Кіріспе

Deutsch Bonnet (DB) – 1937 жылы Чарльз Дойч пен Рене Бонне құрған спорттық автомобильдер бренді. 1962 жылы өндірілісі тоқтатылды. D. B Coupés жарыс және клиенттік нұсқаларында раллилерге және халықаралық жарыс жолдарына қатысты: Ле-Манның 24 сағаты, Себрингтің 12 сағаты, Реймстің 12 сағаты, TdF Automobile (әсіресе Монако князі Райнир басқарғанда, ол брендті әйгілі етті).

Тарих

DB (1947 жылға дейін «Deutsch Bonnet» деп белгілі болған) 1938 және 1961 жылдар аралығында Париждің маңындағы Шампиньи-сюр-Марне қаласында орналасқан француз автомобильдерін жасаушы компания болды. Компанияны Шарль Дойч және Рене Бонне құрды, ол Бонне 1932 жылы сатып алған Дойч отбасының вагондар жасау шеберханасының бөлімшесі еді. Соғысқа дейін серіктестер жеңіл салмақты жарыс машиналарын жасауға күш салды, ал соғыстан кейінгі жылдары, 1950 жылғы Париж автосалонында Panhard негізіндегі кабриолетті таныстырғаннан бастап, компания кішкентай жол спортивтік машиналарын дайындауға кірісті. 1952 жылы компанияның Париж автосалонында жеке стендісі болмады, бірақ олардың бір машинасы үлкен Panhard стендісінде басты көрме ретінде таныстырылды, бұл екі компания арасындағы ынтымақтастықтың жоғары деңгейін көрсетті. Бірақ, сақтырақ есептегенде, өндірілген машиналардың саны мыңға жуық.

Жеңіл машина жасау

Кәсіпорын жеңіл спорт машиналарын шығарды, бастапқыда болаттан немесе алюминийден жасалған, бірақ кейіннен фибергласстың корпустарымен, негізінен Panhard тік екі цилиндрлі қозғалтқыштарымен қамтамасыз етілді, ең көп таралғаны 610, 744 немесе 848 куб.см. Дойч – «аэродинамикаға табиғи бейімділігі бар теориялық инженер», ал Боннет – «прагматикалық механикалық инженер» болды. Фибергласстың корпустары болаттан жасалған түтікшелі орталық балка шассиді жапты, алдыңғы жетек және Panhard көліктерінен тікелей алынған төрт дөңгелекті тәуелсіз аспамен жабдықталды. 1952 жылға дейін барлық DB машиналары тек жарыс мақсатында ғана жасалған.

Жарыс шығу тегі

Бонетке 1936 жылы спорттық автомобильдер үшін француз Гран-присінде Amilcar Pégase машинасымен жүргізуге мүмкіндік берілген еді, бірақ бұл орындалмағандықтан, олар өз жарыс машиналарын жасауға кірісті. 1938 жылғы DB1 роудстері ерекше машина болды, ол Citroën Traction Avant 11CV машинасының қалдықтарынан жасалған. Құрылысы 17 айға созылды. Одан кейін бірнеше тізбектелген ұрпақтар пайда болды. 1,5 литрлік DB2 машинасы соғыс кезінде пайдаланылмай, кейін сатылды. DB3 машинасы соғыс кезінде жасалған монокок жобасы болды, бірақ ол ешқашан құрылмады, себебі жақсартылған понтонды DB4 машинасы басымдық алды. Ол 1,5 литрлік Traction 7A (алғашқыда DB2 үшін жоспарланған) қозғалтқышы бар, иінді сызықты орталық шассиімен 1945 жылдың шілдесінде аяқталды, ал жұмыстың көп бөлігі оккупация кезінде жасырын түрде жүргізілді. Олардың алғашқы машиналарын жасау үшін Citroën бөлшектері қолданылды, бірақ оларды жеткізу қиын болды, сондықтан DB көп ұзамай Panhard технологиясын пайдалануға көшті. Бұл қарым-қатынас Дойш AGACI тәуелсіз жарыскерлер клубының офицері болған кезде қалыптасты. Бұл ұйым британдық Формула 3 үлгісінде Mouvement Racer 500 ұйымдастыруды шешкенде, Дойш клуб мүшелеріне Panhard 500 қозғалтқышымен жарыс машинасының дизайнын ұсынды. Бір мүше DB осындай машина жасауын сұрады, ал ол 1949 жылғы Париж салонында танымал болғаннан кейін Panhard одан 15 шамасында машина жасауға қолдау көрсетті. Renault қозғалтқышы бар жобалар DB клиенттерінің талабына жауап ретінде жасалды, бірақ олар жарыста нашар өнер көрсетті, өйткені Дойш пен Бонетке беймәлім болған жаңа машинаны дайындауға жеткілікті уақыт болмады. Көрнекті (екі рет concours d'élegances жеңімпазы) және заманауи дизайн болғанымен, Citroën сериялық өндіріс үшін бөлшектерді ұсынудан бас тартты. Автомобильдің салмағы шамамен 750 см³ көлемді Dyna машинасының екі цилиндрлі қозғалтқышымен, сондай-ақ аспасы мен күш беру жүйесінің көп бөлігімен жабдықталған. Көптеген DB машиналары сияқты, оның да екі тірегі бар орталық рамасы болды. Фруа жасаған 1952 жылғы "Mille Miles" (Mille Miglia жарысындағы сынып жеңісін тойлап) машинасы 65 а.к. Panhard екі цилиндрлі қозғалтқышы бар шағын GT машинасы болды. Ол қымбатқа түсті, ал 1953 жылғы Париж салонында Шаусон DB Coach машинасы шыны талшығынан жасалды, бірақ ол 1954 жылға дейін өндіріске енгізілмеді. HBR 4/5 моделі (1954–1959) серіктестердің ең табысты жобасы болды, 1954 және 1959 жылдар аралығында бірнеше жүз шағын машина жасалды. Одан кейін 1959 жылы көрсетілген, ал DB компаниясы 1962 жылға дейін, ал Рене Бонне 1964 жылға дейін Ле-Ман кабриолеті мен қатты шатыры жасалды. Шамамен 660 Mille Miles/Coach/HBR машинасы жасалды, ал 232 DB Le Mans машинасы әрқашан "Әрекет көрсеткішінде" жақсы көрсетті, бұл DB машинасының кішкентай қозғалтқышы мен аэродинамикалық ерекшеліктеріне сай келетін санат еді. "Әрекет көрсеткіші" ең танымал Ле-Мандағы 24 сағаттық жарыста, бірақ бұл санат сол дәуірдегі көптеген француз автомобиль жарыстарында, мысалы, Тур де Франста да болды. DB машиналары американдық SCCA жарыстарында да табысқа жетті, онда олар H спорттық санатында көптеген жеңістерге қол жеткізді.

Келісімге келмей қалу және серіктестіктің аяқталуы

Дойч пен Бонне алдыңғы жетек немесе ортада орналасқан қозғалтқыштың дизайны бар автомобильдер жасау керек пе деген мәселеде келіспеді. Қай қозғалтқыштарды пайдалану керек екендігі туралы да пікір қақтығысы болды. Чарльз Дойч 1961 жылы Panhard қозғалтқыштарын қолдануды жалғастыруды қалағандықтан DB компаниясынан шығып, өзінің жеке фирмасын (CD) құрды. Бонне Automobiles René Bonnet компаниясын құрды, ол Renault қозғалтқыштарымен жабдықталған ортада орналасқан қозғалтқышты автомобильдерді өндірді: бұл бизнес кейін Matra Automobiles компаниясының құрамына енді. Дойч инженерлік консультант болып жұмыс істеді.