Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коммунистік Чехословакияның саяси бақылауын көбінесе Чехословакияның авторитарлық Коммунистік партиясы (КСЧ) монополиялағанмен, партия техникалық тұрғыдан саяси билікті Ұлттық майданның басқа партияларымен бөлісті. КСЧ басшысы (Бас хатшы немесе Бірінші хатшы) осы кезеңде елдегі ең ықпалды тұлға болды. Чехословакияның сыртқы саясаты Совет Одағының сыртқы саясатымен айқын түрде әсерленді.
Although political control of Communist Czechoslovakia was largely monopolized by the authoritarian Communist Party of Czechoslovakia (KSČ), the party technically shared political power with other parties of the National Front. The leader (General Secretary or First Secretary) of the KSČ was de facto the most powerful person in the country during this period. Czechoslovakia's foreign policy was openly influenced by the foreign policy of the Soviet Union.
Ұлттық майдан
Басқа партиялар мен ұйымдар формальды түрде ғана болды, бірақ КСРС-ке бағынышты рөлде жұмыс істеді, себебі КСРС КСС, тағы төрт саяси партия және Чехословакияның барлық халықтық ұйымдарымен бірге Чехословакия Социалистік Республикасының Ұлттық майданының саяси тұғырының астында біріктірілген еді.
Other parties and organizations existed formally but functioned in subordinate roles to KSČ, because the KSČ was grouped together with the KSS, four other political parties, and all of Czechoslovakia's mass organizations under the political umbrella of the National Front of the Czechoslovak Socialist Republic.
Кеңес Одағының ықпалы
Чехословакия ішкі және әсіресе сыртқы саясатта Кеңес Одағы Коммунистік партиясының (КОКП) саясатына бағынуын жалғастырды. Чехословакияның Кеңес Одағымен саяси жақындасуы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде басталды. 1945 жылы Кеңес Қызыл Армиясы Праганы нацистерден азат етті. Қызыл Армияның 1946 жылға дейін Чехословакияда болуы коммунистердің жергілікті билікті, милицияны және Чехословакия армиясын қайта ұйымдастыруына, сондай-ақ коммунистерді маңызды лауазымдарға тағайындауына жағдай жасады. 1948 жылғы ақпан төңкерілісінен кейін, коммунистер билікті басып алғаннан кейін, Кеңес Одағының Чехословакияға ықпалы күрт артты. Бұл ресми одақтар, мысалы, Өзара экономикалық көмек жөніндегі кеңес (ҚЭК) және Варшава шарты арқылы, сондай-ақ 1968 жылғы басып кіру арқылы тікелей араласу арқылы іске асырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде көптеген чехословакиялық азаматтар Кеңес Одағымен одақты қолдады. Алайда, олар Сталиндік үкіметтің қаталдығын болжай алмады. Чехословакия Коммунистік партиясының (ЧКП) билігінің алғашқы жылдарындағы репрессиялардың масштабы бұрын-соңды болмаған еді. 1950-жылдардың басында шамамен 900 000 адам ЧКП қатарынан шығарылды, ал 100 000-ға жуық адам "бұржуазиялық ұлтшылдық" сияқты саяси қылмыстар үшін түрмеге қамалды. Антонин Новотный 1953 жылы, Сталиннің қайтыс болған жылы ЧКП-ның бірінші хатшысы болды және он бес жыл бойы Сталиннің қатаң авторитарлық стилімен билік етті. Іс жүзінде (бірақ сөздерінде емес) Новотный Никита Хрущевтің 1956 жылғы Сталинді айыптауын елемеді және Кеңес Одағының коммунистік партия басқаруын орталықтандырмауын имитациялауға тырыспады. Дегенмен, партиялық иерархияның маңызды бөлігі кеңестік орталықтандырмауды ескерді. 1968 жылы олар Новотныйды биліктен алып тастап, Прага көктемін бастады. 1968 жылы Варшава шартының Чехословакияға басып кіруі Чехословакияның саяси дамуындағы шешуші оқиға болды. Кеңес Одағы, Германия Демократиялық Республикасы (Шығыс Германия), Польша, Болгария және Венгрия күштерінің тамыздағы араласуы Прага көктемінің аяқталуының және Александр Дубчек үкіметі енгізген реформалық саясаттың аяқталуының басталуын білдірді. Бұл сонымен қатар Чехословакияда Густав Хусак пен Милош Якеш басшылығымен кеңестік бағытталған үкімет пен саяси ортодоксалдық ортаның қайта жандануына жағдай жасады, ол 1989 жылға дейін, тіпті Кеңес Одағындағы қайта құру кезеңінде де сақталды.
Czechoslovakia continued to demonstrate subservience to the policies of the Communist Party of the Soviet Union (CPSU) in domestic and especially in foreign affairs. Czechoslovakia's political alignment with the Soviet Union began during World War II. In 1945, it was the Soviet Red Army that liberated Prague from the Nazis. The continued presence of the Red Army in Czechoslovakia until 1946 facilitated the communists' efforts to reorganize local government, the militia, and the Czechoslovak army and to place communists in key positions. Following the February 1948 coup d'état in which the communists seized power, Soviet influence over Czechoslovakia grew markedly. It was abetted through formal alliances, such as the Council for Mutual Economic Assistance (Comecon) and the Warsaw Pact, and through direct intervention, in the 1968 invasion. In the immediate post World War II period, many Czechoslovak citizens supported the alliance with the Soviet Union. They did not anticipate, however, the rigidities of the Stalinist rule that followed. The extent of the repression during the early years of the rule by the Communist Party of Czechoslovakia (Komunistická strana Československa — the KSČ) was unprecedented. In the early 1950s, some 900,000 persons were purged from the ranks of the KSČ; just about 100,000 were jailed for such political crimes as "bourgeois nationalism." Antonín Novotný became First Secretary of the KSČ in 1953, the year of Stalin's death, and continued to rule in Stalin's rigidly authoritarian style for fifteen years. In practice (though not in rhetoric), Novotný ignored Nikita Khrushchev's 1956 denunciation of Stalin and made no attempt to imitate the Soviet Union's decentralization of communist party rule. A considerable portion of the party hierarchy did take note of the Soviet decentralization, however. In 1968, they removed Novotný from power and initiated the Prague Spring. The Warsaw Pact invasion of Czechoslovakia in 1968 was a pivotal event in Czechoslovakia's political development. The August intervention by forces from the Soviet Union, the German Democratic Republic (East Germany), Poland, Bulgaria, and Hungary marked the beginning of the end of the Prague Spring and the reformist policies introduced by the Alexander Dubček regime. It also set the stage for the reemergence in Czechoslovakia of a pro Soviet regime and a politically orthodox environment under the leadership of Gustáv Husák and Miloš Jakeš, which lasted until 1989, even during perestroika in the Soviet Union.
Этникалық факторлар
Бұл Чехословакияның саяси мәдениетінің тағы бір маңызды құралы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өз мемлекетін құрған словактар, 1918 жылы құрылған мемлекетке чехтердей толық қанағаттанбады, себебі олар өздерін сан жағынан көп чех азаматтарының үстемдігін сезінді. 1948 жылғы коммунистердің билікті басып алуы чехтер мен словактарға тең қарауға әкелмеді. 1950 жылдардың басындағы сталиндік тазартулар словактарға ерекше қатал болды; іс жүзінде, "бұржуазиялық ұлтшылдық" анықтамасы словак ұлтшылдығының мүдделерімен дәл сәйкес келді. 1950 жылдардың басында тұтқындалған және түрмеге қамалған словак көшбасшыларының арасында Густав Хусак та болды. Кейін Хусак қайта оңалтылып, ақырында КСРО Бас хатшысы (1971 жылы лауазымы Бірінші хатшыдан өзгерді) және республика Президенті болып тағайындалды. Словакияның үлкен автономияға ұмтылысы 1960 жылдардағы саяси ахуалда маңызды рөл атқарды. Прага көктемімен байланысты реформалық қозғалыс Словакияның тәуелсіздігін арттыруды жақтады. 1968 жылғы конституциялық түзетулер Чехословакияны екі тең мемлекет пен ұлттың – чех және словак ұлттарының – федерациясы ретінде қайта анықтады және құрамына кіретін республикалардың жауапкершілігін арттырды. Бірақ, биліктің орталықтандырылмауы 1968 жылғы басқыншылықтан және одан кейінгі нормализация саясатынан өтпеді. Ресми түрде федерация сақталды және Словакия Социалистік Республикасы өздерінің жеке коммунистік партия ұйымын (Коммунистік партияны қараңыз) және республикалық деңгейдегі мемлекеттік органдарын сақтап қалды. Бірақ, іс жүзінде 1968 жылғы түзетулер словактарға қандай билік берсе де, Хусак режимі 1970 жылдары партиялық және үкіметтік бақылауды қайта орнатқанда азайды (Хусак өзі словак болғанымен). Дегенмен, жалпы алғанда, Чехословакияның федерализациясы чехословакиялық саясаттағы маңызды қадам болды.
This was another essential ingredient in Czechoslovak political culture. The Slovaks, having their own state during World War II, were never as satisfied as the Czechs with the nation created in 1918 because they felt dominated by the numerically superior Czech nationals. The communist takeover in 1948 did not lead to equitable treatment of Czechs and Slovaks. The Stalinist purges of the early 1950s were particularly harsh on Slovaks; indeed, the definition of "bourgeois nationalism" coincided quite precisely with the aspirations of Slovak nationalism. Among the Slovak leaders arrested and jailed in the early 1950s was Gustáv Husák. Husák later was rehabilitated and eventually named General Secretary (the title changed from First Secretary in 1971) of the KSČ and President of the republic. Slovak aspirations for greater autonomy played an important role in the political environment during the 1960s. The reform movement associated with the Prague Spring advocated greater independence for Slovakia. The 1968 constitutional amendments redefined Czechoslovakia as a federation of two equal states and nations, the Czech nation and the Slovak nation, and increased the responsibilities of the constituent republics. However, this decentralization of power did not survive the 1968 invasion and subsequent normalization policies. On paper, the federation remained and the Slovak Socialist Republic retained its separate communist party organization (see: Communist Party of Slovakia) and republic level government organs. In practice, whatever power the 1968 amendments gave to the Slovaks was diminished when the Husák regime reestablished centralized party and government control in the 1970s (although Husák was a Slovak himself). But in sum, the federalization of Czechoslovakia remained an important step in Czechoslovak politics.