Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс фламингосы (Phoenicoparrus jamesi), сонымен қатар пуна фламингосы деп те аталады, – Перу, Чили, Боливия және Аргентинаның солтүстік-батысындағы Анд таулы жазықтарында биіктеп орналасқан фламингоның бір түрі. Ол құсты зерттеген британдық табиғатты зерттеуші Гарри Беркли Джеймстің құрметіне аталған. Джеймс фламингосы Анд фламингосына жақын түр және осы екі түр ғана Phoenicoparrus туысының жалғыз өкілдері болып табылады. Чили фламингосы, Анд фламингосы және Джеймс фламингосы – барлығы бірге тіршілік етеді (оның ішінде ортақ ұялау орындары бар) және колонияларда мекендейді. 1956 жылы шалғай маңда олардың популяциясы табыларша, Джеймс фламингосы жойылып кеткен деп есептелген.
Species of bird
James's flamingo (Phoenicoparrus jamesi), also known as the puna flamingo, is a species of flamingo that lives at high altitudes in the Andean plateaus of Peru, Chile, Bolivia, and northwest Argentina. It is named for Harry Berkeley James, a British naturalist who studied the bird. James's flamingo is closely related to the Andean flamingo, and the two species are the only members of the genus Phoenicoparrus. The Chilean flamingo, Andean flamingo, and James's flamingo are all sympatric, and all live in colonies (including shared nesting areas). James's flamingo had been thought to be extinct until a population was discovered in a remote area in 1956.
Сипаттама
Джеймс фламингосы Анд фламингосынан кішірек, ал шамамен Ескі әлем түріне жататын кіші фламингомен бірдей өлшемде болады. Құстың алғашқы нұсқасын Чарльз Рахмер жинады, ол Гарри Беркли Джеймс (1846–1892, Чилидің тұзтасты кенінің басқарушысы, Англияның Уолсолл қаласында туған) демеушілік еткен экспедицияға қатысқан еді. Осы құс оның құрметіне аталған. Оның бойы шамамен 90-100 см, салмағы 2-3 кг шамасында болады. Джеймс фламингосының мойны өте ұзын, 19 ұзын мойын омыртқасынан тұрады, бұл бас қозғалысы мен айналудың кең ауқымын қамтамасыз етеді. Олардың сондай-ақ, ұзын, жіңішке аяқтары да ерекше. Тізе сырттан көрінбейді: ол аяқтың жоғарғы бөлігінде орналасқан. Аяқтың ортаңғы буыны, оны тізе деп жаңылыстыруға болады, шындығында білезік буыны. Оның қауырсыны өте ақшыл қызғылт түсті, мойны мен арқасында жарқын кармин түсті жолақтары бар. Құс қонғанда қанаттарында қара түсті қауырсындарды көруге болады, бұл – «ұшу қауырсындары». Олардың көздерінің айналасындағы тері жарқырап тұратын қызыл, ал ересектерде сары түсті болады. Аяқтары кірпіштей қызыл, ал мүсізі – қара ұшы бар ашық сары түсті. Ересек құстың әр қанатында ұшуға арналған 12 негізгі қауырсын болады. Денесі контурлық қауырсындармен жабылған, олар құсты қорғайды және қауырсындардың түбінен май бөліну арқасында су өткізбеуге көмектеседі. Құстар демалып тұрғанда желге қарай бет бұрады, сонда жаңбыр қауырсындарының астыңғы жағын суламауы үшін. Олардың қауырсыны ақшыл қызғылт түсті, мойны мен арқасында жарқын кармин түсті жолақтары бар. Олар қонғанда қанаттарында қара түсті қауырсындарды көруге болады, бұл жоғарыда аталған ұшу қауырсындары. Әдетте құйрығында 12-16 қауырсын болады. Джеймс фламинголары қанаттары мен денелерінің қауырсындарын көбею кестесіне сәйкес ауыстырады, ал жаңа қауырсындардың түсі олардың тамақтануына байланысты өзгереді. Еркектер мен мекемелердің түсі бір-бірінен ешқандай айырмашылық көрсетпейді.
The James's flamingo is smaller than the Andean flamingo, and is about the same size as the Old World species, the lesser flamingo. A specimen of the bird was first collected by Charles Rahmer, who was on a collecting expedition sponsored by Harry Berkeley James, (1846–1892, a manager of a Chilean saltpetre mine born in Walsall, England) after whom the bird was named. It typically measures about long and weighs about James's flamingos have a very long neck made up of 19 long cervical vertebrae, allowing for a large range of movement and rotation of the head. They are also distinctive for their long, thin legs. The knee is not externally visible: it is located at the top of the leg. The joint at the middle of the leg, which may be mistaken for the knee joint, is actually the ankle joint. Its plumage is very pale pink, with bright carmine streaks around the neck and on the back. When it is perched, a small amount of black can be seen in its wings; these are the "flight feathers". They have bright red skin around their eyes, which in adults are yellow. Their legs are brick red and their bills are bright yellow with a black tip. An adult has 12 major feathers designed for flight on each wing. The body is covered in contour feathers, which protect the bird and also help with waterproofing (due to a secretion of oil at the base of the feathers). When the birds are roosting, they face into the wind so that the rain will not blow upwards and soak the underside of their feathers. Their plumage is pale pink, with bright carmine streaks around their necks and on their backs. When they are perching, a small amount of black can be seen in the wings; these are the flight feathers mentioned above. There are typically 12 to 16 tail feathers. James's flamingos molt their wing and body feathers according to their breeding schedule and the color of the new feathers depends on the nature of their diet. There is no difference in color between males and females.
Ұшу
Барлық фламинго түрлері ұшуға қабілетті. Джеймс фламинголарында ұшу қауырсындарын оңай ажыратуға болады, себебі олар құстың жалғыз қара қауырсыны болып табылады.
All flamingo species are capable of flying. The flight feathers are easily distinguished in James's flamingos as they are the only black feathers on the bird.
Тамақтандыру
Джеймс пен Анд фламинголары өз балаларын құстың өңештен шығатын секреция арқылы тамақтандырады, ол құстың астыңғы бөлігінен қайта құсылады. Бұл екі түрдің арасындағы айырмашылық – әрқайсысы өндіретін пролактин секрециясының құрамында. Еркек және әйел екеуі де балапанға тамақ беруге қабілетті. Ересек фламинголар – құстардың ең дамыған сүзіп жейтін түрлері. Түрлердің ішінде, Джеймс фламингосы ең жақсы сүзіп тамақтанатын аппаратқа ие. Фламинго диатомдармен және басқа да микроскопиялық балдырлармен қоректенеді, бірақ тұзды суға тап болғанда, фламинголардың мұрындарында артық тұз шығарылатын тұз бездері болады. Сүзілу процесі тілден басталады, ол өте жұмсақ және ет тәрізді, сондай-ақ тамақ пен суды сүзілу аппаратына бағыттайтын канал тәрізді ерекшеліктері бар. Джеймс фламингосының мүсіні өз түріндегі ең тар мүсін. Анд және Джеймс фламинголарының екеуінің де жоғарғы жағы төменгі жағынан тар, терең кеуделі мүсіні бар. Сондықтан, мүсіннің ашылуы мүсіннің дорсальды жағында орналасқан. Джеймс фламингосының мүсіні кішкентай және жоғарғы жағы тарырақ. Мүсіннің проксимальді ұшы көбінесе көлденең, содан кейін төмен қарай иіліп, дистальді ұшы ілгек тәрізді аяқталады. Мүсіннің ішкі морфологиясы кіші фламингоға ұқсас, онда жоғарғы және төменгі жақтарда тамақты сүзейтін ламеллалар бар. Жоғарғы және төменгі жақтардың ішінде, мүсіннің жақын бөлігінде иісті ламеллалар бар, олар қисық, ал дистальді ұшы ілгек тәрізді болады. Шеттік және аралық ламеллалар кездеседі, ал Джеймс фламингосында олардың ең көп саны бар, бұл олардың арасындағы аралық қашықтық кішкентай екенін білдіреді. Бұл түрде 1 см-ге шамамен 21 ламелла келеді, бұл басқа фламинголарда кездесетін сандан екі есе көп. Жоғарғы және төменгі жақтар жабысқанда, ламеллалар бір-бірімен торылып, мүсіннің толық жабылуына мүмкіндік береді. Бұл өлшемді сүзілу аппаратына байланысты диатомдардың мөлшері шамамен 21–60 мкм. Осы мөлшердегі диатомдар әдетте судың жиегіне жақын жерде кездеседі; тіпті көп түрлердің колонияларында да Джеймс фламинголары әдетте судың жиегіне ең жақын аймақта тамақтанады. Құстар өздерінің қанатты аяқтарын микроскопиялық балдырларды су бағанасында жеткілікті мөлшерде болмаған жағдайда көтеруге пайдалана алады.
Both James's and Andean flamingos feed their chicks through an esophageal secretion that is regurgitated from the crop of the bird. The difference between the two species lies in the composition of the prolactin secretion produced by each bird. Both male and female parents are able to feed the chick. Adult flamingos are the most developed filter feeders of the birds. Of the species, James's flamingo has the finest filter feeding apparatus. The flamingo feeds on diatoms and other microscopic algae. but if salt water is encountered, the flamingos have salt glands in their nostrils where excess salt is secreted. The filtering process starts with the tongue, which is very soft and fleshy with channel like features that direct the food and water to the filtering apparatus. The bill of James's flamingo is the narrowest of its kind. Both the Andean and James's flamingos have deep keeled bills where the upper jaw is narrower than the lower. The gape of the bill is therefore on the dorsal side of the bill. The bill of James's flamingo is smaller and has a narrower upper jaw. The proximal end of the bill is mostly horizontal, then has a curvature downward and the distal end finishes with a hook like feature. The inner morphology of the beak is similar to that of the lesser flamingo, where the upper and lower jaws contain lamellae which filter the food. In both the upper and lower jaw, the proximal portion of the bill contains lamellae that are ridge like with a curvature and distal end become more like hooks. Marginal and submarginal lamellae are found, and James's flamingo has the greatest number of both, which also means a smaller intermarginal distance is seen between them. About 21 lamellae per cm are found in this species, which is more than twice the number found in other flamingos. When the upper and lower jaws close together, the lamellae mesh together to allow the bill to be closed fully. The sizes of the diatoms associated with this size filtering apparatus are about 21–60 μm. Diatoms this size are typically found close to the edge of the water; even in colonies of multiple species, James's flamingos typically feed in the region closest to the edge of the water. The birds are able to use their webbed feet to help kick up microscopic algae if not enough are floating in the water column.
Өсіру
Фламинголардың көбейту циклы 6 жастан бастап, толығымен жетілгеннен кейін басталады. Жұптасу жиілігі тұрақсыз, тіпті бір жылды жіберіп кетуі мүмкін. Тұтас колония бір уақытта жұптасу рәсімдеріне қатысуы мүмкін. Аталықтар дауыстап, мойындарын және басын тік көтеріп, басын алға-артқа бұра отырып, әдемі көрсетілім жасайды. Аналықтары топтан алыстап кетеді, сосын аталық олардың артынан ереді. Содан кейін аналық қанаттарын жайып, аталық оған жұптасады. Аналық саздан, таяқтардан және айналадағы басқа материалдардан жасалған конус тәрізді ұяға бір жұмыртқа салады. Жұмыртқаның пішіні сопақ, тауық жұмыртқасына ұқсас. Ол, Анд фламингосы сияқты, басқа түрлерге қарағанда кішірек. Аталық және аналық жұмыртқаны 26–31 күндей күтіп, одан шығу үшін инкубациялайды. Балапан жұмыртқа тісінің көмегімен қабығын жарып шығады, бірақ бұл нағыз тіс емес, кернеуленген құрылым, ол толық шыққаннан кейін түсіп қалады. Жаңа туған балапанның мүсіні түзу және қызыл, бірақ кейін иіліп, ересектердің мүсінінің түсіне ие болады. Қауырсындары ақ және сұр, ал аяқтары қызғылт. Балапанның көздері алғашқы жылы сұр болады. Ата-аналары балапандарын сыртқы түрі мен дауысы арқылы колониядағы басқалардан ажырата алады.
Breeding cycles in flamingos begin at 6 years of age when fully matured. The frequency of breeding is irregular and may skip a year. The entire colony may participate in mating rituals at the same time. The males put on a show by vocalizing and sticking their necks and heads straight up in the air and turning their heads back and forth. The females initiate mating by walking away from the group and a male follows. The female then spreads her wings and the male mounts the female. The female lays one egg on a cone shaped nest made from mud, sticks, and other materials in the area. The shape of the egg is oval, similar to that of a chicken. It is smaller in size (length and breadth) compared to the other species, including the closely related Andean flamingo. Both the male and female incubate the egg for 26–31 days before it hatches. The chick breaks through the shell using an egg tooth, which is not actually a true tooth, but is actually a keratinized structure, which falls off after fully hatching. When newly hatched, the chick's bill is straight and red, but later develops a curve and the adult colors of beak. The feathers are white and grey and the legs are pink. The eyes of chicks are gray for their first year. The parents are able to distinguish their chick from others in the colony by appearance and vocalization.
Қорғау мәртебесі
Бұл түр 2008 жылы IUCN тарапынан қауіпке жақын деп саналды, себебі осы түрдің соңғы үш буынының саны азайған. Осы түрдің санына ең үлкен қауіп – адамдардың олардың мекен ету орындарын жоюы. Жергілікті мәдениетте ұядан жұмыртқа ұрлап сату кең таралған, бірақ содан бері оны бақылауға алу шаралары қолданылды. Ауыр жаңбыр сияқты қоршаған ортаға қауіптер де осы түрдің көбеюіне әсер етуі мүмкін. Диатомдардың өнімділігіне төнетін қауіп, егер олар жеуге жеткілікті тамақ таба алмаса, осы түрге де қауіп келтіреді.
This species was determined to be near threatened by the IUCN in 2008, because the populations of the last three generations of this species have declined. The greatest threat to the population of this species is human destruction of their habitat. In local culture, stealing the eggs from the nest and sell them was common practice, but since then, measures have been taken to control this. Environmental threats such as heavy rainfall may also have an effect on the breeding of the species. Threats the productivity of the diatoms also threaten the species if enough food is available for them to eat.