Оливер Балдвин: Социалист саяхаткер және саяси өмірбаяны

Кіріспе

Британдық саясаткер (1899–1958)

Оливер Ридсдейл Болдуин, Беудлидің 2-графы Болдуин (1 наурыз 1899 – 10 тамыз 1958), 1937–1947 жылдары Корведейл виконты ретінде танымал, британдық социалистік саясаткер. Оның саяси көзқарастары әкесі, консервативті премьер-министр Стэнли Болдуинмен қарама-қайшы болды. Ол жек көретін Итон колледжінде білім алған, бірақ мүмкіндігінше ерте қалды. Бірінші дүниежүзілік соғыста әскерде қызметтен кейін түрлі жұмыстар істеді, оның ішінде Армения армиясында офицер болып қысқа мерзім қызмет етті, сондай-ақ журналистикамен айналысып, әртүрлі тақырыптарда кітаптар жазды. 1929–1947 жылдары екі рет Лейбористтік партиядан парламент депутаты болып сайланды. Болдуин Ұлыбританияда министрлік лауазымға ие болған емес. Оның соңғы лауазымы 1948–1950 жылдары Ливард аралдарының губернаторы болды.

Алғашқы жылдар

Болдуин ата-анасының Лондондағы үйінде, Сент-Эрмин сарайларында, Сент-Жеймс паркінде дүниеге келді. Балалық шағын Вурчестерширде өткізді, алдымен Стурпортқа жақын Дунли Холлда, содан кейін 1902 жылы Болдуин отбасы көшіп келгеннен кейін Астли Холлда. Болдуин алты баланың бірі және бизнесмен Стэнли Болдуин мен оның әйелі Люсидің (құрметті Рідсдейл) үлкен ұлы болды. Отбасы эмоционалдық жағынан жақын болды, Болдуиннің ата-анасы оған сүйіспеншілікпен және қолдаумен қарады, бірақ оның әкесі сол кездегі осындай топтағы көптеген ата-аналар сияқты балаларының өміріне тым жақын болған жоқ. Болдуин аға 1908 жылы консерваторлық партиядан парламент депутаты болып сайланды және он бес жыл ішінде премьер-министр болды. Ол ұлын Итон колледжіне жіберді, бірақ ол онда жарасым таппады. Ол мектептің мақтандығы мен қатыгездігін жек көріп, мұғалімдеріне "ақылсыздыққа, өзімшілдікке, құдайға қарсы наразылыққа, басқаларды (әрине, билікке, тәртіпке, дәстүрге және т.б.) жек көруге" толы болып көрінді. Оның "Кім кім" кіре жолында "футболмен Итонға білім алды; басқа нәрселерді үйренуді бастады" делінген. Ол мектепті тастап, Бірінші дүниежүзілік соғыста соғысу үшін әскерге қосылуға асықты және 1917 жылдың 27 маусымында офицерлік кадеттер бөлімінен Ирландия гвардиясының арнайы резервіндегі екінші лейтенант болып тағайындалды. Франциядағы соғысқа ол 1918 жылдың маусымында ғана қатысты, бірақ содан кейін батылдығымен көзге түсті. 1918 жылдың 27 желтоқсанында лейтенант болып жоғарылатылды және 1920 жылдың 1 сәуірінде қызметтен босатылды. Соғыстағы қызметі оның идеализмін күшейтіп, социалистік көзқарастарын арттырды. Ол бес ай бойы қамауда болды, қазаға кесілу қаупі үнемі төндіріліп тұрды. Кейіннен ол өзінің басынан өткен оқиғалары туралы "Алты түрме және екі төңкеріс" атты кітап жазды. 1924 жылғы жалпы сайлауда Болдуин Лейборист партиясынан Дадли округіне кандидат болды, бұл баспасөз назарын аударды. Ол жеңіліске ұшырады, бірақ 1923 жылғы жалпы сайлаудан бері биліктен шығып қалған Болдуин Снр премьер-министр болып екінші рет билікке оралды. Басқа да солшыл лейборист депутаттар сияқты Болдуин Макдональдтың қатаң қаржылық саясатын және үлкен кейнсиандық қоғамдық жұмыстар бағдарламаларын іске асырудан бас тартуын сынады. 1931 жылдың басында Болдуин Лейборист партиясынан кетіп, Освальд Мослидің Жаңа партиясымен қысқа уақыт байланыста болды, бірақ көп ұзамай Мослиден бас тартып, Лейборист партиясына қайта қосылды. Болдуин журналистикаға оралды. Уокердің пікірінше, ол саясаткерге қарағанда журналист ретінде танымал болды, 1930 жылдары әдеттегі бейбітшілікке бағытталған Роттермир баспасөзінде антифашистік мақалалар жазды. 1937 жылы Стэнли Болдуин саясаттан кетіп, Бедли графы болды. Нәтижесінде Оливер Болдуин Лордтар палатасының мүшесі болмайтын виконт Корведейл деген құрметті атаққа ие болды. 1939 жылы ол армияға қайтадан қосылып, Ақпарат корпусының майоры болып, Таяу Шығыста және Солтүстік Африкада қызмет етті. Атли үкіметі консерваторлық теңдер үстемдік еткен Лордтар палатасында өкілдікке ие болмады. 1947 жылы Корведейл премьер-министрдің жұртшылыққа ұсынысын қабылдады, бірақ ол өзінің орнын алмастан бұрын әкесі қайтыс болды және Корведейл автоматты түрде екінші граф Болдуин болып тағайындалды. Лисетт пікірінше, егер бірінші графтың өлімі болмаса, Болдуиннің әкесі мен ұлы парламенттің екі палатасында да бір-біріне қарама-қарсы отыратын болар еді. Оның өмірлік серігі Бойл Антигуадағы кейбір британдықтардың наразылығына қарамастан, онымен бірге барды. "Үкімет үйінде таңғажайып және табиғи емес оқиғалар" туралы хабарлар болды, оларды әскери кемелердің капитандары шағымдады, олардың экипаждарын губернатор жалаңаш шомылу үшін алды. Осы себептердің бірі және Болдуин өзінің социалистік көзқарастарын немесе көпұлттылықты қалайтынын жасырмағандықтан, ол 1950 жылы қайта шақырылды. Ол гомосексуал екенін мойындаған соң, Болдуин келісімді бұзып, Оксфордширдегі Грейт Милтоннан келген майор Чарльз Бойлдың ұлы Джон "Джонни" Парк Бойлмен (30 шілде 1893 - 24 ақпан 1969) бірге тұруға көшті. "The New Statesman" журналында "жақсылықпен танымал болмайтын" деп сипатталған Бойл мен Болдуин Оксфордширдегі фермада бірге өмір сүруді бастады. Екеуі де абай болу керек және құпия хат алмасып жүрсе де, олар жақсы көрінетін еркек қызметкерлерді жұмысқа алды және демалыс күндері Гаррольд Николсон мен Беверли Николс сияқты тексерілген достары қатысқан кештер өткізді. Бойл болса, Болдуиннің әйеліне "іс жүзінде, адал күйеу баланың қамқорлығын" көрсетіп, оның жүрегін жеңді. Болдуин Снр премьер-министр болып тұрған кезде екеуі де премьер-министрлік резиденциясы Чекерстен олардың Оксфордширдегі шаруашылығына барып, ұлы мен серігін аралап тұратын.

Baldwin was born at his parents' London home in St Ermin's Mansions, St James's Park, London, and spent his early childhood in Worcestershire, first at Dunley Hall, near Stourport, Worcestershire, and then at Astley Hall near Stourport, after the Baldwin family moved there in 1902. Baldwin was one of six surviving children, and the elder surviving son of the businessman Stanley Baldwin and his wife Lucy, née Ridsdale. The family unit was emotionally close, and Baldwin's parents loving and supportive, though his father was, like many parents of that class at that time, not closely involved in his children's lives. Baldwin senior was elected a Conservative MP in 1908, and rose within fifteen years to become prime minister. He sent his son to Eton College, where the boy failed to fit in. He hated what he saw as the school's snobbery and cruelty, and to his teachers he appeared to be "full of silliness, egotism, un divine discontent, contempt for others (and of course for authority, discipline, tradition etc)". His Who's Who entry states that he was educated "in football at Eton; in other things, beginning to learn". He was keen to leave school and join the army to fight in the First World War, and was commissioned from his officer cadet unit as a second lieutenant in the Special Reserve of the Irish Guards on 27 June 1917. He did not join the fighting in France until June 1918, but then distinguished himself by his bravery. He was promoted to lieutenant on 27 December 1918 and relinquished his commission on 1 April 1920. His war service strengthened his idealism and increasingly socialist views. He was held for five months, in grim conditions, with execution a constant threat. He later wrote a book about his experiences, called Six Prisons and Two Revolutions. At the 1924 general election Baldwin contested the seat of Dudley for the Labour Party, attracting press comment. He was unsuccessful; but Baldwin Snr, who had been out of power since the 1923 general election, returned to power for a second term as prime minister. Like other young left wing Labour MPs, Baldwin was critical of MacDonald's insistence on strict financial management and refusal to launch large Keynesian public works programmes. Early in 1931 Baldwin resigned from the Labour Party and was briefly associated with Oswald Mosley's New Party, but soon repudiated Mosley and rejoined Labour. Baldwin returned to journalism. In Walker's view, he was better known as a journalist than as a politician, writing anti fascist articles in the usually pro appeasement Rothermere press during the 1930s. In 1937 Stanley Baldwin retired from politics and was created Earl Baldwin of Bewdley. As a result, Oliver Baldwin acquired the courtesy title Viscount Corvedale, which did not entail membership of the House of Lords. In 1939, he rejoined the army, becoming a major in the Intelligence Corps and serving in the Near East and north Africa. The Attlee government lacked representation in the House of Lords, which was dominated by Conservative peers. In 1947, Corvedale accepted the prime minister's offer of a peerage, but before he could take his seat his father died and Corvedale was automatically elevated as the second Earl Baldwin. Lycett comments that had it not been for the first earl's death Baldwin father and son would, uniquely, have sat opposite each other in both houses of parliament. His male life partner, Boyle, accompanied him, to the disapproval of some of the British establishment in Antigua. There were rumours of "strange and unnatural happenings at Government House" that were reinforced by complaints from naval captains whose crews had been commandeered by the governor for nude bathing sessions. Partly for this reason, and partly because Baldwin made no secret of his continuing socialist views or his desire for multiracial inclusiveness, he was recalled in 1950. Coming to terms with the fact that he was homosexual, Baldwin broke off the engagement, and settled with John "Johnnie" Parke Boyle (30 July 1893 – 24 February 1969), son of Major Charles Boyle, of Great Milton, Oxfordshire. Described in The New Statesman as "a charming ne'er do well", Boyle and Baldwin set up home together in a farm in Oxfordshire owned by Boyle's brother in law, Lord Macclesfield, and living in what the biographer Christopher J Walker describes as "gentle, amicable, animal loving, primitive, homosexual socialism". Though the two had to be careful and corresponded in code, they employed good looking male staff and held weekend parties attended by vetted friends such as Harold Nicolson and Beverley Nichols. while Boyle won Mrs Baldwin over by showing her "in effect, the attentions of a dutiful son in law." During Baldwin Snr's time in office, the two elders would occasionally travel from the prime ministerial country retreat of Chequers to visit their son and his partner at their Oxfordshire farmhouse.

Өлім

Болдуин 1958 жылы Лондонның Майл-Энд ауруханасында қайтыс болды. Ол үйленбеген еді, ал графтық және виконттық титулдарына інісі Артур мұрагер болды. Оның күлі Антигуа аралындағы төбедегі жерге қойылды. Тасқа жазылған мәтінде: "Осы жерде Оливер Ридсдейлдің күлі жатыр, Беудлидің екінші графы Болдуин, 1899 жылдың наурыз айында туған, 1958 жылдың тамыз айында қайтыс болған". Губернатор, Ливард аралдарындағы Бас қолбасшы және сол аралдардың 1948-1950 жылдардағы вице-адмиралы. Ол осы аралдардың халқын жақсы көрді. Құдіретті Құдаймен тыныш жатсын.