Дино Де Лаурентиис: Итальян-Америкалық Фильм Өндірушісінің Өмірі мен Мансабы

Кіріспе

Итальяндық-американдық кино продюсері (1919–2010)

Агостино "Дино" Де Лаурентис (ˈdiːno de lauˈrɛnti. is; 8 тамыз 1919 – 10 қараша 2010) – итальяндық кино продюсері және кәсіпкер, итальяндық және американдық азаматтығын алған. 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басындағы қысқа актерлік карьерасынан кейін ол кино өндірісіне көшті; Карло Понтимен бірге ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін итальяндық киноны халықаралық аренаға шығарды. Ол 500-ден астам фильмнің продюсері немесе ко-продюсері болды, оның 38 голливудтық фильмі «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Сонымен қатар, ол итальяндық арнайы тағамдар дүкендерінің желісі – DDL Foodshow-дың негізін қалаушысы және операторы болды.

Ерте өмір

Агостино Де Лаурентис 1919 жылғы 8 тамызда Италия Корольдігіне қарасты Торре Аннунциата қаласында дүниеге келді. Ол әкесінің макарон фабрикасында жасалған спагетти сату арқылы өсті. Оның үлкен ағасы Луиджи Де Лаурентис (1917–1992) кейіннен оның қадамын басып, кино өндірісімен айналысты. 1937 және 1938 жылдары Centro Sperimentale di Cinematografia оқу орнында оқыды, алайда оқуы Екінші дүниежүзілік соғыс басталуына байланысты тоқтап қалды.

Фильм шығару

Де Лаурентис өзінің алғашқы фильмін, L'ultimo Combattimento, 1941 жылы түсірді. Оның компаниясы – Дино де Лаурентис кинематографиясы 1946 жылы кино өндірісіне кірісті. Алғашқы жылдары Де Лаурентис итальяндық неореализм фильмдерін, мысалы, «Қара қырыққан» (Bitter Rice, 1949) және Феллинидің ерте туындылары «Жол» (La Strada, 1954) мен «Кабирия түндері» (Nights of Cabiria, 1956) фильмдерін, көбінесе өндіруші Карло Понтипен бірлесіп жасады. 1960 жылдары Де Лаурентис өзінің студиялық кешенін салды. Ол «Барабба» (1961) – христиан діни эпосын, «Киелі кітап: Бастапқыда» (1966), Джеймс Бондты еске түсіретін «Қыздарды сүйіп, оларды өлтіру» фильмін, «Навахо Джо» (1966) – спагетти-вестерн, «Анцио» (1968) – Екінші дүниежүзілік соғыс туралы фильм, «Барбарелла» (1968) және «Қауіп: Диаболик» (1968) – екеуі де сәтті комикске негізделген фильмдерді, сондай-ақ «Валачи қағаздары» (1972) фильмдерін түсірді, ол «Крест әкесінің» танымалдылығын пайдалану үшін жоспарланған мерзімінен бұрын шығарылды. Оның студиясы 1970-ші жылдары қаржылық қиындыққа тап болды. 1980 жылдары ол өзінің жеке студиясын құрды: Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласында орналасқан De Laurentiis Entertainment Group (DEG). Студия Уилмингтонды кино және теледидар өндірісінің күтпеген орталығына айналдырды. 1990 жылы ол итальяндық досынан қолдау алып, Беверли-Хиллсте Dino De Laurentiis Communications компаниясын құрды. Де Лаурентис көптеген сәтті фильмдерді өндірді, соның ішінде «Ғылыми карта ойыншысы» (1972), «Серпико» (1973), «Өлім тілегі» (1974), «Мандинго» (1975), «Кондордың үш күні» (1975), «Атысшы» (1976), «Барабан» (1976), Ингмар Бергманның «Жылан жұмыртқасы» (1977), «Рагтайм» (1981), «Конан варвар» (1982), «Көк бархат» (1986) және «Блокада» (1997). Де Лаурентис есімі 1976 жылы коммерциялық сәттілікке ие болған «Кинг Конг» фильмінің қайта түсірілуі арқылы кеңінен танылды; «Ердің ерні» (Lipstick, 1976) – зорлау және кек алу туралы драма, «Орка» (1977) – қаскыр балық туралы фильм, «Ақ бизон» (The White Buffalo, 1977) – вестерн, «Жаңбырлы күн» (Hurricane, 1979) – апат фильмі, «Флэш Гордон» (1980) – қайта түсірілген фильм, Дэвид Линчтің «Дюнасы» (1984) және «Кинг Конг тірі» (King Kong Lives, 1986). Де Лаурентис сонымен қатар Стивен Кингтің бірнеше туындыларын бейімдеді, соның ішінде «Өлі аймақ» (1983), «Мысықтың көзі» (1985), «Күміс оқ» (1985) және «Максималды жылдамдық» (1986). Де Лаурентистің компаниясы «Хэллоуин II» (1981), «Зұлым өлілер II» (1987) және «Қараңғылық армиясы» (1992) фильмдерінің жалғасына қатысты. Де Лаурентис сондай-ақ Томас Харристің «Қызыл айдаһар» романы негізінде түсірілген «Манхантер» (1986) – алғашқы Ханнибал Лектер фильмін өндірді. Ол романның жалғасын, «Қойлардың үндемеуі» (1991) фильмін бейімдеуден бас тартты, бірақ романның қайта түсірілген екі жалғасын, «Ганнибал» (2001) және «Қызыл айдаһар» (2002) шығарды. Ол сондай-ақ Ханнибалдың сериялық кісі өлтірушіге айналу тарихын баяндайтын «Ханнибалдың тууы» (2007) преквелін өндірді.

De Laurentiis produced his first film, L'ultimo Combattimento, in 1941. His company, the Dino de Laurentiis Cinematografica, moved into film production in 1946. In the early years, De Laurentiis produced Italian neorealist films such as Bitter Rice (1949) and the early Fellini works La Strada (1954) and Nights of Cabiria (1956), often in collaboration with producer Carlo Ponti. In the 1960s, De Laurentiis built his own studio facilities. He produced such films as Barabbas (1961), a Christian religious epic; The Bible: In the Beginning (1966); Kiss the Girls and Make Them Die, an imitation James Bond film; Navajo Joe (1966), a spaghetti Western; Anzio (1968), a World War II film; Barbarella (1968) and Danger: Diabolik (1968), both successful comic book adaptations; and The Valachi Papers (1972), released before its originally scheduled date in order to capitalize on the popularity of The Godfather. His studio financially collapsed during the 1970s. In the 1980s, he had his own studio: De Laurentiis Entertainment Group (DEG) based in Wilmington, North Carolina. The studio made Wilmington an unexpected center of film and television production. In 1990, he obtained backing from an Italian friend and formed another company: Dino De Laurentiis Communications in Beverly Hills. De Laurentiis produced a number of successful films, including The Scientific Cardplayer (1972), Serpico (1973), Death Wish (1974), Mandingo (1975), Three Days of the Condor (1975), The Shootist (1976), Drum (1976), Ingmar Bergman's The Serpent's Egg (1977), Ragtime (1981), Conan the Barbarian (1982), Blue Velvet (1986) and Breakdown (1997). De Laurentiis' name became well known through the 1976 King Kong remake, which was a commercial hit; Lipstick (1976), a rape and revenge drama; Orca (1977), a killer whale film; The White Buffalo (1977), a western; the disaster movie Hurricane (1979); the remake of Flash Gordon (1980); David Lynch's Dune (1984); and King Kong Lives (1986). De Laurentiis also produced several adaptations of Stephen King works, including The Dead Zone (1983), Cat's Eye (1985), Silver Bullet (1985), and Maximum Overdrive (1986). De Laurentiis' company was involved with the horror sequels Halloween II (1981), Evil Dead II (1987), and Army of Darkness (1992). De Laurentiis also produced the first Hannibal Lecter film, Manhunter (1986), an adaptation of the Thomas Harris novel Red Dragon. He passed on adapting the novels' sequel, The Silence of the Lambs (1991), but produced the two follow ups, Hannibal (2001) and Red Dragon (2002), a re adaptation of the novel. He also produced the prequel Hannibal Rising (2007), which tells the story of how Hannibal becomes a serial killer.

DDL Foodshow (ДДЛ тағамдар шоуы)

DDL Foodshow – үш филиалы бар итальяндық арнайы азық-түлік дүкені: екеуі Нью-Йорк қаласында, біреуі Беверли-Хиллсте орналасқан. Олар 1980-ші жылдардың ортасында ашылды және Де Лаурентиске тиесілі болды. Алғашқы дүкен Манхэттеннің Үстіңгі Батыс жағында, Бродвейдегі танымал Zabar азық-түлік дүкеніне жақын орналасқан тарихи Endicott қонақ үйінің әсем вестибюліндегі қайта жаңартылған пальма бағында ашылды. Нью-Йорктегі алғашқы дүкен 1982 жылдың қараша айында ашылды, сонда дүкеннің ашылуына "Шүкірлік күні демалысында 30 000-ға жуық адам жиналды, тіпті Де Лаурентис өзі есікте тұрып клиенттерді қарсы алды" деп хабарланды. Дүкеннің менеджерінің орынбасары "бұл киноның премьерасы сияқты еді" деді. Азық-түлік сыншысы Гейл Грин Нью-Йорктегі ашылу туралы өткір сын жазды. "Сан-Франциско Экзаминер" газетінде бұл дүкен "көруге және сатып алуға тұрарлық" деп бағаланды. Кейіннен DDL Foodshow жаңа итальяндық арнайы тауарлар дүкені, сондай-ақ Eataly ресторанының алдағы моделі саналды.

Жеке өмір

Де Лаурентистің Италиядағы қысқа мерзімді алғашқы некесі жойылды. 1949 жылы Де Лаурентис итальяндық-британдық актриса Сильвана Манганоға үйленді, олардан төрт бала дүниеге келді: жазушы және актриса Вероника; кино продюсері Рафаэлла; 1981 жылы ұшақ апатында қаза болған кино продюсері Федерико; және Франческа. Оның Вероникадан туған немересі – шеф-аспаз Гиада Де Лаурентис, ал інісі Луиджиден туған сіңілі баласы – кино продюсері Аурелио Де Лаурентис. Олар 1988 жылы ажырасып, келесі жылы ол өкпе рагынан қайтыс болды. 1976 жылдан бері АҚШ-та тұрған Де Лаурентис 1986 жылы америкалық азаматтыққа қол жеткізді. 1990 жылы Де Лаурентис 1985 жылдан бері оның көптеген фильмдерін продюсерлікке алып келген американдық продюсер Марта Шумахерге үйленді. Олардың Каролина және Дина есімді екі қызы болды және ол 2010 жылы қайтыс болғанға дейін олардың некесі жалғасты. Шумахер 2021 жылы рактан қайтыс болды.

Өлім

2010 жылдың 10 қарашасында 91 жасында Дино Де Лаурентис Калифорния штатындағы Беверли-Хиллздегі үйінде дүние салды.

Марапаттар мен мадақтамалар

1958 жылы Де Лаурентис «Ла Страда» фильмін продюсерлік еткені үшін «Оскар» сыйлығын «Ең үздік шетелдік фильм» номинациясы бойынша жеңіп алды. Бұл жеке тұлғалардың фильм түсірілген елдің орнына сыйлықты жеңіп алуының жалғыз жағдайы болды, және алғашқы «Шетелдік фильм» «Оскар» сыйлығында режиссер Федерико Феллини емес, ол және оның әріптес-продюсері сыйлықты жеңіп алды. 2001 жылы Де Лаурентис Кино өнері мен ғылымы академиясынан Ирвинг Г. Тальберг естелік сыйлығын алды. 2012 жылы Де Лаурентис қайтыс болғаннан кейін Италия-АҚШ қорының «Америка» сыйлығымен марапатталды.