Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон режиссері
Japanese film director
Сейжун Сузуки (鈴木 清順), шын аты Сеитаро Сузуки (24 мамыр 1923 – 13 ақпан 2017), жапондық кинорежиссер, актер және сценарист. Оның фильмдері ерекше визуалды стилімен, ерсі әзілдерімен және логикалық саналылықтан гөрі көңіл көтеруге баса нан беруімен танымал. 1956-1967 жылдар аралығында «Никкацу» компаниясы үшін негізінен «B» класты 40 фильм түсірді, көбінесе якудза жанрында жұмыс істеді. Оның үдеп келе жатқан сюрреалистік стилі 1963 жылдан бастап студияның наразылығын тудыра бастады және оның ең соңғы жұмысынан босатылуымен аяқталды – қазір оның шедевр туындысы саналатын «Брендті өлтіру» (1967) фильмі, онда белгілі әріптесі Джо Шисидо түскен. Сузуки студияны заңсыз босатуға сот арқылы шағымданып, жеңіске жетті, бірақ содан кейін 10 жылға қара тізімге енгізілді. Тәуелсіз режиссер ретінде ол сыншылардың жоғары бағасын алды және «Тайшо» трилогиясы – «Зигеунэрвизен» (1980), «Кагеро за» (1981) және «Юмеджи» (1991) фильмдері үшін Жапон академиясының сыйлығына ие болды. Оның фильмдері 1980-ші жылдардың ортасынан бастап өткізілген кинофестивальдар сериясына дейін Жапониядан тыс жерлерде кеңінен танылмады, ал 1990-шы жылдардың соңында «Брендті өлтіру» және «Токио Дрифтер» сияқты маңызды фильмдердің үйде көрсетілуі және Джим Джармуш, Такеши Китано, Вонг Кар вай және Квентин Тарантино сияқты танымал режиссерлердің құрмет көрсетуі оның халықаралық деңгейде танылуына ықпал етті. Сузуки фильмдер түсіруді жалғастырды, бірақ оны сирек істеді. Жапонияда ол жапон фильмдері мен теледидардағы көптеген рөлдері үшін актер ретінде көбірек танылады.
Seijun Suzuki (鈴木 清順), born Seitaro Suzuki (24 May 1923 – 13 February 2017), was a Japanese filmmaker, actor, and screenwriter. His films are known for their jarring visual style, irreverent humour, and entertainment over logic sensibility. He made 40 predominately B movies for the Nikkatsu Company between 1956 and 1967, working most prolifically in the yakuza genre. His increasingly surreal style began to draw the ire of the studio in 1963 and culminated in his ultimate dismissal for what is now regarded as his magnum opus, Branded to Kill (1967), starring notable collaborator Joe Shishido. Suzuki successfully sued the studio for wrongful dismissal, but he was blacklisted for 10 years after that. As an independent filmmaker, he won critical acclaim and a Japanese Academy Award for his Taishō trilogy, Zigeunerweisen (1980), Kagero za (1981) and Yumeji (1991). His films remained widely unknown outside Japan until a series of theatrical retrospectives beginning in the mid 1980s, home video releases of key films such as Branded to Kill and Tokyo Drifter in the late 1990s and tributes by such acclaimed filmmakers as Jim Jarmusch, Takeshi Kitano, Wong Kar wai and Quentin Tarantino signaled his international discovery. Suzuki continued making films, albeit sporadically. In Japan, he is more commonly recognized as an actor for his numerous roles in Japanese films and television.
Өлім
Сейжун Судзуки 2017 жылдың 13 ақпанында Токиодағы ауруханада қайтыс болды. "Никкацу" компаниясы оның қазасын хабарлады.
Seijun Suzuki died on 13 February 2017 at a Tokyo hospital. His death was announced by Nikkatsu.
Фильм жасау техникасы
Никкацу компаниясындағы келісімшарт режиссері ретінде Судзукидің фильмдері қатаң құрылым бойынша жасалған. Оған фильм мен сценарий берілетін, одан бас тарту жұмысынан айырылу қаупін тудыратын. Ол Никкацумен жұмыс істеген кезінде тек 2-3 сценарийге ғана бас тартыпты, бірақ дайындық кезеңінде де, түсірілім барысында да сценарийлерді өзгертіп отырған. Осы шеңберде ол А режиссерлеріне қарағанда көбірек бақылауға ие болды, себебі арзан B туындыларына бас кеңсе аз назар аударатын.
As a contract B director at Nikkatsu, Suzuki's films were made following a rigid structure. He was assigned a film and script, and could only refuse it at the risk of losing his job. He claims to have turned down only 2 or 3 scripts in his time with Nikkatsu but always modified the scripts both in preproduction and during shooting. Within this framework he had a greater degree of control than the A directors as the cheaper B productions drew a less watchful eye from the head office.