Шотландия саяхатшысы және Келісім жасаушы Джон Кэмпбелл: Лаудон графының тарихы

Кіріспе

Шотланд саясаткері және Келісімге қатысушы

Джон Кэмпбелл, 1-ші Лоудун графы (1598 – 1662 наурыз) – шотланд саясаткері және Келісімге қатысушы. Жас кезінде Кэмпбелл шетелге саяхат жасаған. 1620 жылы Лудун барондығының мұрагеріне үйленді; әйелінің құқығымен Шотландия Парламентіне орын алды. 1622 жылы король Карл I епископтыққа қарсы күшті оппозиция жасағандықтан, оның графтыққа патентін тоқтатты. 1633 жылы ол 1637–1638 жылдардағы Келісімді ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды. 1639 жылы Шотландиядағы қарулы көтерілістің жетекшісі және 1640 жылы Шотландиядан Карл I-ге елшілік жасады. Ол Лондон мұнарасына қамалды, бірақ босатылып, 1640 жылдың тамызында шотландтық басқыншы әскеріне қосылды. Ол қайтадан Лондонға елшілікке жіберілді және 1641–1660 жылдары Шотландияның лорд-канцлері болды. 1641 жылы ол Лудун графы атағын алды. 1642–1647 жылдары ол Шотландия Парламенті атынан Карл I-ге жиі елшілік қызмет атқарды. 1650 жылы ол Шотландия королі Карл II-нің тәж кию рәсіміне қатысып, Данбар шайқасында шайқасты. Ол 1653 жылғы Таулы аймақ көтерілісіне қосылды, бірақ одан әрі қарсылық көрсетудің бекер екені анық болғанда генерал Монкқа бағынды. Ол 1654 жылы Кромвельдің рақымшылық актісінен шеттетілді және 1662 жылы Карл II-ге ауыр айып төледі.

Өмірбаян

Кэмпбелл, сэр Джеймс Кэмпбеллдің үлкен ұлы, әйелі Жан, Кулростың лорды Джеймс қызы болған. Ол 1598 жылы дүниеге келді, шетелге саяхаттан оралғаннан кейін Шотландияның VI Джеймс королі оған рыцарь атағын берді. 1620 жылы Кэмпбелл Луданның иесі Джордж Кэмпбеллдің үлкен қызы Маргаретқа үйленді. 1622 жылғы желтоқсанда әкесі Хью Кэмпбелл, 1-ші Лудан бароны қайтыс болғаннан кейін, ол Лудан баронессасы болды, ал күйеуі оның құқығымен Шотландия Парламентіндегі орнын иеленді. 12 мамыр 1633 жылы Теобальдстағы патент бойынша ол Лудан графы, Фарриньян және Моклин лорды аталды. Бірақ, Джордж Лесли, Ротс графы және парламенттегі басқалармен бірге король I Чарльзға шіркеу қызметкерлерінің киім-кешегін белгілеуге өкілеттік беру туралы заңға қарсылық көрсеткендіктен, патент арнайы бұйрықпен тоқтатылды. Бұл заң қабылданғаннан кейін шотланд епископтары епископтық киімдерін қайта киді, ал 1636 жылы Киелі кітаптар және жаңа қызмет кітабын қолдану туралы бұйрық жалпы жиналыспен кеңеспей, корольдің жалғыз өкілеттігімен шығарылды. Лудон король саясатына қарсылығымен халық мүддесін жақтағандардың сүйіктісіне айналды. 1637 жылғы 21 желтоқсанда Далкиттегі құпия кеңес отырысында ол сөз сөйлеп, "Наразылардың" шағымдарын егжей-тегжейлі баяндады және олардың атынан өтініш ұсынды. 1638 жылы "кестелер" құрылып, келісім жаңартылды. Бұл іс-шараларда Лудон өте маңызды рөл атқарды және 1638 жылғы қарашада Глазгода өткен жалпы жиналыста Ирвин бургының ақсақалы болып сайланды, ол Модератордың кеңесшілерінің бірі болып тағайындалды. Келесі жылы достарының көмегімен Стратхавен, Дуглас және Танталон қалашықтарын басып алып, оларды халықтық партия үшін гарнизонға айналдырды. Ол генерал Леслидің басшылығымен шотланд әскерімен шекараға қарай жорық жасады және 1639 жылғы 18 маусымда аяқталған Бервик бейбітшілігін қамтамасыз етуде шотланд комиссарларының бірі болды. 1640 жылғы 3 наурызда Лудон және Данфермлайн графы Чарльз Сетон, уставтардың комиссарлары ретінде Уайтхоллде I Чарльзбен сұхбаттасты, корольдің комиссары (Джон, Тракуар графы) Шотландия Парламентінің жұмысын тоқтатуға қарсы болды. Жауап берілмеді, бірақ Лудон бірнеше күннен кейін Лондон мұнарасына жіберілді, себебі Тракуар графы ұсынған хатты өзінің қолымен жазғанын мойындады. Бұл хат "Au Roy" деп адрестелген және француз королінен көмек сұрады. Оған Монтроз, Ротс және Мар графтары, Лудон, Монтгомери және Форестер лордтары және генерал Лесли қол қойды, бірақ датасы көрсетілмеген. Лудон бұл хат Бервик бейбітшілігінен бұрын жазылған, ешқашан жіберілмеген, егер ол қандай да бір қылмыс жасаса, ол үшін Англияда емес, Шотландияда жауап беру керек деп қарсылық білдірді. Доктор Бёрчтің айтуынша, Лудонды сотсыз өлім жазасына кесу туралы жарлық шығарылды, бірақ бұл жеткілікті түрде расталмады, ал Тауэрде бірнеше ай қамауда болғаннан кейін ол Джеймс, Гамильтон маркизі араласуынан кейін босатылды және Шотландияға оралды. Сол жылдың 21 тамызында шотланд әскері Англияға кірді, солармен бірге Лудон да кірді. Ол 28 тамызда Ньюберн шайқасына қатысып, келесі қазанда Рипондағы шотланд комиссарларының бірі болды. Сол айдың 25-інде жаулықты тоқтату туралы келісімге келгеннен кейін, келісімнің одан әрі талқылануы Лондонға ауыстырылды, онда шотланд комиссарлары "парламентпен қатты құрметтелді". 1641 жылғы тамызда король Шотландия Парламентін өзі ашты, Англиямен келісім ратификацияланды, ал "көп қызмет ете алатындай қабілетті деп саналған келісімдерге қол қойғандарға" лауазымдар мен құрметті атақтар берілді. Осыған сәйкес, "кәпірліктің басты басқарушысы", оны Кларендон деп атады, 30 қыркүйекте Шотландияның лорд-канцлері болып тағайындалды, ал 2 қазанда ант берді және корольден Ұлы мөрді алды, оны Джон Споттисвудтан бері Сент-Эндрюс архиепискобы, Гамильтон маркизі сақтап келген. Оған жылына 1000 фунт пенсия берілді, ал Лудон графының атағы оған бастапқы грант берілген күннен бастап берілді. Король Мортон графы немесе лорд Алмондты лорд жоғары қазынашы ретінде тағайындауға келісім бермейтінін анықтаған кезде қазынашылық комиссияға берілді және Лудон бірінші комиссар болып тағайындалды. 1642 жылы Лудонды бейбітшілікті сақтаушылар патша мен ағылшын парламенті арасында арадастық жасау үшін жіберді. Ол Йорк қаласында Карлмен бірнеше рет кездесу өткізді, бірақ миссиясының мақсатына қол жеткізе алмады, Шотландияға оралды. Азамат соғысы басталғаннан кейін Лудон Оксфордқа бейбітшілікке делдалдық жасау үшін комиссияның бірі ретінде жіберілді. Бірақ Чарльз бейбітшілік шарты шотланд кеңесіне делдалдық жасауға құқық бермейтінін мойындады және комиссарлардың сол мақсатпен Лондонға баруына рұқсат бермеді. 1643 жылы Лудон Ирвин бургының ақсақалы ретінде тағы да жалпы жиналысқа сайланды, бірақ бұл жолы ұсыныстан бас тартты. Сол жылы ол Вестминстердегі діни жиналыстың талқылауларына қатысуға шақырылған басқа шотланд комиссарларымен бірге болды. 1645 жылы ол Уксбридж шарты бойынша шотланд комиссарларының бірі болып тағайындалды, бірақ I Чарльзды парламенттік талаптарға қарсы тұрудың дұрыс еместігіне көндіруге бар күшін сарп еткеніне қарамастан, оның күш-жігері нәтижесіз болды. Ньюкаслде ол Чарльзды одан әрі көндіруге тағы да сәттілікке жете алмады, ол шотланд әскерінің дерлік тұтқыны болды. 1647 жылы Лудон, Лодердейл және Ланарк графтарымен бірге Чарльзбен Карисбрук қамалында келісім жасау үшін жіберілді, онда олар Чарльзбен "Міндеттемеге" кірді. Англиядан оралғаннан кейін ол 1648 жылғы 2 наурызда өткен парламенттің президенті болып сайланды. "Құдайдың жауымен жасалған заңсыз одақ" деп айыптаған Көтерілісшілдердің радикалдық тарапына көндіріліп, ол жағын өзгертті және шараға қарсы шықты. Бірақ, ол бұрынғы рөлі үшін Эдинбургтың Бас шіркеуінде қоғамдық тәуба етуге мәжбүр болды. Монтроз сот залына келгенде Лудон оның мінез-құлқына қатысты ауыр сын айтты. Лорд-канцлер ретінде ол 1650 жылғы 1 қаңтарда Скунда I Чарльздың таж кию рәсіміне қатысты және Данбар шайқасында болды, онда оның I Чарльзқа жазған хаттары Кромвельдің қолына тиді. Бұл хаттар кейіннен ағылшын Парламентінің бұйрығымен жарияланды. Вустер шайқасынан (1651 жылғы қыркүйек) кейін Лудон жоталарға шегінді, ал 1653 жылы Уильям, Гленкерн графы және корольдің ықыласына ие болған басқа да кавалерлерге қосылды. Жекелеушіліктердің туындауынан Лудон олардан кетіп, одан да солтүстікке шегінді. Соңында ол генерал Джордж Монкқа бағынды, оның сәттілігі корольшілдер тарапынан одан әрі қарсылықтың бекер екенін көрсетті. Лудон және оның үлкен ұлы, Моклин лорды Кромвельдің кешірім актісінен тыс қалды, осыған байланысты 400 фунт Лудон графинясы мен оның мұрагерлеріне күйеуінің иеліктерінен берілді. Жаңару кезінде Лудон корольдік іске барған барлық қиындықтарына қарамастан, оған "өмір бойына немесе кінәлілікке дейін" берілген канцлерлік қызметінен айырылды, бірақ оның зейнетақысы оған толығымен сақталды. 1661 жылғы парламенттің бірінші сессиясында ол өзінің досы, Аргиллдің маркграфы Арчибальд Кэмпбелді қорғап сөйледі, ол қазірдің өзінде мемлекетке қарсы жасалған қылмыс үшін айыпталып отырды. Аргил...

Campbell, was the eldest son of Sir James Campbell of Lawers, and his wife, Jean, daughter of James, Lord Colville of Culross. He was born in 1598, and on his return from travelling abroad was knighted by James VI of Scotland. In 1620 Campbell married Margaret, the eldest daughter of George Campbell, master of Loudoun. Upon the death of her grandfather, Hugh Campbell, 1st Baron Loudoun, in December 1622, she became baroness Loudoun, and her husband took his seat in the Parliament of Scotland in her right. He was created Earl of Loudoun, lord Farrinyeane and Mauchline by patent dated at Theobalds on 12 May 1633, but in consequence of his joining with the George Leslie, Earl of Rothes and others in parliament in their opposition to the court with regard to the act for empowering King Charles I to prescribe the apparel of churchmen, the patent was by a special order stopped at the chancery, and the title superseded. Soon after the passing of this act, the Scottish bishops resumed their episcopal costume, and in 1636 the Book of Canons Ecclesiastical and the order for using the new service book were issued upon the sole authority of the King without consulting the general assembly. By his opposition to the policy of the court, Loudoun became a favourite of the adherents of the popular cause; and on 21 December 1637, at the meeting of the Privy Council at Dalkeith, in an eloquent speech, he detailed the grievances of the "Supplicants", and presented a petition on their behalf. In 1638 the "tables" were formed and the covenant renewed. In these proceedings Loudoun took a very prominent part, and being elected elder for the Burgh of Irvine in the general assembly, which met at Glasgow in November 1638, he was appointed one of the assessors to the Moderator. In the following year, with the assistance of his friends, he seized the castles of Strathaven, Douglas, and Tantallon, and garrisoned them for the popular party. He marched with the Scottish army, under General Leslie, to the border, and acted as one of the Scottish commissioners at the short lived Pacification of Berwick, which was concluded on 18 June 1639. On 3 March 1640 Loudoun and the Charles Seton, Earl of Dunfermline, as commissioners from the estates, had an interview with Charles I at Whitehall, and remonstrated against the prorogation of the Parliament of Scotland by the king's commissioner (John, Earl of Traquair) before the business which had been brought before them had been disposed of. No answer was given to the remonstrance, but a few days after Loudoun was committed to the Tower of London upon acknowledging that a letter produced by the Earl of Traquair was in his own handwriting. This letter was addressed "Au Roy", and requested assistance from the French king. It was signed by the Earls of Montrose, Rothes, and Mar, Lords Loudoun, Montgomery, and Forester, and General Leslie, but was not dated. Loudoun protested without avail that it had been written before the pacification of Berwick, that it had never been sent, and that if he had committed any offence, he ought to be questioned for it in Scotland and not in England. According to Dr. Birch, a warrant was made out for Loudoun's execution without trial, but this has not been sufficiently corroborated, and after some months' confinement in the Tower he was liberated upon the intercession of James, Marquis of Hamilton, and returned to Scotland. On 21 August in the same year the Scottish army entered England, and Loudoun with it. He took part in the Battle of Newburn on 28 August, and was one of the Scottish commissioners at Ripon in the following October. Having come to an agreement for the cessation of hostilities on the 25th of the same month, the further discussion of the treaty was adjourned to London, where the Scottish commissioners "were highly caressed by the parliament". In August 1641 the King opened the Parliament of Scotland in person, the treaty with England was ratified, and offices and titles of honour were conferred on the "prime covenanters who were thought most capable to do him service". Accordingly, "the principal manager of the rebellion", as Clarendon calls him, was appointed Lord Chancellor of Scotland on 30 September 1641, and on 2 October took the oath of office, and received from the King the Great Seal, which, since the resignation of John Spottiswoode, the Archbishop of St. Andrews, had been kept by the Marquis of Hamilton. A pension of £1,000 a year was also granted him, and his title of Earl of Loudoun was allowed him, with precedency from the date of the original grant. When the king found that the estates would not give their consent to the nomination either of the Earl of Morton or of Lord Almond, as lord high treasurer, the treasury was put into commission, and Loudoun appointed the first commissioner. In 1642 Loudoun was sent by the conservators of the peace to offer mediation between the king and the English parliament. He had several conferences with Charles at York, but, failing in the object of his mission, returned to Scotland. After the outbreak of the Civil War, Loudoun was sent to Oxford as one of the commission to mediate for peace. Charles, however, would not admit that the act of pacification gave the Scottish council any authority to mediate, and refused to allow the commissioners to proceed to London for that purpose. In 1643 Loudoun was again chosen elder for the burgh of Irvine to the general assembly, but this time declined the nomination. In the same year he was with the other Scottish commissioners invited to attend the discussions of the assembly of divines at Westminster. In 1645 he was appointed one of the Scottish commissioners to the treaty of Uxbridge, and though he did his best to convince Charles I of the impolicy of holding out any further against the parliamentary demands, his efforts were unavailing. At Newcastle he again unsuccessfully attempted to persuade Charles, then virtually a prisoner of the Scottish army. In 1647 Loudoun, with the Earls of Lauderdale and Lanark, was sent to treat with Charles at Carisbrooke Castle where they entered into the "Engagement" with Charles. On his return from England he was chosen president of the parliament which met on 2 March 1648. Persuaded by the more violent party of the Covenanters, who denounced the "Engagement" as "an unlawful confederacy with the enemies of God", he changed sides and opposed the measure. He was, however, obliged to do public penance in the High Church of Edinburgh for the part which he had originally taken. When Montrose was brought to the bar to receive sentence, Loudoun commented with severity upon his conduct. As Lord Chancellor he assisted at the coronation of Charles II at Scone on 1 January 1650, and was present at the Battle of Dunbar, where some of his letters to Charles II fell into Cromwell's hands. These letters were afterwards published by the order of the English Parliament. After the Battle of Worcester (September 1651) Loudoun retired into the highlands, and in 1653 joined William, Earl of Glencairn and other Cavaliers who had risen in the King's favour. Divisions arising among the leaders, Loudoun left them and retired further north. He at length surrendered to General George Monck, whose brilliant success had demonstrated the uselessness of further resistance on the part of the Royalists. Loudoun and his eldest son, Lord Mauchline, were both excepted out of Cromwell's act of indemnity, by which £400 was settled on the Countess Loudoun and her heirs out of her husband's estates. Upon the Restoration, notwithstanding all that Loudoun had suffered for the royal cause, he was deprived of the chancellorship, which had been granted to him "ad vitam aut culpam"; his pension, however, was still continued to him. In the first session of parliament in 1661 he spoke strongly in defence of his friend, the Archibald Campbell, Marquess of Argyll, who was then under an impeachment for high treason. Argyll was executed, and Loudoun became apprehensive lest he too might share the same fate. In the following year, by an act "containing some exceptions from the Act of Indemnite", he was fined £12,000 (Scottish pounds). He died at Edinburgh on 15 March 1663, and was buried in the Loudoun Kirk, in what is now East Ayrshire. Several of his speeches were printed in the form of pamphlets, and will be found among the political tracts in the British Museum.

Отбасы

Лудунның әйелі Маргареттен екі ұл және екі қызы болды. Оның үлкен ұлы Джеймс титулға ие болды және Лейденде қайтыс болды. Джеймс, бесінші граф (екінші графтың немересі) қайтыс болғаннан кейін, титул оның жалғыз қызы Флораға көшті, ол Франсисқа, Мойраның 2-ші графына, кейін Гастингстің 1-ші маркизіне үйленді. 1868 жылы Генри, 4-ші маркиз қайтыс болғаннан кейін, оның үлкен қарындасы Эдит Лудун графына айналды, ал титул оның ұлы Чарльзға, 11-ші Лудун графына өтті.