Немецко-француздық спорт автомобильдері: Deutsch Bonnet тарихы
DB (car)
Deutsch Bonnet – 1937-1962 жылдары Францияда жасалған спорт көліктері. Жарыс жолдарында, Ле-Ман, Себринг сияқты жарыстарда танымал. Тарихы мен моделі туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Deutsch Bonnet (DB) – 1937 жылы Чарльз Дойч пен Рене Бонне құрған спорттық автомобильдер бренді. 1962 жылы өндірілісі тоқтатылды. D. B Coupés жарыс және клиенттік нұсқаларында раллилерге және халықаралық жарыс жолдарына қатысты: Ле-Манның 24 сағаты, Себрингтің 12 сағаты, Реймстің 12 сағаты, TdF Automobile (әсіресе Монако князі Райнир басқарғанда, ол брендті әйгілі етті).
Deutsch Bonnet (DB), is a brand of sports cars created in 1937 by Charles Deutsch and René Bonnet and disappeared in 1962. The D. B Coupés, in racing or customer versions, were intensively involved in rallying and on international circuits: 24 Hours of Le Mans, 12 Hours of Sebring, 12 Hours of Reims, TdF Automobile (notably with Prince Rainier of Monaco at the wheel, who made the brand famous).
Тарих
DB (1947 жылға дейін «Deutsch Bonnet» деп белгілі болған) 1938 және 1961 жылдар аралығында Париждің маңындағы Шампиньи-сюр-Марне қаласында орналасқан француз автомобильдерін жасаушы компания болды. Компанияны Шарль Дойч және Рене Бонне құрды, ол Бонне 1932 жылы сатып алған Дойч отбасының вагондар жасау шеберханасының бөлімшесі еді. Соғысқа дейін серіктестер жеңіл салмақты жарыс машиналарын жасауға күш салды, ал соғыстан кейінгі жылдары, 1950 жылғы Париж автосалонында Panhard негізіндегі кабриолетті таныстырғаннан бастап, компания кішкентай жол спортивтік машиналарын дайындауға кірісті. 1952 жылы компанияның Париж автосалонында жеке стендісі болмады, бірақ олардың бір машинасы үлкен Panhard стендісінде басты көрме ретінде таныстырылды, бұл екі компания арасындағы ынтымақтастықтың жоғары деңгейін көрсетті. Бірақ, сақтырақ есептегенде, өндірілген машиналардың саны мыңға жуық.
DB (until 1947 known as Deutsch Bonnet) was a French automobile maker between 1938 and 1961, based in Champigny sur Marne near Paris. The firm was founded by Charles Deutsch and René Bonnet, an offshoot of the Deutsch family's existing coachbuilding shop which had been taken over by Bonnet in 1932. Immediately before the war the partners concentrated on making light weight racing cars, but a few years after the war, starting with the presentation of a Panhard based cabriolet at the 1950 Paris Motor Show, the company also began to produce small road going sports cars. By 1952 the company no longer had its own stand at the Paris Motor Show, but one of their cars appeared as a star attraction on the large Panhard stand, reflecting the level of cooperation between the two businesses. but more conservative numbers are closer to one thousand.
Жеңіл машина жасау
Кәсіпорын жеңіл спорт машиналарын шығарды, бастапқыда болаттан немесе алюминийден жасалған, бірақ кейіннен фибергласстың корпустарымен, негізінен Panhard тік екі цилиндрлі қозғалтқыштарымен қамтамасыз етілді, ең көп таралғаны 610, 744 немесе 848 куб.см. Дойч – «аэродинамикаға табиғи бейімділігі бар теориялық инженер», ал Боннет – «прагматикалық механикалық инженер» болды. Фибергласстың корпустары болаттан жасалған түтікшелі орталық балка шассиді жапты, алдыңғы жетек және Panhard көліктерінен тікелей алынған төрт дөңгелекті тәуелсіз аспамен жабдықталды. 1952 жылға дейін барлық DB машиналары тек жарыс мақсатында ғана жасалған.
The business produced light sports cars, originally in steel or aluminium but subsequently with fibreglass bodies mainly powered by Panhard flat twin engines, most commonly of 610, 744, or 848 cc. Deutsch was a "theoretical engineer who had a natural instinct for aerodynamics," while Bonnet was a more "pragmatic mechanical engineer". The fibreglass bodies covered a tubular central beam chassis made from steel, with front wheel drive and four wheel independent suspension directly lifted from the Panhard donors. Until 1952 all DBs had been intended for competition purposes only.
Жарыс шығу тегі
Бонетке 1936 жылы спорттық автомобильдер үшін француз Гран-присінде Amilcar Pégase машинасымен жүргізуге мүмкіндік берілген еді, бірақ бұл орындалмағандықтан, олар өз жарыс машиналарын жасауға кірісті. 1938 жылғы DB1 роудстері ерекше машина болды, ол Citroën Traction Avant 11CV машинасының қалдықтарынан жасалған. Құрылысы 17 айға созылды. Одан кейін бірнеше тізбектелген ұрпақтар пайда болды. 1,5 литрлік DB2 машинасы соғыс кезінде пайдаланылмай, кейін сатылды. DB3 машинасы соғыс кезінде жасалған монокок жобасы болды, бірақ ол ешқашан құрылмады, себебі жақсартылған понтонды DB4 машинасы басымдық алды. Ол 1,5 литрлік Traction 7A (алғашқыда DB2 үшін жоспарланған) қозғалтқышы бар, иінді сызықты орталық шассиімен 1945 жылдың шілдесінде аяқталды, ал жұмыстың көп бөлігі оккупация кезінде жасырын түрде жүргізілді. Олардың алғашқы машиналарын жасау үшін Citroën бөлшектері қолданылды, бірақ оларды жеткізу қиын болды, сондықтан DB көп ұзамай Panhard технологиясын пайдалануға көшті. Бұл қарым-қатынас Дойш AGACI тәуелсіз жарыскерлер клубының офицері болған кезде қалыптасты. Бұл ұйым британдық Формула 3 үлгісінде Mouvement Racer 500 ұйымдастыруды шешкенде, Дойш клуб мүшелеріне Panhard 500 қозғалтқышымен жарыс машинасының дизайнын ұсынды. Бір мүше DB осындай машина жасауын сұрады, ал ол 1949 жылғы Париж салонында танымал болғаннан кейін Panhard одан 15 шамасында машина жасауға қолдау көрсетті. Renault қозғалтқышы бар жобалар DB клиенттерінің талабына жауап ретінде жасалды, бірақ олар жарыста нашар өнер көрсетті, өйткені Дойш пен Бонетке беймәлім болған жаңа машинаны дайындауға жеткілікті уақыт болмады. Көрнекті (екі рет concours d'élegances жеңімпазы) және заманауи дизайн болғанымен, Citroën сериялық өндіріс үшін бөлшектерді ұсынудан бас тартты. Автомобильдің салмағы шамамен 750 см³ көлемді Dyna машинасының екі цилиндрлі қозғалтқышымен, сондай-ақ аспасы мен күш беру жүйесінің көп бөлігімен жабдықталған. Көптеген DB машиналары сияқты, оның да екі тірегі бар орталық рамасы болды. Фруа жасаған 1952 жылғы "Mille Miles" (Mille Miglia жарысындағы сынып жеңісін тойлап) машинасы 65 а.к. Panhard екі цилиндрлі қозғалтқышы бар шағын GT машинасы болды. Ол қымбатқа түсті, ал 1953 жылғы Париж салонында Шаусон DB Coach машинасы шыны талшығынан жасалды, бірақ ол 1954 жылға дейін өндіріске енгізілмеді. HBR 4/5 моделі (1954–1959) серіктестердің ең табысты жобасы болды, 1954 және 1959 жылдар аралығында бірнеше жүз шағын машина жасалды. Одан кейін 1959 жылы көрсетілген, ал DB компаниясы 1962 жылға дейін, ал Рене Бонне 1964 жылға дейін Ле-Ман кабриолеті мен қатты шатыры жасалды. Шамамен 660 Mille Miles/Coach/HBR машинасы жасалды, ал 232 DB Le Mans машинасы әрқашан "Әрекет көрсеткішінде" жақсы көрсетті, бұл DB машинасының кішкентай қозғалтқышы мен аэродинамикалық ерекшеліктеріне сай келетін санат еді. "Әрекет көрсеткіші" ең танымал Ле-Мандағы 24 сағаттық жарыста, бірақ бұл санат сол дәуірдегі көптеген француз автомобиль жарыстарында, мысалы, Тур де Франста да болды. DB машиналары американдық SCCA жарыстарында да табысқа жетті, онда олар H спорттық санатында көптеген жеңістерге қол жеткізді.
Bonnet had been promised a works drive in an Amilcar Pégase in the 1936 French Grand Prix for sports cars, but when this failed to materialise they set about building their own racer. The 1938 alloy bodied DB1 roadster was a special, built using the remains of a Citroën Traction Avant 11CV. The construction took seventeen months. A series of numbered successors followed. The close roofed 1.5 litre DB2's career was hindered by the war and was sold later, without Deutsch ever using it. The DB3 was a monocoque project developed during the war, but was never built, as the improved pontoon bodied DB4 took preference. With a central beam chassis with a forked cradle for the 1.5 litre Traction 7A based engine (originally intended for the DB2) it was finished in July 1945, with most of the work having been carried out in secret during the occupation. Their early cars were all built using Citroën parts, but supply was troublesome and DB soon moved on to using Panhard technology. This relationship came about as Deutsch was an officer of independent racer's club AGACI. When this organization decided to begin a Mouvement Racer 500, modelled on the British Formula 3, Deutsch offered club members the design of a racing car using a Panhard 500 engine. One member asked to have DB build such a car, and after it made a star appearance at the 1949 Paris Salon Panhard was happy to support the construction of about fifteen more. The Renault engined designs had been created as a concession to pressure from DB's customers, but they did very badly in the race, in part because of a shortage of preparation time for what was an unknown entity to Deutsch and Bonnet. While a handsome (winning two concours d'élegances) and modern design, Citroën refused to allow the provision of parts for series production. long, the car weighed and used the Dyna's 750 cc flat two and much of the suspension and drivetrain. As with most DBs, it had a central frame with two outliers. The steel bodied, Frua designed 1952 "Mille Miles" (celebrating class victories at the Mille Miglia) was a mini GT with a 65 hp Panhard two cylinder. It was somewhat expensive, and at the 1953 Paris Salon a Chausson designed DB Coach in fibreglass, although it did not enter production until 1954. The HBR 4/5 model (1954–1959) was the partners' most successful project to date, with several hundred of the little cars produced between 1954 and 1959. This was followed by the Le Mans convertible and hardtop, which was shown in 1959 and built by DB until 1962, and continued until 1964 by René Bonnet. About 660 of the Mille Miles/Coach/HBR were built, and 232 DB Le Mans DB always showed strongly in the "Index of Performance", a category especially suitable for DB's small engined, aerodynamic little racers. The Index of Performance is perhaps best known at the Le Mans 24 hours competition, but the category also existed at many French automobile races of the era, such as the Tour de France. DBs were also successful in American SCCA racing, where they racked up an impressive number of victories in the H sports category.
Келісімге келмей қалу және серіктестіктің аяқталуы
Дойч пен Бонне алдыңғы жетек немесе ортада орналасқан қозғалтқыштың дизайны бар автомобильдер жасау керек пе деген мәселеде келіспеді. Қай қозғалтқыштарды пайдалану керек екендігі туралы да пікір қақтығысы болды. Чарльз Дойч 1961 жылы Panhard қозғалтқыштарын қолдануды жалғастыруды қалағандықтан DB компаниясынан шығып, өзінің жеке фирмасын (CD) құрды. Бонне Automobiles René Bonnet компаниясын құрды, ол Renault қозғалтқыштарымен жабдықталған ортада орналасқан қозғалтқышты автомобильдерді өндірді: бұл бизнес кейін Matra Automobiles компаниясының құрамына енді. Дойч инженерлік консультант болып жұмыс істеді.
Deutsch and Bonnet disagreed whether they should build cars of front wheel drive or mid engined design. There was also disagreement on which engines to use. Charles Deutsch, wanting to stick to Panhard engines, left DB in 1961 to found his own firm (CD). Bonnet founded Automobiles René Bonnet, producing mid engined cars equipped with Renault power units: this business was later to become part of Matra Automobiles. Deutsch ended up an engineering consultant.