Льюис Вернон Гаркорт: Британ саяхатшысы және колониялар хатшысы
Lewis Harcourt, 1st Viscount Harcourt
Льюис Харкорт (1863-1922) – британдық саяхатшы, Либералдық партия өкілі, 1910-1915 жж. Колониялар хатшысы қызметін атқарған. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1863–1922)
British politician (1863–1922)
Льюис Вернон Харкорт, 1-ші виконт Харкорт (туған Реджинальд Вернон Харкорт; 31 қаңтар 1863 – 24 ақпан 1922), британдық Либералдық партиясының саясаткері, 1910 жылдан 1915 жылға дейін Колониялар жөніндегі Мемлекеттік хатшы қызметін атқарды. Лорд Харкорттың лақап аты "Лулу" болған.
Lewis Vernon Harcourt, 1st Viscount Harcourt (born Reginald Vernon Harcourt; 31 January 1863 – 24 February 1922), was a British Liberal Party politician who held the Cabinet post of Secretary of State for the Colonies from 1910 to 1915. Lord Harcourt's nickname was "Loulou".
Ерте өмір және білім
Харкорт Оксфордширдегі Нунхэм-Куртенэйде дүниеге келді. Ол саясаткер сэр Уильям Вернон Харкорт пен оның бірінші әйелі Мария Тереза Листердің жалғыз тірі ұлы болды. Ол бастапқыда әкесінің университет досы Реджинальд Чолмондейлидің құрметіне Реджинальд деп суға батырылды, бірақ Джордж Корнуолл Льюис екі айдан астам уақыттан кейін қайтыс болған соң, оны Льюис деп қайта суға батырды. Ол Итон колледжінде білім алды. Ол Оксфорд университетінде азаматтық құқық докторы дәрежесін алды. Ол Оксфордширдегі Стэнтон Харкорт, Нунэхам-Куртенэй, Солтүстік Хинкси, Коггз, Нортмур және Шиффорд маңының иеліктерін мұраға алды.
Harcourt was born at Nuneham Courtenay, Oxfordshire, the only surviving son of politician Sir William Vernon Harcourt and his first wife, Maria Theresa Lister. He was originally christened with the name Reginald, in honour of his father's university friend Reginald Cholmondeley, but when George Cornewall Lewis died just over two months after, he was rechristened with the name Lewis. He was educated at Eton. He studied Doctor of Civil Law at University of Oxford. He inherited the lordships of the manors of Stanton Harcourt, Nuneham Courtenay, North Hinksey, Cogges, Northmoor and Shifford in Oxfordshire.
Саяси мансап
Харкорт 1880 жылдан 1885 жылға дейін әкесі, сэр Уильямның ішкі істер министрі ретінде жеке хатшысы болды; сондай-ақ ол 1886 жылы және 1892–95 жылдары қазынашылық канцлері болған кезде де осы қызметте болды. Ол 1904 жылдан 1916 жылға дейін Ланкашир графтығының Россендейл округінен Либералдық партиядан парламент депутаты болып сайланды және 1905 жылы сэр Генри Кэмпбелл-Баннерменнің үкіметінде (1907 жылы кабинет мүшесі болып тағайындалды) және 1908 жылдан 1910 жылға дейін, сондай-ақ 1915 жылдан 1916 жылға дейін Х. Х. Асквиттің кабинетінде бірінші комиссар болып қызмет етті. Осы лауазымда ол 1912 жылғы 1 мамырда Джордж Фрэмптонның жасаған «Питер Пэн» мүсінін Кенсингтон саябағына орнатуға және 1915 жылғы Пикадилли циркінің жаңа жоспарларын (1923 жылы жүзеге асырылды) бекітті. 1910 жылдан 1915 жылға дейін Асквит үкіметінде Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы болып қызмет етті. 1911 жылы оның Беркли скверіндегі үйінің терезелерін суфражистер, оның ішінде Ада Райт сындырып, екеуі де екі аптаға түрмеге қамалды. Харкорт 1917 жылы Оксфорд графтығындағы Стэнтон Харкорттан виконт Харкорт титулын алды.
Harcourt was private secretary to his father, Sir William, as Home Secretary from 1880 to 1885; and again when he was Chancellor of the Exchequer in 1886, and 1892–95. He was Liberal Member of Parliament for Rossendale, Lancashire, from 1904 to 1916 and served as First Commissioner of Works in Sir Henry Campbell Bannerman's 1905 ministry (appointed to Cabinet in 1907) and to H. H. Asquith's Cabinet between 1908 and 1910 and again between 1915 and 1916. In this role he authorised the placement in Kensington Gardens of the Peter Pan statue, sculpted by George Frampton, erected on 1 May 1912, and the plans for the rebuilding of Piccadilly Circus in 1915 (eventually executed in 1923). Between 1910 and 1915, he was Secretary of State for the Colonies under Asquith. In 1911 his home in Berkeley Square had windows smashed by suffragettes, including Ada Wright who were imprisoned for two weeks. Harcourt was raised to the peerage as Viscount Harcourt, of Stanton Harcourt in the County of Oxford, in 1917.
Мемлекеттік тағайындаулар және басқа да мүдделер
Харкорт Британ мұражайының, Уоллес жинағының, Лондон мұражайының және оның портреті ілулі Ұлттық портрет галереясының қамқоршысы болды. Харкорт табиғат тарихымен қызығушылық танытып, құстар, балықтар және басқа да жануарларды жойылудан қорғауға ұмтылды. Ол Оксфорд университетінен құрметті DCL дәрежесін алды, сондай-ақ Британдық сәулетшілердің Корольдік институтының құрметті мүшесі атанды.
Harcourt acted as a Trustee of the British Museum, Wallace Collection, the London Museum, and the National Portrait Gallery, which has a portrait of him. Harcourt was interested in natural history and sought to protect birds, fish and other creatures from extinction. He received an Honorary DCL from Oxford University and was also an honorary fellow of the Royal Institute of British Architects.
Виктория патшайым
Харкорттың күнделіктерінде Виктория патшайымының дін қызметкері, Норман Маклеодтың, оның қызметшісі Джон Браунға үйлену рәсімін өткізгені үшін өлім төсегінде тәубе еткені туралы хабарлама бар.
Harcourt's diaries contain a report that one of Queen Victoria's chaplains, Revd Norman Macleod, made a deathbed confession repenting of his action in presiding over Queen Victoria's marriage to her servant, John Brown.
Жыныстық қатынас
Харкорт Лондон қоғамында екі жыныстың жас ұрпақтарына жыныстық қатыгездік жасайтын адам ретінде танымал болды. Ол 15 жасында Виконт Эшердің қызы Дороти Бреттке (сөйтіп, педофил) жыныстық қатынас жасауға тырысты. Брет ол туралы былай деп жазды: "Лолудың ескі руэ екендігі соншалықты шаршатады. Ол қыздармен де, жігіттермен де жаман, ол жай ғана жыныстық маньяк. Бұл оның ғашық болғаны емес. Бұл тек қана екі жыныстың да билік ете алмайтын жыныстық құмарлығы".
Harcourt was known in London society as a sexual predator of the young of both genders. He attempted to sexually assault Dorothy Brett, the daughter of Viscount Esher (allegedly a fellow paedophile), when she was about 15. Brett wrote of him that "It is so tiresome that Loulou is such an old roué. He is as bad with boys as with girls he is simply a sex maniac. It isn't that he is in love. It is just ungovernable sex desire for both sexes".
Өлім
Харкорт 1922 жылғы 24 ақпанның таңертеңгі сағаттарында 69 Брук көшесіндегі (қазіргі Савил клубы) лондондық үйінде 59 жасында ұйықтағанда қайтыс болды. Өлім себебін анықтау үшін сот тергеуі жүргізілді, нәтижесінде абайсызда болған өлім деп шешім қабылданды; негізгі себеп – жүрек жеткіліксіздігі және Бромдиа дәрісінің дозасынан туындаған өкпелердің кенеттен ісінуі. Дәрігер-сотталған, жүрек ауруының кең таралғанын анықтағаннан кейін, Харкорт қабылдаған Бромдиа мөлшерінің сау адамға өлім келтірмейтінін айтты. Оның жеке қызметшісінің сөзіне қарағанда, алдыңғы күні дәрінің бөтелкесінде өте аз мөлшерде Бромдиа қалған, және Харкорт оны үнемі қабылдамаған. Оның дәрігері, доктор Линдсей Скотт, оны соңғы рет 30 қаңтарда қараған және Харкорттың денсаулығының жақсы емес екенін, әлсіздік пен жүрек соғысының бұзылуын байқаған. Ол Харкорттың кенеттен қайтыс болатынын күтпегенін, бірақ «Оның көп жылдар өмір сүретінін ойламадым» деп мойындады. Дәлелдерді ескере отырып, сотталған өзін-өзі өлтіру мүмкіндігін «абсурдты» деп бағалады.
Harcourt died in his sleep at his London townhouse at 69 Brook Street (now the Savile Club) in the early hours of 24 February 1922, aged 59. An inquest was held as to the cause of death, which returned a verdict of death by misadventure; the underlying cause being given as heart failure and sudden oedema of the lungs brought on by a dose of Bromidia, which he had been prescribed as a sleep aid. According to the coroner, who found extensive heart disease, the amount of Bromidia he had taken would not have caused death in a healthy person. According to his valet, there was only a very small amount of Bromidia left in the bottle the prior evening, which Harcourt did not take regularly. His physician, Dr Lindsay Scott, had last seen him on 30 January and testified that Harcourt was not in very good health, being weak and with an irregular heartbeat. He said that he did not expect him to die suddenly, but admitted, "I did not think he would live many years." The coroner dismissed the notion of suicide as "grotesque" given the evidence.