Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фредерик Тезигер, 1-ші барон Челмсфорд, ПК, ФРС (1794 жылдың 25 сәуірі – 1878 жылдың 5 қазаны) – британдық саясаткер және консерватор. Ол екі рет Ұлыбританияның Лорд-канцлері қызметін атқарды.
British politician (1794–1878)
Frederic Thesiger, 1st Baron Chelmsford, PC, FRS (25 April 1794 – 5 October 1878) was a British jurist and Conservative politician. He was twice Lord High Chancellor of Great Britain.
Ерте өмір
Лондон қаласында туған Тезигер, Батыс Үндістандағы Сент-Винсентте кеден жинаушысы болған Чарльз Тезигер мен оның әйелі, Теофилус Уильямстың қызы Мэри Энннің үшінші ұлы еді. Оның әкесінің әкесі, Джон Эндрю Тезигер, Саксонияда дүниеге келген, бірақ Англияға көшіп келіп, Лорд Рокингемнің хатшысы болды. Тезигердің інісі, сэр Фредерик Тезигер, 1801 жылғы Копенгаген шайқасында Лорд Нельсонның теңіз әскери көмекшісі болды.
Born in London, Thesiger was the third son of Charles Thesiger, collector of customs at St Vincent, West Indies, by his wife Mary Anne, daughter of Theophilus Williams. His paternal grandfather, John Andrew Thesiger, was born in Saxony but migrated to England and became secretary to Lord Rockingham. Thesiger's uncle Sir Frederick Thesiger was naval aide de camp to Lord Nelson at the Battle of Copenhagen in 1801.
Мансап
Тезигер бастапқыда теңізші мамандығына бағытталған еді, 1807 жылы Копенгагеннің екінші бомбалауында мичман болып қызмет етті. Алайда, сол шамада оның жалғыз ағасы қайтыс болды, соның нәтижесінде ол Батыс Үндістандағы құнды мүлікке иелік ету құқығына ие болды. Ол теңіз күштерінен кетіп, Батыс Үндістанда заңгерлікпен айналысу және ақырында өз мүлкін басқару мақсатында заң оқуға шешім қабылдады. 1813 жылы ол Грей Иннге қабылданды және 18 қараша 1818 жылы адвокаттыққа шақырылды. Ол жергілікті сот жүйесіне қосылды және көп ұзамай Суррей сессияларында жақсы тәжірибе жинады, сонымен қатар ескі сарай сотында пайда болу құқығын сатып алып, табысқа қол жеткізді (Лорд Стюардқа қараңыз). Бірақ тағы бір жағдай күтіп тұрды, себебі жанартау отбасының мүлкін қиратты, және ол Батыс Үндістанда заңгерлік тәжірибесіне қайта оралды. 1824 жылы Уильям Уэрді өлтіргені үшін Джон Тюртеллмен бірге Гертфордтағы сотта Джозеф Хантты сәтті қорғады. Сегіз жылдан кейін Челмсфордтағы сотта үш соттан кейін қиын сот ісін жеңіп алды, және ол осы жеңісін кейінгі табыстарының көп бөлігіне байланыстырады, сондықтан ол пэрлікке көтерілгенде Челмсфордтың бароны атағын алды, Челмсфорд, Эссекс графтығы. 1834 жылы ол Корольдің кеңесшісі болып тағайындалды, ал 1835 жылы Дублин сайлау комиссиясында жұмыс істеді, ол Дэниел О'Коннеллдің мандатын жойды. 1840 жылы Вудсток округінен парламент депутаты болып сайланды. 1844 жылы ол солиситор-генерал болды, бірақ Марлборо герцогының қолдауын жойғаннан кейін Вудстоктан депутаттығынан айырылып, Абингдоннан басқа орын іздеуге мәжбүр болды. 1845 жылы ол Бас прокурор болды және 1846 жылдың 3 шілдесінде Пил үкіметінің құлауына дейін осы лауазымды атқарды. Осылайша, Тезигер жалпы соттың бас судьясы болудан үш күн қалып қойды, себебі 6 шілдеде сэр Николас Тиндал қайтыс болды, және сотқа орын, ол Тезигердің құқығы бойынша тиесілі болған, либералды бас прокурор сэр Томас Уайльдқа бұйырды. Тезигер парламентте қалды, бірақ 1852 жылы тағы да округін ауыстырып, Стамфордтың депутаты болды. Осы кезеңде ол адвокат ретінде үлкен тәжірибе жинады, Свинфеннің өсиеттері және кардинал Ньюманның Джачинто Ахиллиге қарсы жала жапқаны үшін қылмыстық қудалау сияқты көптеген маңызды істерде жұмыс істеді. 1858 жылы Лорд Дерби екінші рет үкіметке келгенде Тезигер адвокаттықтан тікелей Лорд-канцлерлікке көтерілді (Броугхэм және Вокс, Селборн және Холсбери сияқты). Ол 1866-67 жылдары Дерби үкіметінде қайтадан Лорд-канцлер болып қызмет етті. 1868 жылы Лорд Дерби зейнеткерлікке шықты, ал оның орнын бастан кешірген Бенджамин Дизраэли Лорд Кернсті Лорд-канцлер етті. Лорд Челмсфорд оның орнына тағайындалуына және оның жолына қатты ренжіді, бірақ Лорд Малмсбериге сәйкес ол қызметке кіріспес бұрын жасалған келісім бойынша зейнеткерлікке шықты.
Thesiger was originally destined for a naval career, and he served as a midshipman on in 1807 at the second bombardment of Copenhagen. His only surviving brother died about this time, however, and he became entitled to succeed to a valuable estate in the West Indies. It was decided that he should leave the navy and study law with a view to practising in the West Indies and eventually managing his property in person. He proceeded to enter at Gray's Inn in 1813, and was called to the bar on 18 November 1818. He joined the home circuit, and soon got into good practice at the Surrey sessions, while he also made a fortunate purchase in buying the right to appear in the old palace court (see Lord Steward). Another change of fortune, however, awaited him, for a volcano destroyed the family estate, and he was thrown back upon his prospect of a legal practice in the West Indies. In 1824, he distinguished himself by his defence of Joseph Hunt when on his trial at Hertford with John Thurtell for the murder of William Weare; and eight years later at Chelmsford assizes he won a hard fought action in an ejectment case after three trials, to which he attributed so much of his subsequent success that when he was raised to the peerage he elected to be created Baron Chelmsford, of Chelmsford in the County of Essex. In 1834, he was made King's Counsel, and in 1835 was briefed in the Dublin election inquiry which unseated Daniel O'Connell. In 1840, he was elected member of parliament for Woodstock. In 1844, he became Solicitor General, but having ceased to enjoy the favour of the Duke of Marlborough, lost his seat for Woodstock and had to find another at Abingdon. In 1845, he became Attorney General, holding the post until the fall of the Peel government on 3 July 1846. Thus by three days Thesiger missed being chief justice of the common pleas, for on 6 July Sir Nicholas Tindal died, and the seat on the bench, which would have been Thesiger's as of right, fell to the Liberal attorney general, Sir Thomas Wilde. Thesiger remained in parliament, changing his seat, however, again in 1852, and becoming member for Stamford. During this period he enjoyed a very large practice at the bar, being instructed in many causes célèbres including the Swynfen will case and Cardinal Newman's criminal prosecution for his libel of Giacinto Achilli. On Lord Derby coming into office for the second time in 1858, Thesiger was raised straight from the bar to the Lord Chancellorship (as were Brougham and Vaux, Selborne and Halsbury). He served as Lord Chancellor again in Derby's 1866–67 government. In 1868. Lord Derby retired, and his successor, Benjamin Disraeli, wanted Lord Cairns as Lord Chancellor. Lord Chelmsford was very sore at his supersession and the manner of it, but according to Lord Malmesbury he retired under a compact made before he took office.
Отбасы
Лорд Челмсфорд 1822 жылы Уильям Тинлинг пен Франсис Пирсонның қызы Анна Мария Тинлингке үйленді. Олардың төрт ұлы мен үш қызы болды. Оның үлкен ұлы Фредерик, оның құрметті атағына ие болған, әскерде ерекше көзге түсті, Исандлуанадағы апатты жеңіліске басшылық етті, бірақ Улундидегі жеңісімен беделін қайта жаңартты. Челмсфордтың екінші ұлы Чарльз Вемисс Тезигер (1831–1903) армияда генерал-лейтенант болды. Челмсфордтың үшінші ұлы Альфред Генри Тезигер апелляциялық сот судьясы болды, бірақ 42 жасында қайтыс болды. Леди Челмсфорд 1875 жылғы сәуір айында 75 жасында дүние салды. Лорд Челмсфорд одан үш жыл өмір сүрді және 1878 жылғы 5 қазанда 84 жасында Лондонда қайтыс болды. Ол Лондонның Бромптон зиратында жерленген. Оның қызы Джулия (1833–1904) 1857 жылы Лакхнау қамалында британдық әскерге басшылық еткен сэр Джон Эрдли Инглиске үйленді. Кейіннен ол қамал кезіндегі оқиғалар туралы, соның ішінде күнделігінен үзінділерді жазды.
Lord Chelmsford married Anna Maria Tinling, daughter of William Tinling and Frances Pierson, in 1822. They had four sons and three daughters. His eldest son, Frederic, who succeeded to his peerage, earned distinction as a soldier, commanding at the disastrous defeat at Isandlwana, but recovering some of his reputation by his victory at Ulundi. Chelmsford's second son Charles Wemyss Thesiger (1831–1903), was a Lieutenant General in the Army. Chelmsford's third son, Alfred Henry Thesiger, was a Lord Justice of Appeal, but died aged 42. Lady Chelmsford died in April 1875, aged 75. Lord Chelmsford survived her by three years and died in London on 5 October 1878, aged 84. He is buried in Brompton Cemetery in London. His daughter, Julia (1833–1904) was married to Sir John Eardley Inglis who commanded the British forces during the Siege of Lucknow in 1857. She later wrote of her experiences during the siege including extracts from her diary.