті қаланы қиратты және телеграф инфрақұрылымын жойды, «Gray & Barton» компаниясы оны қайта құруға шақырылды. 1872 жылы Вэндербилттер мен Дж.П. Морган қаржылаған «Western Union» компаниясы «Gray and Barton Co.» компаниясының үштен бір бөлігін сатып алып, атауын «Western Electric Manufacturing Company of Chicago» деп өзгертті. Грей «Western Electric» компаниясы үшін өнертабыстар жасауды жалғастырды. 1874 жылы Грей тәуелсіз зерттеулер мен әзірлемелерді жүргізу үшін зейнеткерлікке шықты. Грей әр тонды жеке телеграф кілтімен басқаратын көп тонды таратушылардан тұратын гармоникалық телеграфқа патент алуға өтініш берді. Грей бұл өнертабысты Нью-Йорк пен Вашингтонда 1874 жылдың мамыр және маусым айларында бірнеше рет жеке көрсетті. Грей Иллинойс штатының Хайленд Парк қаласындағы пресвитериан шіркеуінің негізін қалаушысы болды. Шіркеуде 1874 жылдың 29 желтоқсанында Грей алғаш рет музыкалық дыбыстарды таратуға арналған өнертабысын көрсетті және газет хабарлауынша «телеграф сымы арқылы таныс әуендерді» жіберді. Бұл екі октавалық фортепиано клавиатурасымен басқарылатын бір ноталы тербелістер болатын тербелісті электромагниттік схемаларды пайдаланатын ең алғашқы электрлік музыкалық аспаптардың бірі болды. «Музыкалық телеграф» электрмагниттермен пайда болатын және телеграф сымы арқылы жіберілетін тербелістерді пайдаланған болаттан жасалған қамыстарды қолданды. Грей сондай-ақ, осциллятор тондарын естіліп, қаттырақ ету үшін магнит өрісінде тербелісті диафрагмадан тұратын қарапайым дыбыс қорын жасады. 1900 жылы Грей су асты сигнализация құрылғысында жұмыс істеді. 1901 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол өнертабысын Оберлин колледжіне тапсырды. Бірнеше жылдан кейін ол су асты сигнализация құрылғысын ойлап тапқан деп мойындалды. 27 шілде 1875 жылы Грейге «Музыкалық дыбыстарды таратуға арналған электр телеграфы» (акустикалық телеграфия) бойынша патент берілді. Оның музыкалық дыбыстарды таратудағы тәжірибелері одан әрі жалғасты, ал 1876 жылдың 15 ақпанында Элиша Грейге пианино клавиатурасы бар электрогармоникалық телеграфқа АҚШ патенті берілді. Ол 1878 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1888 жылдың 31 шілдесінде Грей телеавтографқа патент алды, бұл қазіргі заманғы факс машинасының аналогы болды. Грейдің патентінде телеавтографтың «өз қолжазбасын екі сым арқылы алысқа жіберуге» мүмкіндік беретіні айтылды. Бұл пернетақтаның көлденең және тік арқалықтарымен басқарылатын алғашқы факсимильді машина болды. Телавтограф алғаш рет 1893 жылы Чикагода өткен Колумбия көрмесінде көпшілік назарына ұсынылды.

Gray was born in Barnesville, Ohio, the son of Christiana (Edgerton) and David Gray. His family were Quakers. He was brought up on a farm. He spent several years at Oberlin College where he experimented with electrical devices. Although Gray did not graduate, he taught electricity and science there and built laboratory equipment for its science departments. In 1862, while at Oberlin, Gray met and married Delia Minerva Shepard. In 1865, Gray invented a self adjusting telegraph relay that automatically adapted to varying insulation of the telegraph line. In 1867 Gray received a patent for the invention, the first of more than seventy. In 1869, Elisha Gray and his partner Enos M. Barton founded Gray & Barton Co. in Cleveland, Ohio to supply telegraph equipment to the giant Western Union Telegraph Company. The electrical distribution business was later spun off and organized into a separate company, Graybar Electric Company, Inc. Barton was employed by Western Union to examine and test new products. In 1870, financing for Gray & Barton Co. was arranged by General Anson Stager, a superintendent of the Western Union Telegraph Company. Stager became an active partner in Gray & Barton Co. and remained on the board of directors. The company moved to Chicago near Highland Park. Gray later gave up his administrative position as chief engineer to focus on inventions that could benefit the telegraph industry. Gray's inventions and patent costs were financed by a dentist, Dr. Samuel S. White of Philadelphia, who had made a fortune producing porcelain teeth. White wanted Gray to focus on the acoustic telegraph which promised huge profits instead of what appeared to be unpromising competing inventions such as the telephone. White made the decision in 1876 to redirect Gray's interest in the telephone. In 1870, Gray developed a needle annunciator for hotels and another for elevators. He also developed a microphone printer which had a typewriter keyboard and printed messages on paper tape. In 1871 the Great Chicago Fire destroyed the city and its telegraph infrastructure, Gray & Barton was hired to rebuild it. In 1872, Western Union, then financed by the Vanderbilts and J. P. Morgan, bought one third of Gray and Barton Co. and changed the name to Western Electric Manufacturing Company of Chicago. Gray continued to invent for Western Electric. In 1874, Gray retired to do independent research and development. Gray applied for a patent on a harmonic telegraph which consisted of multi tone transmitters, that controlled each tone with a separate telegraph key. Gray gave several private demonstrations of this invention in New York and Washington, D. C. in May and June 1874. Gray was a charter member of the Presbyterian Church in Highland Park, Illinois. At the church, on December 29, 1874, Gray gave the first public demonstration of his invention for transmitting musical tones and transmitted "familiar melodies through telegraph wire" according to a newspaper announcement. This was one of the earliest electric musical instruments using vibrating electromagnetic circuits that were single note oscillators operated by a two octave piano keyboard. The "Musical Telegraph" used steel reeds whose oscillations were created by electromagnets and transmitted over a telegraph wire. Gray also built a simple loudspeaker in later models consisting of a vibrating diaphragm in a magnetic field to make the oscillator tones audible and louder at the receiving end. In 1900 Gray worked on an underwater signaling device. After his death in 1901 officials gave the invention to Oberlin College. A few years later he was recognized as the inventor of the underwater signaling device. On July 27, 1875, Gray was granted for "Electric Telegraph for Transmitting Musical Tones" (acoustic telegraphy). His experiments with transmitting musical tones went further, and on February 15, 1876 Elisha Grey was granted US Patent for electro harmonic telegraph with piano keyboard. He was elected as a member to the American Philosophical Society in 1878. On July 31, 1888, Gray patented the telautograph, an analog precursor to the modern fax machine. Gray's patent stated that the telautograph would allow "one to transmit his own handwriting to a distant point over a two wire circuit." It was the first facsimile machine in which the stylus was controlled by horizontal and vertical bars. The telautograph was first publicly exhibited at the 1893 World's Columbian Exposition held in Chicago.

Телефон

Сэмюэл Уайт Грейдің телефонмен жұмыс істеуге қарсы болғандықтан, Грей 1876 жылғы 11 ақпанға дейін (жұма күні) дауыс дыбыстарын таратуға арналған өнертабысы туралы ешкімге хабарламады. Сол күні жасаған суреті ғана қалған дәлел болып табылады. Грей өзінің патенттік адвокаты Уильям Д. Болдуиннен АҚШ Патент бюросына тіркеу үшін «кестені» дайындауды сұрады. Кесте – бұл суреттері мен сипаттамасы бар, бірақ сараптама сұрауы жоқ уақытша патенттік өтінімге ұқсас нәрсе. 1876 жылғы 14 ақпан күні, дүйсенбі таңында Грей сұйық таратушыны пайдаланатын телефонды сипаттаған кестені қол қойды және нотариустық куәландырды. Содан кейін Болдуин осы кестені АҚШ Патент бюросына тапсырды. Сол күні таңертең Александр Грэм Беллдің адвокаты Беллдің патенттік өтінімін тапсырды. Қай өтінім алдымен келгені күрт дау тудырды, бірақ Грей өзінің кестесі Беллдің өтінімінен бірнеше сағат бұрын жеткеніне сенді. Беллдің Вашингтондағы адвокаттары Беллдің патенттік өтінімін бірнеше ай бойы күтіп отырды, оны Ұлыбританияда тіркегенге дейін АҚШ-та тапсырмау нұсқауы болды. (Ол кезде Ұлыбритания тек басқа жерде бұрын патенттелмеген жаңалықтарға ғана патент бере алатын.) Эвенсонның сөзінше, 1876 жылғы 12-14 ақпан күндері, патент бюросында кесте немесе өтінімді тапсырудан бұрын, Беллдің адвокаты 14 ақпан күні дүйсенбі таңында тіркелетін Грейдің кестесіндегі сұйық таратушы идеясы туралы білген. Содан кейін Беллдің адвокаты Беллдің жобалы өтініміне сұйық таратушыны сипаттайтын жеті сөйлем мен өзгермелі кедергі туралы талапты қосты. Адвокаттың кеңсе кызметкері жобаны дайын патенттік өтінім ретінде көшіргеннен кейін, Беллдің адвокаты дайын өтінімді патент бюросына дүйсенбі күні түстен бұрын, Грейдің адвокаты Грейдің кестесін тапсырғаннан кейін бірнеше сағат өткен соң тапсырды. Беллдің адвокаты Беллдің өтінімін дереу тіркеп, сарапшыға дүйсенбі күні тапсыруды сұрады, содан кейін Белл оны бірінші болып келгенін айта алады. Белл бұл кезде Бостонда болды және оның өтінімі берілгенін білмеді. Бес күннен кейін, 19 ақпанда, Беллдің өтінімі мен Грейдің кестесін қарастыратын патенттік сарапшы Зенас Фиск Уилбер Беллдің өтінімі Грейдің кестесінде сипатталған өзгермелі кедергілік ерекшелікті талап ететінін байқады. Уилбер Грейдің бәсекелестік патенттік өтінімін беру үшін 90 күнге Беллдің өтінімін тоқтатты. Бұл Беллге өтінішіне түзетулер енгізуге уақыт берді, өйткені электр тогының қарқындылығын сымды үзбей өзгерту туралы мәлімдеме Грейдің бұрынғы өтінішімен келіспеушілік тудыруы мүмкін. Мұндай келіспеушілік Беллдің өтінімін Белл өзінің ерекшелігін Грейден бұрын ойлап тапқанын дәлелдегенге дейін кешіктіретін еді. Беллдің адвокаты әлі Бостонда жүрген Беллге Вашингтонға келуін сұрады. 26 ақпанда Белл келгенде, Белл өзінің адвокаттарымен, содан кейін сарапшы Уилбермен кездесті, ол Беллге Грейдің кестесі сұйық таратушыны көрсеткенін айтты және Беллден сұйық таратушы идеясының (Беллдің патенттік өтінімінде сынапты сұйықтық ретінде пайдалану) Белл ойлап тапқанын дәлелдеуін сұрады. Белл бір жыл бұрын берілген өтінішке сілтеме жасады, онда үзілісте сынап қолданылған. Тексеруші бұл дәлелді қабылдады, бірақ сынап телефондық таратушыда жұмыс істемейтінін атап өтті. 29 ақпанда Беллдің адвокаты Беллдің талаптары бойынша түзетулер енгізді, олар оларды Грейдің кестесінен және Грейдің бұрынғы өтінімінен ерекшелендірді. 3 наурызда Уилбер Беллдің өтінімін мақұлдады және 1876 жылғы 7 наурызда АҚШ Патент бюросы 174,465 нөмірімен жариялады. Белл Бостонға оралып, 9 наурызда жұмысын қайта бастады, зертханалық дәптерінде Грейдің кестесінде көрсетілгенге ұқсас су таратушы құрылғысының суретін салды. Белл мен Уотсон 10 наурызда сұйық таратушыны жасап, сынақтан өткізді және «Мистер Уотсон, осында келіңіз, мен сізді көргім келеді» деген сөзді сәтті жеткізді. Беллдің жазбалары 1976 жылы Конгресс кітапханасына сыйға берілгеннен кейін көпшілікке танылды. Беллді сұйық таратушының дизайны Грейдікіне ұқсас болғандықтан телефонды ұрлады деп айыптаса да, Конгресс кітапханасындағы құжаттар Беллтің сұйық таратушыларды үш жыл бойы өзінің көптеген телеграф және басқа да тәжірибелерінде кеңінен қолданғанын көрсетеді. 1875 жылғы сәуірде, Грейдің дизайны ұрланғаннан он ай бұрын, АҚШ Патент бюросы Беллге «автографты телеграф» деп атаған примитивті факс машинасы үшін 161,739 патент берді. Патенттік суретте сұйық таратушылар бар. 1876 жылғы наурыздан кейін Белл мен Уотсон электромагниттік телефонды жетілдіруге назар аударды және Грейдің сұйық таратушысын қоғамдық демонстрацияларда немесе коммерциялық пайдалануда ешқашан қолданбады. Грей кестені тастап кеткенімен, 1877 жылдың соңында осы өнертабысқа патент алуға өтініш берді. Бұл оны Беллдің патенттерімен екінші келіспеушілікке түсірді. Патент бюросы «Грей, әрине, 1876 жылғы 14 ақпандағы кестесінде [өзгермелі кедергілік] өнертабысын бірінші болып ұсынған және ашқан болса да, өнертабыстың пайдалылығын басқалар көрсеткенге дейін оны аяқтауға қатысты ешқандай шаралар қабылдамауы, оған оны қарастыру құқығынан айырады» деп шешім шығарды. Грей бәрібір Беллдің патентерін шақырды және екі жылдық сот процесінен кейін Белл өнертабысқа құқықтар алды, нәтижесінде Белл өнертабыстың авторы деп есептеледі. 1886 жылы Уилбер мәлімдеме жасады, ол алкоголикті екенін және Беллдің адвокаты Марселлус Бейлиге қарызды екенін айтты, ол Уилбермен Азамат соғысында бірге қызмет еткен. Уилбер Патент бюросының ережелеріне қайшы келіп, Бейлиге Грей тіркеген кестені көрсеткенін айтты. Ол кестені Беллге көрсеткенін және Белл оған 100 доллар бергенін де айтты. Белл патент туралы жалпы мәселелерді талқылағанын мәлімдеді, бірақ Грейге жолданған хатында ол кейбір техникалық егжей-тегжейлерді білгенін мойындады. Уилбердің мәлімдемесі оның бұрынғы куәлігіне қайшы келді және тарихшылар оның соңғы мәлімдемесін Белл патенттерін ұрлауға тырысқан Pan Electric Company адвокаттары жасағанын атап өтті және олар АҚШ Бас прокуроры Августус Гарландты және бірнеше конгрессмендерді парақорлық жасағаны анықталды. Беллдің патенте 1888 жылы адвокат Лисандер Хилл тарапынан күдік тудырды, ол Уилберді Беллге немесе оның адвокаты Поллокқа Грейдің сұйық микрофонының дизайнына ұқсас баламалы дизайлды сипаттайтын жеті сөйлемді қосымша жазба ретінде қосуға рұқсат бергенін айыптады. Алайда, бұл жазба Беллдің патенттік өтініміне емес, жеті сөйлемнің абзацта бар екенін көрсететін оның бұрынғы жобасына қосылды. Белл бұл жеті сөйлемді өтінімінің бұрынғы жобасының жиегіне «Вашингтонға жібермес бұрын соңғы сәтте» адвокаттарына қосып жазғанын мәлімдеді. Белл немесе оның адвокаты өтінім Патент бюросына тіркелгеннен кейін жеті сөйлемді қоса алмаған, өйткені бұл жағдайда өтінім тоқтатылар еді.

Because of Samuel White's opposition to Gray working on the telephone, Gray did not tell anybody about his invention for transmitting voice sounds until February 11, 1876 (Friday). The only remaining proof is a drawing he made on that day. Gray requested that his patent lawyer William D. Baldwin prepare a "caveat" for filing at the US Patent Office. A caveat was like a provisional patent application with drawings and description but without a request for examination. On Monday morning February 14, 1876, Gray signed and had notarized the caveat that described a telephone that used a liquid transmitter. Baldwin then submitted the caveat to the US Patent Office. That same morning a lawyer for Alexander Graham Bell submitted Bell's patent application. Which application arrived first is hotly disputed, although Gray believed that his caveat arrived a few hours before Bell's application. Bell's lawyers in Washington, DC, had been waiting with Bell's patent application for months, under instructions not to file it in the USA until it had been filed in Britain first. (At the time, Britain would only issue patents on discoveries not previously patented elsewhere.) According to Evenson, during the weekend of February 12–14, 1876, before either caveat or application had been filed in the patent office, Bell's lawyer learned about the liquid transmitter idea in Gray's caveat that would be filed early Monday morning February 14. Bell's lawyer then added seven sentences describing the liquid transmitter and a variable resistance claim to Bell's draft application. After the lawyer's clerk recopied the draft as a finished patent application, Bell's lawyer hand delivered the finished application to the patent office just before noon Monday, a few hours after Gray's caveat was delivered by Gray's lawyer. Bell's lawyer requested that Bell's application be immediately recorded and hand delivered to the examiner on Monday so that later Bell could claim it had arrived first. Bell was in Boston at this time and was not aware that his application had been filed. Five days later, on February 19, Zenas Fisk Wilber, the patent examiner for both Bell's application and Gray's caveat, noticed that Bell's application claimed the same variable resistance feature described in Gray's caveat. Wilber suspended Bell's application for 90 days to give Gray time to submit a competing patent application. The suspension also gave Bell time to amend his claims to avoid an interference with an earlier patent application of Gray's that mentioned changing the intensity of the electric current without breaking the circuit, which seemed to the examiner to be an "undulatory current" that Bell was claiming. Such an interference would delay Bell's application until Bell submitted proof, under the first to invent rules, that Bell had invented that feature before Gray. Bell's lawyer telegraphed Bell, who was still in Boston, to come to Washington, DC. When Bell arrived on February 26, Bell visited his lawyers and then visited examiner Wilber who told Bell that Gray's caveat showed a liquid transmitter and asked Bell for proof that the liquid transmitter idea (described in Bell's patent application as using mercury as the liquid) was invented by Bell. Bell pointed to an application of Bell's filed a year earlier where mercury was used in a circuit breaker. The examiner accepted this argument, although mercury would not have worked in a telephone transmitter. On February 29, Bell's lawyer submitted an amendment to Bell's claims that distinguished them from Gray's caveat and Gray's earlier application. On March 3, Wilber approved Bell's application and on March 7, 1876, 174,465 was published by the U. S. Patent Office. Bell returned to Boston and resumed work on March 9, drawing a diagram in his lab notebook of a water transmitter being used face down, very similar to that shown in Gray's caveat. Bell and Watson built and tested a liquid transmitter design on March 10 and successfully transmitted clear speech saying "Mr. Watson – come here – I want to see you." Bell's notebooks became public when they were donated to the Library of Congress in 1976. Although Bell has been accused of stealing the telephone from Gray because his liquid transmitter design resembled Gray's, documents in the Library of Congress indicate that Bell had been using liquid transmitters extensively for three years in his multiple telegraph and other experiments. In April, 1875, ten months before the alleged theft of Gray's design, the U. S. Patent Office granted 161,739 to Bell for a primitive fax machine, which he called the "autograph telegraph." The patent drawing includes liquid transmitters. After March 1876, Bell and Watson focused on improving the electromagnetic telephone and never used Gray's liquid transmitter in public demonstrations or commercial use. Although Gray had abandoned his caveat, Gray applied for a patent for the same invention in late 1877. This put him in a second interference with Bell's patents. The Patent Office determined, "while Gray was undoubtedly the first to conceive of and disclose the [variable resistance] invention, as in his caveat of February 14, 1876, his failure to take any action amounting to completion until others had demonstrated the utility of the invention deprives him of the right to have it considered." Gray challenged Bell's patent anyway, and after two years of litigation, Bell was awarded rights to the invention, and as a result, Bell is credited as the inventor. In 1886, Wilber stated in an affidavit that he was an alcoholic and deeply in debt to Bell's lawyer Marcellus Bailey with whom Wilber had served in the Civil War. Wilber stated that, contrary to Patent Office rules, he showed Bailey the caveat Gray had filed. He also stated that he showed the caveat to Bell and Bell gave him $100. Bell testified that they only discussed the patent in general terms, although in a letter to Gray, Bell admitted that he learned some of the technical details. Wilber's affidavit contradicted his earlier testimony, and historians have pointed out that his last affidavit was drafted for him by the attorneys for the Pan Electric Company which was attempting to steal the Bell patents and was later discovered to have bribed the U. S. Attorney General Augustus Garland and several Congressmen. Bell's patent was disputed in 1888 by attorney Lysander Hill who accused Wilber of allowing Bell or his lawyer Pollok to add a handwritten margin note of seven sentences to Bell's application that describe an alternate design similar to Gray's liquid microphone design. However, the marginal note was added only to Bell's earlier draft, not to his patent application that shows the seven sentences already present in a paragraph. Bell testified that he added those seven sentences in the margin of an earlier draft of his application "almost at the last moment before sending it off to Washington" to his lawyers. Bell or his lawyer could not have added the seven sentences to the application after it was filed in the Patent Office, because then the application would not have been suspended.