Жордж Ричардс Минот: Қан ауруларын зерттеуші және Нобель сыйлығының иегері

Кіріспе

Американдық медицина зерттеушісі Джордж Ричардс Минот (/audio=minot nd. ogg/'/m/aɪ//n//ɒ//t/ MYnot; 2 желтоқсан 1885 – 25 ақпан 1950) – қаназдық анемия бойынша жаңағынан бастау алған жұмыстары үшін 1934 жылы физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығын Джордж Хойт Уиппл мен Уильям П. Мерфимен бөлісіп алған американдық медицина зерттеушісі.

Ерте өмір

Джордж Ричардс Минот Массачусетс штатының Бостон қаласында Джеймс Джексон Минот (1853–1938) және Элизабет Уитни отбасында дүниеге келген. Ол өзінің бес буын бұрынғы атасы Джордж Ричардс Миноттың (1758–1802) есімін иеленген. Оның әкесі дәрігер болған, әкесінің туысы – анатомист Чарльз Седжвик Минот (1852–1914), ал оның бір атасы – Джеймс Джексон (1777–1867), Массачусетс жалпы ауруханасының негізін қалаушылардың бірі. Ол бастапқыда табиғат ғылымдарына, кейін медицинаға қызығушылық танытқан.

Білім

Мино 1908 жылы Гарвард колледжін «бакалавр» дәрежесімен бітірді, онда ол The Owl Club-қа сайланды, ал 1912 жылы Гарвард медицина мектебінен медицина докторы ғылымының кандидаты дәрежесін алды. 1913-1915 жылдары Джонс Хопкинс медицина мектебіндегі Уильям Генри Хауэллдің зертханасында қанды сұйылтатын, мысалы, антитромбин сияқты ақуыздарды зерттеді. 1915 жылы ол Массачусетс жалпы ауруханасының медициналық қызметкерлері қатарына кіші қызметкер болып қабылданды, онда ол қан анемиясы туралы зерттеулер бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ армиясында хирург болып қызмет етті. Осы қызметтерінің аясында ол Элис Хамильтонмен бірге Нью-Джерси штатындағы оқ-дәрі зауытындағы жұмысшылардың ауруына не себеп болып жатқанын анықтау үшін жұмыс істеді. Олар терінің ТНТ-мен тікелей жанасуының ауруға әкелетінін анықтады.

Мансап

1917 жылы ол Бостон қаласындағы Коллис П. Хантингтон еске алу ауруханасына келді; 1923 жылы медициналық қызметтердің басшысы болды, ал 1934 жылы бас дәрігер болып тағайындалды. Сонымен қатар, Мино Гарвард университетінде медицина профессоры болды және Бостон қалалық ауруханасындағы Торндик еске алу зертханасының директоры болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Питер Бент Бригам ауруханасында штаттық қызметкер ретінде жұмыс істеді. Мино Гарвардтағы қатерлі анемия комитетінің мүшесі болды және АҚШ Фармакопеясының анемияға қарсы препараттар жөніндегі консультативтік кеңесінде қызмет етті. 1926 жылы Мино Америка өнер және ғылым академиясына сайланды. 1930 жылы Мино Уильям П. Мерфимен бірге Эдинбург университетінің терапия саласындағы Камерон сыйлығын алды. Мино 1934 жылы Уильям П. Мерфи және Джордж Х. Уипплмен бірге қан анемиясын емдеу жөніндегі жұмыстары үшін физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті. Олардың барлығы сол кезде өлімге алып келетін қатерлі анемияны емдеудің тиімді жолын тапты, ол жоғары дәрежеде В12 витамині бар бауыр концентратын пайдалану арқылы жүзеге асырылды, кейіннен бұл препарат емдеудегі маңызды құрамдас екені анықталды. Мино 1935 жылы Америка философиялық қоғамына сайланды және 1937 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болды. Миноға 1921 жылы, 35 жасында қант диабеті диагнозы қойылды, оны Гарвард медицина мектебінің профессоры және сол кездегі жетекші диабет мамандарының бірі доктор Эллиотт П. Джослин қойды. Сол кезде қант диабеті өлімге алып келетін ауру болып саналды. Джослин оны тамақ мөлшерін шектеу арқылы ғана тірі ұстады. Миноның бойы 1 метр 83 сантиметр, салмағы 61 килограмм болды. Джослин оны күніне 2360 калориядан тұратын диетаға отырғызды. Мино, сол кездегі диабетпен ауыратын көптеген науқастар сияқты, бір жыл ішінде қайтыс болуы мүмкін еді. Алайда, инсулин дәл Миноның ауруы анықталған кезде ашылды. Инсулин шамамен бір жылдан кейін қолжетімді болды. Доктор Уильям Касл Фредерик Бантинг пен Чарльз Бесттің 1921 жылы инсулинді ашқандығы диабетті емдеуді ғана емес, сонымен қатар Миноны тірі қалдыру арқылы қатерлі анемияны емдеудің жаңа жолын табуға да көмектескенін байқады. Мино мен Мерфидің "Қатерлі анемияны арнайы диетамен емдеу" атты танымал мақаласы 1926 жылы жарияланды. 1940 жылы Минода қант диабетімен байланысты асқынулар пайда бола бастады, ал 1947 жылы ауыр инсульт болды, ол оның денесінің бір бөлігін қозғалмайтын қалды. Оның Массачусетс штатының Бруклин қаласындағы үйі оның еңбегі үшін Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Мино мен оның әйелі Мариан Линзи Мино (Weld) (1890–1979), 1915 жылы үйленген, екі қызы мен ұлы болды.

In 1917, he came to Collis P. Huntington Memorial Hospital in Boston; he became chief of medical services in 1923, and was appointed physician in chief in 1934. In addition, Minot became professor of medicine at the Harvard University, and was appointed director of the Thorndik Memorial Laboratory at Boston City Hospital. He also worked in the Peter Bent Brigham Hospital as a staff member. He was a member of the Pernicious Anemia Committee at Harvard and served on the Anti Anemia Preparation Advisory Board of the U. S. Pharmacopoeia. Minot was elected to the American Academy of Arts and Sciences in 1926. In 1930, Minot was awarded the Cameron Prize for Therapeutics of the University of Edinburgh with William P. Murphy. Minot shared the 1934 Nobel Prize in Physiology or Medicine with William P. Murphy and George H. Whipple given for their work on the treatment of blood anemia. They all discovered an effective treatment for pernicious anemia, which was a terminal disease at the time, with liver concentrate high in vitamin B12, later identified as the critical compound in the treatment. He was elected to the American Philosophical Society in 1935 and a member of the United States National Academy of Sciences in 1937. Minot was diagnosed with diabetes mellitus in 1921 at the age of 35, by Dr Elliott P. Joslin, a fellow professor at Harvard Medical School and one of the leading diabetes doctors of his time. Diabetes was a fatal disease at the time. Joslin kept him alive the only way he knew, by restricting food. Minot was 6 feet one inches tall and only weighed 135 pounds. Joslin put him on a diet of only 530 calories per day. Minot, like most every diabetes patient, at the time, would probably die within a year. However, insulin was discovered at about the same time Minot was diagnosed. Insulin became widely available about a year later Dr. William Castle observed that Frederick Banting's and Charles Best's discovery of insulin in 1921, not only transformed diabetes treatment, but also, by keeping Minot alive, contributed towards the discovery of a cure for pernicious anemia. Minot and Murphy's famous paper Treatment of pernicious anemia by a special diet was published in 1926. Minot began developing complications associated with diabetes in 1940, and suffered a serious stroke in 1947, which partially paralyzed him. His home in Brookline, Massachusetts, was designated a National Historic Landmark in recognition for his work. Minot and his wife Marian Linzee Minot (Weld) (1890–1979), whom he married in 1915, had two daughters and a son.